எபேசியர் 1:19-23
19 விசுவாசிக்கிறவர்களாகிய நம்மிடத்திலே அவர் காண்பிக்கும் தம்முடைய வல்லமையின் மகா மேன்மையான மகத்துவம் இன்னதென்றும், நீங்கள் அறியும்படிக்கு… 20 தாம் கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பி, அவரிடத்தில் நடப்பித்த தமது பலத்த சத்துவத்தின் வல்லமைப்படியே, 21 அவரை உன்னதங்களில் தம்முடைய வலதுபாரிசத்தில், சகல துரைத்தனத்திற்கும், அதிகாரத்திற்கும், வல்லமைக்கும், கர்த்தத்துவத்திற்கும், இம்மையில் மாத்திரமல்ல மறுமையிலும் பேர்பெற்றிருக்கும் எல்லா நாமத்திற்கும் மேலாய் உட்காரும்படி செய்து, 22 எல்லாவற்றையும் அவருடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தி, 23 எல்லாவற்றையும் எல்லாவற்றாலும் நிரப்புகிறவருடைய நிறைவாகிய சரீரமான சபைக்கு அவரை எல்லாவற்றிற்கும் மேலான தலையாகத் தந்தருளினார்.
விசுவாசிகளின் வாழ்க்கையில் தேவனுடைய வல்லமை செயல்படுகிறது என்று பவுல் கூறுகிறார். அந்த வல்லமை எவ்வளவு பெரியது? அது “ஒப்பிட முடியாத மகத்துவம்” கொண்டது; அதற்கு இணையான வல்லமை வேறொன்றுமில்லை. இந்த வல்லமையை விவரிக்க பவுல் பல வார்த்தைகளை அடுக்குகிறார். இது “மகா மேன்மையான மகத்துவம்” — அதாவது ‘dunamis’, டைனமைட் போன்ற மூல ஆற்றல். இது தேங்கி நிற்பது அல்ல; இது உள்ளிருந்து உந்தித் தள்ளுகிற செயலாற்றும் ஆற்றல் (‘energeia’). இது சகலத்தையும் வெல்லக்கூடிய “பலத்த சத்துவம்” கொண்டது: பாவத்தை வெல்லவும், ஆவிக்குரிய எதிரிகளை எதிர்க்கவும், சோதனைகளை சகித்து மகிழ்ச்சியோடும் கனியோடும் வாழவும் இது வல்லமை அளிக்கிறது.
ஒருவேளை நீங்கள் இங்கே அமர்ந்து கொண்டு, “போதகரே, நீங்கள் எந்த வல்லமையைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்? நீங்கள் எந்த உலகில் இருக்கிறீர்கள்? வல்லமையைப் பற்றி விடுங்கள், எங்களுக்கு வாழ்வதற்கே பலமில்லை. அன்றாட வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளவே நாங்கள் பலவீனப்பட்டுப் போராடுகிறோம்,” என்று நினைக்கலாம். பெரும்பாலும் நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட பாவத்தினால் (‘besetting sin’) தோற்கடிக்கப்படுகிறோம். மொபைல் மற்றும் டிவி அடிமைத்தனம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களை வெல்லக்கூட நமக்கு வல்லமையில்லை. திருமண வாழ்க்கையிலும் குடும்பத்திலும் கட்டுப்படுத்த முடியாத கோபத்தினால் போராடுகிறோம், கசப்பான வார்த்தைகளால் ஒருவரையொருவர் காயப்படுத்துகிறோம். தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்காக நாம் எதையும் செய்வதில்லை, இந்த உலக வாழ்க்கையிலும் முன்னேற்றமில்லை, அற்பமான விஷயங்களில் நேரத்தையும் வாழ்க்கையையும் வீணடிக்கிறோம். தேவபக்தியற்ற வீடியோக்கள் மற்றும் திரைப்படங்களால் நம் மனதை நிரப்புகிறோம், தேவனுடைய வார்த்தையைத் தவறாமல் வாசிக்கக்கூட நமக்கு பெலனில்லை. நம்மைச் சுற்றி தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்காக எதுவும் நடப்பதாகத் தெரியவில்லை. “எங்கள் வாழ்வில் தேவனுடைய மகா வல்லமை எங்கே செயல்படுகிறது?” என்று நாம் கேட்கிறோம். பெந்தெகொஸ்தே சபையினர் “வல்லமை, வல்லமை” என்று அலறுகிறார்கள், அற்புதங்கள் செய்வதாகவும் அந்நிய பாஷை பேசுவதாகவும் உரிமை கோருகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களது வாழ்க்கையில் பரிசுத்தத்தின் வல்லமை இல்லை. அவர்கள் திடீரென பண மற்றும் பாலியல் மோசடிகளில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள், உலகம் சுவிசேஷத்தைப் பார்த்து ஏளனம் செய்கிறது. அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும், ஆனால் நமது வாழ்க்கையில் வல்லமை எங்கே?
நமக்கு அந்த வல்லமை உணரப்படவில்லை என்பதை நான் அறிவேன்; அது வெறும் தியரி போலத் தோன்றுகிறது. அது நம் அனுபவத்தோடு ஒத்துப்போகாததால், இந்தப் பிரசங்கம் ஒரு கற்பனை என்று உங்களில் சிலர் நினைக்கலாம். அதை நானும் அறிவேன், இதை எழுதிய அப்போஸ்தலன் பவுலும் அதை அறிந்திருந்தார். இந்த மகா மேன்மையான வல்லமையை நாம் ஏன் உணரவில்லை என்பதற்கான காரணத்தை அவர் கூறுகிறார். மிக அடிப்படையான காரணம் என்னவென்றால், ஆவிக்குரிய எதார்த்தங்களைக் காணும் நமது மனக்கண்கள் மங்கலாக இருக்கின்றன: பாவத்தின் கொடூரம், பிசாசின் வல்லமை, இரட்சிப்பில் தேவன் நமக்குச் செய்துள்ள காரியங்கள், மற்றும் மிக முக்கியமாக, கிறிஸ்துவின் மகிமை — கிறிஸ்துவில் நமது அடையாளம் மற்றும் கிறிஸ்துவின் தற்போதைய மகிமை மற்றும் ஊழியத்தைப் பற்றிய அறிவில் நாம் மங்கலாக இருக்கிறோம். உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு கிறிஸ்துவுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை நாம் கண்டால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!
அதனால்தான், ஞானம் மற்றும் வெளிப்பாட்டின் ஆவி உங்கள் மனக்கண்களைப் பிரகாசிப்பிக்க வேண்டும் என்று பவுல் ஊக்கமாக ஜெபிக்கிறார். பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை எப்படிப் பிரகாசிப்பிப்பார்? ஏதோ ஒரு விருப்பமான ஜெபத்தைச் செய்துவிட்டுப் பிறகு அதை மறந்துவிடுவதால் அல்ல. இல்லை, பரிசுத்த ஆவியானவர் எப்போதும் “கருவிகள்” (means) மூலமாகவே செயல்படுகிறார். நாம் ஒருபுறம் ஊக்கமாக ஜெபிக்க வேண்டும், மறுபுறம் பவுல் எழுதிய ஆழமான, ஞானமுள்ள வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொள்ள நமது மனதைப் பயன்படுத்த வேண்டும். அதனால்தான் பவுல் ஜெபத்தோடு நிறுத்தவில்லை; ஆவியானவரால் ஏவப்பட்டு இந்த வார்த்தைகளை எழுதினார். அவர் ஜெபிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்த வார்த்தைகளைத் தியானிக்கும்படி நம்மிடம் கூறுகிறார், ஏனெனில் ஜெபம் மற்றும் தியானம் ஆகிய இரண்டின் மூலமாகவும் ஆவியானவர் நம் கண்களைத் திறக்கிறார்.
ஆனால் நமக்கு இரண்டு பெரிய சிக்கல்கள் உள்ளன: நாம் இரண்டையுமே செய்வதில்லை. ஒன்று, நாம் மிகக் குறைவாகவே ஜெபிக்கிறோம், அந்த ஜெபங்களும் ஊக்கமாக இல்லை — அவை வெதுவெதுப்பாக இருக்கின்றன. இரண்டாவதாக, இத்தகைய ஜெப வாழ்க்கை இல்லாததற்கு மிக முக்கிய காரணம் “மனச் சோம்பல்” (mental laziness) ஆகும். மூளை வியர்க்கும் அளவுக்கு ஆழமாகச் சிந்திப்பதை நாம் வெறுக்கிறோம். ஒருவர் சொன்னார், “போதகரே, நான் ஆயிரக்கணக்கான வேலைகளைச் செய்கிறேன், ஆனால் வாசிப்பதையோ சிந்திப்பதையோ நான் வெறுக்கிறேன். தியானம் என்பது எனக்குச் சாத்தியமற்றது.” நமது வாழ்க்கை அல்லது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் நாம் முன்னேறாததற்கு இதுவே முக்கிய காரணம். நீதிமொழிகள் 23:7 கூறுகிறது, “அவன் தன் இருதயத்தின் எண்ணம் எப்படியோ, அவன் அப்படியே இருக்கிறான்.” பாருங்கள், நம் வாழ்க்கையின் தரம் என்பது நம் எண்ணங்களின் ஆழம் மற்றும் தரத்தோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையது. நம் எண்ணங்கள் ஆழமற்றதாகவும், குறுகியதாகவும், சுயநலமாகவும் இருந்தால், நம் வாழ்க்கையும் அதையே பிரதிபலிக்கும்.
