உண்மையான சமாதானத்திற்கு ஒரே வழி – எபேசியர் 2:16-17

வேதாகமப் பகுதி: எபேசியர் 2:14–19

“எப்படியெனில், அவரே நம்முடைய சமாதான காரணராகி, இருதிறத்தாரையும் ஒன்றாக ஆக்கி, பகையாக நின்ற பிரிவின் நடுச்சுவரைத் தகர்த்து, சட்டதிட்டங்களாகிய கற்பனைகளின் நியாயப்பிரமாணத்தை தம்முடைய மாம்சத்தினாலே ஒழித்து, இருதிறத்தாரையும் தமக்குள்ளாக ஒரே புதிய மனுஷனாகச் சிருஷ்டித்து, சமாதானம்பண்ணி, பகையைச் சிலுவையினால் கொன்று, அதினாலே இருதிறத்தாரையும் ஒரே சரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார். அல்லாமலும் அவர் வந்து, தூரமாயிருந்த உங்களுக்கும், சமீபமாயிருந்த அவர்களுக்கும், சமாதானத்தைச் சுவிசேஷமாகப் பிரசங்கித்தார். அந்தப்படியே நாம் இருதிறத்தாரும் ஒரே ஆவியினாலே பிதாவிடத்தில் பிரவேசிக்கும் பாக்கியத்தை அவர் மூலமாய்ப் பெற்றிருக்கிறோம். ஆகையால், நீங்கள் இனி அந்நியரும் பரதேசிகளுமாயிராமல், பரிசுத்தவான்களோடே ஒரே குடிநிருடிகளும் தேவனுடைய வீட்டாருமாயிருந்து…”

எல்லா இடங்களிலும் பதற்றமும் அமைதியின்மையும் நிறைந்திருக்கிறது—வெளியிலும் சரி, உள்ளேயும் சரி. நாம் வேலை செய்யும் இடத்தில் உரசல்களையும் சண்டைகளையும் சந்திக்கிறோம், திருச்சபையில் பிரிவினைகளைக் காண்கிறோம், வீட்டில் கணவன்-மனைவிக்கு இடையிலும், பெற்றோர்-பிள்ளைகளுக்கு இடையிலும் அமைதியற்ற சூழல் நிலவுகிறது. ஏன்? நாம் மனிதர்களோடு சண்டையிட்டு, கோபப்பட்டு, “அவர்கள் எனக்கு அப்படிச் செய்துவிட்டார்கள்! அவர்கள் எப்படி இப்படி நடந்துகொள்ளலாம்?” என்று நினைக்கிறோம். சில நேரங்களில் நாம் வாழும் சூழ்நிலைகளின் மீதும், ஏன் தேவனிடத்திலும்கூட கோபப்படுகிறோம்.

நம்முடைய பதற்றங்களுக்கு நாம் ஏன் தொடர்ந்து மற்றவர்களைக் குற்றம் சாட்டுகிறோம்? ஏனென்றால், பிரச்சினை மற்றவர்களிடம் இருப்பதாகவே நாம் நினைக்கிறோம். நம்முடைய அடிப்படைப் பிரச்சினை, நமக்குள்ளேயே சமாதானம் இல்லாததுதான் என்பதை நாம் உணரத் தவறுகிறோம்—மற்றவர்கள் நமக்கு என்ன செய்தாலும் அதைத் தாங்கிக்கொள்வதற்குத் தேவையான சமாதானம் நமக்குள்ளே இல்லை. மனிதர்கள் செய்யும் சிறிய விஷயங்கள்கூட நம்மை இவ்வளவு எளிதாகப் பாதிக்குமானால், நம்மிடம் உண்மையான சமாதானம் இல்லை என்பதையே அது காட்டுகிறது. நாம் மற்றவர்களோடு சமாதானமாக வாழ வேண்டுமானால், முதலில் நமக்குள்ளே சமாதானம் இருக்க வேண்டும். ஒருவகையில், நம்முடைய உள் மற்றும் வெளிப் பிரச்சினைகள் அனைத்துக்கும் மூலக்காரணம் இந்தச் சமாதானமின்மைதான். மனநல வல்லுநர்களும்கூட இதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்: நாம் நம்முடைய முழுத் திறனை அடைவதற்கும், வாழ்க்கையில் சிறந்த காரியங்களைச் சாதிப்பதற்கும் உண்மையான மன அமைதியே அடித்தளமாகும்.

இங்கே எழும் பெரிய கேள்வி என்னவென்றால்: நம் இருதயத்தில் ஏன் சமாதானம் இல்லை? இதன் மூலக்காரணத்தைக் கண்டறிவது மிகவும் முக்கியம். தவறான காரணத்தைக் கண்டறிந்தால், நாம் தற்காலிகமான, தவறான தீர்வுகளைத் தேடி ஓடுவோம். சரியான மூலக்காரணத்தை நாம் அறியும்போது மட்டுமே, நிரந்தரத் தீர்வைக் கண்டடைய முடியும்.

தேவனுடைய வார்த்தையின் சத்தியம் நமக்கு வெளிப்படுத்துவது என்னவென்றால், சமாதானமின்மை அனைத்திற்கும் உண்மையான மூலக்காரணம் குற்ற உணர்வுள்ள மனசாட்சியே ஆகும். நம்முடைய அமைதியின்மை அனைத்திற்கும் காரணம் இந்த குற்ற உணர்வுள்ள மனசாட்சிதான். அந்த குற்ற உணர்வு, பாவத்தின் பாரத்தினாலும், தேவனுடன் நமக்குச் சமாதானம் இல்லை என்ற உணர்வினாலும் உண்டாகிறது. நமக்கும் தேவனுக்கும் இடையே ஒரு பகைமை இருப்பதை நாம் உணர்கிறோம். பிரச்சினை வெளியில் இல்லை; இடைவிடாத உள்மனக் கொந்தளிப்பு என்பது உங்கள் மனசாட்சியில் தேவன் எழுப்பும் எச்சரிக்கைச் சப்தமாகும்; அது ஓர் ஆபத்துச் சிக்னலை எழுப்பி: “நீ தவறு செய்கிறாய்… நீ சுய அழிவின் பாதையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்” என்று எச்சரிக்கிறது. அதுவே அனைத்து வகையான அமைதியற்ற மனம், பதற்றம், மனச்சோர்வு மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான பிற உளவியல் பிரச்சினைகளுக்கும் காரணமாக அமைகிறது. ஒரு நபர் வெளிப்புறத்தில் புன்னகைக்கலாம், உலகிற்கு மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போலக் காட்டிக்கொள்ளலாம், வாழ்க்கையில் நன்றாகச் செயல்படலாம், குடும்பத்துடன் நேரத்தைச் செலவிட்டு மகிழலாம்—ஆனாலும் தனியாக இருக்கும்போது ஆழமான உள்மன அமைதியின்மையை உணரக்கூடும். ஏன்? ஏனெனில் உதடுகள் மறுப்பதை மனசாட்சி அறிந்திருக்கிறது. அதைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரே வழி, உங்கள் பெருமையையும் அகந்தையையும் ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, உண்மையாகவும், உண்மையுள்ள இருதயத்தோடும், தாழ்மையோடும் சிலுவையினிடத்திற்கு வந்து, மனந்திரும்பி, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பதே ஆகும். ஆனால் பெருமையுள்ள பாவிகளாகிய நாம், அதைத் தவிர வேறு எதை வேண்டுமானாலும் செய்வோம்.

இந்த ஆவிக்குரிய நிஜத்திற்குத் தீர்வுகாண்பதற்குப் பதிலாக, நாம் பிரச்சினையைத் தவறாகக் கணித்து, குணமடைவதற்காக உலகப் பிரகாரமான தீர்வுகளை நோக்கித் திரும்புகிறோம். நாம் உலகப் பிரகாரமான பொழுதுபோக்குகள், கவனச்சிதறல்கள் அல்லது நண்பர்களை நோக்கித் திரும்புகிறோம்; அல்லது மனச்சோர்வு ஆழமாகும்போது, தற்காலிகமான ஒரு பொய்யை ஆறுதலாகக் கூறும் மனநல மருத்துவர்களிடம் செல்கிறோம்: “ உன்னிடம் எந்தத் தவறும் இல்லை; இந்த உலகம், உன் சூழ்நிலை, உன் பெற்றோர் அல்லது உன் வாழ்க்கைத்துணையிடம் தான் எல்லாம் தவறாக இருக்கிறது.” அவர்கள் உங்கள் குற்ற உணர்வை அடக்கவும், மனசாட்சியைக் கடினப்படுத்தவும் கற்றுக்கொடுத்து, “வா, உன் குற்ற உணர்வுக்குக் காரணமே நீ பழமையான பைபிள் தரநிலைகளைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பதுதான்—அந்த முட்டாள்தனமான பத்துக்கற்பனைகள், பாவம், நியாயப்பிரமாணம் மற்றும் நரகம் தான் காரணம். இது 21-ஆம் நூற்றாண்டு! மற்றவர்களைப் பார்—அவர்கள் இதைவிட மோசமான காரியங்களைச் செய்துகொண்டு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள். நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொண்டோ அல்லது தேவன் உன்னை எவ்வாறு நியாயந்தீர்ப்பார் என்பதைக் கொண்டோ உன்னை அளவிடாதே; மற்றவர்களோடு உன்னை ஒப்பிட்டுப் பார். நீ மிகவும் நல்லவன், மற்றவர்களை விட எவ்வளவோ மேலானவன்… உண்மையில் நீ தான் சிறந்தவன்! உன்னிடம் எவ்வளவோ நேர்மறை எண்ணங்கள் உள்ளன. உன்னால் முடியும்!” என்று சொல்கிறார்கள்.

