^{Mat 19;16-22   16} Now behold, one came and said to Him, “Good Teacher, what good thing shall I do that I may have eternal life?”    ¹⁷ So He said to him, “Why do you call Me good? No one is good but One, that is, God. But if you want to enter into life, keep the commandments.”   ¹⁸ He said to Him, “Which ones?”  Jesus said, “‘You shall not murder,’ ‘You shall not commit adultery,’ ‘You shall not steal,’ ‘You shall not bear false witness,’ ¹⁹ ‘Honor your father and your mother,’ and, ‘You shall love your neighbor as yourself.’ ”   ²⁰ The young man said to Him, “All these things I have kept from my youth. What do I still lack?”  ²¹ Jesus said to him, “If you want to be perfect, go, sell what you have and give to the poor, and you will have treasure in heaven; and come, follow Me.”     ²² But when the young man heard that saying, he went away sorrowful, for he had great possessions

We have been studying the Gospel of Matthew verse by verse and reached Chapter 19 last April, but we decided to suspend this study to look at a new topic on the blessings of adoption to strengthen and help all of us face the pandemic. I believe God has wonderfully blessed us through that series. We all have to thank and praise God for revealing these wonderful truths to babes like us.

We now return to our verse-by-verse exposition in the wonderful Gospel of Matthew. The providence of God brings a wonderful connection between what we learned in the last few months and the passage we are looking at today. We studied the blessings of eternal life, and in this passage, as a practical application, we have a question about how to attain that eternal life.

Context: Jesus’ Final Journey

Let us understand the context. After two and a half years of his ministry, the time has come for Lord Jesus to go to Jerusalem, suffer, be killed, and rise on the third day. He is on the way to Jerusalem, with less than six months remaining before he is crucified. This is a critical time of his life, moving from the upper area of Palestine toward Jerusalem. He taught about his death repeatedly to his disciples, but the disciples do not seem to understand at this point. At the beginning of Chapter 19, he left Galilee and came to the region of Judea beyond the Jordan, an area called Perea. The Pharisees came testing him, asking a question about divorce. From that, we get the most important and concentrated teaching about marriage and divorce in verses 1–12, which then naturally moves to the next topic about blessing children in verses 13–15.

Now, today before us is another very vital subject. It is indirectly related to marriage and children: the whole issue of money, possessions, wealth, and how those issues, if not properly handled, can impact our entrance into the kingdom of God.

Interpretive Challenges

There are many textual difficulties—what is said in the original and what translators have done—and also how to interpret the passage. Many use this passage and give all kinds of interpretations according to their church. Dispensationalists say Jesus was dealing with how to be saved under the law, and that this is not applicable for us. Jehovah’s Witnesses use it and say, “See, Jesus says why you call me good, God alone is good, so he is not God.” Throughout church centuries, Catholics used this to make rich believers feel guilty and grab rich people’s wealth, saying, “Sell and give it to us; we will give to the poor, and you will have eternal life.” In the midst of all these confusions, what did Jesus mean?

If we are to understand the meaning of the text, we have to understand what this original event meant to the original people there. This is very important in interpretation. People want to jump to what it means to us, but before that, we have to understand the context. Whatever confusions exist, the central issue is very clear. So clear that the man who comes to Jesus understood clearly and leaves Jesus broken-hearted, and the disciples who heard him throw up their hands in despair and say, “Who then can be saved?” So, we will focus on the central issue instead of the technical issues of the passage. May God’s Spirit help us.

---

The Three Headings

We will study this passage using three headings:

1. The Most Crucial Question
2. The Searching Response
3. The Tragic Reaction/Consequence

---

1. The Most Crucial Question (v. 16)

Verse 16: “Now behold, one came and said to Him, ‘Good Teacher, what good thing shall I do that I may have eternal life?’”

We will understand the question by asking three questions: What is the question? Who raised the question? How was it raised?

A. What is the Question?

The question concerns the most important issue facing every one of us. Everyone listening to me can never face a more crucial question than the question given in this text.

What did this man understand by eternal life? It is clearly the eternal life that will be given at the day of resurrection in the new heavens and new earth—the glorious blessings at death, at resurrection, judgment, and then eternal blessedness. In two words, they are called eternal life. If this is eternal life, the great question all of us should have is: What must I do so I am not cast off to eternal hell and can attain eternal life?

This man’s knowledge of eternal life could be based on Old Testament texts like Daniel 12:2 (those who are in the grave shall come forth, some to everlasting life and some to everlasting shame). Whatever he understood, the Lord also refers to it in verse 28, talking about what true disciples will receive: “Assuredly I say to you, that in the regeneration, when the Son of Man sits on the throne of His glory, you who have followed Me will also sit on twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel. And everyone who has left houses or brothers or sisters or father or mother or lands, for My name’s sake, shall receive a hundredfold, and inherit eternal life.”

What a great question! We don’t know if someone preached the series I preached to you to this man, but he is so eagerly asking the question. If this is the future of eternal life, how do I reach a state here where I know that I have that life now? How can I be sure that I will have this life now? Shouldn’t you all have that question? This man knew what he wanted. He knew he didn’t have it. He comes with that question: What must I do to attain eternal life?

B. Who Raised the Question?

This was an unnamed man. We learn more about him by looking at the parallel Gospels:

• Verse 20 says he was a young man.
• Luke 18:23 says he was very rich.
• Luke 18:18 says He was a ruler (likely referring to a position in the local synagogue, like an elder or a pastor today).

That is why he is commonly called the rich young ruler. People bring together Matthew, Mark, and Luke to create this composite description of the man.

He was also externally moral and upright. When the Lord quoted the Ten Commandments, he could say, “All these things I have observed from my youth.” How many can say that externally? He would have been able to say what the Apostle Paul once said of himself—that “concerning the righteousness which is in the law” he was “blameless” (Philippians 3:6). It is very rare that a young man would be a ruler of a synagogue, which usually required a lot of experience and age, but maybe because of his external blameless life he was made a ruler. He was highly respected. Not only that, he was exceedingly wealthy with great possessions. As far as the culture and religious environment of his day were concerned, he had everything. He was the very picture of “success,” an outstanding man, the very best man you could meet. If you had young daughters, you would actually look for such a man for her.

That is why Matthew starts with an exclamation in verse 16: “Now behold, one came and said to Him, ‘Good Teacher, what good thing shall I do that I may have eternal life?’” Could you believe this, that this guy—a devout Jew who was a religious man, who was a ruler of a synagogue, who was influential and prominent—came to Jesus wanting eternal life?

C. The Significance of the Man

This man was interesting: young, rich, and a religious ruler with an externally moral life. These three things often serve as great hindrances in this world, preventing men from seeking eternal life and making them indifferent to this crucial question. But they did not stop this man.

1. His Youth: How many young people are so earnest about eternal life? The young often deceive themselves that they have many years to consider the issues of the soul, the world to come, death, heaven, hell, and judgment. Instead, they say, “Let us enjoy this life now.” Young people here, learn from this man. This is not just a topic for old people. The most important topic, even when young, is that you should be sure you have eternal life now and experience that life now. You should settle this question now. Are you ready to die? Are you sure of eternal life? Do not allow Satan to deceive you by saying you have long years and will somehow come later. If this is not the most crucial question for you, then you are living in the deception of Satan. Here is this young man who broke through the general indifference about this great issue in spite of his youth.
2. His Wealth: Often wealth deludes people; it gives a false security. They assume they can buy everything in life with money. They can buy anything with their money, but not this man. He was conscious that whatever his wealth had brought him, it cannot buy eternal life. It could not fill that aching void. It could not answer his haunting question: “What will you do when you die? Where will you be on the day of judgment?” Rather than use his wealth to enjoy the pleasure of the world and numb his mind to forget the great issues, he sought Jesus.
3. His Morality/Religion: In spite of his youth and wealth, the man remained externally moral and upright. He lived a religious and decent life, so much so that in spite of his young age, he was highly respected and was made a ruler of the local synagogue. The third greatest hindrance for men to seek eternal life—if not youth or richness—is that their morality and religion become the very means of their deception. They think they are alright. They have a decent religious life, not like drunkards or other “bad” friends; they go to a Bible-preaching church, pray, read the Bible, know so much of the Bible, and think, “If not me, who will go to heaven?” This man didn’t deceive himself like that. He had all of this, yet he knew it was not enough. He was a rich, young, religious ruler that came with the question: “How may I inherit eternal life?”

Eternal life is not a blind hope or a deception that you think you will get because you were once baptized in a church and go to church regularly, or read the Bible once in a while, no. It is something that will impact you today. You will have the foretastes of that life now, and that assurance will make you live holy and give assurance you have eternal life. He was seeking such an assurance, and was honest that in spite of all he had, he knew he didn’t have eternal life.

How many will admit that? “Pastor, you taught about all this heaven, but I don’t have assurance that I will go there.” It was amazing that he would come and admit that he didn’t have eternal life. He had not found the reality to put his soul at rest—a confident, permanent peace, a settled hope. There was a restlessness in his heart, a sense of being unfulfilled. And he knew what was missing: eternal life. As great as he was, and as much as he may have accomplished, this ‘rich young ruler’ was still empty inside.

He didn’t have that eternal life that was alive to the divine environment. What is life? It basically means the ability to respond to your environment. In physical life, we can respond to a physical environment. Eternal life means the ability to respond to the divine environment. We respond to the life of God, heavenly life. Before we were dead in sin, we had no sense, but now we respond to the life of God, sensitive to God. Eternal life is a quality of existence which allows us to be alive to the world that God dwells in. It is that life which is the result of the new birth. That is why when we are saved, Paul says we enter into the heavenlies. We realize our citizenship is not here, and we now have foretastes of the coming life. It is the life of the age to come, the life which is characteristic of people who live in the world to come. That joy and hope fill our heart in the security of belonging to God.

And this young man knew that he did not have that life. He wasn’t sensing God’s love, God’s rest, God’s peace, God’s hope, the security of belonging to God. He knew that he did not possess the divine life. So he comes with this question.

C. How was the Question Raised?

Mark 10:17: “Now as He was going out on the road, one came running, knelt before Him, and asked Him, ‘Good Teacher, what shall I do that I may inherit eternal life?’”

There are a lot of people who would like to discuss religious questions like they discuss weather, politics, or sports. They just like to talk about a field of interest. But Mark says this man not only knew what he wanted, but he wanted it desperately. He came with tremendous earnestness, sincerity, and urgency. Jesus was traveling to Jerusalem. As he goes out, this man, so rich and famous, acts unlike the crowd thronging for food or healing.

See, anyone in the crowd with the group could do anything without being noticed. Nicodemus, who was also a ruler of the synagogue, came in the night so no one could see. But this man, though a ruler of the synagogue and famous in his society, was willing to be exposed in singularity when there was so much opposition from the Jerusalem headquarters against Jesus. He doesn’t walk; he runs and then throws himself down upon his knees and asks the question. This points to the fact that this was an urgent and pressing concern in his heart, not just a matter of discussion about religion.

This question of eternal life—how to know one possesses it now and enters it at the end of the age—was so pressing upon his spirit that it moved his feet and caused him to act in an extraordinary manner. Jews never fell on their knees before a Rabbi. He broke custom, the ordinary pattern. Why? He was consumed with the concern. When you are filled with concern, customs and social niceties go to the wind. This man was a man of great dignity in the eyes of this world, but he was willing to be “undignified” in the presence of Jesus and plead with Him for an answer to the great need of his soul, stepping down off his high horse.

When this question of all questions begins to press in upon you, it will always create a climate of earnestness like this man. You see in Acts what happened at Pentecost: the crowd heard Peter’s preaching and they cried out, interrupting his sermon: “What shall we do, brothers?” They came under such pressure of this question. When the Philippian Jailer saw God’s power in the jail, he wanted to kill himself. He came out, fell before them, and pleaded, “Sirs, what must I do to be saved?” The jailer was falling at the feet of prisoners and pleading in an unorthodox posture, but this one question got hold of him.

Oh, would God make some of you who are so careless, may this question catch hold of you so much! You are so concerned about all other questions: what will I eat, what will I drink, what will I wear, how will I manage my future, which government next? You have so many questions, but more than all that, what should I do to attain eternal life? If I am to enter eternal life in the judgment, today I should have that foretaste, taste the power of the world to come, the sweetness and glory of the coming age. That should fill my heart with joy and peace and make me live holy. But I don’t seem to have it. Oh, what shall I do? May that question fill you and sometimes even cause you to unmute and stop me preaching and ask the question: “What shall I do, Pastor? How may I enter this life?”

Have you asked this question? Has this question become a holy obsession (veeri)? Has it gotten hold of you, followed you to bed, met you when you woke up in the morning, followed you into dreams, out to your work, and out to places of pleasures? Oh, eternal life! You have heard the glories of heaven, but will you go there? Do you experience that foretaste now? Will I miss it and sink in eternal hell?

Again, John Bunyan captured this beautifully when Christian, disturbed about being in the City of Destruction with the burden of sin on his back after reading the book, goes on a journey. His world, society, and family call after him, telling him of so much pleasure and enjoyment, “Don’t go, leave us, come back.” He puts his fingers in his ears and runs away, screaming, “Eternal life! Eternal life!” That was the one great burning concern for him.

Until it becomes one great burning concern, my brothers, you are hanging over hell, hanging by a small thread—just one breath, it stops, and you will fall into eternal hell. How can you be so careless about this? Oh, if not so far, at least now, may this become your greatest concern in life, the question of all questions. This opening scene is full of hope; this man looked like a Pilgrim’s Progress hero. Would God it ended that way, but it doesn’t. He becomes a zero. It ends very sadly.

What a Gospel opportunity! If someone comes to churches today asking this question, it is a ripe fruit. Nicely pluck it, tell the Gospel, make him sign, make him a member. But see Jesus; he doesn’t go for gathering a crowd.

---

2. The Searching Response (v. 17)

In the second place, notice the searching response given by our Lord.

Verse 17: “So He said to him, ‘Why do you call Me good? No one is good but One, that is, God. But if you want to enter into life, keep the commandments.’”

If you view the response superficially, it looks like Jesus is giving a response as if he didn’t understand the question and is giving irrelevant answers. Oh, but if we knew a little of the wisdom of the Son of God, His question not only answers the ears, but the heart, mind, and deepest soul of the man.

We see three things in this response:

1. He makes him realize to whom he is talking: He is talking to God.
2. He makes him realize his sin by exposing his shallow understanding of the Law of God.
3. He calls him to concrete repentance and faith.

Are not these beautiful steps to attain eternal life? Know Jesus is God, realize your sin before the Law, and repent and believe and fully follow him. Let us see how marvelously this great physician deals with this soul.

1. Realizing Who He Was Talking To

Verse 17: “So He said to him, ‘Why do you call Me good? No one is good but One, that is, God.’”

The man’s question was, “Good Teacher, what good thing shall I do that I may inherit eternal life?” Schooled in the Pharisees’ teaching, this man thinks he can attain eternal life by doing good works. The man’s manner toward Jesus said something about what He believed about Jesus Himself. He heard about Christ, maybe heard him preaching with authority unlike anyone so far in his life, and may have seen his miracles. Like Nicodemus, he was thinking, “How can Jesus preach so authoritatively and know about the coming life so much?” With his legalistic thinking, maybe more than anyone in his generation, he viewed Jesus as one who had attained the ultimate measure of good, a level that would have put him on a plane of knowing that he had eternal life. “That is why he can preach and do these things.”

He calls him “Good Teacher.” The Greek word for “good” is agathos. There are two Greek words for good: Kalos means good in form, good on the outside. Agathos means ultimate good—good on the inside, outside, inherently good in nature, good in essence. He knows Jesus is not like others; his life, teaching, and works show he is inherently good.

So, he has seen Jesus as a great Rabbi, above all, one who has attained a goodness that leads to eternal life. “Surely this teacher has got the secret to eternal life. He must have it. And maybe He can tell me how to get it.” He didn’t think Jesus was God, but a good human teacher who, by his law-keeping, attained a high level. Now he comes to him asking what good thing he must do so he can attain what Jesus has attained—enough merit for eternal life based on his goodness.

To Him Jesus answers, “Why do you call Me good—agathos—highest good? This goodness is not a virtue a man can attain. Goodness unto life is inherently possessed only in God himself. No man is good. If you have seen that I have that good, what does it mean? It clearly means I am God. Do you see? Simply he is saying, “Young man, you are talking to God. Realize that first.” Jesus forces him to think who it is that he was speaking to. Only God Himself is agathos “good.” It’s as if Jesus was asking the man, “What are you saying about Me? Are you calling Me ‘God’?” If you truly understood my identity, you would have the answer to your question of what you must do.

Ironically, this verse is a favorite that Jehovah’s Witnesses use to say that Jesus is not God, but the original meaning of that context is that the goodness this man has seen and which drew him to Christ is to make him realize that he is talking to God. He’s saying, “If I am good in the ultimate sense, it’s because I am not merely a good person, it’s because I am God in human flesh.”

2. Exposing Shallow Understanding of the Law

After making him think about who He is, Jesus answers the man’s question.

Verse 17: “But if you want to enter into life, keep the commandments.” Verse 18: He said to Him, “Which ones?”

Jesus quotes from the second table of the Law—our responsibility to our fellow man, as opposed to the first table, which concerns our responsibility to God. He quotes and summarizes:

Verses 18–19: Jesus said, “‘You shall not murder,’ ‘You shall not commit adultery,’ ‘You shall not steal,’ ‘You shall not bear false witness,’ ‘Honor your father and your mother,’ and, ‘You shall love your neighbor as yourself.’”