வாழ்க்கை முறையில் ஒரு மாற்றத்தைச் செய்ய நான் பரிந்துரைக்கிறேன். காலையில் எழுந்தவுடன் உணவைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கோ அல்லது உங்கள் குடும்பம், வேலை, ஆரோக்கியம் மற்றும் எதிர்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்படுவதற்கோ பதிலாக — தவறான விஷயங்களையே சிந்தித்து முழுமையாகச் சோர்ந்து போனால், உங்கள் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையோ வல்லமையோ இருக்காது. தினசரி எழுந்திருக்கும்போது, சிறிது நேரம் ஒதுக்கி எபேசியரின் அந்த ரகசிய சூத்திரத்தை நினையுங்கள்: EPRAIS மற்றும் HIP. நீங்கள் “HIP” ஆக இருக்க வேண்டும்; இது ஒரு நவீனச் சொல், அதாவது புதுப்பிக்கப்பட்ட அறிவோடும் விழிப்புணர்வோடும் இருப்பது என்று பொருள். பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்களை எப்போதும் “HIP” ஆக வைத்திருக்க வேண்டும் என்று தினமும் ஜெபியுங்கள்.
அந்த எண்ணங்களுடன் தியானித்து உங்கள் நாளைத் தொடங்குங்கள். காலை 11 மணிக்கு எழுந்து மணிக்கணக்காக மொபைலில் உட்காராமல், உங்கள் உடலையும் மனதையும் சுறுசுறுப்பாக வைத்திருங்கள். பூங்காவில் 2 முதல் 5 கிலோமீட்டர் நடக்கத் தொடங்குங்கள், அந்த நேரத்தை இந்த விஷயங்களைச் சிந்திப்பதற்குப் பயன்படுத்துங்கள். ஒரு மாதத்திற்குள் உங்கள் வாழ்க்கையின் தரம் உயர்ந்து கொண்டே போவதை நீங்கள் காண்பீர்கள். இல்லையெனில், நீங்கள் இதைக் கேட்டுவிட்டுப் போவீர்கள், எதுவும் மாறாது. உங்கள் பிரச்சனைகள் பலவற்றிற்கு மனச் சோம்பலே காரணம் என்பதை நீங்கள் உணரும் வரை, உங்கள் வாழ்க்கையில் எந்த விடியலும் ஏற்படாது. “குறைந்த தரமான வாழ்க்கையையே” (low life) வாழ்வீர்கள். ஒரு பெரிய மனிதர் சொன்னார், “எல்லா ஆவிக்குரிய உறுதியற்ற தன்மைக்கும் முதன்மையான காரணம் மனச் சோம்பல்” என்று.
எனவே, கர்த்தருடைய நாளாகிய இன்று காலையிலாவது, பவுலோடு சேர்ந்து உயர்தரமான எண்ணங்களைச் சிந்திக்க நம் மனதிற்குச் சற்று வேலை கொடுப்போமா? நாம் “HIP” ஆக இருக்க வேண்டும் என்று பவுல் ஜெபிக்கிறார். காலாவதியானவர்களாக இருக்காதீர்கள்; புத்துணர்ச்சியுடன் இருங்கள், அழுகிப் போகாதீர்கள். நமக்குள்ளிருக்கும் அழைப்பின் நம்பிக்கையை — மகிமை நிறைந்த அந்த நம்பிக்கையின் இலக்கை மற்றும் அந்தச் சுதந்தரத்தின் மகிமையின் ஐசுவரியத்தை — தினசரிப் புதிதாக அறிந்து கொள்ளுங்கள். மூன்றாவதாக, அந்த வல்லமை. வல்லமையைப் பற்றிப் பேசும்போது, 19-ம் வசனம் முதல் அதிகாரத்தின் இறுதி வரை பவுல் “எவரெஸ்ட் சிகரம்” போன்ற ஒரு பகுதியைத் தீப்பிடித்தாற்போல எழுதுகிறார்.
19-ம் வசனத்தில் நாம் முதல் நிலையை எட்டியுள்ளோம்: தேவனுடைய வல்லமையின் முக்கியத்துவம். நாம் ஏன் இவ்வளவு சோர்ந்து போகிறோம் என்றால், ஒருபுறம் இந்த மகத்தான நம்பிக்கையையும் சுதந்தரத்தையும் பார்க்கிறோம், மறுபுறம் நமது பலவீனம், வழிதவறுதல் மற்றும் பாவத்தைப் பார்க்கிறோம். இவ்வளவு பெரிய ஆசீர்வாதத்தை நாம் ஒருபோதும் அடைய முடியாது என்று நடுங்குகிறோம், பெரும்பாலும் நம்பிக்கையற்றவர்களாகிறோம். இந்தச் சோர்வை வெல்ல, நமக்கு தேவனுடைய வல்லமை தெரிய வேண்டும். கிருபையில் தேவன் திட்டமிட்டுள்ள மகிமையான காரியங்கள் அனைத்தையும் அவர் தமது வல்லமையால் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார் என்ற மகிழ்ச்சியான உறுதியை அது மட்டுமே நமக்கு அளிக்க முடியும்.
இரண்டாவதாக, இந்த வல்லமையின் குணாதிசயங்கள். இதில் இரண்டு காரியங்கள் உள்ளன: அதன் சிறப்பு (“தம்முடைய வல்லமையின் மகா மேன்மையான மகத்துவம்”) — இது அளவிட முடியாதது; மற்றும் அதன் செயலாற்றும் திறன். 19-ம் வசனத்தின் இறுதியைக் கவனியுங்கள்: “தமது பலத்த சத்துவத்தின் வல்லமைப்படியே.” இது செயலற்ற, உறங்கும் வல்லமை அல்ல, மாறாக இது திறமையான, செயல்படுகிற, காரியத்தைச் சாதிக்கிற வல்லமையாகும்.
மூன்றாவதாக, இந்த வல்லமையைப் பெறுபவர்கள்: “விசுவாசிக்கிறவர்களாகிய நம்மிடத்திலே.” இங்கே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள வினைச்சொல், தொடர்ந்து விசுவாசிக்கிறவர்களைக் குறிக்கிறது. இது 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஏதோ ஒரு தவறான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கானது அல்ல, மாறாக விசுவாச நிலையில் தொடர்ந்து வாழ்கிறவர்களுக்கானது.
இன்று நாம் எவரெஸ்ட் பயணத்தைத் தொடருவோம். 20-ம் வசனத்திற்கு ஏறுவோம்: “தாம் கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பி, அவரிடத்தில் நடப்பித்த தமது பலத்த சத்துவத்தின் வல்லமைப்படியே…” இந்த வல்லமையின் குணாதிசயங்களைப் பற்றிப் பேசிய பிறகு, பவுல் இதைப் பற்றி இரண்டு காரியங்களைக் கூறுகிறார்:
- இந்த வல்லமை யாரிடத்தில் செலுத்தப்பட்டது மற்றும் வெளிப்பட்டது: “கிறிஸ்துவிடத்தில் (அவரிடத்தில்) நடப்பித்த.”
- இந்த வல்லமை வெளிப்பட்ட நான்கு குறிப்பிட்ட செயல்களை அவர் பட்டியலிடுகிறார்:
- அவர் அவரை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினார்.
- அவரை உன்னதங்களில் தமது வலதுபாரிசத்தில் உட்கார வைத்தார்.
- எல்லாவற்றையும் அவருக்குக் கீழ்ப்படுத்தினார்.
- அவரைச் சபைக்குத் தலையாகத் தந்தருளினார்.
பவுலே, நமக்குள் செயல்படும் இந்த மகா பெரிய வல்லமையைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்களே, இதைப் புரிந்துகொள்ள எங்களுக்கு ஏதாவது வெளிப்பாட்டைத் தர முடியுமா? “ஆம், நான் உங்களுக்கு ஒரு நபரைச் காட்டுகிறேன்; அவருடைய நான்கு செயல்களில் இந்த மகா மேன்மையான வல்லமை எப்படிச் செயல்பட்டது என்பதை நான் காட்டுகிறேன்.” கிறிஸ்து மற்றும் அவருடைய உயிர்த்தெழுதல், வீற்றிருத்தல், உயர்வு மற்றும் சபையின் தலைமைத்துவம் ஆகியவற்றின் மீது நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். பரிசுத்த ஆவியானவர் மீண்டும் நம்மை வேதாகமத்தின் மையச் செய்தியான சுவிசேஷத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்: கிறிஸ்துவும் அவருடைய கிரியைகளும். இதுவே தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் மையம் மற்றும் ஒட்டுமொத்த கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் முதுகெலும்பாகும்.