இந்த மதச்சார்பற்ற ஆலோசனைகள் நம் பெருமையை உயர்த்துகின்றன, நம் மனசாட்சியைக் கடினப்படுத்துகின்றன. இவற்றையெல்லாம் கேட்கும்போது, நீங்கள் தற்காலிகமாக நன்றாக உணர்கிறீர்கள்; அதனால் இருளை வெளிச்சம் என்றும், வெளிச்சத்தை இருள் என்றும் அழைத்துக்கொண்டு ஒரு குருட்டுப் பாதையில் நடக்கிறீர்கள். அப்போது தேவன் அப்படிப்பட்ட மனிதர்களைக் கேடான சிந்தனைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறார். ஏசாயா 48:22-ல் அவருடைய வார்த்தை மாறாமல் அறிவிக்கிறது: “‘துன்மார்க்கருக்குச் சமாதானம் இல்லை’ என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” எனவே உலகம் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நூற்றுக்கணக்கான வழிகளை முயற்சித்தும், சமாதானத்தைக் கண்டடையவில்லை. வெளிப்புற உலகத்தையும், நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிமிட விவரங்களின் தேவநலன்களையும் ஆளுகை செய்கிறவராகவும், நம் இருதயங்களுக்குள் இருக்கும் ஒரே சமாதானத்தின் ஊற்றாகவும் இருக்கிற தேவனுடன் நமக்குச் சமாதானம் இல்லாதபோது, நம் இருதயங்களிலும் நம் வீடுகளிலும் உண்மையான சமாதானம் இருக்க முடியுமா?

ஆழமான ஆவிக்குரிய காயத்தை, மேலோட்டமான உலகப் பிரகாரமானக் கட்டுப்போடுவதன் மூலம் குணப்படுத்த முடியாது. கவனச்சிதறல் இறுதியில் மறைந்துவிடும், யதார்த்தம் தாக்கும், உள்மனக் கொந்தளிப்பு முன்பை விட அதிக பலத்துடன், தீவிரமாகத் திரும்ப வரும். உங்களில் சிலருக்கு உள்ள பிரச்சினையும் இதுதானே? ஆவிக்குரிய குற்ற உணர்வை உலகப் பிரகாரமான தீர்வுகளால் தீர்க்க முயல்கிறீர்களா? உங்கள் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை உங்களைச் சுற்றி இல்லை, உங்களுக்கும் தேவனுக்கும் இடையே தான் இருக்கிறது என்றால் என்ன செய்வீர்கள்? சத்தியம் என்னவென்றால், நம் வாழ்வின் ஆழமான பிரச்சினை என்னவென்றால், இயல்பாகவே நமக்கு தேவனுடன் சமாதானம் இல்லை என்பதே. அந்தச் செங்குத்தான (Vertical) பிரச்சினை தீர்க்கப்படும் வரை, கிடைமட்டமான (Horizontal) சமாதானம் எப்போதும் தற்காலிகமானதாகவே இருக்கும்.

தேவனுக்கு விரோதமான உங்கள் பாவங்கள் சிலுவையில் உண்மையாகத் தீர்க்கப்படும்போது, குற்ற உணர்வின் கனமான பாரம் நீக்கப்பட்டு, உங்களுக்குச் சுத்தமான மனசாட்சி அருளப்படுகிறது. தெய்வீக மகிழ்ச்சி உங்கள் இருதயத்தில் பாய்கிறது, பயனுள்ள முறையில் வாழவும் காரியங்களைச் சாதிக்கவும் உங்கள் ஆற்றலைத் திறக்கிறது. தேவனுடன் நமக்குச் சமாதானம் இருக்கும்போது, மன அமைதி உண்டாகும்; அப்போது வீட்டில் சமாதானம் இருக்கும், நம்முடைய எல்லா உறவுகளிலும் சமாதானம் இருக்கும். நீங்கள் படைத்தவரோடு சரியான உறவில் இருக்கும்போது, அவருடைய தெய்வீகக் கரம் உங்கள் வாழ்க்கையை ஆசீர்வதிக்கும்படி ஆச்சரியமாகத் திரும்புகிறது; உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு கிடைமட்ட உறவிலும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட, நிலையான சமாதானத்தை ஊற்றுகிறது.

அதனால்தான் எபேசியரில் இன்றைய பகுதியில் பவுல்—புறஜாதியாருக்கும் யூதர்களுக்கும் இடையிலான பகையைப் பற்றிப் பேசிய பிறகு—மனுஷனுக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான பகையைப் பற்றிப் பேசுகிறார். மனிதனின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் தேவனிடமிருந்து வந்த பகைமையிலும் அந்நியப்படுதலிலும் வேரூன்றியுள்ளன; கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து அந்தத் தடையை எவ்வாறு நீக்கினார் என்பதைப் பவுல் நமக்குக் காட்டுகிறார்.

1 முதல் 10 வரையிலான வசனங்களில் தனிப்பட்ட பாவிகளாகிய நம்முடைய முன்னாள் நிலையையும் தற்போதைய நிலையையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டிய பவுல், 11 ஆம் வசனத்திலிருந்து இரண்டாவது ஒப்பீட்டை அறிமுகப்படுத்துகிறார். புறஜாதியாராகிய நம்முடைய முன்னாள் நிலையை நினைவுகூரும்படி கூறிய பவுல், நாம் சமீபமாக கொண்டுவரப்பட்டோம் என்று கூறுகிறார்; பின்னர் நாம் எவ்வாறு சமீபமாகக் கொண்டுவரப்பட்டோம் என்பதை விரிவாக விளக்குகிறார். பவுலின் முழுமையான சிந்தனை வரிசையை நாம் புரிந்துகொள்வதற்காக, 14 முதல் 22 வரையிலான வசனங்களை நாம் புரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம். P (தமிழில் ‘ச’) என்ற எழுத்தில் தொடங்கும் ஐந்து குறிப்புகள் மூலம் இந்தப் பத்தியை நாம் நினைவில் கொள்ளலாம்:

சமாதான காரணர் (ஆரம்பம் – Person of Peace) சமாதானத்தைச் சம்பாதித்தல் (செயல்முறை – Procurement of Peace) சமாதானத்தை அறிவித்தல் (அறிவிப்பு – Proclamation of Peace) சமாதானத்தில் பங்கடைதல் (அனுபவம் – Participation in Peace) சமாதானத்தின் பாக்கியங்கள் (விளைவுகள் – Privileges of Peace)

முதலில் 14 ஆம் வசனத்தில் சமாதான காரணரைக் கண்டோம்: “அவரே நம்முடைய சமாதான காரணராகி.” அவரே சமாதான பிரபு. அவரே மையம். அவர் இல்லாமல் தனிப்பட்ட முறையில் நமக்கோ, நம் குடும்பங்களிலோ, தேசங்களுக்கு இடையிலோ சமாதானம் இல்லை. அவரை நீங்கள் நீக்கிவிட்டால், சமாதானத்தின் முழு அடிப்படையையுமே நீக்கிவிடுகிறீர்கள்.

அடுத்து, சமாதானத்தைச் சம்பாதிப்பதைப் பார்ப்போம் (செயல்முறை).

சமாதானத்தைக் கிரயத்திற்கு வாங்குவதற்கு, இரண்டு தடைகள் நீக்கப்பட வேண்டியிருந்தது: கிடைமட்டத் தடை மற்றும் செங்குத்துத் தடை. கிடைமட்டத் தடை யூதர்களுக்கும் புறஜாதியாருக்கும் இடையே இருந்தது, செங்குத்துத் தடை பாவியான மனிதனுக்கும் தேவனுக்கும் இடையே இருந்தது. 14 மற்றும் 15 ஆம் வசனங்கள் யூதர்களுக்கும் புறஜாதியாருக்கும் இடையே அவர் எவ்வாறு சமாதானத்தை உண்டாக்கினார் என்பதை விவரிக்கின்றன, அதே நேரத்தில் 16 ஆம் வசனம் பாவிக்கும் தேவனுக்கும் இடையே ஏற்படுத்தப்பட்ட சமாதானத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது.