Why does Jesus tell him to follow the Law instead of immediately preaching the Gospel? We cannot properly preach the Gospel without preaching the Law. A curse of today’s church, filled with false believers, is that many have never heard the Law’s demands or seen themselves as sinners before coming to Christ. Here, the Lord is making him realize he is a sinner by the Law of God.

Whatever good things we see in this man, one thing is missing: He has never confessed sin. Where is the first condition for eternal life, as seen in the Beatitudes: poor in spirit, mourning for sin? This man’s desire for eternal life is purely wrapped up in his own anxieties and personal needs. He knows this life will end, there is a hell he wants to avoid, and he wants joy, peace, and hope. That is not a good enough reason for eternal life. You must realize your sinfulness before the Law to truly come to Christ. This man is full of religion, but has no thought for the affront that his life is to an infinitely holy God. That is the essential element to enter eternal life.

He does not have that. He thinks he can attain eternal life by doing some good. He wanted a list of things to do to go to heaven, like so many people today. Notice his specific question: “What good thing shall I do?” He assumed he could earn eternal life by good deeds. So, the Lord gave him a specific answer to that question, which is the accurate answer: If anyone wants to know what they themselves must do to inherit eternal life, the answer is—keep the law perfectly.

Jesus gives him an “easy” list first—He quotes only from the second part of the Law, where a person’s behavior is visible. This man is seeking eternal life as a felt need without any understanding of his sinfulness before God, so Jesus directs him to the Law.

Verse 20: The young man said to Him, “All these things I have kept from my youth. What do I still lack?”

The young man answers apparently with no justifying hypocrisy, but with a horribly deceived and completely ignorant view of the breadth and depth of the Law of God. “Teacher, these I have observed from my youth. I have regulated my life by these laws in all my relations. What do I still lack?” This is so sad. With all his external religious activities, living so perfectly on the outside, he knows deep within himself that he still did not have peace with God. There is a nagging emptiness inside that tells him he doesn’t have eternal life.

“What lack I yet?” What frustration! In spite of all his outward religious, clean life, he is empty inside, unfulfilled, and anxious about eternal life. He is crying, “Teacher, I’ve been at this religious thing with all my might, lived an an exemplary life (munmātiriyāṉa vāḻkkai) outwardly, avoided outward sins, but something is missing in my life.”

If you are like that—anyone listening—the Lord is talking to you in this passage. This is because of a shallow understanding of the Law of God that never allows you to see your heart. You have never seriously looked at your heart in the light of the Law of God; that is where the problem is. You enter eternal life by seeing yourself as an empty, wicked sinner before the holiness of the Law, falling prostrate, and seeing you don’t have any merit. This man had a wrong understanding of the Law of God. When it comes to going to heaven, it is not what you have got that counts, it is what you lack.

His response is honest but hopelessly naïve and self-deceived. His understanding of the Law is influenced by the horrible Pharisaical teaching of externalism. As the Lord taught in the Sermon on the Mount, they thought they kept the Law by merely keeping it externally: “You shall not kill” means not putting a knife in another body. No, Jesus said your anger is your murder. “Adultery” means if you lust in your heart, you are an adulterer before God. The Law touches the state of the heart, the very springs of desire. This man was a “whitewashed tomb”—good on the outside, but inside, all vile evil. The Ten Commandments are simply external pictures, or symbols, of an internal heart state.

He was ignorant of the full extent of God’s Law, so he was ignorant of his own heart. He thought by his pattern of blameless external law keeping, he was just a little bit away from eternal life; if he added one more good thing, he would get eternal life. All he wanted was some fulfillment in the empty place in his heart. He had no sense of having violated God at all. He was saying, in effect, “I don’t have any real sin. I’ve kept all that. I look at myself, I don’t see any sin.” It’s incredible. This man couldn’t be saved yet.

As Samuel Bolton said, “When you see that men have been wounded by the law, then it is time to pour in the gospel oil.” He said, “It is the needle of the law that pulls through the scarlet thread of the gospel. So you have got to wound them before you can sew them up.”

Jesus used the second table of the Law because a man can keep that externally even without conversion. However, only true regeneration, which results in repentance and faith, can make a man keep the first table of loving the Lord with all our heart and loving our neighbor as ourselves. The Lord is going to show him that all his keeping is just external; he doesn’t love God with all his heart; his God is his wealth. Without loving God with all our heart, we can still put up an external religious show.

You sitting here, are you like this? Do you have no love for God coming through a heart of repentance and faith, but are externally putting up a show—coming to church, reading the Bible? Learn from this man: all your religious show will not give assurance of eternal life. He has lived so perfectly outside, but is so deceived in thinking he is good. You will not have any knowledge of the sinfulness of your heart without the Law of God. The only way to get eternal life is to see yourself as a horrible sinner before the Law, to such an extent that it makes you repent and come to Jesus as a desperate sinner. He gives a new heart.

Bishop Ryle stated: “Ignorance of the Law and ignorance of the Gospel will generally be found together. He whose eyes have really been opened to the spirituality of the commandments, will never rest until he has found Christ.”

---

3. Calling Him to Concrete Repentance and Faith

First, Jesus makes him realize to whom he is talking. Secondly, he exposes the shallow understanding of the Law of God and shows him to be a sinner. Thirdly, it comes to the climax when he calls him to concrete repentance and faith. See how he does it.

Mark 10 says, “looking at him, he loved him.” Look at the motive at which this call came. It is important to note that the call he gives next is an expression of love. What seems harsh (kaṇṭippāṉa, excessively rigorous, kaṭumaiyāṉa) flows out of love. Looking upon him, He loved him and said:

Verse 21: Jesus said to him, “If you want to be perfect, go, sell what you have and give to the poor, and you will have treasure in heaven; and come, follow Me.”

Jesus says something to him that we would never say to someone we were trying to lead to Christ. These are scary words. Let me put it in perspective: This is the only time that Jesus ever said this to anyone as a condition of eternal life. But why did he say it to this earnest young man? Because that is where he had the problem. This fellow, who looked so good on the outside, on the inside was totally controlled by the love of money. Jesus was saying to this fine-looking, upstanding, good young citizen, “If you want to be my follower, you are going to have to break the spiritually stranglehold (kaḻuttai nerikka) of money on your life.” Money had become his God. And Jesus knew it. He is touching this man at the point of his need.

The word “perfect” is often used in the Bible to speak of salvation. If you would want the perfect joy of eternal life, then Jesus gives:

• First 3 Imperatives (Repentance): Go, Sell, Give.
• Promise (Assurance): You shall have treasure in heaven.
• Final Command (Faith): Come, follow Me.

All this is nothing but conversion. We enter eternal life by a saving response to Christ, which is always repentance and faith.

The first three commands are radical: Go, Sell, Give. “Go” means wherever he had to go, and “Sell” means to totally liquidate all his financial assets—houses, lands, things, shares, and bonds. He did not say go and sell half. The third command is to give to the poor. Why, Lord? He did not say that to Matthew, who was rich. Not to Zacchaeus, not to any other rich men. Even the New Testament nowhere says rich people should universally do this. But the Lord knew this was the idol of his heart, the sensitive nerve for this man. He was so inseparably attached to his wealth that it was hindering him from entering Eternal Life (EL). The Lord sees that unless he permanently gets rid of it, he cannot enter eternal life. Jesus told him to permanently sell it, make money, and give to the poor so he would never fall into it again. The young man needs a radical, total repentance; unless he does, he cannot enter EL.

Then Jesus encourages him in love into obedience with a marvelous promise: “The fruit of this will be treasures in heaven.” In getting rid of all your treasure here, you shall simply exchange it for a treasure there—a treasure that moth and rust will not corrupt, and thieves cannot steal.

The final command He gives is: “come and follow me.” After you have sold everything and given to the poor, come back and enter into loving attachment to my person. Radical repentance is not enough, but he must believe and follow Me.

Pastor, how can this give eternal life? The man asked what he should do to inherit eternal life. Jesus says you get eternal life by radical, total repentance of your top sin and turning in faith to me and follow me. If you want eternal life, this you must do: you must repent of the idolatry of your riches. Jesus is saying, “I see in your heart, young man, that your riches are not merely a commodity you hold loosely by the grace of God, but your riches are your God.” This love for your riches and making it an idol is what is hindering you from entering eternal life. You will never be able to love God with all your heart, soul, and strength as long as this idol is here in your life. You will not know the true God who claims a place of unrivaled supremacy in your heart until you repent of your idol. You can never come and truly follow Me as long as you stick to your God of riches. Jesus really hit the sin of this man. The sin of this man was the sin of idolatry of riches.

The reason He did not bring up the First Tablet of the Law so far (which summarizes to: “You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind”), is that here He is bringing the application of that commandment. By telling this wealthy young ruler to sell what he has, give the money to the poor, and then follow Him, He is putting his finger on that which the man loved more than God. He loved his success and wealth so much that he was breaking the First Commandment: “You shall have no other gods before Me” (Exodus 20:3). The man had worked all his life to keep the law; and to his horror, when Jesus said this, he discovered that he had been breaking it all along. He stood guilty before God as a sinner.

This man, because he had no real understanding of the depth of the Law, did not understand sin, and so did not understand his heart. His external religion never allowed him to see his heart, which loved money more than God. The young man had no sense that he had offended a holy God. Now Jesus makes him see that by this command. He makes him see his sin.

The Lord asking him to sell is not a universal demand for everyone to attain eternal life. He gives him a test. Jesus was tailoring His challenge to reveal to the man that what was hindering him from entering eternal life was his idolatry of wealth. It was a demand of radical repentance and faith in the concrete situation of Jesus’ knowledge of that man’s heart.

The Lord never deals with repentance and faith in the abstract in his personal work. He points to the specific idol and sin that keeps them from attaining eternal life through him. Remember the Samaritan woman who said, “I want living water.” He said, “Call your husband.” What did that have to do with living water? In the situation of that woman’s life, her sin of immorality, unless she dealt with that, she could not have living water.

Finally, look at the tragic reaction:

Verse 22: “But when the young man heard that saying, he went away sorrowful, for he had great possessions.”

Mark says his face became sad; His countenance fell—imagine this word hearing, became mentally broken (intā vārttaiyaik kēṭṭu, maṉamaṭintu)—like a sky that was bright with the sun, suddenly before a thunderstorm, full of heaviness and darkness. His bright face became dark. The face is often the mirror of the soul.

The look on his face led to the reaction of his feet. You notice his feet move away. He did not go to sell and give; he went away to live with the riches of idolatry. How sad! He went away from the only one who could give him eternal life. He went away from the only one who could forgive his sins. He went away, he went away, he went away.

Look at his face, the activity of his feet, and the state of his heart: sorrowful, heavy-hearted. He came with such full expectancy and eagerness. When the Master spoke, his hopes rose higher: “Oh, if it’s only keeping the Law, I’ve kept it all my life.” But when Jesus started to make him realize he was talking to God, exposed his heart before the Law, showed him his shallow views of the Law, and finally laid upon him the claims of repentance and faith, he went away with a heavy heart.

Oh, what a sad man. He was so blessed even to realize the importance of eternal life, and also came directly face to face with the only one who can give what he was seeking. 1 John 5:11 says, “And this is the record, that God hath given to us eternal life, and this life is in His Son.” But he went away. When this man died, oh, how horribly he would have died! What horror for him to see his body and face the judgment! The same Christ will look at him and say, “Depart from me, you cursed, into everlasting fire prepared for the devil and his angels.”

The Fundamental Reason

What was the fundamental reason? What is the reason that didn’t allow this man to have eternal life? “For”—this was the rationale for his face, feet, and heart. Sad face, running feet, sorrowful heart. “He had great possessions.”

All his life he thought he kept the Law and was seeking eternal life, but here the Lord’s piercing eye exposed him and showed he was a terrible sinner worshiping his wealth. Unless he repented, there was no eternal life. Ah, he wanted the price of eternal life, but was not willing to pay the price because it was too much. He had great possessions.

One might say, “Great possessions had him.” He had great possessions, but it had him. If they hold him in life and death, he will go down to hell without his possession. What use? What will he do without Christ in the grave? What about his soul without Christ? Without Christ in the resurrection? Without Christ to plead his cause in judgment? Without Christ in all eternity? How sad!

See, for him, repentance and faith and following Jesus meant parting with his money. He decided he would rather part with his God than money. He would part with his God than money.

So we see the crucial question, the searching answer, and finally the tragic reaction—a sad ending to the story.

---

Applications for Us

Now let us come to our story. We will look at more applications for this passage next week, but very briefly, here are a couple:

1. External Religion Cannot Deliver Eternal Life

You will never have the joyful experience of eternal life now by just external religion. Some of you may be wondering, like this man: “I go to church, read the Bible, hear sermons, pray… What do I still lack?” One thing you lack: you must see yourself in the light of the Law to the extent that you are a horrible, terrible sinner. It is only the Law that can reveal what is hindering you from Eternal Life. Then, like Ryle says, “He whose eyes have really been opened to the spirituality of the commandments, will never rest until he has found Christ.”

2. Radical Repentance of Your Idol is Necessary

You will never be saved and enter eternal life until you truly radically repent of your idol in your life. That is the only way to get eternal life, not by external religion. You and I may be wondering, “What do I still lack?” You will never be saved until you repent, not in a vague, abstract, or general way, but with a concrete, specific repentance of the sins by which you are bound to self, the world, and sin. For this man, the sensitive nerve was his riches. What is your sin?

I vaguely remember a message that made me repent and saved. One thing the preacher said was, “What is your sin? Maybe you are saying, ‘Lord, I will leave everything but this one thing.'” That is the one thing Jesus says you have to leave if you want eternal life. That is what actually broke my heart in repentance and brought me to Christ. May God do that to you today.

• For some of you, it is pride, your name, your reputation. You must go and sell your rotten, stinking reputation, to be made a fool for Christ. That is what is keeping you from following Christ, or you will never have eternal life.
• For some of you, it may be a wrong relationship against the revealed will of God. Go get rid of that relationship, then come follow me.
• For some, it is ambition (laṭciyam), for some, money, for some, entertainment. You cannot leave that mobile or TV which is taking so much of your time and life. He says go sell that if you want eternal life.
• For some, it is a secret sin. You will never leave that for eternal life, and that blinding sin will allow itself to drag you to hell.
• For some, unforgiveness against someone. You cling to it, and that is not allowing you to attain eternal life.
• Some of us, our house can become God. If so, the only way we can enter eternal life is to sell that house.
• Some of you have made your children an idol—their life, their future. You won’t take God’s side for your children. You will sooner violate God’s will for the love and affection for your children, and adjust with the kids.
• Some of you, your husband or wife is an idol.

I don’t know, but He knows and you know what is keeping you from eternal life. What is hindering you? Jesus knows the red button. He is pressing you there today. Wherever He presses you, go drastically sell, come, and follow him. Then you will have eternal life. The loving attachment of the Son of God, the peace and blissful joy that comes from knowing you have eternal life, is worth all that sacrifice. If you just knew what a glorious thing it is to know “I have eternal life,” you would be ready to sacrifice anything.

The common command for all of us is: “Leave that permanently and follow Me.”

To follow Christ meant for this man he would have followed Jesus down to Jerusalem and seen Jesus die upon the cross for sinners and rise from the dead and go back to the right hand of the Father, and in those mighty acts, secure eternal life for all who trust him.

This man went away without Christ, with temporary riches. His conscience would not even allow him to enjoy it in a sinful way. He was the most miserable man. He couldn’t enjoy the pleasures of sin for a season; he could just touch and feel his riches. And for that temporary riches, he walked away from the only one who could give him life.

Are you going to walk away today? Eternal life is in Jesus Christ. He is the only one who gives it. He only gives it to those who wholeheartedly repent and have faith in him. You should not set your heart on anything, but be ready to leave anything if he asks. He is going to Jerusalem to offer himself, not to have a half-committed people—half world and half God—but people willfully ready to leave everything for him: the world, materialism, and self-centeredness.

I plead with you: Don’t let the chapter of your life close like the chapter of this man’s life. He went away sad, without eternal life.

In the passage from Matthew 19, we are looking at two very important topics—marriage and children—on which depend the state of churches, society, nations, and even coming generations. It is interesting that the Lord, just after correcting the attitude and understanding of his generation on the sanctity of the marriage bond, immediately corrects their attitude about children. It is proved in history that these two issues generally fall or stand together. When you have a Biblical view of the sanctity and permanence of the marriage bond, you will have a high, Christ-like attitude and importance toward children.

A wrong view of marriage is often selfish. It doesn’t understand the sanctity of the marriage bond. The focus is on “My life, my career, my progress, my achievement,” which despises the institution of marriage and therefore regards children as an intrusion on the pursuit of personal fulfillment. People ask, “Why should I give up my career for children?” Some even think, “Why should my figure be spoiled for nine months?” and are even ready to kill that life through abortion to pursue their career. Some surveys show a startling attitude: some parents regret having children. For instance, one survey indicated that 70% of parents said, if they had to do it all over again, they would have no children (though the findings of such surveys can vary widely based on methodology). This shows a view of children as “too much of a nuisance.” The fact that a significant number of children are in orphanages, many more in day care centers, and many left at home alone to be raised by television while their mothers go to work underscores this societal neglect.

We can absorb the world’s selfish attitude about children and see them as a hindrance, avoiding them, putting them in day care, giving no attention or time to them. We fail in our responsibilities by pursuing our own goals. The Lord in this passage first corrects us. The more we have a proper Biblical perspective on the sanctity of marriage, the more we will realize our duties and the attitude we should have toward children. We must see little ones as a blessing and a priority, to be received with largeness of heart and openness of spirit, not merely as a source of pain, which they indeed are sometimes.