எனவே இன்று நாம் இரண்டு காரியங்களைக் காண்போம்: அந்த நபர் மற்றும் அவருடைய முதல் வல்லமைமிக்க செயல்.
முதலாவதாக: தேவனுடைய வல்லமை யாரிடத்தில் செயல்பட்டு வெளிப்பட்டது.
பவுல் இங்கே “கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து” என்ற முழுப் பட்டத்தையும் பயன்படுத்தவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள். இந்த வல்லமை பொதுவாக இயேசுவிடம் வெளிப்படவில்லை, குறிப்பாக “கிறிஸ்துவின்” ஊழியத்தில் வெளிப்பட்டது. “கிறிஸ்து” என்ற வார்த்தையின் பொருள் “அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவர்” (மெசியா) என்பதாகும். மெசியா அல்லது கிறிஸ்துவின் அடையாளம் என்னவென்றால், அவர் தமது மக்களை இரட்சிப்பதற்காகத் தலை முதல் கால் வரை அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவர். அவர் எப்படி இரட்சிப்பார்? அவர் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட தீர்க்கதரிசியாக, ஆசாரியராக, மற்றும் ராஜாவாகத் தமது மக்களை இரட்சிப்பார்.
பவுல் கூறுகிறார், தேவன் கிருபையினால் திட்டமிட்ட அனைத்தையும் நிறைவேற்றும் மற்றும் உங்கள் மகிமையான சுதந்தரத்தைப் பாதுகாக்கும் அந்த மகா மேன்மையான வல்லமையை நீங்கள் அனுபவிக்க விரும்பினால், முதலில் இந்த நபரை நீங்கள் அனுபவப்பூர்வமாக அறிய வேண்டும். அவரே அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர் மற்றும் ராஜாவாகிய கிறிஸ்து.
இந்த நபர் ஆயத்தம் செய்யப்பட்டதும் நியமிக்கப்பட்டதும் தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு மாபெரும் வெளிப்பாடாகும். இந்த கிறிஸ்து என்ற நபர் ஒரு பெரிய ரகசியம். இந்த ரகசியத்தை எங்கிருந்து தொடங்குவது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. என்னோடு சிந்தித்துப் பாருங்கள்: கிறிஸ்துவாக மாறுவதற்கு முன்பு இந்த நபர் யார்? நம்முடைய கர்த்தர் வேதபாரகர்களிடமும் பரிசேயர்களிடமும் கேட்ட ஒரு பெரிய கேள்வி இது: “கிறிஸ்து யார்?” அதற்கு யாராலும் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவர் ஒரு சாதாரண மனிதரோ அல்லது இந்த நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்ட தாவீதின் குமாரனோ மட்டும் அல்ல. அவர் தேவனுடைய குமாரன், பிதாவுக்குச் சமமானவர். நித்திய வார்த்தையாக அவர் தேவத்துவத்தின் அனைத்துப் பண்புகளையும் கொண்டுள்ளார். பிதாவுக்குச் சமமானவராக, அவரே படைக்கவும் அழிக்கவும் வல்லவர், அவர் சுய-பரிபூரணமானவர் மற்றும் இறையாண்மை கொண்டவர். அவருக்கு எந்த மகிமையும் தேவையில்லை; அவர் ஏற்கனவே மகிமையால் நிறைந்திருந்தார். அவருக்கு எந்த உயர்வும் தேவையில்லை; அவர் ஏற்கனவே உன்னதங்களில் உயர்ந்திருந்தார். அவருக்கு அதிகாரம் தேவையில்லை; அவரிடம் ஏற்கனவே சகல அதிகாரமும் இருந்தது.
இத்தகைய ஒரு நபரைத்தான் தேவன் கிறிஸ்துவாக இருக்க ஆயத்தம் செய்து அபிஷேகம் பண்ணினார். இந்த நபரை கிறிஸ்துவாக ஆயத்தம் செய்வது மூன்று படிகளில் வல்லமையின் ஒரு மாபெரும் வெளிப்பாடாக இருக்கிறது.
முதலாவதாக, இந்த நபர் தேவனுக்குச் சமமானவர். இத்தகைய ஒரு நபர் எப்படி கிறிஸ்துவாக முடியும்? அவர் அளவற்ற முறையில் தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கித் தாழ்த்த வேண்டியிருந்தது. அவர் தமது சகல மகிமையையும் மனப்பூர்வமாகவும் மகிழ்ச்சியோடும் விட்டுவிட வேண்டியிருந்தது. தேவனுக்குச் சமமாக இருப்பதையும் அதன் உரிமைகளையும் அவர் ஒரு பொருட்டாக எண்ணவில்லை. அது அவ்வளவு எளிதா? நாம் ஒரு சிறிய உரிமையைக்கூட விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம்; அதை இறுகப் பிடித்துக் கொள்கிறோம். ஒரு சிறிய மரியாதைக் குறைவு அல்லது பணப் பிரச்சனை வந்தால் உலகையே தலைகீழாக மாற்றிவிடுவோம். கிறிஸ்துவிடம் இருந்த வல்லமையைப் பாருங்கள். நாம் வல்லமையைப் பற்றி நினைக்கும்போது, கோபத்தில் வெடிப்பது அல்லது அனைத்தையும் உலுக்குவது என்று தவறாக நினைக்கிறோம். ஆனால் அண்ட சராசரங்களும் கொள்ள முடியாத தேவன், அனைத்தையும் ஒரு நொடியில் சாம்பலாக்க வல்லவர். அத்தகையவர் தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, ஒரு பெண்ணின் கருப்பையில் ஒரு சிறிய, பலமற்ற, கண்ணுக்குத் தெரியாத செல்லாக மாறியதற்கு எவ்வளவு பெரிய வல்லமை தேவைப்பட்டிருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்! அவர் தமது உள்ளார்ந்த வல்லமை, அதிகாரம் மற்றும் தெய்வீக உரிமைகளை விட்டுவிட்டு மிகவும் பலமற்றவராக மாறினார். அவர் மனித உருவத்தை எடுத்தது மட்டுமல்லாமல், ஒரு அடிமையின் உருவத்தையும் எடுத்தார். நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்பிறந்து, அதை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்து, ஒவ்வொரு வேளை உணவிற்கும் பிதாவை 100% சார்ந்திருக்க வேண்டிய அளவுக்குப் பலமற்றவராக மாறினார். 40 நாட்கள் உபவாசம் இருந்தபோதும், பிதா உணவளிக்காவிட்டால், அவர் கற்களை அப்பமாக மாற்றாமல் சாகவே துணிந்தார். விந்தையிலும் விந்தை, தேவனுக்குச் சமமானவர் யோவான் 5:30-ல், “நான் சுயமாய் ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்” என்றும், “நான் பேசுகிறவைகளை என் சுயமாய் பேசவில்லை, என்னை அனுப்பின பிதாவே நான் சொல்ல வேண்டியதையும் பேச வேண்டியதையும் எனக்குக் கட்டளையிட்டார்” என்றும் கூறுகிறார். அவர் பிதாவை முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கும் ஒரு மனிதனாக ஜெபிக்கிறார். “என் பிதா என்னிலும் பெரியவர்” என்று கூறுகிறார். பின்பு, அவர் தம்மைத்தாமே மிகவும் வேதனையான, வெட்கக்கேடான, சபிக்கப்பட்ட சிலுவை மரணத்திற்குத் தாழ்த்துகிறார். அங்கே தொங்கிக்கொண்டு, “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று அலறுகிறார். அவர் பிதாவைச் சார்ந்திருப்பதை நாம் காணும்போது, அங்கே என்ன காண்கிறோம்? கிறிஸ்துவின் அந்த விந்தையான ஆளுமையைக் காண்கிறோம். அவர் சர்வவல்லமையுள்ளவராக, பிதாவுக்குச் சமமானவராக இருந்தபோதிலும், கிறிஸ்துவாக அவர் மிகவும் சாந்தகுணமுள்ளவராகவும் பலமற்றவராகவும் இருக்கிறார். ஆனாலும், இதே கிறிஸ்துவை மக்கள் வணங்கும்போது — தோமா, “என் ஆண்டவரே, என் தேவனே” என்று சொன்னபோது — அவர் அந்த வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு, “நானே அவர்” (I AM) என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறார்.