புறஜாதியாருக்கும் யூதர்களுக்கும் இடையிலான சமாதானத்திற்கு மூன்று தடைகளை நாம் முன்பு கண்டோம்: சுவர், பகைமை மற்றும் கற்பனைகள். ஆசார நியாயப்பிரமாணம் யூதர்களுக்கும் புறஜாதியாருக்கும் இடையே ஒரு மகத்தான தடையாக மாறியிருந்தது. கிறிஸ்து என்ன செய்தார்? 14 ஆம் வசனம் ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமாக, அவர் “இருதிறத்தாரையும் ஒன்றாக ஆக்கி, பகையாக நின்ற பிரிவின் நடுச்சுவரைத் தகர்த்து, சட்டதிட்டங்களாகிய கற்பனைகளின் நியாயப்பிரமாணத்தை தம்முடைய மாம்சத்தினாலே ஒழித்து, இருதிறத்தாரையும் தமக்குள்ளாக ஒரே புதிய மனுஷனாகச் சிருஷ்டித்து, சமாதானம்பண்ணினார்” என்று சொல்கிறது. யூதர்களுக்கும் புறஜாதியாருக்கும் இடையே அவர் சமாதானத்தைச் சம்பாதித்த விதம் இதுவே.

இன்று, நாம் இரண்டு காரியங்களில் கவனம் செலுத்துவோம்: பாவிகளுக்கும் தேவனுக்கும் இடையில் சமாதானத்தைச் சம்பாதித்தல், மற்றும் அந்தச் சமாதானத்தை அறிவித்தல்.

1. பாவிகளுக்கும் தேவனுக்கும் இடையில் சமாதானத்தைச் சம்பாதித்தல்

இரண்டு கேள்விகளைக் கேட்போம்: முதலாவதாக, பாவிகளுக்கும் தேவனுக்கும் இடையே என்ன தடைகள் இருந்தன? இரண்டாவதாக, கிறிஸ்து எவ்வாறு அவற்றை நீக்கி சமாதானத்தைக் கொண்டுவந்தார்?

தடைகள் என்னவாக இருந்தன?

16 ஆம் வசனம் இரண்டு காரியங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: பிரிவினை, மற்றும் அதை உண்டாக்கிய பகைமை. வசனத்தைக் கவனியுங்கள்: “பகையைச் சிலுவையினால் கொன்று, அதினாலே இருதிறத்தாரையும் ஒரே સரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார்.”

ஆழமான பிரச்சினை ஒப்புரவாக்குதல் என்ற சொல்லில் பொதிந்துள்ளது. கிறிஸ்து ஏன் நம்மை தேவனுடன் ஒப்புரவாக்க வேண்டியிருந்தது? நீங்கள் என்னிடம் வந்து, “போதகரே, நான் உங்களை உங்கள் மனைவியுடன் ஒப்புரவாக்க விரும்புகிறேன்” என்று சொன்னால், நான், “உங்கள் அன்பை நான் பாராட்டுகிறேன், ஆனால் எங்களுக்கு உதவி தேவையில்லை, ஏனென்றால் நாங்கள் பிரியவில்லை” என்று பதிலளிப்பேன். ஒப்புரவாக்குதல் என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படும்போதெல்லாம், இரண்டு தரப்பினர் பிரிந்து இருக்கிறார்கள், அவர்கள் ஒன்றுசேர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதே அடிப்படை அனுமானமாகும்.

அவர்களை ஒன்றுசேர்க்க, அவர்களின் பிரிவினைக்கான காரணத்தை நாம் கண்டறிய வேண்டும். இரண்டு நெருங்கிய நண்பர்கள் கொடூரமான, கொந்தளிப்பான சண்டையில் ஈடுபடுவதாக கற்பனை செய்து பாருங்கள்—கட்டுக்கடங்காத கோபத்தில் ஒருவரையொருவர் குத்தியும், உதைத்தும், சேற்றில் உருண்டும் சண்டையிடுகிறார்கள். சண்டை முடிந்ததும், அவர்கள் கசப்பான வார்த்தைகளைக் கொப்பிளித்து, முதுகு காட்டி, இனி ஒருவரையொருவர் பார்ப்பதில்லை என்று சபதம் செய்கிறார்கள். அப்போதுதான் ஒப்புரவாக்குதல் தேவைப்படுகிறது. அவர்கள் கை குலுக்குவதற்கும், அவர்களின் முறைத்த முகங்களைப் புன்னகையாக மாற்றுவதற்கும், அவர்களின் இருதயங்களில் உள்ள வெறுப்பை அன்பாக மாற்றுவதற்கும், தோளோடு தோள் நடந்து செல்லும் நெருங்கிய நண்பர்களாக அவர்களை மீண்டும் ஒன்றுசேர்ப்பதற்கும் நீங்கள் அவர்களின் இறுக்கிய கைகளைத் திறக்க வேண்டும். அதைச் செய்ய, அவர்கள் ஏன் சண்டையிட்டார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடித்து, மூலப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க வேண்டும். மூலப் பிரச்சினை தீர்க்கப்பட்டாலன்றி, உண்மையான ஒப்புரவாக்கலும் சமாதானமும் ஏற்பட முடியாது.

எனவே, தேவனுக்கும் பாவிக்கும் இடையே பிரிவினை இருக்கிறது என்றால், அதற்கு என்ன காரணம்? 16 ஆம் வசனத்தின் முடிவு அதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: “பகையைச் சிலுவையினால் கொன்று, அதினாலே இருதிறத்தாரையும் ஒரே சரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார்.” ஒரு பிரிவினை இருக்கிறது, அந்தப் பிரிவினை எல்லா மனிதர்களுக்கும் தேவனுக்கும் இடையே உள்ள பகைமையால் ஏற்படுகிறது.

இந்தப் பகைமை யாரிடம் இருக்கிறது? வேதவசனம் இந்தப் பகைமையும் பிரிவினையும் இரு பக்கமும் இருப்பதைக் காட்டுகிறது.

மனிதனின் தரப்பிலிருந்து, ரோமர் 8:7 “மாம்ச சிந்தை தேவனுக்கு விரோதமான பகை” என்று கூறுகிறது. இந்தப் பகைமைக்கு என்ன காரணம்? அந்த வசனம் தொடர்கிறது: “அது தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமலும், கீழ்ப்படியக்கூடாமலும் இருக்கிறது.” மனிதனின் பகைமை தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கு விரோதமாகத் திருப்பப்பட்டுள்ளது. தேவன், “நீ என் சிருஷ்டி, என் மகிமைக்காக என் சாயலில் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவன், என்னோடு அன்பான ஐக்கியத்தில் வாழ வேண்டியவன். என் நியாயப்பிரமாணத்திற்கு நீ கீழ்ப்படியும்போது என்னோடு நெருங்கிய ஐக்கியத்தில் வாழ முடியும்” என்று கூறுகிறார். ஆனால் ஆதாமுக்குள் விழுந்துபோன மனிதன், முற்றிலும் சீர்கெட்டவனாக இருப்பதால், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குப் பணியமாட்டான். இதனால், மனிதனின் இருதயத்தில் தேவனுக்கு எதிராக தீவிரமான பகைமை இருக்கிறது.

இதன் பொருள் ஒவ்வொரு பாவியும் காலையிலிருந்து இரவு வரை உணர்வுப்பூர்வமாக, “நான் தேவனை வெறுக்கிறேன்! நான் தேவனை வெறுக்கிறேன்!” என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிகிறான் என்பதல்ல. வெளிப்புறமாக, அவன் சபைக்குச் செல்லலாம் அல்லது தேவன் தனக்குச் செவிகொடுத்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும் என்று ஜெபிக்கக்கூடச் செய்யலாம்; ஆயினும் அவன் தன் வாழ்க்கை முறையிலும், தன் தேர்வுகளிலும், தன் வெளிப்படையான செயல்களிலும் தேவனை வெறுக்கிறான். அவன் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதை வெறுக்கிறான், அதற்கு எதிராகவும் வாழ விரும்புகிறான். அவனுடைய மனப்பான்மை பார்வோனின் மனப்பான்மையை பிரதிபலிக்கிறது, அவன், “நான் கர்த்தருடைய சொல்லைக் கேட்டு நடக்க அவர் யார்?” என்று கேட்டான். சுபாவத்தினால், மறுபிறப்படையாத ஒவ்வொரு மனிதனும் தேவனுக்கு எதிராக இறுக்கிய கையை உயர்த்திக்கொண்டு நிற்கிறான். அவன் தேவனை விட்டு வெகு தொலைவில் வாழ விரும்பி, “என்னை விட்டு விடுங்கள்!” என்று அலறிக்கொண்டு ஓடுகிறான். மனிதகுலம் ஆதாம் பாவம் செய்த பிறகு செய்ததையே துல்லியமாகச் செய்து வருகிறது: தேவனுடைய சமூகத்திலிருந்தும் நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்தும் ஒளிந்து கொள்கிறது.

கொலோசெயர் 1:21 இந்தச் சத்தியத்திற்குத் தெளிவான விளக்கத்தை அளிக்கிறது: “முன்பு துர்க்கிரியைகளினாலே அந்நியராயும் துர்மனமுள்ளவராயும் இருந்த உங்களையும் இப்போது ஒப்புரவாக்கினார்.” பாவியினுடைய மனதிலும் பொல்லாத கிரியைகளிலும் பகைமை இருக்கிறது என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார்.