Last week, we saw the activity of some parents in bringing children to Christ so he might lay hands on and bless them. The response of the disciples was to strongly rebuke and threaten them. Parents repeatedly tried to bring the children, and the disciples repeatedly rebuked them. Then the response of the Lord was very strong. His emotional response was that he was moved with indignation. His verbal response gave two commands: permit them and do not hinder them, and then a reason for the command: “For the Kingdom belongs to such as these,” meaning their objective, natural condition is a mirror of His kingdom’s citizens. His physical response was that he laid hands on and blessed them intensively.

Today, I wanted to bring some further application from this passage. I am dividing them into three categories: Doctrinal/Theological, Ecclesial (Church), and Familial (Parenting) applications. The doctrinal error the church has committed on this passage about children is important to note. Secondly, as a church, how should we view children and what is our duty? Thirdly, as a family, as parents, what is our duty toward children?

---

✝️ Doctrinal Theological Application: Infant Baptism

If you read most commentaries, even many old Puritans, this is one of the texts, along with Mark 10, strongly used for infant baptism. Whether you like it or not, we have to admit that most of Christianity for centuries practiced infant baptism in history. This practice was followed not just by groups like Roman Catholicism or Liberalism, but by many truth-believing churches established by the ministry of Luther and Calvin, including New England Puritan churches, American Presbyterians, and Orthodox Presbyterians. Most of them use this passage repeatedly in defending infant baptism. Therefore, I want to give you a doctrinal application from this passage, especially since there are some Presbyterian churches here.

You will be shocked to know Matthew Henry, John Calvin, J.C. Ryle, Lenski, and William Hendriksen all use this to defend infant baptism. I address this so you won’t be confused when you see such esteemed men interpreting baptism here.

• Matthew Henry (d. 1740) wrote: “Our children are happy, if they have but the Mediator’s blessing for their portion… he asserted their visible church-membership, and by another sign bestowed those blessings upon them, which are now appointed to be conveyed and conferred by baptism, the seal of the promise, which is to us and to our children.”
• John Calvin (1500s) argued that Christ’s grace reaches to this age of life also, and it would be “cruel to exclude the age of this age from the grace of redemption.” He used this passage to oppose “Anabaptists,” saying, “When we don’t give them baptism, we hinder them from coming to Christ… shut the door as strangers… and Christ will rebuke us… Guilty of Irreligious audacity by shutting the door by not applying baptism…. Every man who scorns the sprinkling of a baby is more like the disciples who forbid them, and will be rebuked.”
• Lenski (Lutheran commentator) warned: “We leave them outside the kingdom and the receptiveness of grace passes away by not baptizing. Who will count the crimes against babes… by denying them one divine means by which they can be brought to Christ…”
• William Hendriksen regarded them as being in the kingdom and as “holy seed.” He argued that since little children belong to God’s covenant and church, “baptism, the sign and seal of the covenant, [should] not be withheld from them… Divine blessing received earlier becomes a mighty incentive to whole-hearted, personal surrender to Christ.”
• Even J.C. Ryle stated this as the basis for infant baptism, devoting two pages to explaining why.

It is a shock that there is such overwhelming consensus among large segments of the Christian church that Matthew 19 or Mark 10 is a great passage for infant baptism. What do we say to all these giants—Matthew Henry, Calvin, Ryle, Hendriksen—whose sandals we are not worthy to untie? You kind of understand why they treated the early Anabaptists so harshly, given the struggle and suffering those groups had to go through.

The Baptist Response: Christ’s Blessing is Not Baptism

Well, you have to say that they are, after all, men and fallible, and in this case, they are not biblical and wrong.

C.H. Spurgeon, in response to tremendous opposition against his sermon against “baptismal regeneration,” preached another sermon from the Mark 10 text, which he famously entitled: “Children Brought to Jesus, Not to the Font.”

• First Heading: This text has “NOT THE SHADOW OF THE SHADE OF THE GHOST OF A CONNECTION WITH BAPTISM.” Whatever may be connected to it, this passage is not connected to baptism, “either in shade, shadow, or the ghost.”

Apart from being humor, he was at that point accurate in telling what the passage is talking about: some people bringing their babes to Christ that he might touch them, pray for them, and bless them. Was there any water in that? Disciples hindering them? Jesus rebuking them and saying what? “Permit them to come to the baptism pool”? No. “Stop hindering them from coming to me,” which in the context means only to me for my touch and prayers/blessings.

He took them to His arms, not to a pool or a baptism tank. He didn’t anoint them, sprinkle them, or pour anything. It has not the shadow of the shade of the ghost of a connection.

I hope nobody sitting here is thinking infant baptism is right. It is completely against the word of God. Lord Jesus, who taught his disciples to baptize in Matthew 28, is the same Jesus who said, “Stop hindering them.” With the same authority in Matthew 28, “All authority has been given to Me… Go therefore and make disciples of all the nations, baptizing them…” He doesn’t say “them and their children,” but those who believed and repented and became disciples, who are capable of receiving instruction in the commands and precepts of Jesus. It is a universal scope—all nations—and it continues until the end of the age. It is so clear.

They say we don’t follow and love Christ if we don’t baptize kids. We say because we want to accurately follow Christ and love him as per his word, we don’t baptize children. It is an expression of loving obedience to Christ and his word, who said baptize only confessed disciples.

They say we don’t love our children if we don’t baptize. We say because we really love our children, we will not confuse them with infant baptism until they responsibly come to faith and respond in faith. Baptism always signifies the application of the blessings of salvation; it is the outward expression of an inward change—forgiveness of sins, death to the life of sin, newness of salvation, and being attached in union with Christ. Baptism is not a hope that one day it will apply to them; it is something already done.

In each and every example in the New Testament (NT), baptism is explicitly connected with an intelligent and positive response to the preaching of the gospel of Jesus Christ. This practice accords perfectly with that of John the Baptist, who insisted not only upon the expression of repentance but also upon some evidence of repentance. (Interestingly, John also made it clear that a claim of family membership was an insufficient response to the preaching of the coming Messiah; there must be a personal response of repentance, Luke 3:8.) They again hide behind household baptisms in the NT. Yes, Acts says three families were baptized: Cornelius, Lydia, and the Philippian jailer. Only three families. How do we know they had babies? In the case of Cornelius, for example, those who were baptized (10:48) were those who heard Peter’s preaching (10:33, 44). They also experienced the reception of the Holy Spirit and spoke in tongues (10:44-47, an experience connected with belief, cf. 11:17). In the case of the Philippian jailer, it explicitly says that Paul and Silas “spoke the word of the Lord to him and to all who were in his house” (16:32), and that the jailer “rejoiced, having believed in God with all his household” (v. 34). The members of the man’s family heard and believed, just as he did, and that is why they were baptized along with him. The Bible clearly gives no basis for infant baptism.

So let us be clear. That is the doctrinal application. This passage is not about baptism. Don’t be confused if you hear great heroes like Henry, Calvin, or Ryle. We may have to forgive them. If any of you have any questions, you can talk to me.

The New Testament states that God called us as a church to represent Christ in this world. The path of our sanctification—the process of becoming holy—is laid out in Romans 8:29, where we are called out to be “conformed to the image of his Son.” As 2 Corinthians 3:18 teaches, when we look at Christ in His word, the Holy Spirit transforms us into His image.

This passage (Matthew 19:13-15) shows us Christ’s reaction and attitude towards children even when He was deeply focused on going to the cross. If we are to follow Christ and be transformed into His image, this passage reveals what the church’s attitude toward little children should be.

Christ is no longer physically here, visiting villages and cities. He is at the right hand of the Father, but He is here by the Spirit and in our hearts. We, as the body of Christ, must reflect and mirror Jesus’s attitude and posture toward children.

None of the children in our generation will ever see Jesus take children in His arms and pray down the favor and goodwill of the Father upon them. He did it once and ascended to heaven. But it is His purpose and will that His church on earth would continue to reflect His heart in all things, including His heart toward the little ones. This passage is written to teach us that this should be our attitude toward children: to reflect His attitude and disposition, and to imitate His actions as much as possible.

The contrast here is stark: the disciples’ attitude was that the Lord had too many weighty, important things to be doing and that children were a hindrance. The Lord rebukes them: “No, stop hindering them; permit them.” It is a straightforward command to us: we are not to reflect the disciples’ attitude, but as the body of Christ, conformed to His image, we are to manifest the disposition and posture of the Lord Jesus.

Manifesting Christ’s Blessing

Christ took them in His arms and blessed them. To bless them means “to call down or invoke the gracious favor of God upon someone.” It is a direct contrast to cursing, where we call God’s anger upon someone. Luke 6:28 and Romans 12:14 set blessing and cursing as opposites: “Bless them that persecute you; bless, and curse not.”

This gives us an idea of how our attitude should be toward children. We must always have an attitude to bless the children, pray for the children, and do good to the children. Since we cannot baptize or save them, what must we do? We must do what Christ did: have the attitude of Jesus.

To be like Jesus, we must seek to cultivate—by the Spirit’s enablement—that disposition that blesses the little ones, that reaches out to the little ones, that ministers to little children, that seeks to demonstrate the heart of Jesus open and large to little ones, even to the babes in arms.

J.C. Ryle said:

“Let us learn, for one thing, from this passage, how much attention the souls of children should receive from the Church of Christ. The Great Head of the Church found time to take special notice of children… He did not think little children of small importance… He had room in His mighty heart even for them… He has left on record words concerning them, which His Church should never forget, ‘Of such is the kingdom of God.’”

• Priority for Children’s Souls: We must never suppose that little children’s souls may be safely let alone. Their characters for life depend exceedingly on what they see and hear during their first seven years. They are never too young to learn evil and sin, and they are never too young to receive religious impressions. They think about God, their souls, and a world to come far sooner and more deeply than most people are aware. We cannot begin too soon to endeavor to bring them to Christ.
• The Church’s Duty: These truths ought to be diligently considered by every branch of the Church of Christ. It is the bounden duty of every Christian congregation to make provision for the spiritual training of its children. The boys and girls of every family should be taught as soon as they can learn, should be brought to public worship as soon as they can behave with propriety, and should be regarded with affectionate interest as the future congregation.
• A Healthy Church: We may confidently expect Christ’s blessing on all attempts to do good to children. No church can be regarded as being in a healthy state which neglects its younger members and lazily excuses itself on the plea that “young people will be young” or that it is useless to try to do them good. Such a church shows plainly that it has not the mind of Christ. Christians who do not use every means to bring children to Christ are committing a great sin.

So, as a church, this teaches us we are to be like Christ to them, loving them, giving special attention to them, and caring for them. We must show that Jesus is one whose heart is open toward them, who delights to invoke blessing upon the little ones. We have to show that by earnestly praying for them, even with tears, for their salvation (even men crying).

---

👨‍👩‍👧‍👦 Familial Application: Parenting Duty

Finally, what does this passage teach to parents? Parenting is a big challenge. I myself see it as the most difficult and challenging thing, and I constantly pray to God for wisdom on this. Why is it so difficult? We must understand the difficulty before we can solve it.

Many think parenting is difficult due to the great investment of time and expenses. This is true, but I think there are two much bigger challenges in parenting that we need to understand if we are to bring these kids to Christ. These two challenges—one external and one internal—are the great enemies we are fighting against.

1. The External Pressure: Overexposure and Culture

Our children are not growing up like we grew up. We spent most of our time playing simple children’s games—many without money—with lots of open spaces to run wild, scream, and play. Information was phased out to us carefully and gradually developed. There were secrets about life we didn’t know as children; that was the exciting journey of growing up.

But now, our children are growing in a different environment because they live in the electronics, information, and media age. They live in the internet world. This has made them uncontrollably overexposed to many things. They are learning too many things too fast. The media does not differentiate between adults and children; they are exposed to everything.

For us, childhood was all about secrets and suspense. Children nowadays are not like that. They are overexposed to things their minds and emotions cannot handle, consequently hurried into massive temptations. They are under the constant onslaught of this corrupt world with its wrong ideas, wrong desires, wrong words, wrong deeds, and wrong attitudes. Children shaped with all this exposure can become terrible sinners and severe problems for parents and society.

Notice your children: they often talk like adults; they seem to know so much. We see a lot of arrogance and rebellion. They do not have self-control, they are restless, they are never satisfied with anything, and they are unable to deal with the issues that arise because of this information. This causes immense problems: arrogant children who think they know more, rebellious children who ask, “Why should I listen to you?”, dissatisfied children who are never grateful, a gradual decline in self-control, and a decline of shame. Children’s crimes are growing higher than in olden days. They are doing what even adults would not do then. This is all because of the external pressure of influence and overexposed information. This is an immense challenge put upon parenting from the outside.

2. The Internal Pressure: Depravity and Sin

This external challenge is compounded by an even more immense challenge put on parenting from the inside—the internal pressure.

See, our children may be ignorant when they come into the world. They may be naïve, but they are sinners. They may be inexperienced and cute, but they are not innocent with regard to evil. Remember, the seed of every known sin is planted deep in the heart of every child.

We should never assume they will somehow come to God or somehow slide into heaven. No, they will slide more into hell, not heaven. The drive to sin is embedded in their natures, and it is the compelling drive. They don’t come into the world seeking God and righteousness. They come into the world seeking the fulfillment of their sinful desires.

As adorable as our children may be, they are reprobates, depraved creatures. If we are not committed earnestly to bringing them to Christ, those seeds inside them are waiting for the opportunity for a tragic harvest. They will be allowed to give expression to their most evil desires. The Bible says in Proverbs 22:15: “Foolishness is bound up in the heart of a child, but the rod of righteousness will drive it from him.” If we allow them to grow as they want, we are simply allowing the children to give full expression to their depravity.

When we hear about mass murderers and serial killers, people often wonder what their parents did. The problem is often not what their parents did, but what their parents didn’t do: they failed to control, discipline, and restrain their sinful hearts. And even more, those children were never converted.

Psalm 58, verse 3, says this: “The wicked are estranged from the womb; and these who speak lies go astray from birth.” Verse 4 continues: “They have venom like the venom of a serpent.” They are “little snakes.” “The poison of asps is under their lips, and they’re wicked when they come out of the womb. They are liars from their birth.” That is called “total depravity.” That is the internal pressure our children have.

So, when we want to begin parenting our children, we must recognize these two realities: they have this external sinful pressure of the world with overexposed information, and the internal pressure of a depraved nature. This is the great challenge we need to face.

The Priority: Discipline and Instruction of the Lord

Understanding these two things is foundational for all parenting. The challenge is serious, and that is why parenting becomes a priority. If you don’t do anything to your children as a believing parent, you will face sad consequences.

So, what is the answer of God’s word for this problem? We can punish them, discipline, and teach them some outward morality and keep them under control. But we need to understand their hearts are depraved. Frankly, whatever control we bring outwardly is temporary and will remain only as long as they are under control. Once control goes, so goes their outward behavior.

In this condition, our greatest priority in parenting is to bring these children—sinful externally with overexposure and depraved internally—to Jesus Christ. That is the only hope. We should never be satisfied with external morality, but plead that God may transform their hearts. Frankly, all the outward things we teach them will be temporary if we don’t lead the fallen, sinful child to the transforming grace of Jesus Christ.

The Word of God summarizes our duty in two commands—a negative and a positive one:

Negative Command: Do Not Provoke Them

Colossians 3:21 says: “Fathers, do not embitter/aggravate/antagonize/irritate or exasperate your children, or they will become discouraged.” (The Amplified Bible says: “[with demands that are trivial or unreasonable or humiliating or abusive; nor by favoritism or indifference; treat them tenderly with lovingkindness], so they will not lose heart and become discouraged or unmotivated [with their spirits broken].”)* Do not be hard on them. Do not make them resentful.

Ephesians 6:4 states: “Fathers, do not provoke your children to anger…”

You don’t want to make them angry, hostile, or bitter; you don’t want them to turn against you and all that you hold dear. Colossians adds, “Lest they be discouraged.” You don’t want to destroy them. The word provoke means to irritate, an intense form of “to make angry.” It irritates, provokes, frustrates, exasperates, or embitters them. And there is a lot of that being done today, resulting in angry, sullen, bitter children.

Ten Ways Parents Exasperate Children:

1. By Overprotection: Fence them in, never trust them. Don’t give them the opportunity to develop independence. Pestering them and not allowing little freedom will instill an angry mood. Overprotection frustrates and angers a child.
2. By Favoritism: Isaac favored Esau over Jacob; Rebekah favored Jacob over Esau. The sad results are well-known. Don’t compare them; love them the same, without special regard for each.
3. By Setting Unrealistic Achievement Goals: Some parents crush their children with pressure—to excel in school, sports, music—which often has more to do with the parent’s reputation than the child’s well-being. This leads to anger and bitterness when the child feels they have not fulfilled an expectation.
4. By Discouragement: A lack of understanding and lack of reward destroy motivation and incentive. You must understand your children—what they are thinking, why a certain behavior occurred. Especially during tough times (like the current challenges), do not just punish them for their wrong behavior. They go through anxiety we all go through. Understand why they cannot go out and play or go to school. Be sympathetic toward them.
5. By Failing to Sacrifice for Them (Selfishness): Making the child feel like he is constantly an intrusion or an interruption into your life. The parents want to do what they want to do—farm the kids out somewhere, not change their lifestyle, and leave the kids to fend for themselves. They will resent your being uncaring, unavailable, and self-centered.
6. By Failing to Allow for Some Growing Up (Perfectionism): Let them goof up a little. Let them make mistakes. So they knock something over at the table? Don’t rage (“rudra thandvam”); laugh it off. Let them share their ridiculous ideas or plan silly things to do, and don’t condemn them. Just expect progress, not perfection. Children who live in fear of their parents’ scolding will not try anything new.
7. By Neglect: The biblical illustration is probably David and Absalom. David spent no time shaping him, and Absalom ultimately hated his father. The worst kind of neglect is lack of consistent discipline. Teach them; discipline them, consistently using the rod in love.
8. By Abusive Words: Verbal abuse is a terrible thing. A barrage of well-chosen words from your adult vocabulary can cut that little heart to shreds. What is devastating are words of anger, sarcasm, or ridicule. We often say things to our children we would never say to anybody else.
9. By Physical Abuse: An angry child is often a beaten, abused, over-zealously punished child, usually from an angry, vengeful parent who only cares that he has been inconvenienced or irritated, not that the child needs correction for his own good.