தேவனுக்குச் சமமாக இருப்பதென்றால் என்ன, பின்பு இவ்வளவு தாழ்ந்த நிலைக்கு இறங்கி வருவது என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றி உங்களுக்குச் சிறிதளவாவது ஞானம் இருந்தால், அத்தகைய ஒரு நபரை ஆயத்தம் செய்ய எவ்வளவு பெரிய வல்லமை தேவைப்பட்டது என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள். தேவபக்திக்குரிய ரகசியம் மகா பெரியது: தேவன் மாம்சத்திலே வெளிப்பட்டார். இதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால், எகோவாவின் சாட்சிகளைப் போல “பிதா பெரியவர் என்று கிறிஸ்துவே சொல்லிவிட்டார் பாருங்கள்” என்று சொல்ல மாட்டீர்கள். மாறாக, தேவனுக்குச் சமமானவர் நம்மை மீட்பதற்காக ஒரு கிறிஸ்துவாக மாற வேண்டியிருந்தது என்பதைக் கண்டு ஆச்சரியப்படுவீர்கள். அவர் அந்த அளவுக்குத் தம்மைத் தாழ்த்தினார்; நாம் அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து “என் ஆண்டவரே, என் தேவனே” என்று அவரை வணங்குவோம்.
இரண்டாவதாக, இதை நீங்கள் புரிந்துகொண்டால், “கிறிஸ்து” என்ற வார்த்தை உங்களுக்கு மிகவும் விலையேறப்பெற்றதாக மாறும். ஏற்கனவே சகல மகிமையையும் கொண்டிருந்த தேவகுமாரன் ஏன் ஒரு கிறிஸ்துவாகத் தாழ்த்தப்பட வேண்டும், பின்பு மீண்டும் மகிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும்? “கிறிஸ்து” என்ற வார்த்தையின் மகத்துவத்தைக் காண ஆவியானவர் நம் கண்களைத் திறப்பாராக. மெசியாவாகிய கிறிஸ்து, அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர் மற்றும் ராஜாவாகிய அவர், தமது மக்களாகிய உங்களுடனும் என்னுடனும் பிரிக்க முடியாதபடி நித்தியமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளார். அதனால்தான் இதற்கு நான் “கிறிஸ்துவுக்குள்: அவரே நான், நானே அவர்” என்று பெயரிட்டேன். பாருங்கள், இந்த கிறிஸ்து ஏதோ ஒரு வேறான நபர் அல்ல; அவர் ஒரு மர்மமான முறையில் என்னோடு ஒன்றிணைந்துள்ளார். என் தலை என் உடலோடு ஒன்றாக இருப்பது போல, அவரும் நானும் ஒன்று.
தேவனுக்குச் சமமான இந்த மகா பெரிய நபர், தம்மை ஒரு பலமற்ற அடிமை நிலைக்குக் கொண்டு வந்து, தமது மக்களைத் தம்மோடு பிரிக்க முடியாதபடி இணைத்துக்கொண்டார். பாருங்கள், கிறிஸ்து ஒருபோதும் ஒரு தனிப்பட்ட நபராக எதையும் செய்வதில்லை. அவர் தமக்காகத் தாழ்மையடையவோ அல்லது எதையும் சாதிக்கவோ தேவையில்லை. ஒரு கிறிஸ்துவாக (தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், ராஜாவாக) அவர் செய்தவை அனைத்தும் எனது பிரதிநிதியாக எனக்காகவே செய்தார். இந்த பூமியில் அவருடைய முழு வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலையும் நீங்கள் சிலுவை வரை பின்தொடரலாம். அங்கே அவர் நம் பாவங்களுக்காகப் பிதாவால் கைவிடப்பட்டார். பின்பு அவருடைய தற்போதைய பரலோக ஊழியத்தையும் கவனியுங்கள். ஏன் அவர் இவற்றைச் செய்தார், ஏன் இப்போது செய்து கொண்டிருக்கிறார்? அவர் இவற்றை எனது கிறிஸ்துவாகச் செய்தார், அதாவது அவரே நான், நானே அவர்; நாம் பிரிக்க முடியாதவர்கள். ஓ, நமது குறுகிய சுயநலப் பார்வையிலிருந்து வெளியே வந்து, எனக்கும் கிறிஸ்துவுக்கும் இடையிலான இந்த மகிமையான நித்திய ஐக்கியத்தைக் காண ஆவியானவர் நம் கண்களைத் திறப்பாராக. அதனால்தான் புதிய ஏற்பாடு நூற்றுக்கணக்கான முறை “கிறிஸ்துவுக்குள், கிறிஸ்துவுக்குள்” என்று வலியுறுத்துகிறது.
20-ம் வசனத்தில் இந்த வல்லமையின் வெளிப்பாட்டைப் பற்றிப் பேசும்போது, பவுல் “அவரிடத்தில் (கிறிஸ்துவினிடத்தில்) நடப்பித்த” என்று கூறுகிறார். தேவன் உங்களையும் என்னையும் எடுத்து இந்த நபரோடு நித்தியமாகப் பிரிக்க முடியாதபடி இணைத்து, “கிறிஸ்து” என்ற ஒரு மர்மமான நபரை உருவாக்கினார். அவரே என் பங்கு; அவரே நான், நானே அவர், நாம் ஒன்று. தேவனுடைய மகா மேன்மையான வல்லமையைப் பாருங்கள் — அது நம்மை இத்தகைய ஒரு கிறிஸ்துவோடு நித்தியமாக இணைத்துள்ளது. பூமியில் அவர் கிறிஸ்துவாகச் செய்த ஒவ்வொரு செயலும், பரலோகத்தில் அவர் கிறிஸ்துவாகச் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் தமக்காகச் செய்யப்பட்டவை அல்ல, மாறாகத் தம்மோடு பிரிக்க முடியாதபடி இணைக்கப்பட்டுள்ள தமது மக்களுக்காகவே செய்கிறார் என்பதைக் காண ஆவியானவர் உங்கள் கண்களைத் திறப்பாராக. பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்கள் கண்களைத் திறக்கும்போது, கிறிஸ்து செய்தவை அனைத்தும் நானே செய்தது போன்ற பலனைத் தரும் என்பதைக் காண்பீர்கள். இது உங்கள் அடையாளத்தையே மாற்றிவிடும். இந்த புரட்சிகரமான கருத்து உங்கள் கண்களைத் திறக்கும்போதுதான் கிறிஸ்துவின் மகத்துவத்தைக் காண்பீர்கள்; அப்போதுதான் இந்த வல்லமையின் “மின்சாரத்தை” நீங்கள் உணரத் தொடங்குவீர்கள்.
உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பே நாம் அவருக்குள் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டு இணைக்கப்பட்டோம். எனவே கர்த்தராகிய இயேசு வந்து மரித்து, அடக்கம் பண்ணப்பட்டு, உயிர்த்தெழுந்து, பரமேறியபோது, என் கிறிஸ்து செய்த அனைத்தையும் நானே செய்தேன். ஆவியானவர் நம்மைப் பிரகாசிப்பித்தால், ஒருபுறம் பாவத்தின் கொடூரமான வல்லமையையும், மறுபுறம் உயர்த்தப்பட்ட கிறிஸ்துவின் மகத்துவத்தையும் காண்போம். அவர் நம்மை வெறும் ஊழியர்களாகவோ அல்லது நண்பர்களாகவோ மட்டும் ஆக்கவில்லை. மாறாக, நம்மைத் தம்மோடு இணைத்துக்கொண்டார். வேதம் விந்தையாகக் கூறுகிறது: நாம் இல்லாமல் அவர் முழுமையடைய மாட்டார் (fulfilment); நாம் அவரை முழுமையாக்குகிறோம். கிறிஸ்துவோடு இணைக்கப்பட்டிருப்பதால், அவர் செய்தவை எல்லாம் நான் செய்தது போலவே ஆகும்; அவர் பெறும் மகிமை அனைத்தும் என்னுடையது. எனக்குப் பங்கு கொடுக்காமல் அவரால் ஒரு அங்குல மகிமையைக்கூடப் பெற முடியாது. ஓ, இந்த ரகசியத்தின் விந்தை! இந்த கிறிஸ்துவோடு நமக்குள்ள தொடர்பை அறிந்து நமது விசுவாசத்தைச் செயல்படுத்தும்போது மட்டுமே, வரவிருக்கும் நாட்களில் அவருடைய வல்லமையின் மகா மேன்மையான மகத்துவத்தை நாம் அனுபவிப்போம்.
ஓ, கிறிஸ்துவின் மகிமையைக் காண தேவன் நமக்கு உதவுவாராக: அவருடைய வாழ்க்கை என் வாழ்க்கை, அவருடைய மரணம் என் மரணம், அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் என் உயிர்த்தெழுதல், அவருடைய மகிமை என் மகிமை. அந்த ஐக்கியத்தில் நாம் தேவனுடைய மகா வல்லமையை அனுபவிக்கிறோம். இதை நீங்கள் ஆழமாகச் சிந்தித்தால், வாழ்க்கையில் நமக்கு வேறென்ன தேவை! ஆ ஆனந்தமே பரமானந்தமே இது மாபெரும் பாக்கியமே!