இன்று உங்கள் மனசாட்சியைக் கேளுங்கள்: உங்களிடம் ஏன் சமாதானம் இல்லை? தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் மீது உள்ள இயல்பான பகைமைதான் அதற்குக் காரணமல்லவா? நீங்கள் சபைக்கு வந்து அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டாலும், அவருடைய கற்பனைகளுக்குப் பலத்த எதிர்ப்பு உள்ளதா? ஒவ்வொரு நாளும் உங்கள் சித்தம் தேவனுடைய சித்தத்திற்கு எதிராக எழும்புகிறதா—அவர் தடுக்கும் காரியத்தையே செய்கிறதா? அங்கேதான் உங்கள் பிரச்சினை இருக்கிறது; அதுவே உங்கள் சமாதானமின்மை அனைத்திற்கும் காரணம். உங்கள் முழு வாழ்க்கையுமே தேவனுடைய ஆளுகையை எதிர்க்குமானால், உங்கள் ஆழமான பிரச்சினை பணம், பிற மனிதர்கள் அல்லது வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளைப் பற்றியதுதான் என்று உங்களால் நேர்மையாகச் சொல்ல முடியுமா? எவ்வளவு காலம் உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொண்டு, உங்கள் பாவ நிலைக்குக் காரணங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பீர்கள்? அதுவே மனிதனின் பகைமை.

இந்தப் பகைமை புறஜாதியாரிடம் மட்டுமே இருக்கிறதா? 16 ஆம் வசனத்தைக் கவனியுங்கள்: “இருதிறத்தாரையும் ஒரே சரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார்.” இருவருமே தேவனுக்குப் பகையாளிகளாக இருந்தார்கள். ரோமர் 1 ஆம் அதிகாரத்தில், பவுல் மிகுந்த ஞானத்துடன், புறஜாதியார்—இயற்கையிலும் மனசாட்சியிலும் தேவன் தம்மை வெளிப்படுத்திய போதிலும்—விக்கிரகாராதனையின் மூலம் அவரைக் கோபப்படுத்தினார்கள் என்றும், அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிய மறுத்தார்கள் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; அவர்கள் போக்குச்சொல்ல இடமில்லாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். ரோமர் 2 ஆம் அதிகாரத்தில், பவுல் யூதர்கள்—சிறப்பு வெளிப்பாட்டைப் பெற்றிருந்தபோதிலும்—வெறும் வெளிப்புற மத வழிபாட்டின் மூலம் தேவனைப் கோபப்படுத்தினார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறார். அவர்கள் வெளிப்புறமாகக் கீழ்ப்படிந்தார்கள், ஆனால் உள்ளத்தில் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மீறினார்கள். இருதயத்தில் பேராசை கொண்டு பிறருக்குத் திருடவேண்டாம் என்று போதித்தார்கள்; இருதயத்தில் விபச்சாரம் செய்துகொண்டு பிறருக்கு விபச்சாரம் செய்யவேண்டாம் என்று போதித்தார்கள். எனவே, யூதர்கள், புறஜாதியார் இருவருமே தேவனுக்குப் பகையாக நிற்கிறார்கள். ரோமர் 3 சுருக்கமாகக் கூறுவது போல: “நீதிமான் ஒருவனுமில்லை, ஒருவனாகிலும் இல்லை… எல்லாரும் பாவம் செய்து தேவ மகிமையற்றவர்களாகி.” மனிதனின் பகைமை அகில உலகளாவியது.

இருப்பினும், 16 ஆம் வசனத்தின் முதன்மை மையம் மனிதனின் பகைமை அல்ல, தேவனின் தரப்பிலிருந்து வரும் பகைமையே ஆகும். யூதர்களும் புறஜாதியாரும் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கு எதிராகத் தங்களை அமைத்துக் கொண்டபோது, சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் அதை எவ்வாறு பார்த்தார்? மனிதர்கள் அவருக்கு விரோதமாகத் தொடர்ந்து பகையோடு வாழும்போது, தேவன் அவர்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்? ஆதாமின் பிள்ளைகளின் பாவங்கள் குறித்து அவர் அலட்சியமாக இருந்தாரா? அவர்களை ஒரு இரக்கமுள்ள பாட்டனைப் போலப் பார்த்து, “அவர்கள் வளரும்போது சரியாகிவிடுவார்கள், நான் அவர்களை எப்படியும் நேசிக்கிறேன்” என்று நினைத்து, மனிதனின் பகையை சாதுவான, உணர்ச்சியற்ற அலட்சியத்துடன் பார்த்தாரா? நிச்சயமாக இல்லை.

பாவிகள் மீதான தேவனின் பகைமையையும் நீதியுள்ள கோபத்தையும் விவரிக்க வேதம் தீவிரமான மொழியைப் பயன்படுத்துகிறது. அவருடைய தூய்மையான, பரிசுத்தமான சுபாவம் பாவத்தின் மீது எல்லையற்ற உக்கிரத்தோடும் பரிசுத்தக் கோபத்தோடும் எரிகிறது. ஏசாயா 59, வல்லமையுள்ள தேவன் ஏன் தங்களுக்கு ஆதரவாகச் செயல்படவில்லை என்று ஆச்சரியப்படுபவர்களிடம் பேசுகிறது: “இதோ, இரட்சிக்கக்கூடாதபடிக்குக் கர்த்தருடைய கை குறுகிப்போகவுமில்லை; கேட்கக்கூடாதபடிக்கு அவருடைய செவி மந்தமாகவுமில்லை. உங்கள் அக்கிரமங்களே உங்களுக்கும் உங்கள் தேவனுக்கும் நடுவாகப் பிரிவினை உண்டாக்குகிறது; உங்கள் பாவங்களே அவர் உங்களுக்குச் செவிகொடாதபடிக்கு அவருடைய முகத்தை உங்களுக்கு மறைக்கிறது.” தீமை செய்கிறவர்களுக்குத் தேவனுடைய முகம் மறைக்கப்பட்டுள்ளது. பாவிகளின் சுயநலக் கூச்சல்களுக்குத் தேவன் தம் செவிகளை அடைத்துக்கொள்கிறார். தீமை செய்கிறவர்களுக்கு விரோதமாகக் கர்த்தருடைய முகம் இருக்கிறது என்று வேதம் உறுதிப்படுத்துகிறது.

பாவியின் முகம் தேவனை விட்டுத் திருப்பப்பட்டிருப்பது மட்டுமல்லாமல், தேவனுடைய முகமும் பரிசுத்தக் கோபத்தில் பாவியை விட்டுத் திருப்பப்பட்டுள்ளது. சங்கீதம் 7:11 நமக்குச் சொல்கிறது: “தேவன் நீதியுள்ள நியாயாதிபதி; அவர் நாள்தோறும் துன்மார்க்கர்மேல் சினங்கொள்ளுகிற தேவன்.” சங்கீதம் 5:5–6 அறிவிக்கிறது: “அக்கிரமக்காரரெல்லாரையும் வெறுக்கிறீர். பொய் பேசுகிறவர்களை அழிப்பீர்; இரத்தப்பிரியனையும் கபடமுள்ளவனையும் கர்த்தர் அருவருக்கிறார்.”

யாராவது, “ஓ, அதெல்லாம் பழைய ஏற்பாடு! புதிய ஏற்பாட்டில் அதெல்லாம் மாறிவிட்டது” என்று சொல்லலாம். நாம் வேதவசனங்களைச் சரியாக வாசித்தால் அப்படிச் சொல்ல மாட்டோம். யோவான் 3:36, குமாரனை விசுவாசியாமல் சுவிசேஷத்திற்குப் கீழ்ப்படியாதவனுக்கு, “தேவனுடைய கோபம் அவர்மேல் நிலைநிற்கும்” என்று எச்சரிக்கிறது—அது கூர்மையாக்கப்பட்ட பட்டயத்தைப் போல அவனது தலைக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ரோமர் 1:18 அறிவிக்கிறது: “மனுஷருடைய எல்லாவித அவபக்திக்கும் அநீதிக்கும் விரோதமாக, தேவகோபம் வானத்திலிருந்து வெளிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.” அது உடனடியாக சரீர அழிவை ஏற்படுத்தாவிட்டாலும், மனிதர்களைக் கேடான சிந்தனைக்கும், அந்தகார இச்சைகளுக்கும், துர்மோகங்களுக்கும் ஒப்புக்கொடுக்கும் கடுமையான ஆவிக்குரிய நியாயத்தீர்ப்பில் அவருடைய கோபம் வெளிப்படுகிறது—அவர்கள் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள முடியாதபடி விட்டுவிடுகிறார்.

ஆகவே, மனிதனுக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான தடையை நாம் காண்கிறோம்: இரு பக்கமும் உள்ள பகைமையால் ஏற்பட்ட பிரிவினை. இந்தப் பிரிவினைக்கு மூலக்காரணம் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மீறுவதே ஆகும், அதுவே பாவம். பாவிகளாகிய நமக்குத் தேவனுக்கு எதிராகப் பரிசுத்தமற்ற பகைமை இருக்கிறது, தேவனுக்கு அவருடைய தூய்மையான சுபாவத்தின் காரணமாகப் பரிசுத்தமான, நீதியுள்ள பகைமை இருக்கிறது. நமது வேதப்பகுதியின் முதன்மை மையம் பாவத்தின் மீதான தேவனின் பரிசுத்த பகைமையின் மீதே உள்ளது, அது யூதர்கள், புறஜாதியார் இருவர் மீதும் இருந்தது.