Positive Command: Bring Them Up in the Lord

Ephesians 6:4 gives the positive command: “…but bring them up in the discipline and instruction of the Lord.” Meaning: treat them with love, treat them in a way that affirms your affection so they don’t become hostile. The positive is: “Bring them up in the discipline and instruction of the Lord.” Parenting is simple, really: loving your children so that they are not angry with you and bringing them up to know the Lord. It is the responsibility of both parents.

What does “bring them up” mean? They won’t get there themselves. Proverbs 29:15 says, “A child left to himself brings his mother shame.”

Proverbs 4:23 says, “Watch over your heart with all diligence, for from it flow the springs of life.” Jesus affirmed this, saying, “For from within, out of the heart of men, proceed the evil thoughts, fornications, thefts, murders, adulteries, deeds of coveting and wickedness as well as deceits, sensuality, envy, slander, pride and foolishness.”

As a Christian parent, you must recognize the external enemy and the internal pressure of depravity. Your task as parents is to target the heart of the child. Changing your child’s behavior is not the crucial issue. In fact, a change in behavior without a change in heart is nothing but hypocrisy. The sin and the rebellion are still there, only delayed in expression.

Parenting, first of all, is redemptive. It goes for the heart. The first thing your child needs to know is he has a wicked, sinful heart that is alienated from God and is the fountainhead of every imaginable iniquity, and that something has to happen to change that heart. The problem with your child is not a lack of maturity or understanding; the problem is a wicked heart.

The goal of parenting is salvation and sanctification. It is not control, not producing socially commendable behavior, not making them polite, and not getting them to perform for your approval. The goal of parenting is to bring them to Christ like these parents brought them, and not hinder them. The goal is to see your child saved from sin and its eternal wages and then to follow the path of sanctification.

Listen. Any objective less than that is only behavior modification. The issue is the heart. And you have to understand that you have a sinner who is depraved to the very core, who needs salvation, forgiveness, and sanctification. And you start by making that child aware of a sinful condition and the judgment of God.

Don’t just train your child to be self-controlled and learn to say no when wanting something. Train your child to understand temptation and resist it because the sins of greed, lust, selfishness, covetousness, and indulgence dishonor God and pander to a wicked heart. Punish for the sin but teach that the heart is the problem. Your children are ruled by the lust of the flesh, lust of the eyes, and pride of life. They are selfish, self-centered, and they want everything they can see now.

Correct them, not to satisfy the offended, irritated, or frustrated parent—that is anger, that is vengeance. But correct them to satisfy God who has been offended, and God has not just been annoyed. And remind them that God who has been offended seeks a reconciliation with them through trust in Jesus Christ. This is the target of all parenting: it’s the heart and it is salvation.

Defining Discipline and Instruction

Discipline means reproof, rebuke, correction, and the use of the rod, lovingly but nonetheless consistently.

Listen now, you never use the rod as punishment for sin; that is not your job. You never use the rod as payment for sin. You use the rod as correction to avoid payment at the hands of God.

“Bring them up” means targeting the heart. “Bring them up in the discipline.” The Greek word is paideia. It means to “rear a child,” involving training, instruction, and learning. It is also used in Hebrews 12:5–11 for chastening or disciplining. It essentially means training. Here is what it can really be summed up to mean: enforced conformity of the heart and the life to God and His truth. How do you enforce it? By punishments and rewards. Bring them up, train them, raise them with chastening and discipline and training and instruction and learning and enforced conformity of heart and life to God and the principles of His Word.

Susannah Wesley once wrote this: “The parent who studies to subdue self-will in his child works together with God in the saving of a soul. The parent who indulges self-will does the devil’s work, makes religion impractical, salvation unattainable and does all that is in him to drown his child, soul and body forever.” Don’t indulge self-will in a child; subdue it. Breaking self-will is the key.

Teaching them that they are sinful and that that self-will is a sinful expression that is an offense against God for which God will punish them eternally. Teach them that they are called to obey the law of God, which they are to do but can’t do apart from God’s grace working in their hearts. Show them their sin and show them that they can’t do anything about it; only God can change their hearts through their faith in Christ. And as they exercise simple faith in Christ when they are young, accept each step they take. God only knows when true conversion takes place. Encourage every step toward Him.

The word “admonition,” or instruction, is the word nouthesia. It has the idea of warning and teaching in it. We have to warn our children that there are not only physical consequences in the family to their behavior, but there are much more serious consequences from God.

The word “discipline” may refer to what is done to the child in terms of correction, but the word “instruction” refers to what is said to the child. It’s verbal instruction with a view toward judgment.

Heart-Centered Instruction and Model

You know what? If our instruction is to impact their heart, then ours should come from the heart. Let me take you to a passage in the Old Testament that will further define this heart-centered instruction: Deuteronomy 6.

• Verse 4–6: “Hear O Israel: The Lord our God is one Lord. Thou shalt love the Lord thy God with all thine heart, with all thy soul, with all thy might. And these words, which I command thee this day, shall be in thine heart.” This means internalize what you believe about God. Not only have the right theology, but the right heart.
• Verse 7: “And you shall repeat them diligently to your sons…” You have to commit to your children not only truth, but truth in an uncompromising, no-hypocrisy heart of conviction, truth in a pure heart, truth in a holy life, so that you see God in everything. You love Him with your heart, your mind, your soul, your power, everything.

If you are going to teach your children, you have got to have the right God and the right faith, and it has to come right out of your heart. It has to be internal with you, not just external.

• Verse 7 continues: “Teach them diligently unto thy children, and shall talk of them when thou sittest in thine house, when thou walkest by the way, when thou liest down, and when thou risest up.” That simply says that you have to teach from life situations. You have the right faith in God, you have internalized it. Your heart is filled with love, your passion is toward God, you love Him with your heart, mind, and strength, and now, out of every vicissitude, every trial, every struggle, every moment of life, you teach the truth of God. It isn’t enough to sit down with your kids and read them a Bible story, and then go on and live a worldly life the rest of the day. You have got to draw God into every analogy, into every aspect of life; they have to see the Lord in everything.

All of life becomes a blackboard in which you teach the truth of God. And it’s unending, unceasing, constant. Teach it diligently all the time, so that it is the flow of life. It’s much more.

You want to teach, you want to model. Admonition with a model—this is where many parents fail. Here is the key: you have to set the pattern; you have to set the example.

Here was a man like Eli, who was the high priest—God’s number one man in the land—but his sons were wretched, vile, and terrible. Eli went to them, and all he said was, “You shouldn’t do that.” And he had no clout, and he had no power, because a compromiser can’t pass convictions on to anybody. You will never get your children to live the kind of life you are not willing to live, except by the overruling, overpowering grace of God.

You cannot speak of the sins of your children with any power at all when there are sins in your own life that your children are very much aware of. You will never get your children to live the kind of life you are not willing to live. You have to pass on a high standard of holiness, and believe me, folks, you cannot just beat your kids into obedience while you are compromising yourself.

Tom Cohen said: “The authenticity of parental commitment to truth apart from the lives of the children is what brings freedom to share or pass on that truth to them. In other words, a mature motive for passing on truth is that as a parent I hold that truth to have value for my life, independent of my children and their response to it.” So, remember: admonition with a model.

Warning and Terrifying Realities

They need to know in no uncertain terms how deep that sin goes in their nature. They need to be taught that they will feel impulses that are wrong and illegitimate and dishonoring to God and emblematic of the fact that they are alienated from God. And they need to be shown clearly the consequences of that sin, and when I talk about that I am talking about the forfeiture of blessing, difficulty in life, death, and eternal hell. Children need to know that.

Jonathan Edwards said that whenever he preached to children, he liked to preach on hell because he said, “It is easier to terrify a child than an adult by setting before it dreadful things.” Children should be terrified about eternal punishment, shouldn’t they? It’s a terrifying reality. Children are more susceptible to those terrors, and they’re also more susceptible to the winsome glories of heaven. You don’t leave that out.

They also need to understand that if they put their trust in Jesus Christ, their sins are forgiven and they need not fear, but they can live with the hope and the joy of heaven. So a parent’s first task is to pursue, vigorously, the eternal salvation of their children.

If you read the sad, sad story of Eli’s family, the key is right there. His sons brought a curse on themselves and Eli did not rebuke them. It wasn’t because of something he did to them; it was because of what he didn’t do. He did not warn them.

The task is formidable, folks. And the truth of the matter is only God can change the heart. The goal is not to modify their behavior. The goal is for God to change the heart. To lead your child to Christ and then when your child acknowledges Christ, to lead that child to sanctification by discipline and instruction. Spend your time helping your child to understand how sinful he is. Spend your time helping him or her to understand that only God can change the heart. Spend your time disciplining that child to conform to God’s law. But more than that, to love God with all his or her heart, soul, and mind.

One father, looking at the parenting process in retrospect, had some practical things to add to that. “If I were starting my family again,” he said this:

• “I would love my wife more in front of my children.
• I would laugh with my children more at our mistakes and our joys.
• I would listen to my children more, even to the littlest one.
• I would be more honest about my weaknesses and not pretend perfection.
• I would pray differently for my family. Rather than focusing on them, I’d focus on me.
• I would do more things with my children.
• I would do more encouraging.
• I would bestow more praise.
• I would pay more attention to little things.
• I would speak about God more intimately. Out of every ordinary thing of every ordinary day, I would point them to God.”

And that’s really it. What is the issue is the heart and whether that little life can be taught to love God and understand that only God can change his or her heart. That’s the path of parenting. That’s the path it has to take. And it’s heart work and it’s a battlefield, and it takes not only great instruction and discipline but utterly consistent example.

Mat 19;13-15 ¹³ Then some children were brought to Him so that He would lay His hands on them and pray; and the disciples rebuked them. ¹⁴ But Jesus said, “^[i]Leave the children alone, and do not ^[j]forbid them to come to Me; for the kingdom of heaven belongs to such as these.” ¹⁵ After laying His hands on them, He departed from there.

Some of the things that we find in the Scriptures may appear small and insignificant in terms of our busy day-to-day focus, but those are actually earth-shakingly important in terms of the far greater matter of the Kingdom of Jesus Christ. The passage we see today in Matthew 19:13–15 is like that. It is not very long; it is only three verses in length. It tells a story that most of us would be inclined to dismiss as “cute/beautiful,” suitable for a Sunday school lesson—the “Jesus loves me this I know” passage. It is a little, tiny slice-of-life incident in the earthly ministry of Jesus. We may just read, smile, and move on to things that we think are more significant. Many of the commentaries I have read give only passing attention to it.

The importance of this passage is far greater than first meets the eye. Will you believe if I say the future of God’s kingdom in this world, the future of our church, the future of your family, and the future generation itself depends on what we learn from this passage? It does not look like that to us because, like the disciples those days, our priorities are wrong in our busy lives. With our sense of misguided priorities, if we do not give importance to the truth in this passage and ignore this, I am sure we will upset the Lord and get a very stern rebuke from him, just like those disciples got.

This passage teaches us the importance of bringing children to Jesus. It shows how important children are in the kingdom of God. To the degree it is heeded and we practice it in our life, the kingdom of Jesus Christ is advanced in this dark world. To the degree we neglect it, we not only put the future of the church but even our family itself at risk.

This incident is recorded not just in Matthew, but also in Mark 10 and Luke 18. In fact, in the other two Gospels, something is added at the end that is not found in Matthew’s account. Both of the other accounts have Jesus saying, “Assuredly, I say to you, whoever does not receive the kingdom of God as a little child will by no means enter it” (Mark 10:15; Luke 18:17). Obviously, if we did not see Jesus’ call for each of us to enter the kingdom with child-like faith, we would be missing an important lesson from this particular story.

But it is very interesting that the Holy Spirit did not lead Matthew to include that closing statement in his account. The Holy Spirit, through Matthew’s unique focus with respect to this story, seems to be on the great importance of children themselves. Matthew was writing to Jewish people, uniquely highlighting Jesus as the long-awaited King of the Jews. And in this passage, this King is letting us know that the “little ones”—the children who believe on Him—are a vital element in the spread of that kingdom.

Stop and think of how God has hinted at this importance of children to us in the Old Testament. Think of how God seems to do some great work in one generation, but then expects that this great work be preserved and passed on to the generations that follow. Repeatedly he instructed that they should teach their children.

In Deuteronomy 6:4-9, just before the people of Israel were about to enter the promised land, Moses—speaking by the Holy Spirit—said to them:

“Hear, O Israel: The Lord our God, the Lord is one! You shall love the Lord your God with all your heart, with all your soul, and with all your strength. And these words which I command you today shall be in your heart. You shall teach them diligently to your children, and shall talk of them when you sit in your house, when you walk by the way, when you lie down, and when you rise up. You shall bind them as a sign on your hand, and they shall be as frontlets between your eyes. You shall write them on the doorposts of your house and on your gates” (Deuteronomy 6:4-9).

Do you see how vital it is that the great works of God be passed down from generation to generation? Do you see how important “children” are in the plan of God? I believe that this crucial characteristic of God’s program—the essential ministry of one generation to another through its children—is what makes this morning’s passage so significant. In it, Jesus gives us—as His community of followers—a mandate to expand His kingdom through our ministry to the “little ones” He entrusts to us.

May God help us see the truth from this seemingly-unimportant passage. Let us look at this tiny passage together, pulling out some of the principles we find in it. As we do, let us allow our own sense of priorities to be reshaped by our Lord’s example.

We have seen the Lord was making His way toward Jerusalem in order to die on the cross for us. Though focusing on training his disciples, he continues to minister to multitudes. During this ministry, Pharisees attack him, and the Lord rises above their hatred and gives the most profound teaching on marriage. Then, after that, we have this incident of Jesus blessing the children.

Let us understand these three verses with three headings.

---

1. The Activity of Some Parents

Verse 13: “Then some children were brought to Him so that He would lay His hands on them and pray; and the disciples rebuked them.”

In Mark 10, the discussion between the disciples and the Lord about marriage was inside a house, and no doubt the house was surrounded by people. And it says, in verse 13, “They brought unto Him little children.” We do not know who “they” are, but most likely the parents of these children, driven by natural love for them. What they did was, they brought the children to Jesus. Mark and Luke use the imperfect tense verb, “they were bringing.” The indication is that perhaps some had reached Him, and others were still coming. There was a flow of people bringing their little children to Jesus, and while that flow was going on, the disciples were watching.

“Children” here could mean small children. Luke’s original word used indicates they were bringing small little babes/infants. Mark adds that He took them in His arms and blessed them. These are babies and toddlers that were brought to our Savior—tiny ones that were helpless to come on their own. They are here being presented as the passive recipients of an action performed by someone else.

Why did they bring them? Verse 13 says, “so that He would lay His hands on them and pray.” They were evidently tender infants, too young to receive instruction, but not too young to receive benefit by prayer. They were wanting the blessings of our Lord by his praying to the Father. We do not know how much they understood about Christ or the condition of their children. They had some kind of faith in Christ and wanted Christ’s blessings, so they brought these infants to Jesus.

In the Jewish culture, it was customary to do that. Parents would bring their children to any great teacher of the law so that he might bless them and pray for them. For example, a father would bring his child in infancy to the synagogue. He would hand that child to an elder, and the elder would pray for the child and then hand it to the next elder. The little children would go along the line of elders, each one praying for the child. Why? Because they believed that these men who specially represented God, who specially served God’s kingdom, who specially taught God’s Word, had a proximity to the heart and soul of God—they had a prayer life that had more faith, more power, perhaps, than some normal folks might have, and they longed to have their children prayed for by such men. This was an Old Testament pattern: a person of spiritual esteem or authority would place their hands on someone else in order to visibly convey a blessing upon them (see Genesis 48:14; Numbers 27:18, 23). We still have that with us today, as we have parents who desire to bring their babies to be dedicated to Christ, to be prayed for by their pastors and elders. That is a very special thing in the heart of a parent.

These parents had heard Jesus and seen his works. They knew He was the unique prophet of God that He was, when He spoke as He spoke, when He did what He did, in His healing ministry and His teaching ministry, and they would have longed to bring their children.

---

2. The Reaction of the Disciples

Verse 13 (end): “…and the disciples rebuked them.”

The tense is present—They often, as they were coming, were rebuking them. Why? It could be many reasons. In their thinking, this was not important; this was not a priority for the Lord or for them. See, he was healing sick people, and they are bringing these little ones with no indication that they were afflicted, diseased, or ill. They were bringing healthy, smiling babes to him. He is teaching to those who can understand the truth; what use is it to bring these small little ones who cannot even understand language? “The Lord doesn’t have time for all that.” There are sick babies to be healed. He is busy teaching deep truths of the kingdom; these are too small to understand his words. Or maybe it was private time for the Lord with the disciples; they were already shocked about his marriage message and wanted to discuss more. “Now that they had Him alone, they didn’t want to have to share Him with others.” It may even have been that—quite frankly—the disciples did not want the noise and commotion, the nuisance of children. Some say, “Oh, children—a big headache.” Maybe they felt that way.