எனவே சகோதரர்களே, இந்த மகா வல்லமை முதலில் இந்த நபராகிய கிறிஸ்துவிடம் வெளிப்பட்டது என்று பவுல் கூறுகிறார். அடுத்து இந்த வல்லமை வெளிப்பட்ட நான்கு குறிப்பிட்ட செயல்களை அவர் பட்டியலிடுகிறார். முதலாவது செயலைப் பார்ப்போம்.
முதல் செயல்: அவர் அவரை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினார்.
ஆம், உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றி நாம் அறிவோம். விசுவாசிக்கிறவர்களாகிய நம்மிடத்தில் இது எப்படி தேவனுடைய மகா மேன்மையான வல்லமையாக இருக்கிறது என்பதைக் காண ஆவியானவர் நம் கண்களைத் திறப்பாராக. நம்மை கிறிஸ்துவோடு இணைத்தது மட்டுமல்லாமல், நமது பிரதிநிதியாகிய கிறிஸ்துவுக்கு அவர் என்ன செய்தார் என்று பாருங்கள்: அவரை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினார். பழைய ஏற்பாட்டில் தேவனுடைய வல்லமை படைப்பின் மூலம் அளவிடப்பட்டது — படைக்கும் வல்லமை தேவனுக்கு மட்டுமே உண்டு. இரண்டாவதாக, உயிர்த்தெழுதல் வல்லமையைக் கொண்டு அளவிடப்படுகிறது — மரித்தவர்களை எழுப்பும் வல்லமை தேவனுக்கு மட்டுமே உண்டு. இந்த பூமியில் இதுவரை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட மகா பெரிய வல்லமை ஜப்பானில் வீசப்பட்ட அணு குண்டுகளோ அல்லது நிலநடுக்கமோ அல்லது எரிமலையோ அல்ல. இந்த பூமியில் வெளிப்பட்ட மகா பெரிய வல்லமை, தேவன் இயேசு கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பியபோது வெளிப்பட்ட வல்லமையாகும்.
உடல்நிலை சரியில்லாத ஒருவர் பிழைத்து வரும்போது, அவருடைய போராட்ட குணத்தைப் பாராட்டுகிறோம். ஒரு மருத்துவர் சாகக் கிடப்பவரைக் குணமாக்கும்போது, அவருடைய திறமையைப் பாராட்டுகிறோம். ஒரு தாய் காய்ச்சலால் வாடும் குழந்தையை இரவெல்லாம் தூங்காமல் கவனிக்கும்போது, அவருடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறோம். ஆனால் கவனியுங்கள்: மரித்த ஒருவர் உயிரோடு எழும்போது, நாம் அவரது போராட்ட குணத்தைப் பாராட்டுவதில்லை; அந்த வல்லமையைக் கண்டு வியக்கிறோம். உயிர்த்தெழுதல் என்பது வல்லமையின் வெளிப்பாடு. ஆதாமின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு மரணம் ஒரு பலமான சக்தியாக இருக்கிறது; மனிதகுலம் அதன் முன்னால் பலற்று நிற்கிறது. மரணத்தை விடப் பெரிய ஒன்று வந்து அதன் பிடியை உடைத்திருப்பதை நாம் இங்கே காண்கிறோம். வேதாகமத்தில் உயிர்த்தெழுதல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள போதெல்லாம், மக்கள் அந்த மகா கிரியையில் வெளிப்பட்ட தேவனுடைய வல்லமையைக் கண்டு பிரமித்தார்கள்.
லாசரு உயிர்த்தெழுந்தது போல ஒரு சாதாரண மனிதனின் உயிர்த்தெழுதலே ஒரு பெரிய வல்லமைதான், ஏனெனில் மனிதகுலம் மரணத்திற்கு முன்னால் கையறு நிலையில் நிற்கிறது. எந்தப் பெரிய மருத்துவரோ, மருத்துவ முன்னேற்றமோ, விஞ்ஞானியோ, பணக்காரரோ, அரசாங்கமோ மரணத்தின் முன்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. கொரோனா காலத்தில் பெரிய தலைவர்களும் அரசாங்கங்களும் மரணத்திற்கு முன்னால் எப்படித் தாழ்த்தப்பட்டார்கள் என்பதை நாம் கண்டோம். மரணத்தை எவரும் வெல்லவில்லை; ராஜாக்கள், அதிபர்கள், மாவீரர்கள் மற்றும் ஆன்மீகத் தலைவர்கள் அனைவரும் மரிக்கிறார்கள், எவரும் இந்த உயிர்த்தெழுதலை அனுபவிப்பதில்லை. இந்த உயிர்த்தெழுதல் வல்லமை தேவனிடம் மட்டுமே உள்ளது; அது அவருடைய தனிப்பட்ட உரிமை.
ஒரு சாதாரண உயிர்த்தெழுதலே இவ்வளவு பெரிய வல்லமை என்றால், கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலில் உள்ள “மகா மேன்மையான மகத்துவத்தைப்” பற்றி இரண்டு வழிகளில் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
முதலாவதாக: அது அவருடைய அசாதாரண மரணத்தின் வல்லமையை உடைத்தது. கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் சாதாரணமானதல்ல, ஏனெனில் அவருடைய மரணம் சாதாரணமானதல்ல. நினைவில் கொள்ளுங்கள், அவர் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட கோடிக்கணக்கான மக்களின் பாவங்களுக்காகப் பாவநிவாரண பலியாக, கிறிஸ்துவாக மரித்தார். அவர் அந்தச் சிலுவையில் தொங்கியபோது, நமக்காகப் பாவமானார். எல்லா காலங்களிலும் உள்ள தேவனுடைய மக்களின் அக்கிரமங்கள் மலைகளைப் போலவும் கடல்களைப் போலவும் திரட்டப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் தலைக்கு மேலாக உயர்த்தப்பட்டு, அவர் அதன் கீழ் நசுக்கப்படும் வரை அவர் மீது போடப்பட்டன. அதனால்தான் அவர், “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று அலறினார். அந்தப் பாரம் அவரை அமுக்கி, அவருடைய இருதயம் வெடித்து, அந்தப் பாரத்தின் கீழ் அவர் மரித்தார்.
நமது பாவ மலைகளுக்கும் கடல் போன்ற அக்கிரமங்களுக்கும் விலையாக அவர் மரித்தார். பாவத்தின் சம்பளம் மரணம். கோடிக்கணக்கான மக்களின் பாவங்களின் சம்பளமே அவரை அந்த கல்லறையில் கட்டிப் போட்டிருந்தது. அவருடைய மரணம் சாதாரண மரணமல்ல; அது கிறிஸ்துவின் மரணம். அது அவருடைய மக்களின் பாவங்களின் சம்பளமாக அவர்கள் அனைவரும் கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்த மரணம்.
கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவிக்குரிய உலகில் அது எப்படி இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்ய முடியுமா? கர்த்தராகிய இயேசுவின் உயிரற்ற உடல் கல்லறையில் இருக்கிறது. பாவங்களின் பாரம் ஒருபுறம் இருக்க, யூத மற்றும் ரோம உலகமும் கிறிஸ்து வெளியே வராதபடி சகல காரியங்களையும் செய்தது. ஆனால் ஆவிக்குரிய அதிகாரங்கள், அந்தகார லோகாதிபதிகள் மற்றும் நரகத்தின் சகல சேனைகளைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள். பாவிகளின் உலகிற்குத் தெய்வமாகிய சாத்தான், தனது இருண்ட உலகின் சகல படைகளையும், அதிபதிகளையும், சேனைத் தலைவர்களையும் திரட்டியிருப்பான். இயேசு உயிரோடு எழாதபடித் தடுப்பதற்கு நரகத்தின் முழுப் படையும் தங்களது முழு வல்லமையையும் ஒன்றாகத் திரட்டியிருக்கும். அவர் உயிரோடு எழுந்துவிட்டால், அவருடைய மக்களின் பாவங்கள் அனைத்தும் மன்னிக்கப்பட்டுவிடும், அவர்களும் அவரைப் போலவே உயிரோடு எழுவார்கள், தேவனுடைய சகல நோக்கங்களும் நிறைவேறிவிடும், சாத்தானின் தலை நசுக்கப்படும் என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள். சாத்தானும் அவனது படையும் நித்திய நரகத்தில் தள்ளப்படுவார்கள். உயிர்த்தெழுதலைத் தடுக்க அவர்கள் எவ்வளவு முயற்சி செய்திருப்பார்கள் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்! “பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்! பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்!” என்று நரகத்தின் படைகள் அனைத்தும் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கும்.