என் சிநேகிதனே, வேதத்தின் அதிகாரத்தைக் கொண்டு நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்: உன்னிடம் சமாதானம் இல்லாததற்குக் காரணம், உன்னைப் படைத்த சர்வவல்லமையுள்ள தேவனை விட்டு நீ பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறாய், அவருடைய பரிசுத்த கோபம் உன் தலைமேல் இருக்கிறது. பரிசுத்தமுள்ள தேவனுடைய முகம் உன் பாவத்திற்கு எதிராக இருக்கும்போது, சௌகரியமாக வாழ்வதை விட பயங்கரமானது எது இருக்க முடியும்? திடீரென்று விழித்தெழுந்து, நரகத்தில் நித்திய நித்தியமாக, முற்றிலும் சமாதானமின்றி தேவனுடைய முழுக்கோபத்தையும் சந்திப்பதை விட கொடூரமானது எது இருக்க முடியும்? தேவன் உண்மையிலேயே பரிசுத்தமுள்ளவராயும், நீ உண்மையிலேயே குற்றவாளியாயும் இருக்கும்போது, எந்த அடிப்படையில் அவரோடு சமாதானத்தை எதிர்பார்க்கிறாய்?

கிறிஸ்து எவ்வாறு இந்தப் பகையை நீக்கி சமாதானத்தைச் சம்பாதித்தார்?

இங்கே இரண்டு தரப்பினர் ஒருவரையொருவர் விட்டு முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, பகைமையால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தனர். என்ன தேவைப்பட்டது? அவர்களை அன்பான உறவில் ஒப்புரவாக்குவதற்குப் பகைமையின் மூலக்காரணம் தீர்க்கப்பட வேண்டியிருந்தது. 16 ஆம் வசனம் கிறிஸ்து அதைத்தான் துல்லியமாகச் செய்து முடித்தார் என்று சொல்கிறது. தேவனுடைய பகைமையை அவர் எவ்வாறு தீர்த்தார் என்பதே இங்கு முதன்மை மையம்; அடுத்தடுத்த வசனங்கள் அவர் மனிதனின் பகையை எவ்வாறு தீர்க்கிறார் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

சிலுவையில் ஒரு ஆச்சரியமான, எல்லையற்ற ஆழமான நிகழ்வு நடந்தது. யூதர்களையும் புறஜாதியாரையும் ஒன்றாக்கும்படி நடுச்சுவரைத் தகர்த்த அதே கிறிஸ்துதான், தேவனுடைய நீதியுள்ள சுபாவத்தில் இருந்த ஒவ்வொரு தடையையும் நீக்கிய அதே ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்ட கர்த்தருமாவார். தேவன் இப்போது நம்மை அன்பான ஐக்கியத்திலும் நட்பிலும் சந்தோஷத்தோடும் மனப்பூர்வமாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி—தம்முடைய சொந்தக் குமாரர்களாக நம்மைத் தத்தெடுக்கும்படி—நம் மீதான தேவனுடைய பகைமை முழுவதையும் அவர் நீக்கினார்!

இந்தப் பிரச்சினை எவ்வாறு தீர்க்கப்பட்டது? 16 ஆம் வசனம் கூறுகிறது: “பகையைச் சிலுவையினால் கொன்று, அதினாலே இருதிறத்தாரையும் ஒரே சரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார்.”

அவர் நமக்காக ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்ததாலோ, தேவன் நம்மை எவ்வளவு நேசிக்கிறார் என்று நமக்குக் கற்பித்ததாலோ, அல்லது நமக்காக ஜெபித்ததாலோ மட்டும் இதை அடையவில்லை. மையமான சொற்றொடரைக் கவனியுங்கள்: “சிலுவையினால்.” அவர் செய்து முடித்த கிரியையின் பூரணத்தினால், அவர் இருதிறத்தாரையும் ஒரே சரீரமாக தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார். இங்கே சரீரம் என்ற சொல் கிறிஸ்துவின் சரீரப் பிரகாரமான உடலைக் குறிக்காமல், யூதர்கள் மற்றும் புறஜாதியார் இருவரையும் உள்ளடக்கி, அவருக்குள் ஒன்றிணைக்கப்பட்ட தேவனால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் முழுச் சரீரத்தைக் குறிக்கிறது.

அவர்களின் கடந்தகால, நிகழ்கால மற்றும் எதிர்கால பாவங்கள் அனைத்தையும் அவர் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்டார். அவர்களின் பாவங்ளுக்காகச் செலுத்தப்பட வேண்டிய அனைத்து தண்டனைகளையும், கடன்களையும், கோபத்தையும் அவர் சிலுவையில் சுமந்தார். அவ்வாறு செய்ததன் மூலம், அவர் தேவனுடைய நீதியை எவ்வளவு பூரணமாகத் திருப்திப்படுத்தினார் என்றால், பாவிகளாகிய நமக்கு எதிரான தேவனுடைய பகையை அவர் கொன்றுபோட்டார் என்று 16 ஆம் வசனம் அறிவிக்கிறது. அவர் அதை அழித்துவிட்டார்; அந்தப் பகைமையின் எல்லா ஜீவனையும் வல்லமையையும் அவர் பிழிந்தெடுத்துவிட்டார், அதனால் தேவனுடைய ஜனங்கள் செய்த பாவங்களின் பொருட்டு அவருடைய இருதயத்தில் இனி கோபத்தின் ஒரு துளி கூட எஞ்சியிருக்கவில்லை. இதன் மூலம், அவர் நம்மை தேவனுக்கு ஒப்புரவாக்கினார்.

பவுல் இந்த ஒப்புரவாகுதலின் மகிமையான சத்தியத்தை 2 கொரிந்தியர் 5:18–21 ல் இன்னும் தெளிவாக விளக்குகிறார்:

“இவையெல்லாம் தேவனாலுண்டாயிருக்கிறது; அவர் இயேசுகிறிஸ்துவைக் கொண்டு நம்மைத் தம்மோடே ஒப்புரவாக்கி… அதென்னவெனில், தேவன் கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்து, உலகத்தாருடைய குற்றங்களை எண்ணாமல், அவர்களைத் தமக்கு ஒப்புரவாக்கி…”

இதை நாம் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது: பிதாவாகிய தேவன் கோபமாகவும் ஒப்புரவாக விருப்பமில்லாமலும் இருக்க, கிறிஸ்து அவரை ஒப்புரவாகும்படி வற்புறுத்தியது போல் அல்ல. பிதாவாகிய தேவனே இந்த வேலையைத் தொடங்கி தம்முடைய குமாரனை அனுப்பினார்! அவர் அதை எப்படிச் செய்தார்? நம்முடைய குற்றங்களை நம் எண்ணப்பில் வைக்காமல் (எண்ணாமல்) இருந்தார். நம் பாவங்களின் தண்டனையை அவர் நம் கணக்கில் சுமத்தவில்லை.

21 ஆம் வசனம் எப்படி என்று விளக்குகிறது: “நாம் அவருக்குள் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கு, பாவம் அறியாத அவரை நமக்காகப் பாவமாக்கினார்.”

ஒப்புரவாக்குதல் எவ்வாறு நிறைவேற்றப்பட்டது மற்றும் தேவனுக்கும் பாவிக்கும் இடையிலான தடை எவ்வாறு நீக்கப்பட்டது? அது சுவிசேஷத்தின் மகத்தான பரிமாற்றத்தின் (Great Gospel Exchange) மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டது. தேவன் நம் பாவங்களை நம் கணக்கில் சுமத்தவில்லை; மாறாக, பிதா ஒரு பாவக் கறையையும் கண்டிடாத, பிதா நித்தியமாக நேசித்த, ஒரு கணமும் அவரை விட்டுப் பிரியாத பாவம் அறியாத கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது அவற்றைச் சுமத்தினார்.

ஆயினும், பாவம் அறியாத குமாரன் நம்முடைய பிரதிநிதியாகச் சிலுவையில் தொங்கியபோது, பாவம் அறியாத அவர் நமக்காகப் பாவமாக்கப்பட்டார் என்று வசனம் சொல்கிறது. சிலுவையில் தம்முடைய வேதனையில், நம்முடைய கர்த்தர் நம் பாவத்திற்கு மிக நெருக்கமான நிலைக்குள் பிரவேசித்தார். அவர் அதை வெளிப்புறமாக மட்டும் சுமக்கவில்லை; அவர் தம்மை அதனோடும் அதன் தீட்டோடும் மிகவும் பூரணமாக அடையாளப்படுத்திக்கொண்டதால், அவர் தம் ஜனங்களுக்காகப் பாவத்தைச் சுமக்கிறவராகவும், பிணைநிற்பவராகவும், பதிலாளியாகவும் மாறினார்.