This was not important in their priority. They were acting as the secretary for an executive. Maybe it was real concern for the Lord, protecting him from unwarranted intrusions of his time and unwarranted expenditure of his energy, as he was teaching multitudes. So they very strongly rebuked them. The tense is: “as often as they were trying to bring them to Jesus, they were met with the rebukes of the twelve.” The word for “rebuked” is a very strong word. The substantive form of this word has been used for the term “punishment.” I mean, the disciples were really going after them, threatening them. It is the same word used when the Lord rebuked the unclean spirit, and the same word used when Peter tried to hinder him from going to the cross, for which Jesus rebuked him. It is a stern reproof. They made it plain: “We don’t want you bothering our master.” It was a desire to protect their Lord from what they thought were nuisance demands, unnecessary interruptions, and distractions.

In any event, they rebuked the people who brought the children. They forgot the lesson of the last chapter, where Jesus taught them who among them was the greatest: he took a child and taught them they had to value little ones. Earlier, they were valuing themselves too highly. Here, they were not valuing the little ones highly enough. They were failing to see the great opportunity that presented itself to them in the form of welcoming these little ones to Jesus.

---

3. The Response of the Lord

Verse 14: “But Jesus said, ‘Leave the children alone, and do not forbid them to come to Me; for the kingdom of heaven belongs to such as these.’”

Matthew’s account is mild, but if you look at Mark 10:14, 16, the moment he was aware of what was happening—parents bringing these children, a pattern of serious effort by parents to approach Jesus continually met by resistance and rebuke by the twelve—Mark describes in graphic detail the response of the whole Christ to this situation: His emotional response (what he felt), verbal response (what he said), and physical response (what he did). The response of the whole humanity of the Lord.

Turn to Mark 10:14, 16: “But when Jesus saw this, He was moved with indignation and said to them, ‘Allow the children to come to Me; do not forbid them, for the kingdom of God belongs to such as these.’ And He took them in His arms and began blessing them, laying His hands on them.”

Emotional Response

When Jesus saw it, He was moved with indignation. This is a wrong translation; it means very angry, greatly displeased, irritated, became furious. This strong word, “moved with indignation,” is only time that particular word is used of Jesus in reference to the disciples. Mark, who got this information from Peter, never forgot that angry look on the Lord’s face and the tone of the Lord’s voice. He uses a special word: moved with indignation. Earlier, he was moved with compassion; all his bowels moved, melted, and felt pain in the lower abdomen. Here, he was moved with indignation; his bowels burned within.

The same word is used in Matthew 21:15 to describe the agitation of the leaders, who were irritated at our Lord healing on the Sabbath and irritated that people were praising him in the temple (vexation). Mark tells us our Lord’s first response was a response of true inward vexation and indignation. The marvel of it is: if the Lord experienced vexation, there was not one drop of sin in it. In leaders, it is sin, but it was pure and holy emotion in our Lord, pure and unstained. The Lord does not take it easy; he was not relaxed or laid back; his features were ruffled, but it was a holy ruffling. He throbbed and pulsated with holy vexation.

Verbal Response

Verse 14 in Matthew: “Leave the children alone, and do not forbid them to come to Me.”

Jesus spoke two commands to the disciples: “Leave the children alone, and do not forbid them to come to Me.” Don’t put up this wall of resistance; permit them to come to me.

First, He said, “Let the little children come to Me” (v. 14)—which, you might say, was the positive part of the command. And isn’t it interesting that He didn’t say, “Let the parents bring the little children to Me”? Rather, He focused on the children: “Let the little children come to Me.”

And second, He said, “And do not forbid them” (v. 14)—which, you might say, was the negative part of His command to them. Permit them to come to me and never hinder them. This is an aorist imperative tense. It is continuous: permit them and never hinder them, now and in all the coming period. It means, “Right now, let these come, and do not hinder them, and from now on, always permit them and don’t ever make it a practice to stop them from coming.” He takes care of the present and the future.

The Reason for the Command

He gives a reason why you should not hinder them and should permit them. Why? “For the kingdom of heaven belongs to such as these.”

He is giving two commands and one explanation. The immediate command is, “Leave the children alone, and do not forbid them to come to Me.” The reason is: “For the kingdom of heaven belongs to such as these.”

Now note carefully that Jesus didn’t say, “For of these is the kingdom of heaven.” He wasn’t saying that only children get to heaven. Rather, He said that they should be esteemed because they are examples of the faith of the sort of believer that constitutes the kingdom of heaven. “Of such,” He said, “is the kingdom of heaven.”

This is again the same lesson for the disciples taught in Matthew 18 about child-like humility. He is saying to his disciples: Your thinking and actions are wrong; to forbid them is wrong. Your priorities are wrong. It shows you have not yet come to clear views of who it is that comprises my kingdom. How you respond to these needy, defenseless babes, dependent toddlers coming to me, is a reflection of your understanding of kingdom people. If you would have come to a clear understanding of who is in my kingdom, who comprises my kingdom, then surely, knowing that the spiritual qualities wrought in every member of the kingdom find such clear expression in such helpless babes, you would not have such a hostile, distant, and negative attitude toward these little ones.

Permit them, stop hindering them, for such who bear such character traits in the objective condition of these little ones is the kingdom of heaven. The kingdom belongs to such as these because they receive it as a gift. I explained this when we saw this in Matthew 18. It does not talk about any inherent virtue in children. They are born in sin. This talks not of their virtue inside, but their outside, natural condition: they are helpless and dependent. It is not a subjective quality, but rather their objective condition of helplessness.

A little baby in our arms is a vivid, graphic expression of kingdom children. They must be fed, cleaned, clothed, lifted—everything we have to do. It cannot take care of itself. It is completely dependent on us. Its very essence is dependence, is receptiveness, is helplessness. Only men and women in poverty of spirit and brokenness in sin who live in dependence, are helpless, and receive the grace of God as children, are people of my kingdom.

Do not forbid these little ones, do not hinder them, for in their objective condition as children is mirrored the subjective grace in every true member of our kingdom. For of such is the kingdom of God. This does not refer to any inherent grace in a child. The Bible is clear: all of us are condemned, fallen; children are born in sin, totally depraved, all children of wrath. He speaks of the objective condition of that child; more than anything, that mirrors the condition of a child of the kingdom: the internal spiritual state.

His Kingdom is filled with those who are made like babies, who enter like babies, see themselves as babies, and live as babies in the midst of other babies in humility. They are helpless, dependent, humble, who knew in themselves they had no resource.

“Don’t you ever hinder these little ones from coming to Me! You have been competing with one another over which of you will be the greatest in the kingdom of heaven. You have your sense of what constitutes ‘true greatness’ upside-down. Don’t despise them; and don’t stand in the way of these little ones. If anything, learn from them! They are the ones who exhibit the kind of faith in Me that I accept!” If we understood true greatness in Jesus’ kingdom as He taught us, we’d never again be irritated by the presence of children who truly love Him and believe on Him. Rather, we’d be honored. We are spiritual babies, and Jesus expects spiritual babies should love physical babies.

Physical Response

Verse 15: “After laying His hands on them, He departed from there.”

Mark tells us, in Chapter 10, in the parallel passage, that after Jesus said that (Verse 16): “He took them up in His arms, put His hands on them, and blessed them.” One child after the other—He took, He prayed, and blessed, maybe using some Old Testament verses. He would take one child, bless and pray, and give it back to the parents repeatedly. The word for blessed is a compound word. We think of eulogeō, eulogy, the word to bless. He blessed them intensely; He prayed fervently over these little ones. He prayed passionately over them. How interesting it would be if what he prayed for them were recorded! He would have prayed for their physical and spiritual life, their future, and that their parents would fulfill their responsibility to lead them back to the One from whom they came.

What a contrast between Jesus and the disciples! They were forbidding; he was receiving and laying hands, praying, and blessing.

---

👨‍👩‍👧‍👦 Applications: Bringing Children to Jesus

What are the applications? Such a simple passage, but oh so much of applications! So much we have to change in our mindset. We are most often like the disciples: we don’t give importance to these children, but they are a very important part of spreading God’s kingdom.

I have so many applications. I have also been asked by some to teach a few things about parenting. Providentially, this passage is before us. So I want to bring some direct applications from this passage today, and God willing, bring a few more next week on bringing our children to Jesus.

We may have parents sitting here, or those who may be parents in the future, grandparents here, or young or old people who are in contact with children, relatives, or neighbors. We love children. They are cute; we enjoy their fellowship; they are great joy and entertainment. But this passage teaches you a great responsibility. We have to do everything to bring the children we see to Jesus.

Our country is suffering during this time of crisis. When such things happen, we always think about the effects and don’t realize why God allows this. Revelation says these are God’s loud screams or calls for repentance on a society. Only when we see our sins will we repent. How terribly our society is destroying divine institutions! Last week we saw how marriage bonds are being violated. What about sins against children? Child abuse. They are God’s children given as stewards to us. We need to bring them up as God commands and not treat them as we want. How much of child neglect happens? You sitting here, how much of child abuse—wrongly treating them or even not giving enough attention to them—abusing them? God’s word calls you to examine your heart and repent of that sin during this pandemic.

First Lesson: Be Actively Bringing Our Children to Jesus

We have to be actively bringing our children to Jesus.

We don’t know how much these parents knew about Jesus, how much they knew about the condition of their children as fallen in Adam and depraved, but look at their earnestness. They were continually, perseveringly bringing their children to Jesus in spite of resistance coming from his own disciples. We would say, “What kind of leader? His own disciples don’t allow us to bring our children; why should we?” Nothing offends parents more than hindering their children. “If they don’t allow my children, I will not go. My daughter likes to pick things in the store. They didn’t allow her once, so I stopped giving them business. If someone doesn’t allow my children, get lost; I don’t want any of your discounts.” These parents could have said, “Forget the blessings.” Not these. They persevered. These parents shame us! In spite of their little knowledge, what earnestness!

We know our children are depraved children of Adam; without coming to Christ, they will forever go to hell. The only hope for them is to come to Christ. The greatest wealth we can leave them is the knowledge and grace of Christ in their life. We know Christ has come and died to redeem them. In spite of so much more knowledge than these parents, how earnest are we in bringing our children to Christ? In case something happens to us during this pandemic, with what good conscience can we leave the world if our children are not saved? What a great blessing it would be if they are saved; they are safe in this world or eternity.

If God has entrusted you with the care of children or grandchildren, you have the spiritual duty to actively bring them to Jesus! We obviously cannot bring them to the bodily presence of Jesus—as the parents in this story were able to do. But we can and must bring little ones to Jesus in the “spiritual” sense.

How?

1. Through Prayer: Christ is not physically present; he died, rose, and he is in heaven, but we can reach him through prayer. We bring them through our regular prayers, praying for their salvation, bringing them regularly in our prayers to Christ, to the throne of grace. How much do you pray for the salvation of your children?
2. By Teaching Them God’s Word: Secondly, bring them to Jesus by teaching them about God’s word and teach them about it as early in life as we possibly can. When they are tiny, and you hold them in your arms, you must whisper to them about the God who made them. You must take them on walks or let them look out the window; and tell them about the God who made the world around them. Teach about God’s creation; they have to be thankful for how God made them. Teach them about God’s providence; everything they get is from God’s hand. You must teach them that he not only created you wonderfully and provides life, breath, and all things, but also, as they learn about God’s love for them, you must tell them about His Son, Jesus Christ, to redeem you from your sins. When they disobey, you must tell them about the reality of sin and about how Jesus paid for our sins on the cross. And you must tell them about the eternal home Jesus is preparing in heaven for those who trust Him. Teach them about hell.

Bring them to Him! Get a copy of some great children’s book like The Bible in Pictures for Little Eyes or My Very First Bible; and read to them from it, talking to them about the pictures they see. Do your best to get the great stories of the Bible into their little minds as early as you can—and especially the story of Jesus’ birth, His sinless life, His miracles, His cross, His resurrection, and His ascension to His Father in heaven. Teach them Bible songs. Teach them the catechism; mold their mind repeatedly by catechizing them.

Pray with them. When they get up in the morning and see you reading the Bible and praying, they may come. Do not see them as a disturbance, and rebuke them, or chase them away. Permit them to come, and let them jump up into your lap and listen as you read aloud and pray.

This certainly teaches the great importance of having regular family prayer. How carelessly we neglect that, and hinder our children from coming to Christ! It is a great means to bring them to Christ. Discuss with them about coming to Christ. Guide them, teach them, make them pray. Ask them questions about the Gospel. Find out their struggles. Pray with them as you tuck them in at night.

Bring them to church regularly, and make a special effort to bring them to Sunday School.

Bring them to Jesus in the details of everyday life at home—talk of Him “when you sit in your house, when you walk by the way, when you lie down, and when you rise up.” Do not buy into the philosophy that says that you should leave them alone in the hopes that they will “find their own way.” That is a ploy of the devil! There is no other way! They need your help to come to Jesus. Actively bring them to Him!

Do you see how important Sunday School is in our church? Support the Sunday School ministry. It is a very important ministry. We need to see how we can have Sunday School for them, even during these current times.

We can all pray for the kids and for those who minister to them, and volunteer to help in whatever ways we can. We can all invite our relatives’ children and neighbors’ children to attend Sunday School, and encourage our neighbors to bring their children and come.

We can all pray that our church becomes increasingly a place that Jesus would be pleased to bring little ones into—because He knows that they will learn about Him here.

Those little ones are vital to the kingdom of Jesus. By His grace, they may grow up to become big ones who teach other little ones about Him. My first lessons as a Hindu were in Sunday School. If nobody would have taken me to Sunday School, I am not sure how my mind would have been molded. And so, while they are little, they need us to bring them to Him.

Let us not break the chain of “faith” that runs from one generation to another. Let us make it our commitment to follow the example set for us in this passage and actively bring the little ones to Jesus!

As we read on this passage, we see another aspect of our ministry to the little ones we are to bring to Jesus; and that is that we are to:

2. Earnestly Seek Jesus’ Blessing Upon Them (v. 13)

See these parents—with so little knowledge. They did not just come to be spectators and go home. No, they earnestly sought the blessing of Jesus. A personal blessing from Christ. This demonstrated their faith in Him.

May I suggest that something of your and my faith in Jesus is exhibited in how earnestly we will seek His blessing on the little ones He has entrusted to our care? If you have children—or grandchildren, or nieces and nephews whom you love—but you don’t pray for them regularly, and plead with the Father that they believe on Jesus and live for Him, then what does that inactivity say about your sense of who Jesus is? If it doesn’t much matter to you whether or not the little ones in your life come to know Jesus Christ, then what does that indifference reveal about your faith in Him? It may be a dead or fake faith.

When we look at little children, we need to see them as Jesus sees them. He looks upon them—even the tiniest of them—as souls of so much eternal value to Himself that He willingly died on the cross to redeem them. They are among that mass of fallen humanity; they will grow up to be sinners and finally burn in hell.

And if we believe the truth about Jesus, and if we see those little ones as He sees them, then we will earnestly seek to bring those little ones to Him so that His blessings might rest upon them. Do not be satisfied, as some parents are, if their children are just decent and disciplined. No, do not be satisfied until they are blessed by Jesus Christ by regeneration and new birth. Our priority for children, more than they become a doctor, engineer, or whatever, must be that they must be saved. And we should seek the blessing of salvation for them most of all!

If we truly love them, then we could want no greater thing than for Jesus to—as it were—lay His hands on them and pray for them. So, let’s follow the example of these believing mothers and fathers in Jesus’ day and seek to bring our little ones to Him that He might bless them.

3. Do Nothing to Hinder Them As They Are Drawn to Jesus (vv. 13-14)

I wonder if one of the things that the Lord Jesus loves about little children is that they are uninhibited in being drawn to Him. Children, though born in sin, have still not grown proud or hardened by the love of sin. When we talk to them about Jesus, they easily seem to believe in God and Christ. It is only when they grow, they become arrogant—the flesh will begin to rebel against the grace of God. But as tiny children, they are drawn to him easily. It is a prime time for them to draw near to the Savior and learn of Him.

And yet, though they may be relatively uninhibited in coming to Jesus, they can be hindered—by us. We can hinder them by:

• Refusing to bring them to Him when they want to know about Him.
• Refusing our duties to bring them as parents.
• Failing to pray for them and teaching them like I said earlier.
• Failing to bring them to church, and we giving excuses not to come to church ourselves.
• Allowing the things of this world to crowd out their vision of Him.
• Not leading daily family prayer.
• Our sinful, disobedient life.
• Not living a consistent Christian life at home before them.
• Treating their budding love for Jesus as if it were something that didn’t matter—or that was to be made fun of.

When I think of Jesus’ rebuke of the disciples here, I think of the dreadful words He spoke in Matthew 18:5-7: “Whoever causes one of these little ones who believe in Me to sin, it would be better for him if a millstone were hung around his neck, and he were drowned in the depth of the sea. Woe to the world because of offenses! For offenses must come, but woe to that man by whom the offense comes!”

We all know that it would be dangerous to get between a mother bear and its cub. But how much more dangerous it would be to get between Jesus and one of the little ones who believe in Him!

May we never do anything to hinder little ones who are drawn to Jesus! It is a fearful thing to be on the “wrong side” of the One who gave His life for them (Hebrews 10:31)!

4. Place as High a Priority on Ministry to Them as Jesus Does (v. 15)

We see this in the very last verse of this passage. It may not seem very important at first, but it is actually enormously important in its implication.

In verse 15, we read, “And He laid His hands on them and departed from there.” Now, where was it that He was going “from there”? We find the answer in Matthew 20:17—that Jesus was “going up to Jerusalem.” And what was it that He was going up to Jerusalem to do? We see the answer in 20:18-19, when He tells His disciples: “Behold, we are going up to Jerusalem, and the Son of Man will be betrayed to the chief priests and to the scribes; and they will condemn Him to death, and deliver Him to the Gentiles to mock and to scourge and to crucify. And the third day He will rise again.”