பிதா தமது குமாரனை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்ப விரும்பியபோது, சாத்தானும் நரகத்தின் படைகளும் எவ்வளவு தீவிரமாக அதை எதிர்த்திருப்பார்கள்! ஆனால் விசுவாசிக்கிறவர்களாகிய நம்மிடத்தில் தேவன் காண்பித்த மகா மேன்மையான வல்லமைக்காகத் தேவனுக்குத் துதி உண்டாவதாக! அந்த அசாதாரண மரணத்தின் வல்லமையிலிருந்து தேவன் கிறிஸ்துவை எழுப்பினார். அந்த வல்லமையால் நரகத்தின் சேனைகள் அனைத்தும் சிதறடிக்கப்பட்டன. இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலில் வல்லமையின் மாபெரும் வெளிப்பாடு இதுவே. என்ன ஒரு வல்லமை! உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையைக் கண்டபோது அந்தகார லோகாதிபதிகள் அலறியிருப்பார்கள். அத்தகைய ஒரு வல்லமையின் வெளிப்பாட்டை அவர்கள் ஒருபோதும் கண்டதில்லை, இனியும் காணப்போவதில்லை. இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பியது இதுவரை அறியப்பட்ட மகா பெரிய வல்லமையின் வெளிப்பாடாகும்.
எனவே, உயிர்த்தெழுதல் வல்லமையின் மகா மேன்மையான மகத்துவம், முதலாவதாக, அவருடைய அசாதாரண மரணத்தின் வல்லமையை உடைத்தது. இரண்டாவதாக, இது ஒரு அசாதாரண உயிர்த்தெழுதல். லாசரு போன்ற வேதாகமத்தில் கூறப்பட்டுள்ள மற்றவர்கள் உயிரோடு எழுந்தார்கள், ஆனால் பின்னர் மீண்டும் மரித்தார்கள். ஆனால் கிறிஸ்து மீண்டும் ஒருபோதும் மரிக்காதபடி, அழியாத மகிமையுள்ள சரீரத்தோடு உயிரோடு எழுந்தார். தமது மக்களுக்காகத் தாம் செய்யும் மகா பெரிய கிரியையில் நித்தியமாகத் தம்மைத் தாங்கக்கூடிய வல்லமையுள்ள ஜீவனோடு அவர் எழுந்தார். அதுமட்டுமல்ல — நினைவில் கொள்ளுங்கள், அவர் கிறிஸ்து. அவருடைய மரணமோ உயிர்த்தெழுதலோ ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல. தமது மக்கள் அனைவருக்கும் ஆவிக்குரிய மற்றும் சரீரப் பிரகாரமான உயிர்த்தெழுதலையும் நித்திய ஜீவனையும் வழங்கும் ஒரு உயிர்த்தெழுதலோடு அவர் எழுந்தார்.
வெளிப்படுத்துதல் 1:17–18 மிக அழகாகக் கூறுகிறது: உயிர்த்தெழுந்த, மகிமைப்படைந்த கிறிஸ்துவைக் கண்ட யோவான், ஒரு செத்தவனைப் போல அவருடைய பாதத்தில் விழுந்தான். ஆனால் இயேசு அவனிடம், “பயப்படாதே, நான் முந்தினவரும் பிந்தினவருமாயிருக்கிறேன்; மரித்தேன், ஆனாலும், இதோ, சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறேன், ஆமென்; நான் மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்குமுரிய திறவுகோல்களை உடையவராயிருக்கிறேன்” என்றார். அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் அசாதாரணமானது, ஏனெனில் மனித ஆத்துமாக்களை அழிப்பவனுடைய கைகளிலிருந்து அவர் திறவுகோல்களைப் பறித்துக்கொண்டு எழுந்தார். இப்போது, அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் என்பது அவருடைய மக்கள் அனைவருக்கும் கிடைக்கப்போகும் உயிர்த்தெழுதலின் மாறாத உறுதியாகும். இயேசு மரணத்தின் வல்லமையை உடைத்து வெளியே வந்தபோது, அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் என்பது எல்லா ஜாதி, கோத்திரம் மற்றும் மொழிகளிலிருந்தும் வரும் அவருடைய மக்கள் அனைவரின் உயிர்த்தெழுதலாக இருந்தது. என்ன ஒரு வல்லமை! அந்த வல்லமைதான் இப்போது நமக்கு நேராகச் செயல்படுகிறது. ஆம், அவருடைய உயிர்த்தெழுதலே நமக்கு ஆவிக்குரிய உயிர்த்தெழுதலைத் தந்து, நம்மை மறுபடியும் பிறக்கச் செய்கிறது. மேலும், அதுவே நமது சரீரங்களையும் கல்லறையிலிருந்து அவருடைய மகிமையான சரீரத்தைப் போல எழுப்பும். இதெல்லாம் உண்மைதான், ஆனால் அதற்கும் மேலான ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. வார்த்தைகளால் இதை விவரிக்க முடியாது—இதை நான் கற்றுக்கொண்டபோது உணர்ந்ததை என்னால் முழுமையாக விளக்கிவிட முடியாது.
அவர் மகா வல்லமையுடன் வெளியே வந்தபோது, ஒரு தனிப்பட்ட நபராக அவர் வரவில்லை. அவர் தனது உண்மையான அடையாளத்தோடு (தலைவராக) வெளியே வந்தார். நினைவில் கொள்ளுங்கள்: அவரே நான், நானே அவர். நான் 1976-ல் பிறந்து, பின்னர் இரட்சிக்கப்பட்டு இங்கே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் காலப்போக்கில் நடக்கும் எனது இரட்சிப்பும் பரிசுத்தமாக்கப்படுதலும், அந்த மகா மேன்மையான வல்லமையின் ஒரு தாமதமான வெளிப்பாடு மட்டுமே. அவர் உயிர்த்தெழுந்தபோதே நானும் அவரோடு மரித்து, மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தேன். அது எப்படி? ஏனெனில் கிறிஸ்துவுக்குள், அவரே நான், நானே அவர். நான் ஆதாமிற்குள் பிறந்து பாவங்களில் மரித்துக் கிடந்தபோது, அதே வல்லமையால் அவர் என்னை எனது ஆவிக்குரிய மரணத்திலிருந்து எழுப்பினார்.
இது எனது கற்பனை அல்ல. அடுத்த அதிகாரம் எபேசியர் 2:5-ஐப் பாருங்கள்: “அக்கிரமங்களில் மரித்தவர்களாயிருந்த நம்மைக் கிறிஸ்துவுடனேகூட உயிர்ப்பித்தார்.” அடுத்த வார்த்தைகளைச் சேர்த்துப் பாருங்கள்: “கிறிஸ்துவுடனேகூட.” நாம் ஏதோ கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலின் அடிப்படையில் மட்டும் எழுப்பப்படவில்லை, மாறாக “அவரோடேகூட எழுப்பப்பட்டோம்” என்று வேதம் கூறுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, வசனம் 6 கூறுகிறது: “கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நம்மை அவரோடேகூட எழுப்பி, உன்னதங்களிலே அவரோடேகூட உட்காரவும் செய்தார். கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் அவர் நம்மிடத்தில் வைத்த தயவினாலே, தம்முடைய கிருபையின் மகா மேன்மையான ஐசுவரியத்தை வருங்காலங்களில் விளங்கச்செய்வதற்காக இப்படிச் செய்தார்.” மீண்டும் சொல்கிறேன், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் அவர் நம்மை அவரோடு எழுப்பி, உன்னதங்களில் அவரோடு உட்காரவும் செய்தார்.
முதல் வசனத்திலிருந்து நீங்கள் புரிந்து கொண்டால், நாம் “அக்கிரமங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்தவர்களாயிருந்தோம். இந்த உலக வழக்கத்தின்படியும், ஆகாயத்து அதிகாரப் பிரபுவாகிய ஆவிக்குக் கீழ்ப்படிந்து, கீழ்ப்படியாமையின் பிள்ளைகளிடத்தில் இப்போது கிரியை செய்கிறவனுக்கும் கீழ்ப்படிந்து நடந்தோம். அவர்களுடனே நாமெல்லாரும் முற்காலத்திலே நமது மாம்ச இச்சைகளின்படியே நடந்து, நமது மாம்சமும் மனசும் விரும்பினவைகளைச் செய்து, சுபாவத்தினாலே மற்றவர்களைப் போலக் கோபாக்கினையின் பிள்ளைகளாயிருந்தோம்.”