பிதா அவரை அந்த நிலையில், நம் பாவத்தைச் சுமப்பவராகக் கண்டபோது, பிதா என்ன செய்தார்? பிதா தம் முகத்தைத் திருப்பி, குமாரனிடமிருந்து தம்மை மறைத்துக் கொண்டார். இந்த பரிசுத்தமான முகத் திருப்புதல்தான் தேவனுடைய தூய்மையான குமாரனின் இருதயத்தை உடைத்தது, “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னை கைவிட்டீர்?” என்று அவரை அலறச் செய்தது. நம்முடைய கர்த்தர் அந்தப் பிரிவினையின் முழு வேதனையையும் அனுபவித்தார்.

இதன் பாக்கியமான முடிவு என்ன? நாம் அவருக்குள் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கு, பாவம் அறியாத அவரை நமக்காகப் பாவமாக்கினார்! கிறிஸ்து நமக்காக சாபமாகி, நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திற்கு நம்மை நீங்கலாக்கி மீட்டுக்கொண்டார். அந்தப் பகையை வெட்டிப் போட்டு, என்றென்றைக்கும் கொன்று போட்டதன் மூலம், கிறிஸ்துவின் சிலுவையின் வழியாக முற்றிலும் நீதியும் நேர்மையுமான வழியில் நாம் தேவனுடன் ஒப்புரவாக்கப்படுகிறோம். கிறிஸ்து எவர்களுக்காக மரித்தாரோ, அவர்கள் மீது தேவனுடைய இருதயத்தில் ஒரு துளிக் கோபம்கூட எஞ்சியிருக்கவில்லை.

தேவனின் பகைமை நீக்கப்பட்டதன் புறவயமான (objective) சாதனைக்கே இந்த வசனம் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது: “அவர் ஒப்புரவாக்கினார்.” சுவிசேஷம் வல்லமையோடு அறிவிக்கப்பட்டுப் பயன்படத்தப்படும்போது, பாவியின் இருதயத்தில் உள்ள அகவயமான (subjective) பகைமை மேற்கொள்ளப்படுகிறது—இதை அடுத்தடுத்த வசனங்களில் காண்கிறோம். கிறிஸ்து இரு பரிமாணங்களிலும் இந்தச் சமாதானத்தை புறவயமாகச் சம்பாதித்துள்ளார்: கிடைமட்டமாக யூதர்களுக்கும் புறஜாதியாருக்கும் இடையிலும், செங்குத்தாகப் பாவியான மனிதனுக்கும் ஜீவனுள்ள தேவனுக்கும் இடையிலும்.

2. அந்தச் சமாதானத்தை அறிவித்தல்

17 ஆம் வசனம் கூறுகிறது: “அல்லாமலும் அவர் வந்து, தூரமாயிருந்த உங்களுக்கும், சமீபமாயிருந்தவர்களுக்கும், சமாதானத்தைச் சுவிசேஷமாகப் பிரசங்கித்தார்.”

இங்கே மூன்று முக்கிய அம்சங்களை நாம் சிந்திப்போம்: அறிவிப்பவர், செய்தி, மற்றும் பெறுபவர்கள்.

அறிவிப்பவர் (The Proclaimer)

யார் இந்தச் சமாதானத்தை அறிவிக்கிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள்: “அவர் வந்து… சமாதானத்தைப் பிரசங்கித்தார்.” இந்த வசனத்தில் உள்ள “அவர்” யார்? கர்த்தராகிய இயேசுவேதான்! அவர் வந்து எபேசியர்களுக்குத் தாம் சம்பாதித்த அதே சமாதானத்தை அறிவித்தார். கிறிஸ்து சமாதான காரணர் மற்றும் சமாதானத்தைச் சம்பாதித்தவர் மட்டுமல்ல; அவரே சமாதானத்தை அறிவிக்கும் மகத்தான அறிவிப்பாளருமாவார். சமாதானம் கிரயத்திற்கு வாங்கப்பட்டால் மட்டும் போதாது; அது அறிவிக்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும், இல்லையெனில் அதைச் சம்பாதித்தது எவருக்கும் பயன்படாது. அது ஒரு நோய்க்கான பயனுள்ள சிகிச்சையைப் போன்றது: ஒரு அலமாரியில் பூட்டி வைக்கப்பட்டுள்ள மருந்து, வியாதியுள்ளவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டு வழங்கப்படாவிட்டால் எவருக்கும் உதவாது.

இரண்டு முக்கியமான கேள்விகள் எழுகின்றன: கிறிஸ்து எப்போது, எவ்வாறு எபேசுவுக்கு வந்து சமாதானத்தைப் பிரசங்கித்தார்?

இயேசு தம்முடைய பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் போது பாலஸ்தீனப் பகுதியை விட்டு ஒருபோதும் வெளியேறவில்லை. தூரமாயிருந்த எபேசியர்களுக்குக் கிறிஸ்து வந்து சமாதானத்தைப் பிரசங்கித்தார் என்று பவுல் எவ்வாறு கூற முடியும்?

அவர் எப்போது பிரசங்கித்தார்? கிறிஸ்து தம்முடைய பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் மூன்றாண்டுகளின் போது அல்ல, தம்முடைய பூமிக்குரிய ஊழியம், மரணம், உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் பரமேறுதலுக்குப் பிறகே எபேசியர்களுக்குப் பிரசங்கித்தார்.

அவர் எவ்வாறு பிரசங்கித்தார்? பிரசங்கிப்பதற்காக அவர் பரலோகத்திலிருந்து சரீரப் பிரகாரமாகக் இறங்கி வந்தாரா, அல்லது பைபிளில் பதிவு செய்யப்படாத ஏதேனும் நிகழ்வு நடந்ததா? இல்லை. இது வேதத்தின் ஒரு மகிமையான சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: கிறிஸ்து தம்முடைய நாமத்தினாலும் அதிகாரத்தினாலும் வந்த தம்முடைய நியமிக்கப்பட்ட ஊழியர்களைக் கருவியாகக் கொண்டு எபேசுவில் வந்து பிரசங்கித்தார்.

அப்போஸ்தலர் 1:1 ல், லூக்கா இயேசு மாம்சத்தில் செய்யbuilderவும் போதிக்கவும் தொடங்கின எல்லாவற்றையும் பற்றித் தாம் எழுதிய சுவிசேஷத்தில் பதிவு செய்ததாக எழுதுகிறார். அப்போஸ்தலர் புஸ்தகம் இயேசு தம்முடைய பரிசுத்த ஆவியின் மூலமாகத் தம்முடைய ஊழியர்கள் மற்றும் திருச்சபையின் வழியாய்த் தொடர்ந்து செய்த காரியங்களைப் பதிவு செய்கிறது. அப்போஸ்தலர் புஸ்தகம் முதற்கொண்டு சுவிசேஷம் பரவுவதும் திருச்சபை கட்டப்படுவதும் கிறிஸ்து தம்முடைய ஆவியின் மூலமாகத் தம் ஊழியர்களைக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தித் தாமே செய்யும் தொடர்ச்சியான கிரியையாகும்.

அதனால்தான், தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களை அனுப்பும்போது, இயேசு தம்முடைய செய்தியைப் பிரசங்கிக்க அவர்கள் தம்முடைய நாமத்தினாலும் தம்முடைய அதிகாரத்தின் கீழும் செல்கிறார்கள் என்றும்; மக்கள் அவர்களை எவ்வாறு நடத்தினார்களோ அது தம்மை எவ்வாறு நடத்தினார்கள் என்பதன் நேரடிப் பிரதிபலிப்பாகும் என்றும் அவர்களிடம் பலமுறை கூறினார். அவர் மத்தேயு 10:40 ல் கூறினார்: “உங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான், என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன் என்னை அனுப்பினவரை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான்.” அவருடைய ஊழியர்களையும் அவர்களின் வார்த்தைகளையும் நிராகரிப்பது கிறிஸ்துவின் நேரடி நிராகரிப்பாகும்.

பவுல் 2 கொரிந்தியர் 5:20 ல் எழுதுகிறார்: “ஆனபடியினாலே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதி (அம்பாசிடர்) களாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் என்று, கிறிஸ்துவின் நிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம்.” அவர்கள் கிறிஸ்துவின் இடத்திலேயே நின்றார்கள்—அவர்களின் உதடுகள் அவருடைய வார்த்தைகளைப் பேசின. அப்படியானால் கிறிஸ்து எபேசுவில் எவ்வாறு பிரசங்கித்தார்? அப்போஸ்தலர் 18 மற்றும் 19 ஆம் அதிகாரங்களில் பவுல் எபேசுவுக்கு வந்து பிரசங்கித்தபோது, கிறிஸ்து பவுலின் மூலமாகத் தூரத்திலிருந்தவர்களுக்குப் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தார். பவுல் தன்னுடைய சொந்தக் யோசனைகளையோ, தத்துவங்களையோ, கருத்துக்களையோ பிரசங்கிக்கவில்லை; அவர் கிறிஸ்துவின் செய்தியைப் பிரசங்கித்தார், கிறிஸ்துவே அவர் மூலமாகப் பேசினார்.