Can you think of anything more “pressing” in the earthly ministry of our Lord than that? Can you think of a higher priority for Him than the cross? Can you think of Him having a greater burden on His mind than what was before Him? And yet, look at what He does! In spite of the great and dreadful task that was set before Him—knowing what lay ahead of Him—He nevertheless stopped in His progress to the cross, and prioritized the time of welcoming the little children in His arms, one by one taking them in his arms, laying hands on them, blessing them, and praying over them. I have no doubt that, for the rest of their natural lives, those children and parents never forgot that Jesus gave Himself to them in that way, on the way to the cross; do you?

Now, I don’t know what it might be that you and I think we have to do that is so earth-shakingly important that we don’t spend time with our children. We neglect them so much—always sitting with the “small box” (device), or just giving them a mobile device and allowing them to play with it—and even in respect to ‘ministry’. But we can be sure that, whatever it is, it is nothing compared to the task that was set before our Savior. And if, in that context, He prioritized giving His time and energies to the care and ministry of little ones, then as his followers we had better do the same!

---

Summary of Lessons

• Be Actively Bringing Our Children to Jesus.
• Earnestly Seek Jesus’ Blessing Upon Them (v. 13).
• Do Nothing to Hinder Them As They Are Drawn to Jesus (vv. 13-14).
• Place as High a Priority on Ministry to Them as Jesus Does (v. 15).

---

Can you see now why this passage is so important? In it, our Lord Jesus gives us a mandate to minister to the little ones He entrusts to our care. We are to place a high priority on this ministry, because in doing so, we are following the pattern our heavenly Father set in the Old Testament for the expansion of His plans and purposes on earth. To minister to the little ones who believe on Jesus is to do the work of His kingdom!

So, let’s be sure that we do those things Jesus teaches us to do in this passage: that we actively seek to bring little ones to Him; that we earnestly seek His blessing upon them; that we do nothing to hinder them in drawing near to Him; that we humbly recognize the great value He places on them; and that we place as high a priority in ministering to them as He does.

And as we do so, may those “little ones” He has entrusted to us grow up to be “big ones” who love Him greatly, serve Him faithfully, and expand His praises widely!

They took that from Deuteronomy 24 and they twisted it because in the text of Deuteronomy 24:1-4, Moses does not command divorce. There is only one command in that text, and the command is not to remarry a defiled adulteress. There is no command there to get a divorce.

I told you what Moses said last time. Deuteronomy 24 is the only passage relevant to Moses that gives any definitive statement about divorce.

---

Outline

• Pharisees’ Crafty Question – 1: Is it lawful to divorce for any reason?
• Lord’s Devastating/Shattering, Authoritative, Majestic Biblical Answer: He gives four reasons why you should not divorce.
• Pharisees’ Twisted Question – 2
• Lord’s Biblical Clarification
• Disciples’ Shocking Application

We should avoid two extremes about the teaching of divorce. One is the belief that whatever happens in any case, at any time, there should never be divorce. That is not what the Bible teaches. The other is the extreme of the Pharisees: divorce for any reason.

---

The Deception of Romantic Emotion

Nowadays, many worldly marriages result in disappointment because they are totally based on romantic emotion. It is not a real, solid love or true romance, but just emotion—a romantic feeling. All that giddy romantic emotion is what they rely on, and after marriage, it fades. It faded for me. That euphoria of romantic emotion and feeling at the beginning, I honestly do not have that I had before marriage, but it comes once in a while, not regularly. Most marriages happen purely based on that emotion, and when that fades, marriage loses all its glow. They see it as mundane, boring. Many live together only because there is no other way, for the sake of the children or for financial reasons. If they are rich, they think, “Marriage is over. You do not love me anymore,” because they lose that feeling. They go to find that emotion with someone else, and adultery and divorce happen.

Now, that is a strong word, verses 1–12. But you say, “Boy, I got a lot of questions. What if I am divorced or if I am married, or if I have been divorced, or if I am widowed?” You know something? Those are not answered in this text. But there is a commentary on the teaching of Jesus in the New Testament. And so, next Sunday morning we are going to look at the commentary on Jesus’ teaching; it is in I Corinthians Chapter 7. Do not turn to it now, but next Sunday morning, it is going to be our Mother’s Day message. We are going to look at Paul’s commentary on Jesus’ laws of marriage and divorce. What Paul does is this: Jesus lays down the very strong, clear divine pattern, and Paul helps us deal with the mess we are in when we have already messed that thing up. We are going to get into that next time.

---

💍 Six Divine Reasons for Marriage

But to draw our time to a close today, let me just suggest what I think would be very, very helpful for you. I believe there are six reasons for marriage, and I want to give them to you.

1. Procreation

Have babies. Genesis 1 brought a man and a woman together, married them, and told them to do what? Fill the earth, replenish, have babies, like arrows—blessed is the man whose quiver is full of them. Children are a heritage from the Lord. So, marriage is to have children: Procreation.

I tell you, it grieved me when I was doing that CBS interview a couple of years ago, and they told me that 35 percent of all marriage-age, childbearing-age couples today are permanently sterilized. People do not want kids intruding in their life. Why? Because they are in romantic love, and they want to be able to flit from one relationship to another, and kids become a long-lasting problem. But God knows that kids become a binding too. Nothing is more clear than that you two are one when you see yourselves in that one who is born of your union. Marriage is for procreation, and that also means you do not have your children and then shove them off somewhere. We have a place out by us, a big new sign on the wall: “Day Care Center.” It just does something to me to see that: “Shove your kids in this room; we will take care of them all day while you do whatever you do.”

2. Pleasure

It is for pleasure. Hebrews 13:4 says, “Marriage is honorable in all, and the bed is undefiled.” The bed is undefiled; you cannot do anything in that place that is defiling. Great liberation! 1 Corinthians 7 says, “Your body is not yours, and her body is not hers; they belong to each other.” And the Old Testament, as I read to you from Proverbs, talks about the satisfaction of the physical relationship, the pleasure. Marriage is for pleasure. God knows that.

3. Purity

Thirdly, it is for purity. In 1 Corinthians 7:2, the Bible says that “because of immoralities, let each man have his own wife.” It is for purity.

4. Provision

Fourthly, it is for provision. I love this. Ephesians 5 says that the man is to nourish, cherish, provide for, care for, and be like a savior to his wife. Marriage is to scoop up all these women running around loose and provide for them. One at a time, however.

But that is what the Bible teaches: marriage is a provision of security. It is a provision of carrying and nourishing and cherishing. Providing for, in fact, it says, if a man does not provide for his own household, he is worse than an unbeliever. Marriage is a provision for the care of the weaker vessel so that she may fulfill herself in childbearing and the companionship of marriage.

5. Partnership

Fifth, it is for partnership. When God made Eve, he said he made Adam a what? A helper. Somebody to come alongside and help so you do not do things alone; you do them together. There is strength in that fellowship, is there not? And I confess to you that my wife is strong where I am weak, and I tend to be strong where she is weak, and that is the way it ought to be. She tells me when I need to be told, and if she did not, she would not be strength to my weakness. She has wonderful ways of reminding me of my weaknesses. In fact, I can hear the speech coming before she gives it. I know, “Speech number 8,” you do not have to give it. But there is real partnership, is there not? Real partnership. I mean, I go here, and I work here, and I study, and I do the things I need to do, and she is home providing all the home needs, all that the children need, all that I need to be free to do what I do. It is real partnership. And I provide all the resources that she needs to do what God has ordained for her to do, and so that is partnership.

6. Picture

And then finally, marriage is a picture. And what is it a picture of? It is a picture of Christ and his Church. Ephesians 5 says it is a graphic demonstration in the face of the world that God loves and has an ongoing, unending relationship with the bride whom he loves and for whom he lives and dies. And I dare say that the whole metaphor of marriage as a symbol of Christ and his church has lost its punch because the church is so rife with divorce and fouled-up marriages. It is sad because the marriage metaphor is such a marvelous way to illustrate God’s relationship to his church, and we have, I think, sort of fouled that metaphor up.

God ordained marriage for procreation, pleasure, purity, provision, partnership, and as a picture of his relationship to his church. God ordained that marriage should be life long, and that it should be full of love, and that it should be blessed, and that it should be fulfilling, and that it should be the grace of life. And that is no reason to stay out of it; that is the reason to get in it. But when you get in, make sure you get in for the right reason with the right person, because pretty soon you will forget what you look like, and you will not even hardly be able to tell, but you will know what each other are like in terms of character and values. That goes right on through to the end. And be single if God has made you that way, or if you are that way because of a gift for serving the kingdom. And if you are able to hear this, hear it. And you are only able if Christ is in control of your life.

Some psychologists did a study and came up with a theory that you are what you are because you are adjusting to the most important person in your life. Whoever the most important person is in your life, that is the person you are trying to please. Very simple for the Christian, is it not? Who is the most important person in our life? Christ. That settles the issue, really, because now we can say, “I receive it, if you say it. It is God’s order.”

---

Let me quote you from some of the Talmudic writings of the Rabbis: “Among those who will never behold the face of hell is he who has had a bad wife. Such a man is safe from hell because he has expiated his sins on earth.”

But, I want you to resist comment, folks, on this, until I get through. But the point is, as you go through life in our society, people look for one emotion after another emotion. They are pursuing romantic feeling, not real romance in the true sense that will always be there, but they are pursuing romantic feeling. And I want you to know that this book shows a series of sociologists did tests and all that kind of thing, surveys, and they call it love—I call it romantic feeling—they call it love. “All love dies,” is the conclusion of their book, and by their definition, it does. All that giddy romantic emotion dies; it all dies; it will always die. I mean, all of us who have been married for a long time realize that we no longer feel about our partner the way we did when we had that euphoria of romantic emotion and feeling at the beginning. Now, from time to time it recurs, I confess, and it is wonderful that it does. It recurs a lot in my wife, and I am happy about that.

But basically speaking, I think that is true romance, the truth of love, but that romantic feeling is that high euphoria, and people make relationships based on romance, and when they lose that feeling, they go to somebody else, so everything is short-lived. So you just hop from one feeling to another, one romantic emotion to another. And you are with a person a while, and the relation starts to settle, and somebody else comes across your path, and something triggers in your mind and in your heart, and you find an attraction, and away those emotions go again. And so you dump this person, and you run over to that one because there is the new emotion, and you go through life doing that, until you finally have burned off everything you ever could have had emotionally of genuine feeling, and you end up alone, with nothing but emptiness. But that is the way the world is, and they will not come to marriage with commitment because they see marriage as commitment. And it has got to be that. They will not see it that way, so they go from one romance to another romance to another romance, and the result of it is just what we see in our society today. The saddest result is that we are producing a generation of disoriented, unloved, lonely, isolated kids who are turning into criminals and misfits because they do not have any meaningful long-term relationships to identify with. Really tragic.

Listen, if you get married for an emotional feeling, you are making a big, big mistake. Now, I am not against that; there should be some of that there, but you better be able to see beyond that to virtue, to character. You better be able to see beyond that to values and understand that you share common values: common spiritual values, common life values. And you better understand that you are making a lifelong, one man, one woman, strong bond, one flesh, God-made, no divorce union—that is God’s plan. And people in our society, I mean, they do not even understand that.

I heard a speaker yesterday; I was watching a little video tape. And he was relating the story of a particular gentleman who had been in the ministry and been married for nearly fifty years. His sons are in the ministry; one of them is a seminary professor, and he was giving the story of the death of this man’s wife, the mother of these sons. They had been married a long, long time, and one morning, and he, by the way, was giving this story at a woman’s group meeting to try to illustrate the difference between true love and true relationship and romance.

And he said, one morning she came down, and they were eating breakfast as they had done for years and years and years. And she ate her breakfast and fell over on the table. He scooped up her body, and his sons were there. He ran out the door, ran to his car without saying anything, put her body delicately in the car, and drove fast to the hospital. And by the time he got there, she was dead. Well, you have to be with somebody that you love nearly fifty years to understand the emptiness. And they had the service, and everyone was there, and the sons were there. And of course, he knew she was with the Lord Jesus Christ, and that is where his, of course, his devotion was as well. And after the service had taken place at the graveside, they got in the car, and they were on the way home, and he said to his son, “Stop, I have to go back.”

And so they stopped the car, and they said, “Look, we don’t want you to go back, Dad, it’s too much for you. You don’t need any more sorrow; we need to just go on.” And he said, “No, I have to go back. I have to go back.” And so, trying to argue him out of it was not successful. They turned around, and they went back, and he went out to the grave. He walked out, and he knelt down, and he patted the grave, stood there for a few moments, and he said, “Now it’s all right, we can go.”

He went back and he got into the car, and he said to his sons, “This is a good day. This is a wonderful day.” And they said, “Well, what do you mean?” And he said, “Oh, I always wanted her to go first, always. And so this is a good day.”

And then this man who was speaking to this women’s group said, “Listen. Anybody who knows the meaning of true love always wants the other person to go first, because they don’t want them to endure the pain and the sorrow and the anxiety of loneliness and the burial of the one they have loved.” And he said, “I dare say your romantic relationships are a far cry from that romantic feeling and that reality.” And he was right. He was right. But you see, people settle for a cheap substitute of the rich, deepening, profound, thrilling, meaningful friendship that two souls knit together in love can experience as years go on.

And the disciples needed to hear what people today need to hear, what you and I need to hear, and that is that marriage is a lifelong commitment. And that is not a reason to avoid it, my friend. That is a reason to get in it. Because in the genuineness of that lifelong friendship, God will bless you in ways you will never experience single, never.

Let me go a step further and say this: I don’t know what some of you people are looking for, but it seems to me that some of you, instead of retreating back from this, you ought to be looking to get into it, and you ought to start having different criteria to evaluate the people. I mean, I look around here, and I see all these lovely single people, and I know there are some people around here, and I don’t know what they are looking for. But I want them to know I’m getting a little upset with all of them.

I guess that needed to be said. I mean, you better see beyond the advertisements, and you better see beyond the Hollywood glamour stuff, and you better be looking for character. And when you find a godly person with whom you share common values in Jesus Christ and with whom you can build a deep, profound, and meaningful companionship of life, you better grab onto that opportunity. And I believe that God will give you some emotions that will make you happy and thrill you, but there better be more than just that.

You see, the disciples missed the point, like so many people today miss the point. I mean, you ought to rush to get into a lifelong relationship, but I tell you they were right in this regard: you don’t want to get in it with the wrong person, right? So when you make that move, you better be sure you are looking for spiritual values, and you better be sure you are getting involved with someone whose spiritual commitments are as deep and as far and as wide as yours are. And if you don’t know that yet, then you better slow the process down. Or otherwise, you may spend your whole life as one person trying to keep a relationship together, and that’s tough. That’s very tough. So, on the one hand, find someone with like precious faith and like values who loves Jesus Christ and has a life goal the same as you do, and look, if God might not bring you together. But on the other hand, if you find someone you want to marry real fast, and they don’t have those values, you better back off.

---

📜 Moses’ Concession and God’s Grace

We have to understand that. Because God is a gracious God, He did not always enact the death penalty, did He? For example, did David commit adultery? Yes, many, many times. Did he die? No. God was gracious. And many others committed adultery. Solomon, did he commit adultery? Heaven only could record. The point being: there is the grace of God manifest in the Old Testament. And somewhere along the line, God, in His tolerance, spared life and allowed divorce.

And that is illustrated most graphically by our Lord himself in Jeremiah 3:8, where, after 700 years of Israel’s spiritual adultery with idols, he finally says, “I divorce you.” God divorced Israel for spiritual adultery. Now, that doesn’t mean you can divorce your partner for spiritual adultery, for something that they do in their mind. When that filters down to human beings, it’s for the adulterous union itself, the adulterous act itself, and nothing less than that. But God is the illustration of one who divorced on the basis of adultery. But divorce on any other grounds, says our Lord, causes people who remarry after that divorce to turn into adulterers and adulteresses, and you defile them all.

It is because of the entering of sin and hardening of your heart because of sin that Moses permitted this. But this was not the design in creation before the Fall. But because sin made your hearts hard, it was a temporary accommodation to the hardness and sinfulness of heart—to restrain from hasty divorce and to protect women.

Verse 7: The Pharisees were, no doubt, delighted with the Lord’s answer. He had fallen into their trap. Now they pounce: “If the bonds of marriage were to be permanent and never broken, why then did Moses approve of divorce?”

Verse 8: The Lord replies that Deuteronomy does not command divorce, it allows it, and does so only as an accommodation to human sinfulness, not because God intended marriage to be an impermanent arrangement. The mistake that had been made was to elevate a necessary concession into a divine principle. The divine ideal for marriage was permanence and faithfulness. Divorce was a regrettable but necessary provision for cases in which human sinfulness had made impossible the maintaining of that ideal. It is too easy for us to build our expectations on the Lord’s concession to sin and not, as we should, on the divine ideal as it is enshrined in the law of God.

Verse 9: Jesus had already said in 5:32 that remarriage after divorce constituted adultery because it creates a new sexual union besides the one that God had created. In Mark, the Lord is also cited as applying this standard equally. Both men and women may divorce, and both men and women may do it sinfully.

However, the Lord adds an exception: “except for porneia,” that is, except for unchastity, for sexual infidelity. In such cases, the marriage has already been broken, and divorce by the innocent spouse is not the breaking of the marital bond but a recognition of its having been broken by the other. In any case, in God’s universe, it requires a vicious sin to end a marriage. That is the way people come to think about marriage in a culture of easy divorce.

Verse 10: The disciples’ weak response to the Lord’s remarks about the inviolability of marriage indicate something of the thinking about marriage then current in the church: as if a life-long marriage was so difficult that one would be better not even to attempt it.