பாவத்திலும் சீரழிவிலும் நீங்கள் இருந்த நிலையைச் சற்று உணர்ந்து பாருங்கள்—லெகியோன் பிசாசு பிடித்த ஒரு மனிதனின் நிலையைப் போன்றது அது. நீங்கள் எப்படி இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள் என்று வியப்பீர்கள். அந்த வல்லமைதான் உங்கள் கண்களைத் திறந்தது, பாவத்தின் அடிமைத்தனத்தை உடைத்தது. அதுவே உங்கள் மரித்த எலும்புகளுக்கு உயிர் கொடுத்து, சிலுவையின் அடியில் உங்களைத் தாழ்த்தியது. அந்த வல்லமைதான் இப்போது நம்மை விழாதபடி பாதுகாத்து, தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கச் செய்கிறது. உலகமெல்லாம் பிசாசுகளால் நிறைந்திருந்து நம்மை அழிக்கத் துணிந்தாலும், இந்த வல்லமை நம்மை விசுவாசத்திலும் கிருபையிலும் இறுதிவரை பாதுகாக்கும் என்ற முழு உறுதியுடன் நாம் வாழலாம். நாம் அடக்கம் பண்ணப்பட்டு, புழுக்கள் நம் முகத்தையும் உடலையும் தின்னும்போதும், இயேசு கிறிஸ்து அங்கே வருவார். அந்த வல்லமை நமது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவையும் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கும்—அது அழியாத, சோர்வடையாத, நித்தியமாக வாழக்கூடிய ஒரு உடலாக மாற்றி, நம்மைப் புதிய வானத்திற்கும் புதிய பூமிக்கும் அழைத்துச் சென்று, நமது சுதந்தரத்தின் மகிமையான ஐசுவரியத்திற்குள் கொண்டு சேர்க்கும்.
நடைமுறைப் பயன்பாடு (Application)
இந்த வார்த்தைகள் எதைக் குறிக்கின்றன, அவை நமக்கு எப்படிப் பொருந்தும்? தேவனுடைய வல்லமையின் எதார்த்தத்தை நமது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் நாம் எப்படிச் சரியாக அனுபவிக்க முடியும்?
ஒரு பெரிய வெளிப்பாடு என்னவென்றால்… இந்த மகா வல்லமை நமக்காகத் தனித்தனியாக வழங்கப்படவில்லை, மாறாக “விசுவாசிக்கிறவர்களாகிய நமக்கு நேராகச் செயல்படுகிறது.” கிறிஸ்துவோடும் அவருடைய உயிர்த்தெழுதலோடும் நமக்குள்ள இணைப்பில் நாம் தொடர்ந்து விசுவாசத்தைச் செயல்படுத்தும்போது இந்த வல்லமை வேலை செய்கிறது. விசுவாசத்தின் மூலம் லூத்தர் மற்றும் வெஸ்லி போன்ற பெரிய மனிதர்களுக்கு ஏற்பட்ட மகத்தான விழிப்புணர்வு இதுதான்.
1. உணர்தல் மற்றும் ஆராய்தல்
உங்கள் பெரிய பிரச்சனை “ஆவிக்குரிய மந்தநிலை” (spiritual dimness) என்பதை உணருங்கள். இதுவே அவிசுவாசத்திற்குத் தாயாக இருக்கிறது. எனவே பரிசுத்த ஆவியானவரின் பிரகாசத்திற்காக ஜெபியுங்கள். நமது ஒவ்வொரு தேவைக்கும் கிறிஸ்துவின் மகிமையையும் அவசியத்தையும் காணும்படி ஆவியானவர் நம் கண்களைத் திறக்க வேண்டும் என்றும், கிறிஸ்து நம் கண்களுக்கு மிகவும் விலையேறப்பெற்றவராக மாற வேண்டும் என்றும் ஜெபியுங்கள். நினைவில் கொள்ளுங்கள்: கிறிஸ்துவுக்குள், அவரே நான், நானே அவருடையவன்.
2. வல்லமையின் வெளிப்பாடு
அவருடைய வல்லமையின் முதல் படி உயிர்த்தெழுதலின் மூலம் வெளிப்பட்டது என்பதைக் கண்டோம். நீங்கள் இந்த வல்லமையைப் “பெற வேண்டும்” என்று பவுல் ஜெபிக்கவில்லை; மாறாக உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்கனவே செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்த வல்லமையை நீங்கள் “அறிய வேண்டும்” என்றே ஜெபிக்கிறார். இந்த “மகா மேன்மையான மகத்துவம்” ஏற்கனவே உங்கள் வாழ்வில் செயல்படுகிறது. அதனால்தான் நீங்கள் ஒரு ஆவிக்குரிய உயிர்த்தெழுதலையும் மறுபிறப்பையும் அனுபவித்தீர்கள். இந்த வல்லமைதான் உங்கள் கண்களிலிருந்த குருட்டுத்தன்மையை நீக்கி, உங்கள் இருதயத்தையும் மனதையும் கிறிஸ்துவுக்கு நேராகத் திறந்தது; உங்கள் கலகத்தனமான சித்தத்தை வென்று, தேவனையும் மக்களையும் நேசிக்கும் புதிய இருதயத்தை உங்களுக்குள் உருவாக்கியது. இப்போது நீங்கள் தேவனுக்கு என்று பிழைத்திருக்கிறீர்கள். ஒரு காலத்தில் மரித்துப் போனதாகத் தெரிந்த தேவனுடைய வார்த்தையும் ஜெபமும் இப்போது உயிருள்ளவையாக இருக்கின்றன. நீங்கள் நீதிக்கும் நற்கிரியைகளுக்கும் என்று பிழைத்திருக்கிறீர்கள்.
இது நமக்குள் செயல்படும் தேவனுடைய வல்லமை—நாம் ஓர் ஆவிக்குரிய உயிர்த்தெழுதலை அனுபவித்திருக்கிறோம். கிறிஸ்து வரும்போது நாம் ஒரு சரீரப் பிரகாரமான உயிர்த்தெழுதலையும் அனுபவிப்போம்; தேவனுடைய வல்லமையால் நாம் மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பப்படுவோம். நமக்குள் செயல்படும் இந்த வல்லமைதான் மரண பயத்தை நீக்கி, பவுலைப் போலப் பாடச் செய்கிறது: “மரணமே, உன் கூர் எங்கே? பாதாளமே, உன் ஜெயம் எங்கே?” இந்த வல்லமை கடந்த காலத்தில் நமக்கு மறுபிறப்பைத் தந்தது, எதிர்காலத்தில் நம்மை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பும்.
ஆனால் பவுலின் முக்கிய கவலை என்னவென்றால், கிறிஸ்துவுக்காக வாழவும் சாகவும் இந்த உயிர்த்தெழுதல் வல்லமையை நாம் “இப்போதே” (Present) அறிய வேண்டும் என்பதுதான். இந்த விசுவாசிகள் இப்போதே தேவனுடைய வல்லமையை உணரவில்லை என்பதை அவர் அறிவார். இந்த வல்லமை நமக்குள் இருக்கும் பாவத்தின் ஆதிக்கத்திலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்து, தடைகளை வெல்லச் செய்து, விசுவாசத்தில் இறுதிவரை நிலைத்திருக்கச் செய்யும். தேவனுடைய மகிமைக்காக இப்போதே வாழவும், எதிரிகளையும் பாவத்தையும் வெல்லவும், கனியுள்ள வாழ்க்கை வாழவும் நமக்கு இந்த வல்லமை தேவை. பிலிப்பியர் 3:10-12-ல் பவுலின் பெரிய லட்சியத்தைப் பார்த்தோம்; அவர் “அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையை அறியும்படி” தனது நரம்புகள் புடைக்க முயற்சி செய்கிறார். அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த வல்லமையைத் தேடினார், அதனால்தான் அவருடைய வாழ்க்கை இவ்வளவு வல்லமையுள்ளதாகவும் கனியுள்ளதாகவும் இருந்தது. எனவே நாமும் பவுலைப் போல இதைத் தேட வேண்டும், அதுவும் ஒருமுறை மட்டும் அல்ல. பவுல் இந்த வார்த்தைகளைத் தனது கிறிஸ்தவ அனுபவத்தின் 25 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுதினார். இது ஒரு வாழ்நாள் பயணம். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திற்கும், நமக்குள் போதுமான வல்லமை செயல்படுகிறது என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.
பரிசுத்த ஆவியானவர் பவுலோடு சேர்ந்து நாமும் அந்தத் திரைக்குள் பிரவேசிக்க உதவுவாராக. வரவிருக்கும் வாரங்களில் தேவனுடைய சத்தியத்தின் இந்த மகத்தான ஐசுவரியத்தை தேவன் நமக்குத் திறக்க வேண்டும் என்றும், கிறிஸ்து முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு நம் இருதயங்களுக்கு விலையேறப்பெற்றவராக மாற வேண்டும் என்றும் தொடர்ந்து ஜெபிப்போம்.
சுய பரிசோதனை (Examination)
இந்த வல்லமை எல்லாம் “விசுவாசிக்கிற நமக்கே” என்று பவுல் கூறுகிறார். இன்று காலை நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன்: அந்த வல்லமையைப் பெறுவதற்குத் தகுதியான விசுவாசம் உங்களிடம் இருக்கிறதா? உங்கள் விசுவாசம் உண்மையானதா? தவறான சுவிசேஷங்கள் பெருகிவிட்டதால், இன்றைய சபைகளில் 80% பேர் தவறான விசுவாசம் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒருவர் கூறினார். தவறான விசுவாசம் என்பது அவிசுவாசத்திற்குச் சமம்.