நம்முடைய சொந்த இரட்சிப்பிற்காக நாம் பயபக்தியுடனும் நன்றியுடனும் நிற்க வேண்டும்! நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து பரலோகத்தின் மகிமையைத் துறந்து, தம்மைத் தாழ்த்தி, வாழ்ந்து, பாடுபட்டு, மரித்து, மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தது மட்டுமல்லாமல், பரலோகத்திற்கு ஏறிச்சென்ற பிறகும், நாம் ஆவிக்குரிய ரீதியில் வழிதப்பிப்போயிருந்த நிலையில் நம்மைத் தேடி வந்தார். அவர் நம்மைத் தேடி வந்து, மனிதக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி நற்செய்தியை நேரடியாக நம் இருதயங்களுக்குப் பிரசங்கித்தார்!

இங்கே கிரியை செய்யும் தேவனுடைய முழுமையான கிருபையை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? தேவனே ஆதி முதல் அந்தம் வரை எல்லாவற்றையும் செய்கிறார். நாம் ஆவிக்குரிய ரீதியில் மரித்தவர்களாயும், நம்மை நாமே இரட்சித்துக்கொள்ள முடியாதவர்களாயும், அமைதியற்ற, சமாதானமற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்களாயும் இருந்தபோது, அவர் இரட்சிப்பை நிறைவேற்றினார், சமாதானத்தைச் சம்பாதித்தார், நம்மைத் தேடி வந்தார், சமாதானத்தை அறிவித்தார், நம்மை உயிர்ப்பித்தார்—நம்மை எழுப்பி கிறிஸ்துவுடனே கூட உட்காரவைத்தார்! சுவிசேஷத்தின் சரீரப் பிரகாரமான பிரசங்கம் மனிதர்களால் செய்யப்படும் இந்தப் பகுதியில் கூட, எல்லா மகிமையும் மனிதக் கருவிகளை விட்டு விலகி கிறிஸ்துவுக்கே முழுமையாகக் கொடுக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அது ஆதி முதல் அந்தம் வரை அவருடைய கிரியையாகும்.

The Message

Christ is the Proclaimer, and what is His message? The text says He came and preached peace. He could have rightly come preaching judgment and just condemnation for sinners like us—announcing that God was grieved with our sin and idolatry. But wonder of wonders, He preached peace!

What is this peace? It is the proclamation of the gospel—the Good News. Why is it called peace? The gospel of Christ is a glorious, multifaceted message. It is a message of forgiveness, grace, and divine love. It is like a beautiful, finely cut diamond with many facets: every time you turn it to the light, you see a new dimension of its brilliance. All eternity will be an exposition of the rich depths of the gospel!

In this context of hostility between Jew and Gentile, and between man and God, Paul highlights this specific facet of the diamond: when Christ came preaching the Good News, the primary element proclaimed was peace. Peace holds such a prominent place that the gospel itself is called the “gospel of peace.” Peace is the very essence of the gospel, and it inevitably brings peace wherever it is received and believed.

That is why throughout Scripture, peace is synonymous with the gospel message itself. As quoted from the Old Testament in Romans 10:15: “How beautiful are the feet of those who preach the gospel of peace, who bring glad tidings of good things!”

As it is written in Ephesians 6:15: “and having shod your feet with the preparation of the gospel of peace.”

What is this message of peace that Christ preached through Paul? Paul summarizes the core message of his three years of preaching at Ephesus in Acts 20:21: “testifying to Jews, and also to Greeks, repentance toward God and faith toward our Lord Jesus Christ.” This is the apostolic gospel, and it is the only true gospel that brings real peace. In other words, there is no way to have peace with God and man until you repent toward God and trust in the finished work of Jesus Christ. That is the only biblical way to preach peace. It is only the genuine gospel of the apostles that can bring true peace.

If the Good News of the gospel is a message of peace, it implies that the world desperately needs this peace. Most people do not realize their deep need and instead run after false gospels.

Consider an engaged couple: while still in the honeymoon phase, they do not yet fully know each other’s flaws. If you tell them, “You need marriage counseling on how to live together in peace,” they might say, “Oh Pastor, we don’t need that!” But once they get married and live together for a few years, counseling on how to live in peace becomes wonderful news! They realize their true need. In the same way, natural men and women do not know the way of peace between themselves and God, or between themselves and others.

Notice that Paul did not come to Ephesus saying, “Let us hold peace talks with the Gentiles and solve our issues through humanism.” He did not say, “Let us try liberalism and agree on everything so we can just be friends.” Nor did he tell them to turn inward through mysticism, perform meditation for peace, stop negative thoughts, practice positive thinking, or preach a prosperity gospel for peace. No! The only way to preach and accomplish true peace—between man and God, and between man and man—is to preach the gospel of repentance toward God and faith toward Jesus Christ. The problem is not outside you; it is in your sinful heart.

Until you repent toward God, acknowledge the offense you have committed against your Creator, confess that you have failed to honor His rights as your Creator, turn to Him, and believe that through Jesus Christ your sins are forgiven and you are brought near by His blood—you will have no peace. You can try anything you want in life and listen to all the world’s solutions, but it will only harden your conscience and bring more restlessness. Until you have peace inside, you cannot achieve anything of lasting value outside, nor can you truly enjoy life. You will always find yourself in conflict with others. The problem is not external; it is the guilty conscience in your sinful heart.

So the god of this world, the prince of the power of the air, keeps blinding people with his lies so they cannot see the glory of the gospel. He whispers: “Try this… try that… your problem is a lack of money… try another remedy… but whatever you do, never try the Bible’s gospel!” People conclude that the gospel can never bring peace or solve human problems, saying: “Don’t let any Bible-thumping preacher come and claim that the gospel has the answer to man’s alienation.”

So God says, “Alright, if you are so smart, you great ones of the earth, feed upon your own folly.” He gives them over to depraved minds, deeper darkness, depression, alcohol, drugs, sexual immorality, self-destruction, and ultimately, eternal hell. What a sad situation we see in our country and across the world today, where fighting is everywhere. This is the judgment of God upon people who refuse to listen to the message that humbles human pride. We do not say these things harshly, but with a heavy, weeping heart for what the world is doing to billions of people.

We see this tragedy even inside churches today. Many have abandoned the apostolic gospel of peace. Even churches are putting cosmetic band-aids on deep spiritual wounds, following false teachers just as in the days of Jeremiah, where Jeremiah 8:11 warns: “For they have healed the hurt of the daughter of My people slightly, saying, ‘Peace, peace!’ when there is no peace.” They fail to realize that the greatest need of all is the apostolic gospel of peace.

Having seen the Proclaimer (Christ) and the Message (the gospel of peace), let us consider the third element: the Recipients of Peace.

The text states that He came and preached peace to “you who were afar off and to those who were near.”

• Afar off refers to the Gentiles.
• Near refers to the Jews.

When Christ preached during His earthly ministry, and when He preached through the Holy Spirit after Pentecost in the book of Acts, the gospel came to both the Jews who were near and the Gentiles who were far off. There was no difference in the message proclaimed to Gentile or Jew.

Yet Paul, with great wisdom, gives proper recognition to the historical privileges of the Jews; they were near to all the promises and covenant blessings. But to the Gentiles, he reminds them: “Realize that you were far off, living in ignorance and idolatry, separated from the one true living God.” Although this was humbling to the Gentiles, Paul maintains this distinction to emphasize that Christ came and preached peace to both groups in the exact same way. Though their backgrounds were vast, there was only one message for both.

As Paul states in Acts 20:21, he testified to both Jews and Greeks “repentance toward God and faith toward our Lord Jesus Christ.” Different audiences, but the identical message! His contextual approach may have varied—using Old Testament Scriptures to prove Christ to the Jews, while using natural revelation when addressing the Gentiles—but the core content of his message remained unchanged.

Application & Takeaways

Having looked at the Procurement of Peace between sinners and God, and the Proclamation of Peace, let us draw two vital applications: The Comfort of Peace and The Warning of Peace.

1. The Comfort of Peace

First, the fact that Christ Himself is the Proclaimer of peace should bring tremendous comfort to the weak, struggling believer.

You have trusted Christ for your salvation, humbled yourself, repented, and rested in His finished work. Yet, if you are honest, your soul feels exhausted today. You sit here haunted by a guilty conscience. There are times when the accusations of your conscience and old memories of sin haunt you. You face temptations, or perhaps you stumbled this past week, and Satan stands right beside your ear—whispering every failure, every wicked thought, and every secret shame, even while you try to worship God. The gospel promises of forgiveness seem distant and unreal, and you struggle to experience the peace and rest Christ promised when He said: “Come to Me, all you who labor and are heavy laden, and I will give you rest.”

You wonder: “Did Christ really forgive all my sins? Do I truly possess eternal life?” It all feels like a shadow. The physical pain and daily stress of life seem to cloud the spiritual blessings of Christ. You try to pray, but the heavens feel like brass. You look at your Bible and think: “Is this really for me? Did Christ actually forgive all of my filth, or am I just fooling myself?”