Verse 11: Some have taken the Lord to be agreeing with his disciples and saying, in effect, that it was better not to marry. That is a very unlikely interpretation, however, given the Lord’s emphasis on the divine institution of marriage in verses 4–6. Rather, by “this word,” the Lord means his previous statement about the sanctity of marriage and its unbreakable bond. Not everyone is called to marriage, he is saying, but most are, and those who are called to it must meet its obligations.

Verse 12: This is then something of a parenthesis, listing the few whose calling it was not to be married. It was unusual not to be married in Jewish society of that time. Jesus was himself a bachelor, and this remark may be something of a defense of his own singleness. Some remain unmarried because of physical defect, and others have renounced it for the sake of the kingdom of God. Paul, you remember, will make this same point in 1 Corinthians 7.

Jesus, in answering the Pharisees’ insincere question, has laid the foundation for all true thinking about marriage. It is here that our own culture has gone so terribly wrong, for it is treating marriage as if it were a human invention and subject to human regulation. But marriage is from God. God made it, and he made us for it. And having made marriage and men and women for marriage, it is to him and to his purposes that we are to look when we have questions about marriage. What did God intend for the life of husbands and wives? What was his purpose? That is what I mean by a theological marriage: a marriage that is understood, that is practiced, and that is reverenced with a view to its being God’s creation, God’s institution, and God’s calling for a man and a woman. When we marry, we are not sovereign. God is our match-maker, and we must be his servants as husbands and wives as surely as we must be his servants in every other aspect of our lives. Thinking this way about marriage changes everything. It also brings immense blessing, happiness, and security. God’s way is always the best way.

---

💍 The Christian Marriage

And it bears our asking: why is that so? Why do Christians make so much more of a success of their marriages than non-Christians? They live in the same world; they are influenced by the same culture. Why then do they manage to keep their marriages secure and sound when all around them people are getting divorces? The answer is, of course, that their commitment to Christ purifies and protects their commitment to each other. The answer is that they understand what marriage is, where it comes from, what it is for, and why such sanctity and holiness attaches to it. The answer is that they have the same theological view of marriage that Jesus taught here in Matthew 19.

The Bible, you remember me often telling you, is not first a book about what we are to believe or how we are to live. It is that to be sure, but before it is that, it is something else. It is a book that describes what is! It is a book of reality, an introduction to the nature of things. The reason why marriage is practiced everywhere in the world and has always been is because God made marriage to be the fundamental unit and building block of human life. The Creator wove marriage into the fabric of human existence. The reason why, when God’s law for marriage is ignored or flaunted, bad things happen to a culture and a society—and hardly anyone denies nowadays that our culture of easy divorce has been extraordinarily harmful to people, to husbands and wives and to children—is because God made human life to depend upon faithful marriages. He wove the faithful, loving relationship of a man and a woman into the fabric of a happy, fruitful, fulfilling human life. The way of the transgressor is hard, and it is particularly hard here. Defy God in regard to his will for marriage, and everything begins to unravel, and the pain and the heartbreak and the disintegration begin to seep down into the rising generations to do more harm as the years pass.

Serious Christians, of course, are the first to admit that they are sinners, that they are far too often selfish and unloving. They are quick to admit that there is that in their hearts that, left to itself, could ruin any marriage. But for the Christian, it is not left to itself. It is made subject to Christ and his love and his Word. A Christian who loves the Lord Jesus is eager, determined to live in a manner that pleases him. The Holy Spirit is always working that desire in him or her. And any real Christian knows that nothing pleases the Lord more than husbands and wives who truly love one another, who are faithful to one another, who serve one another, and who are committed to living in such a way that reveals their loyalty to Christ. They must forgive one another because Christ has forgiven them. They must love one another because Christ has loved them. They must serve one another as Christ has served them. When Christians are determined to live for Christ, as real Christians are, the result is always a faithful marriage. And that is why serious Christians, no matter what surveys tell you, rarely get divorces.

Their marriage, in their minds and their hearts—where it matters most—is fixed deep in cosmic and eternal realities: God’s creation, his will for the life of human beings, and his blessing upon those who trust in him and trust him to have spoken the truth about the proper way of life. Christians came to Christ not first for his understanding of marriage. They came for the forgiveness of their sins and for the hope of eternal life. They came, indeed, in many cases because they were beset by problems that they could not solve, a sense of alienation from God and the world that they could not themselves overcome, a sense of despair about the future, a sense of deep confusion about the meaning of it all. And in Christ, they found the key. They discovered God’s love, his grace and forgiveness, and a new power in themselves put there by the Holy Spirit. A new world opened up to them that they had not seen or known before.

The wonderful thing that they then discovered was that this new world was the real world. And suddenly everything was new, and many things made sense that had not made sense before. And one of those things, and one of the most important of them, was the love of a man and a woman and this universal human desire for deathless love. All of this comes from God. This pure and wonderful prospect, hope, and longing rises in our hearts because we are made in God’s image—a God of eternal love, whose love within himself, between Father, Son, and Holy Spirit, is the origin and the pattern of all human life and, especially, the love of man and woman. No wonder marriage would be permanent. No wonder it would be a relationship so profound that the life of a new generation could be built upon it. No wonder it should be the source of so much that is happy and holy and life-giving in human existence. It is God’s plan, God’s will, God’s gift. It is God’s love woven into human life. And God’s love is immutable, unchangeable, eternal.

And Christians know this, and that makes all the difference in the world.

I heard recently an exchange between a man who was arguing that being a Christian didn’t make that much difference to the morality of someone’s life and a man who was arguing that, in fact, being a Christian made a world of difference. Since the recent election, as you know, when the media reported that the “moral values” people went heavily for President Bush, there have been a number of people who are eager to argue that being an evangelical Christian doesn’t make you a better person than someone who is not. And, to be sure, real Christians are not likely to argue that they are better people than others. They are, as has often been said, more likely to say that they are beggars too, but have found where to find bread. But obviously it does make a difference to one’s life whether one follows Christ or not. Every Christian knows it. It must make a great difference to know God, to have the love of Christ in one’s heart, to know the truth about life, to have the Holy Spirit within.

Anyway, in reply to the one man’s assertion that it doesn’t make such a difference, the Christian man put his case this way. He asked the man who was dismissing the difference that Christian commitment makes in a person’s life this question: Suppose you were walking by yourself at night downtown in some large city and, as you passed a doorway, five big, burly men came out of that doorway, caught your eye, and began to follow you down the street. That is a situation that would be likely to unnerve almost anyone. Would it make any difference to you, however; would you be any less concerned, he asked, if you knew that those five men were just then leaving a Bible study? And the man was forced to admit that it would change, it would dramatically change his state of mind. He would stop worrying altogether. Men coming out of Bible studies don’t mug strangers on dark streets. Everyone knows that.

Well, it is the same with marriage. When you know that you are married to an earnest, serious, committed follower of Jesus Christ, you don’t worry about being mugged in your marriage. People who live by the Bible think very differently about marriage because they know where it came from, who gave it to them, and what marriage is for. They have a theological marriage, and that is what marriage was always intended to be. Marriage from God, by God, and for God will always be the happiest and the most fruitful marriage for us.

---

🐍 The Pharisee Trap and God’s Ideal

The Lord, on his way to the cross and meeting people’s needs, had the Pharisees vexing him with the question about divorce. Not to grow in their knowledge of truth, but to test him. I explained how that question was a big trap, but we saw the Lord’s wonderful answer, to their amazement.

We must not treat this passage as the whole teaching of divorce.

• Pharisees’ Crafty Question – 1: Is it lawful to divorce for any reason?
• Lord’s Devastating/Shattering, Authoritative, Majestic Biblical Answer: He gives four reasons why you should not divorce.
• Pharisees’ Twisted Question – 2
• Lord’s Biblical Clarification
• Disciples’ Shocking Application

Their hardness of heart meant that had sin entered, God would never have given that permission. The root cause of the Mosaic legislation was their hardness. The Pharisees used that as a command for divorce. You are thinking wrong in terms of legislation; no, no, you have to think in terms of the sanctity of marriage. Four reasons why you should not divorce: Divorce is contrary to divine institution; it is the breaking of a seal which has been engraved by the hand of God.

---

📜 Biblical Grounds for Divorce: Adultery

But what are the grounds of divorce? As I said, the only thing we can see is that the grounds of divorce would be adultery. Let me just see if I cannot help you to see this.

Evidence from Ezra

Go back in the Old Testament for a moment to Ezra Chapter 10, verse 3. “Now, therefore let us make a covenant with our God to put away all the wives and such as are born of them.” Now, here are the people of God saying, “Let’s make a covenant with God to divorce our wives.” “According to the counsel of my lord and of those who tremble at the commandment of our God and let it be done according to the law.” Now, the reason for this is that they had married pagans. God had forbidden them to do this, and they had entered into mixed marriages. They had become spiritual adulterers. They had abandoned God, they had abandoned God’s commandments, they had married these wives of adultery. And there is a real sense in which God doesn’t even recognize these marriages. So, they said: “Let’s get rid of these wives, for this matter belongs unto thee; we shall, we also will be with thee, be of good courage and do it.” “Then arose Ezra, made the chief priests, the Levites and all Israel swear that they should do according to this word, and they swore.” Now, there actually here is an advocating of divorce. They are told that they should divorce. And it is very difficult, at this point, to interpret the passage in specific; but in general, what it is saying is this: They had entered into adulterous unions. It may well have been that they had divorced their Jewish wives to marry these pagans, and God never really saw those as legitimate marriages. But more than that, they had intermarried in a spiritual adultery, and God sees divorce as legitimate in that case.

Now, let me go a step further. Pagans live by adultery. In other words, their pagan worship was adulterous. They had temple prostitutes, both male and female. And when they went to worship, for example, the people who worshiped Baal would go in and actually engage in sex orgies. And I believe the reason that there can be legitimate grounds for divorce here is because their spouses were pagan adulterers and idolaters. And on that basis, God is permitting them to shed those wives, or husbands, who are engaged in that incessant, unceasing worship of false gods connected not only with idolatry but with adultery. And so, you see implied here then that they were to be divorced because of the spiritual intermarriage with idols, and the physical union they were having with the prostitutes who carried on the idolatrous worship. Now this is a hint, then, at the fact that there is legitimate divorce where there is adultery involved, a very important text.

Evidence from the Prophets

Let me take you to another one that is even more significant. Isaiah Chapter 50, verse 1. Now in this particular verse, the Lord is confronting a wayward, disobedient, sinning people. And He is talking to them as their husband: Israel is My wife; I am her husband, is the idea. And so the Lord says: “Where is the bill of your mother’s divorce whom I have divorced?” Where is your divorce certificate, God says. The answer, of course, is they do not have one. In other words, He is saying, “How dare you join yourselves to idols, how dare you commit spiritual adultery, how dare you abandon God and the worship of the true God, how dare you leave Me, your husband, O Israel, how dare you do that, where is your divorce? What gives you a right to do that? Have I divorced you?” And the answer, of course, is that He had not.

But look at Jeremiah 3:8. And now you are later than Isaiah. For 700 years now, God has been calling to Israel. For 700 years, He has been saying, “Stop your idols, stop your idols, stop your spiritual adultery.” For 700 years, Israel has been spiritually adulterous, joining itself to other husbands, other deities. Seven hundred years of incessant spiritual adultery with other gods. And finally, after the 700 years, Chapter 3 of Jeremiah, verse 8, says, “And I saw when for all the causes whereby Israel committed adultery I had divorced her and given her a bill of divorce.”

Now, guess who divorces here? Who does it? God does it. God, after 700 years, divorced Israel. That is what He says. That is the analogy that He uses. And He did it for her committing adultery. Now if you want to know, then, what the basis of a divorce is in the Old Testament, it is adultery, because that is the only way you could break a marriage was through adultery because if you committed adultery, you would be dead, and that would break the marriage and free the partner. But if God was gracious and didn’t take your life, divorce was permitted but only when there was hardness of heart that could never be resolved, you see? And it took God 700 years to get to that place. So, it is a great illustration of patience, isn’t it? You do not say, “My husband did it once; that’s the end of him.” There needs to be an understanding of that. It is for continued hardness of heart. So, even God divorced. That is such an important, important passage because God, my friend, does not do things that are not right, and God doesn’t give us living illustrations of His own behavior that we cannot follow. You understand that? So that is why it grieves me that people will come along and say there is no grounds for divorce; there is. But it is in a prolonged, unrepentant, irreconcilable case of adultery. That is the essence of what even the Lord is indicating.

In Jeremiah 31 and 32: “Behold, the days come, says the Lord, I’ll make a new covenant.” You know what He is going to do? He is going to get married again. You know who He is going to get married to? His first wife, Israel. He is going to get married again with the house of Israel, the house of Jacob. Verse 32, “Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt, which My covenant, they broke, although I was an husband unto them.” And that affirms that God was no longer their husband. But He will remarry them, and restore that covenant, and make a new covenant. So, there is allowable divorce for adultery.

Why Divorce Replaced Death

Now, somebody might ask at this question: why did divorce replace death? And I have already suggested one reason. Reason number one is that because God is gracious. The same reason maybe the early years of the church when Ananias and Sapphira died for not giving what they promised to the Lord. They died, but a lot of other folks throughout the history of the church have done the same thing and haven’t died. God was establishing examples then. And God is patient to us.

But I also think that maybe the reason death was not enforced was because there was nobody around pure enough to enforce it. Because all of the executioners would have had to kill themselves first, because the nation was so filled with adultery. In fact, do you remember the woman taken in adultery in John 8, and they were all there, and they had their stones. They caught her in the act, and the man just up and took off. The woman is there, and they are ready to stone her. And Jesus looks them right in the eye and says, “Let him that is without,” what? “Sin cast the first stone.” He may have been saying, “You are a whole bunch of adulterers yourselves. How dare you be such hypocrites?”

So, we see then, the Old Testament ideal. Jesus simply restates it. Back to Matthew 19 now. God never intended divorce for any reason. But where there was adultery, God killed the partner. That is how sacred marriage is. He did not want you to commit adultery, you could die. But God was gracious, and men were sinful, and where there was a constant irreconcilable adultery, God permitted divorce. But, the Old Testament permission was only designed to meet unique, practical problems in an imperfect, sinful world. And adultery is the only thing that can break the bond. And if it doesn’t break the bond by death, it may break it by divorce.

Remarriage After Biblical Divorce

And as I said before, if divorce is a merciful concession to the adulterer, do we then say that because God shows mercy to the guilty, He penalizes the innocent? In other words, let us say in the Old Testament your husband commits adultery, he is dead. He has no chance to repent. If he is unredeemed, he is in hell forever. Are you free to remarry? Sure, because death breaks the marriage. If God allows you to divorce, he allows that person to live in order that that person may have time to repent and be restored and even redeemed. Because He is gracious to that person, does He penalize this innocent person over here to a life of celibacy? Hardly, because God doesn’t have to make tradeoffs. He is not gracious to one, and make somebody else pay the price. And so, we believe that where there are grounds for divorce, there must therefore be grounds for remarriage. The purpose of the divorce, after all, was only to show mercy to the guilty, not to sentence the innocent to lifelong singleness, loneliness or misery.

So, the marriage ideal is the same, and Jesus says it, and the only reason Moses even allowed divorce was because your hearts were so hard.

Now, Verse 9: “And I say unto you, whosoever shall divorce his wife not on the grounds of fornication, or adultery,” fornication being the broad term that encompasses adultery—here moicheia and porneia are one and the same, as in Matthew 5, we dealt with it there. “But whosoever shall put away his wife, not on the grounds of fornication, and shall marry another commits adultery. And whosoever marries her who is divorced, commits adultery.” And Jesus says the same thing He said in Matthew 5:31 and 32. The same thing in Deuteronomy 24: when you get a divorce for other than adultery, you proliferate more adultery. That verse is not a new verse, that is not a new thought, that is not a new truth, that is Deuteronomy 24 all over again. That is Matthew Chapter 5, verse 32; the same statement exactly is made there. It is nothing new; it is the same old principle. You see, in Matthew 5 in the Sermon on the Mount, the Pharisees would say, “We don’t commit adultery, we don’t commit adultery.” And Jesus says to them, “Oh yes you do. You commit adultery two ways: one, when you look on a woman to lust after her you commit it in your heart. Secondly, you commit adultery because you divorce for unbiblical grounds, and when you do that you make adulteries all over the place. So, you are adulterers of the first order.” It is exactly what He is saying.

The key phrase: not on the grounds of fornication, or immorality. It is a commonly used word to encompass adultery. For example, in 1 Corinthians 10:8, it says very clearly: “Nor let us act immorally,” uses the same word, “as some of them acted immorally and 23,000 fell in one day.” Now, people would say, “Well, no, you are only talking about fornication here, not adultery. It is outside of marriage, not including marriage.” They are going to have to explain then that all 23,000 people who were killed by God and recorded in 1 Corinthians 10 were unmarried. That is silly. Obviously, the word encompasses both sex outside of marriage and sex that would be constituted as adultery. He is not just referring only to unmarried Israelites, or unmarried Corinthians. The word encompasses all sexual evil.

Paul’s Clarification on Remarriage

Now, perhaps a word from Paul, 1 Corinthians Chapter 7, will help fill in our thinking. 1 Corinthians 7:10: “Unto the married, I command, yet not I but the Lord, let not the wife depart from her husband.” Now here, Paul reaffirms the same basic truth: don’t leave your husband. “But, if she departs, let’s say you decided to do it, you just pack up and leave: ‘Let her remain,’ what? ‘Unmarried.’ You have got no basis at all to remarry. If you do, what will you become? An adulteress. Or, you have, a second option: be reconciled to your husband.” And then he turns the table: “Now, don’t let the husband divorce his wife.” So, stay married. Very, very important. And we will go back to 1 Corinthians next week when we get into some more things.