இது நடுக்கம் தரக்கூடிய விஷயம். நமது சபையைப் பற்றி என்ன? எத்தனை பேர் அவிசுவாசிகள்? நான் மறுபடியும் பிறந்தவன் என்பதை நான் எப்படி அறிவது? நான் ஏன் “வேத விளக்கப் பிரசங்கங்களை” (Expository preaching) நேசிக்கிறேன் என்றால், அது தேவனுடைய வார்த்தையை நமக்கு வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், நமது உண்மையான ஆவிக்குரிய நிலையையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும். உண்மையான விசுவாசிகள் இத்தகைய பிரசங்கத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ரசிப்பார்கள்; ஒருவேளை அவர்கள் பின்மாற்ற நிலையில் இருந்தால் சில பகுதிகள் ஆர்வமில்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பெயரளவு கிறிஸ்தவர்களுக்கும் அவிசுவாசிகளுக்கும் இது மரண சலிப்பைத் தரும். அதனால்தான் சிலர் ஒருமுறை வந்துவிட்டுப் பிறகு வருவதில்லை. கடந்த ஒரு மணி நேரமாக வேதாகமப் போதனையிலிருந்து நான் சொன்னவற்றைக் கொண்டு உங்களை நீங்களே சோதித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் அதை ரசித்தீர்களா அல்லது “இது என்ன வல்லமை, இதெல்லாம் வெறும் கற்பனை போலத் தெரிகிறதே” என்று இங்கே அமர்ந்திருக்கிறீர்களா? “எப்போது இந்தப் பிரசங்கம் முடியும்” என்று பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறீர்களா?
நீங்கள் மறுபடியும் பிறந்துவிட்டீர்கள் என்பதை எப்படி அறிவது? கிறிஸ்து உங்களுக்கு விலையேறப்பெற்றவரா? அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் வல்லமையை நீங்கள் அனுபவித்திருக்கிறீர்களா? அந்தத் தகவலை ஒரு வரலாற்று அறிவாக மட்டும் வைத்திருப்பது போதாது; அவர் உயிர்த்தெழுந்தார் என்பது பிசாசுக்கும் தெரியும். அந்த உயிர்த்தெழுதல் உங்களுக்குள் ஏதேனும் மாற்றத்தைச் செய்திருக்கிறதா? கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலில் தேவனுடைய வல்லமையின் மகத்தான வெளிப்பாடு இருக்கிறது. இதைப் பற்றி நீங்கள் ஏன் எதையும் உணரவில்லை என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஏனெனில் இந்த வல்லமை “விசுவாசிக்கிறவர்களிடம்” மட்டுமே செயல்படுகிறது.
இயேசுவின் ஆளுமையையும் அவருடைய கிரியைகளையும் விசுவாசியுங்கள். இயேசு உண்மையிலேயே தேவனுடைய குமாரன், அவர் தேவனுக்குச் சமமானவர், ஆனால் நமது தீர்க்கதரிசியாகவும், ஆசாரியராகவும், ராஜாவாகவும் நம்மை இரட்சிக்க அவர் ஒரு கிறிஸ்துவாகத் தம்மைத் தாழ்த்தினார் என்பதை விசுவாசியுங்கள். அவர் நம் பாவங்களுக்காகச் சிலுவையில் மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதை நம்புங்கள். நீங்கள் அவரை விசுவாசிக்கும்போது, அந்த விசுவாசம் அவரிடம் செயல்பட்ட வல்லமையோடு உங்களை இணைக்கிறது; அந்த வல்லமை உங்களுக்குள் பாய்கிறது. அவருடைய பரிபூரண வாழ்க்கையினால் நீங்கள் நீதிமான்களாக்கப்பட்டீர்கள், அவருடைய மரணத்தினால் நீங்கள் மன்னிக்கப்பட்டீர்கள். அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் மட்டுமே உங்களுக்கு இருக்கும் ஒரே நம்பிக்கை. அவர் கூறுகிறார், “என்னிடம் வாருங்கள், மனந்திரும்பி என்னை விசுவாசியுங்கள்.” உங்கள் விசுவாசத்தை இந்த நபர் மீதும் அவருடைய கிரியைகள் மீதும் வையுங்கள். அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார் என்று நம்புங்கள். நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்; அந்த விசுவாசத்தின் மூலம் வல்லமை உங்களுக்குள் பாயும்.
இல்லை, நான் அவிசுவாசத்திலேயே தொடருவேன் என்று நீங்கள் சொன்னால், அவர் உங்களை எச்சரிக்கிறார்: உங்கள் அவிசுவாசம் இந்த வாழ்க்கையிலும் நித்தியத்திலும் பயங்கரமான விளைவுகளைக் கொண்டுவரும். விசுவாசிக்காதவன் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவான். தேவன் தமது வல்லமையை மகிமைப்படுத்தத் தீர்மானித்திருக்கிறார். நாம் ஒவ்வொருவரும் சுவிசேஷத்தின் மூலம் இரட்சிப்பிற்கான தேவ வல்லமையை அறிய வேண்டும், அல்லது நியாயப்பிரமாணத்தின் மூலம் ஆக்கினைத்தீர்ப்புக்கான தேவ வல்லமையை அறிய வேண்டும். இங்கே மூன்றாவது வழி என்று ஒன்று கிடையாது. கிருபையின் மூலமாகவோ அல்லது ஆக்கினைத்தீர்ப்பின் மூலமாகவோ தேவனுடைய வல்லமையை மகிமைப்படுத்த நீங்கள் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். உங்கள் வாழ்க்கை எந்தத் திசையில் செல்கிறது? அப் 17:30-31-ல் வேதம் கூறுகிறது: “தேவன்… இப்பொழுது எங்கும் உள்ள மனுஷரெல்லாரும் மனந்திரும்ப வேண்டுமென்று கட்டளையிடுகிறார். ஏனெனில் அவர் ஒரு நாளைக் குறித்திருக்கிறார், அதிலே அவர் தாம் நியமித்த மனுஷனைக்கொண்டு, பூலோகத்தை நீதியாய் நியாயந்தீர்ப்பார்; அந்த மனுஷனை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினதினாலே அதற்குரிய அத்தாட்சியை எல்லாருக்கும் தந்தார்.”
கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் உங்களுக்கு ஒரு மாறாத அத்தாட்சியாக இருக்கிறது—உயிர்த்தெழுந்த அதே கிறிஸ்து ஒரு நாள் உலகிற்கு நியாயதிபதியாக வந்து உங்களை அவருக்கு முன்பாக நிறுத்துவார். நீங்கள் மனந்திரும்பி அவரை விசுவாசிக்காவிட்டால், உங்கள் எல்லா பாவங்களுக்காகவும் அவர் உங்களை நியாயந்தீர்ப்பார். இந்த மகா மேன்மையான வல்லமையோடு விளையாடாதீர்கள். அந்த வல்லமை உங்களை நித்தியமாக நசுக்குவதற்கு முன்பாக, மனந்திரும்பி கிறிஸ்துவிடம் ஓடி வாருங்கள்.
எகோவாவின் சாட்சிகள் எவ்வளவு தவறானவர்கள் என்று இப்போது காண்கிறீர்களா? அவர்கள் உங்கள் வீடுகளுக்கு வந்து, இயேசு “பிதா என்னிலும் பெரியவர்”, “நான் சுயமாய் ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்” என்று சொல்லும் வசனங்களைக் காட்டுவார்கள். ஆனால் “வார்த்தை தேவனாயிருந்தது”, “வார்த்தை மாம்சமானது” போன்ற வசனங்களை நாம் காட்டும்போது, அவர்கள் மூல மொழியில் அது “ஒரு தேவன்” (a god) என்று இருக்கிறது என்று பொய்யுரைப்பார்கள். தோமா “என் ஆண்டவரே, என் தேவனே” என்று சொன்னதைப் பற்றி என்ன சொல்வீர்கள்? சிலர் தோமா அதிர்ச்சியில் “ஓ என் கடவுளே” என்று ஏதோ ஒரு கெட்ட வார்த்தையை (curse word) அல்லது கர்த்தருடைய நாமத்தை வீணாகப் பயன்படுத்தினார் என்று கூறுகிறார்கள். அது உண்மையானால், “தோமாவே, நீ என்னைக் கண்டதினால் விசுவாசித்தாய், காணாமல் விசுவாசிக்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்” என்று கிறிஸ்து சொல்லியிருப்பாரா? மாட்டார். கிறிஸ்து அந்த வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டார், ஏனெனில் அவரே தேவன்.