You think to yourself: “If only Jesus could step out of the pages of history. If only He would come down from heaven, walk into this room, stand three feet away from me, look directly into my tear-stained face, and say: ‘My child, I know all about your sins. I know everything that troubles your conscience, plus ten thousand times more than your own memory can recall. I know how broken you are… and yet, I chose you. I carried every single one of those heavy, ugly sins on My shoulders to the cross. I bled for them and washed them away in My own blood. Through the cross, I put the enmity to death. I reconciled you to God. It is a done deal, once and for all.’” You feel that if you could only hear such a certain word of promise directly from the lips of Christ Himself, it would give you full assurance, calm all your fears, and drive away every doubt.

My friend, you do not have to wait for Him to physically stand three feet away, because He is speaking those exact words to you right now!

Christ speaks to your conscience through His infallible Word and by His Spirit from heaven, saying: “My child, I not only left the glory of heaven, humbled Myself, lived, suffered, died, and rose again—I ascended to heaven and came searching for you in the gutter of your lostness to preach peace to you and save you. And today, I am speaking to you from heaven to assure you of your salvation.”

How does He do this? When your pastor stands in Christ’s name and accurately proclaims His Word, declaring to the repentant believer that their sins are forgiven in Christ, that is not a mere human opinion—it is a divine verdict! It is as rock-solid and sure as if Jesus Christ physically materialized in this building, placed His pierced hand on your trembling shoulder, and whispered directly to your conscience: “I have forgiven all your sins. Go in peace.”

When Paul preached to the Ephesians and they repented and believed, Paul declared that their sins were forgiven, baptized them, and received them into the church. It was Christ Himself working through Paul to invite and reconcile them to God. Never forget that. Even as a weak preacher struggles to preach His Word accurately, Christ is personally present, speaking through a human voice, calling His sheep to Himself.

As Jesus said in John 10:16: “And other sheep I have which are not of this fold; them also I must bring, and they will hear My voice.” How do those other sheep hear the voice of Christ? Through the faithful preaching of His Word of truth!

Brothers and sisters, if you have been brought to believe the gospel of Christ, it is because you heard the voice of Christ and believed His promise. When you are tempted to doubt the validity of that promise, remember: it was Christ who came to you through the preacher. Believe and rejoice in this great truth: Christ has not merely set aside, but forever put to death every drop of wrath in God’s heart toward your sins, reconciling you to the Father. When you approach the Father through Christ, you do not meet an angry face, but the welcoming face of a reconciled Father. Oh, the joy of reconciliation with God! Learn to live in that light.

Spend time each day thanking Christ that He Himself is your peace. Do not seek the empty, fragile peace of the world. Jesus clearly warned us in John 16:33: “In the world you will have tribulation; but be of good cheer, I have overcome the world.”

When our Lord departed this world, He did not leave behind a perishing earthly inheritance; He left an inheritance of infinite spiritual wealth—His peace. It is the birthright of every child of God to live in that peace. John 14:27 says: “Peace I leave with you, My peace I give to you; not as the world gives do I give to you. Let not your heart be troubled, neither let it be afraid.”

Think of the supernatural peace Jesus displayed amidst the accusations of the Pharisees, the friction among His disciples, the pressures of the crowds, the false trials before the Sanhedrin, the mockery and scourging by the Romans, and the agony of the cross—a peace so profound He could pray, “Father, forgive them.” That very peace is gifted to you! What can you not endure with such peace? How poorly we often draw upon it! Ask God to fill you with His peace daily.

If you are a believer living in constant anxiety and relational friction, you are leaving your inheritance unclaimed. Stop living like a restless spiritual orphan; the Lord has promised you His peace. Remember the pathway to experiencing that peace when anxiety strikes, as written in Philippians 4:6–7: “Be anxious for nothing, but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God; and the peace of God, which surpasses all understanding, will guard your hearts and minds through Christ Jesus.” The question today is not what is happening around you; whatever happens, are you abiding in the peace of Christ amid the world’s chaos?

When you possess the peace of Christ within, it becomes so much easier to live at peace with everyone around you. Ask God to show you where any unrest in your horizontal relationships is connected to an unrest in your heart before Him. This week, when you feel irritation, conflict, or inward anxiety, do not stop at the horizontal problem. Ask first: “Lord, is my heart resting in the peace that Christ purchased for me?” That is the comfort of peace.

2. The Warning of Peace

If Christ is our only peace, if He procured this amazing peace by putting to death the enmity in God’s heart through the cross at such a tremendous price, and if the ascended Christ speaks from heaven through weak instruments to proclaim this peace—then listen carefully: this truth ought to produce solemn fear in those who listen carelessly and walk away indifferently.

When a pastor stands in all his human weakness, faltering words, and limitations to preach God’s Word accurately to you, commanding you to repent and believe, you are not merely dealing with a frail man. It is none other than Christ—the King of kings who rules the universe—preaching and calling you to come in faith! When you reject this message in unbelief to hold on to your sin, you are rejecting the very voice of the Son of God.

Perhaps you have attended church for years—regularly hearing the call to repent and trust Christ—yet you dismiss it, comforting yourself with the thought: “I just rejected the words of a simple man who gets overly excited about the Bible… just my regular pastor.”

My friend, listen to me: your dealings are not with the preacher. Your dealings are with Jesus Christ, who holds your life and eternal destiny in His hands based on how you respond to the message He sends you from heaven!

That is why Jesus said in Matthew 10:14–15: “And whoever will not receive you nor hear your words, when you depart from that house or city, shake off the dust from your feet. Assuredly, I say to you, it will be more tolerable for the land of Sodom and Gomorrah in the day of judgment than for that city!”

Think about the sheer terror of those words. Jesus declares that it will be more tolerable on the Day of Judgment for Sodom and Gomorrah than for the person who hears His Word and casually walks away. Do you realize what that means? The people of Sodom—grossly wicked, shameless in their sin, whose rebellion brought down immediate, supernatural fire and brimstone from heaven—will receive a lighter sentence on Judgment Day than an ordinary, well-behaved, respectable churchgoer who sits in a pew and calmly ignores the Gospel!

Sodom never had a pastor open the Scriptures to offer them Jesus week after week. You do! Your casual indifference is a deeper, more damnable sin in the eyes of God than the rebellion of Sodom!

Look past the weakness and stuttering of any human preacher. When God’s Word is declared line-by-line, the preacher’s voice is merely the microphone—Jesus Christ is the One speaking through it. When you sit there yawning, checking your watch, or thinking about where you will eat lunch, you are not disrespecting a mortal man; you are treating the cosmic voice of the Son of God like background noise meant for someone else! You are yawning in the face of the King of kings while He is actively issuing you a personal command to repent!

Consider the terror of accumulated guilt. Some of you have sat in church chairs for years, thinking you are safe because no immediate judgment has fallen upon you. You think: “Well, I’ve ignored a hundred sermons before, and I’m still fine.” Do you not realize what you are doing? Every single Sunday you leave unrepentant and unchanged, you are piling up mountains of terrifying evidence against your own soul for the Day of Judgment. The more clearly and accurately this Word is preached to you, the more inescapably guilty you become if you reject it. The pulpit is either drawing you closer to heaven or hardening your heart for hell!

Jesus said in John 12:48: “He who rejects Me, and does not receive My words, has that which judges him—the word that I have spoken will judge him in the last day.”

Picture that terrifying courtroom scene. You will stand before the Great White Throne, and you will not be able to plead: “Nobody told me! I didn’t know!” At that exact moment, the very words of the gospel messages you heard will rise up from the grave of your memory. The headings, sentences, and warnings spoken to you will become living witnesses. They will stand in the courtroom of heaven, point their finger straight at your face, and testify: “He heard this message! He knew the path to peace, and he deliberately chose his sin instead!”

This is why faithful ministers labor over the text. This is why we do not offer cheap stories, superficial outlines, or entertaining jokes to make people laugh. If a preacher distorts His voice, God will hold him accountable for your blood. But if the message is preached accurately, clearly, and faithfully, and you still walk out those doors indifferent—the preacher’s hands are clean of your blood. The weight of eternity and the blood of your soul falls directly upon your own shoulders. As you hear His Word, you are dealing with Christ Himself. Deal with Him now, before you step out of this room and into eternity!

Do not take the Word of God lightly. If you sit here today in impenitence, let your heart consider the solemn reality of your state. We are not playing games or engaging in religious rhetoric; we are dealing with the eternal King who sits in heaven and rules the universe. The message brought to you is a message of sovereign grace, displaying the wonder of His saving work for sinners. He comes preaching peace to you—surrender to Him before His wrath is kindled!

• If the Son of God had to die to remove this enmity, how serious must your sin really be?
• If Christ was forsaken under divine wrath to make peace for sinners, how will you escape if you refuse the only peace God has provided?
• If God is holy and you are guilty, what madness makes you think you can stand before Him in your own peace?
• If Christ has borne that wrath, removed the enmity in God’s heart, and made peace through the cross, why would you look for peace anywhere else?

Repent toward God and place your faith in the Lord Jesus Christ, and you will receive eternal peace!