So, we have seen Jesus uphold God’s ideal, then. And He silenced the Pharisees. In fact, He made them appear as adulterers. So, when they came to Him, they really walked into a buzz saw. They were trying to discredit Him, and before the conversation is half over, they are standing there, a whole stack of adulterers in public gaze. Divorce is not God’s will for every cause. It is never His will for any cause. It is permitted only in the cases of prolonged and unrepentant adultery; otherwise, it makes defiled people.

Now, let me just draw this to a conclusion with one key thing. People always ask about the right to remarry, and I just want you to know that the Bible affirms that remarriage is okay under certain circumstances.

• Death of a Spouse: Look with me, all right? Romans 7:3: “So then,” it says, “if while her husband lives,” it is talking about a married lady, “if while her husband lives, she be married to another man, she’ll be called an adulteress.” You cannot marry another man, can you, while your husband is still alive? “But, if her husband be dead, she’s free from that law so that she is no adulteress though she be married to another man.” Now, that verse says remarriage is okay. It is okay to remarry somebody, if your husband died. Also 1 Timothy Chapter 5, verse 14: “I will therefore,” Paul says, “that the younger women marry,” (referring to widows) “and bear children, and lead the house, and give no occasion to the adversary to speak reproachfully.” So, young widows are called on to remarry, so remarriage is okay. 1 Corinthians Chapter 7, verse 8: “I say therefore to the unmarried and widows: it is good for them if they abide even as I, but if they cannot have self-control, let them marry.” So, if you are a widow, or a widower, you have a right to remarry. Look at verse 39: “The wife is bound by the law as long as her husband lives, but if her husband be dead, she’s at liberty to be married to whom she will only in the Lord.” So, in all those passages, there is an advocating of remarriage in the case of death.
• Divorce on Biblical Grounds: Now, it seems consequent to all of this to say this: that if God permits remarriage where there is death; then in cases of adultery, if God went by the absolute nature of the law, there would always be the possibility of remarriage, right? And because God allows for divorce, it does not mean that when the person cannot be reconciled, there is no hope for them but to be single all their life. I think that is to confuse the issue. And so, I believe that God would allow remarriage in the case of an adultery that caused a divorce.

Look at 1 Corinthians 7:27 for a moment: “Are you bound to a wife? Seek not to be loosed. Are you loosed from a wife?” What does that mean? Have you been divorced? “Seek not a wife. But if you marry, you have not sinned.” In other words, if you have been loosed from a wife—it does not say how—if you have been loosed from a wife and it is justified, and it is legitimate, and it is according to biblical grounds, if you marry you have not sinned. “Nor a virgin marry, she hath not sinned.” Isn’t that interesting? That it would put a previously married person in the same breath with a virgin? And so, we believe then, that God permits remarriage where divorce is on biblical grounds.

Now, we have worked our way through the whole of the conversation between Jesus and the Pharisees, but what is really fascinating about the passage is the reaction of the disciples. And that we are going to look at next week.

---

Conclusion and Prayer

Let’s have prayer. Father, we know that it is easy to look for justification in the Scripture for our own evil, to look for ways out of following Your will. And we don’t intend to do either. We only want to understand Your truth. We only want to understand that You hate divorce. But You are a merciful, gracious, forgiving God. And in cases of adultery where there cannot be reconciliation, You have not sentenced a person who seeks to do right to a life of abuse or misery. But You have given them a gracious alternative to marry in the Lord. But outside of that, God, You have really set the rules straight: no divorce and no remarriage, or everybody becomes adulterous. Thank You for the clear word from You, and may we never do treacherously against the wife of the covenant of our youth. May we reaffirm in our hearts day after day, the covenant made between the two and You. And may we celebrate with joy what You have put together, the sweet, sweet grace of life, the loving tender companionship of a man and a woman. Lord, we know that when people will keep that covenant, and love each other deeply and truly, and keep You as the focus, You will pour out on that union such blessedness, they will not be able to receive it. But as soon as they violate Your principles, You bring Your just chastening.

And so, Father, we would sanctify marriage, and we would affirm that though You permit divorce and remarriage in extreme cases, from the beginning it was never that way. We pray that You would eliminate divorce from our fellowship in days ahead, that You would restore those who are in the midst of it, that You would bring back those who have already done it. I thank You for the invitation I received this week, Lord, to a wedding of two people who were divorced and are now coming back together. We would not tear apart what You have made. Bless the marriages in this church. We thank You that You have made them all. Fulfill them as they walk in obedience to You.

Some—as was often the case with those who served in the courts of kings in ancient days—were born with the capability, but were later rendered incapable of marriage by men for the fulfillment of their appointed role in court. And some remain physically capable of marriage, but have no need to get married because they have been given a freedom from that need as a gift from God; and such people use that freedom in order to devote themselves to the service of God’s kingdom.

Mat 19;1-12 When Jesus had finished these words, He left Galilee and came into the region of Judea beyond the Jordan; ² and large crowds followed Him, and He healed them there.  ³ Some Pharisees came to Jesus, testing Him and asking, “Is it lawful for a man to divorce his wife for any reason at all?” ⁴ And He answered and said, “Have you not read that He who created them from the beginning made them male and female, ⁵ and said, ‘For this reason a man shall leave his father and his mother and be joined to his wife, and the two shall become one flesh’? ⁶ So they are no longer two, but one flesh. Therefore, what God has joined together, no person is to separate.” ⁷ They *said to Him, “Why, then, did Moses command to give her a certificate of divorce and send her away?” ⁸ He *said to them, “Because of your hardness of heart Moses permitted you to divorce your wives; but from the beginning it has not been this way. ⁹ And I say to you, whoever divorces his wife, except for sexual immorality, and marries another woman commits adultery.” The disciples *said to Him, “If the relationship of the man with his wife is like this, it is better not to marry.” ¹¹ But He said to them, “Not all men can accept this statement, but only those to whom it has been given. ¹² For there are eunuchs who were born that way from their mother’s womb; and there are eunuchs who were made eunuchs by people; and there are also eunuchs who made themselves eunuchs for the sake of the kingdom of heaven. The one who is able to accept this, let him accept it.”

In our continuing to follow Jesus’ footsteps through the Gospel of Matthew verse by verse, we move to Chapter 19 now.

In verses 1–12 and 13–15 of this chapter, we find the will of Christ declared on two subjects of great importance. One is the relation of husband and wife. The other is the light in which we should regard little children concerning the matter of their souls. These are two incredibly important topics.

---

The Foundation of Society: Marriage and Family

Marriage, family, and children—on these depend the well-being of nations, the happiness of society, and a blessing on each of our families and our children. How important it is to have right views of these! Nations are nothing but a collection of families. Churches are a collection of families. The good order and blessing of families depends entirely on keeping up the highest standard of respect for the marriage bond and on the right training of children. We ought to be thankful that on both these points, the great Head of the Church has pronounced his will so clearly.

---

The Problem of Divorce

This teaching starts with the question of divorce. Just as sin destroyed everything, it has also affected marriage. In the days we live in, divorce is becoming more and more common. I know many office friends, relatives, and neighbors who have experienced the pain of divorcing their wives or husbands—there is so much divorce. I have gone to family courts and seen the courtrooms filled with people and hundreds of thousands of cases waiting for divorce.

The impact on men, women, and children is so terrible. Some of those children grow up to become criminals. It is no exaggeration to state that most of the ills in our society have their roots in family breakdowns. In developed countries, the situation is even worse. A few years ago, they brought in a rule for no-fault divorce. You do not have to give any reason; you just want to divorce your spouse, and you can easily get a divorce. Out of every three marriages, there is one divorce. Even though we do not have no-fault divorce and people must give proper reasons, cases are still increasing.

If there is one common basic reason why these people go to that extent, it is that they have never understood the great dignity of the divine institution of marriage the Lord is teaching in this chapter. Nobody taught them this. We have to praise God that in his providence he is teaching us this.

May God speak to us through his word and, as he promised in the New Covenant, write his laws in our hearts. This chapter will speak to everyone in our church: married people, old and new, to examine your marriage lives, and young unmarried people, to learn what marriage is in God’s eyes.

---

Outline for Understanding the Passage

I intend to help you understand this passage in five headings. We will not cover everything today, but you will know the broad outline.

• Pharisees’ Crafty Question – 1: Is it lawful to divorce for any reason?
• Lord’s Devastating/Shattering, Authoritative, Majestic Biblical Answer: He gives four reasons why you should not divorce.
• Pharisees’ Twisted Question – 2
• Lord’s Biblical Clarification
• Disciples’ Shocking Application

---

Understanding the Background (Matthew 19:1-2)

Let us understand the background for this question.

“When Jesus had finished these words, He left Galilee and came into the region of Judea beyond the Jordan; and large crowds followed Him, and He healed them there.” (Vs. 1-2)

Verse 1: The beginning phrase “When Jesus had finished saying these things” is Matthew’s typical way of ending a teaching section and beginning a new narrative of events. Remember, Matthew organizes his Gospel in alternating sections of teaching and narrative. For example, the Sermon on the Mount (SOM) teaching (Chapters 5–7) ended this way; in 7:28, “Jesus finished these sayings,” which was followed by the events of nine miracles in Chapters 8–9. Chapter 10, containing teaching to send disciples and prepare for long teaching, and Chapter 11 begins the same way. Then some events are described in Chapters 11 and 12. Chapter 13, with its great parables, ends the same way in 13:53. Here in Chapter 19, the great teaching of Jesus on humility and care for his little ones (all important teaching) is now ended. It ends with the phrase, “He finished these sayings.”

It says he goes from Galilee. To where? “He came into the region of Judea beyond the Jordan.” If you see the map of Israel, it is split into two by the Jordan River. The Jordan River is a very important feature in the center of Israel that runs into the Dead Sea. Galilee is in the north, and Judea is in the south.

• Galilee was a rural area with more ordinary, poor farmers and fishermen—a humble and despised place, not famous like Judea or Jerusalem. The people who lived there were simple folks. They were not refined, cultured, or highly esteemed, and they were very close to the Gentile world. Most of the Lord’s ministry was conducted in Galilee. Only occasionally had he gone south to Judea and Jerusalem. From Chapter 4 onwards, people sitting in the dark saw a great light, with most of his ministry here in Galilee. Now he is leaving that place. You should know something: Jesus was leaving Galilee for the last time. He would only come again after his resurrection, telling his disciples to come here, and he would publicly reveal himself.

So now the Lord leaves Galilee and goes to Judea. Judea is the more populated area, with a lot of business, close to Jerusalem, where richer people and Pharisees lived. So, now he has a different audience. Remember, he is going to Jerusalem. He is taking a route that crosses the Jordan, goes to this place, and then will cross again and come to Jericho and Jerusalem. This place is beyond the Jordan, so they called it Perea, meaning “beyond the Jordan.”

Now he goes to this place called Perea. En route to Jerusalem, he is going to do ministry here in Chapters 19 and 20. Perea has a different city, a different kind of population, different problems, and it marks the final chapter of his life’s work. Matthew gives us only a selection of events and of the teaching that the Lord delivered during this time. There is much more material on this period of the Lord’s ministry in the Gospel of Luke—fully ten chapters cover the months taken on this slow southward journey—and further material in John. So this verse signals the end of the Galilean ministry and the beginning of the Perean ministry. There were a lot of “high-society” people and a lot of divorces also. It was a territory also under the control—and this is very important—of Herod Antipas. It was his territory, and you remember he was the one who had John the Baptist beheaded.

Verse 2 says, “Great multitudes followed him… and He healed them there.” Mark 10:1, a parallel passage, also says, he “taught them.” So it is very much like the Galilean ministry: A crowd gathers, he teaches, and he heals them, giving them the Word of God. Look at our Lord. Though he moves toward the cross and his own death, he is still burdened with the souls of people, the teaching of the truth of God, and bringing them to an understanding that he is, in fact, the Messiah. We take it so casually. We talk about our workload, tiredness, and sleeplessness. See the Lord. Every time he did miracles, how much virtue went out, and everything he teaches, how draining he must have felt. How tired he must be, yet he continues to do that as he moves toward his greatest suffering on the cross.

So, in your mind, journey with the Lord. Imagine you are leaving the Galilean ministry. Welcome to the Perean ministry of our Lord! We will be here for two chapters, 19 and 20.

---

1. The Pharisees’ Hypocritical Question

Verse 3: “Some Pharisees came to Jesus, testing Him and asking, ‘Is it lawful for a man to divorce his wife for any reason at all?’”

His steps were dogged by the Pharisees. They did not leave him alone to do this mercy work of healing and teaching, not even for another six months. They are his arch enemies. They incessantly hatch sinister plots to take his life and discredit him. We found them in Chapter 3, and again in Chapters 5, 9, 12, 15, and 16, and now we meet them again in Chapter 19. They will not stop attacking him. He completely unmasked them with his teaching and truth, and showed they were hypocrites. They hated him, they despised him, and they wanted to do everything they could to get him and destroy him. They cannot do it directly because of his popularity, so they ask him a subtle question. The Pharisees were not, of course, really interested in learning the truth about marriage and divorce; they wanted to trip Jesus up.

They had two things in mind. It is very important that you understand this:

1. They wanted to discredit him with the people so he would lose popularity.
2. Secondly, they wanted to destroy him. They wanted him to become unpopular, first of all, and then they wanted him to become dead. And that was in their mind.

They had concocted a test question. This is not a guess or whimsical question they ask. This is not something that some Pharisee shot off the top of his head. This is a calculated, studied, thought-through question, and they come to test him, to discredit him, and to bring about his destruction.

Verse 3: “Is it lawful for a man to divorce his wife for any reason at all?” On the surface it seems like a rather innocent question, but they had thought this thing through. It is a clever, wily, sinister, astute question meant to attack Jesus Christ, to discredit him, first of all, and secondly, to destroy him.

Now let me tell you why.

First of all, let me tell you how they intended to discredit him. How? That is why you should put yourself in that social, cultural, and political situation of the place where Jesus was standing. Where is he now? Judea Perea, with its “high-society” people. Divorce was a sensitive issue among the Jews in this area, both socially, politically, and religiously. Just like contemporary polarizing political issues, divorce was a very, very major situation. Everybody knew about it, and divorce was very, very common. Women were treated as if they had no rights at all. Josephus, the historian, says the Pharisees were leaders in this, not only by what they taught, but by the example of their lives. They were continuously divorcing their wives. They were also teaching that you could divorce your wife for any reason. That was basically their doctrine. That is what they believed, the majority of them. In sinful Judea, it was a popular doctrine among people who wanted to get a divorce. If a pastor tells some people, “You can divorce your wife for any reason; that is God’s will,” some of them inside might think, “Wow, how nice!”

The Debate from the Bible

Where did they get this from the Bible? From Deuteronomy 24:1: “When a man takes a wife and marries her, and it happens that she finds no favor in his eyes because he has found some uncleanness in her, and he writes her a certificate of divorce, puts it in her hand, and sends her out of his house…” (Deuteronomy 24:1-4).

This law was given by God for a couple of reasons. For one thing, it graciously protected a woman from an unjust and cruel husband who no longer loved her, to prevent worse evils such as cruelty or murder. He could not simply send her away to fend for herself—which, in that culture and time, would have left a woman in a very vulnerable condition. Instead, God required that he go through proper legal and social channels: that he write her a certificate of divorce and indicate clearly that they are no longer married. He was protecting vulnerable women. He could not just send her away and then take her back. If you are leaving a woman, do not do it in a hurry; you have to take time, think deeply, and decide. If you write it, it is irreversible. Do not say, after marrying another, “Oh, my old wife was good; I will go back and get her.” No, no, it is irreversible! Written. God was protecting women and restraining men in their natural tendency. This way, she had a certificate and was eligible to remarry.

Second, this law also regulated the matter of remarriage. It indicated that, if a woman was sent away and became married to another man, and if she left that second man, she could not return to her first husband and remarry him. To do so would be an abomination before God; and would move Him to bring His hand of judgment upon the land.

That paragraph in the Mosaic Law is not about divorce per se but about remarriage, and, in particular, remarriage to the same spouse after an intervening marriage. Nevertheless, it is the only passage in the voluminous Law of Moses that actually stipulated the possibility of divorce, and so it became the focus of discussion.

The debate that was going on in Jesus’ day was centered on the words, found at the beginning of that passage, that indicated the reason for the divorce in the first place: “because he has found some uncleanness in her.” The NIV has translated this as “something indecent.” The debate concerned what could be considered sufficient “uncleanness” to permit a man to divorce his wife.

If a man found “something indecent” in his wife, he could divorce her. So came these Rabbis to explain this “uncleanness.” One school, the school of the Rabbi Shammai, held that “something indecent” meant a sexual sin that was verified by witnesses. That was the strict view, of course. They argued that unless adultery was found, divorce was not permitted. It is right.

Not many people liked that strict teaching of Rabbi Shammai. It was not popular. But there was another Rabbi, Hillel, who lived twenty years before Christ, so his teaching was very fresh. He said “uncleanness” or “indecent” essentially meant you could divorce your wife for any reason you want. In that male-dominated society, Rabbi Hillel soon became a popular teacher, like today’s prosperity preachers. Most Jews followed the advice of Rabbi Hillel, which became the dominant popular view.

He took “something indecent” to be virtually anything that a husband found objectionable in his wife, even something as trivial as her burning dinner. You could divorce your wife for putting too much salt on your food, calling that “indecent behavior.” You could divorce your wife if she spun around in the street, or if she dressed in a way that someone saw her knees. You could divorce your wife for taking her hair down, or for speaking to men. You could divorce your wife if she said something unkind about her mother-in-law. This is the mentality that leads to practices like instant divorce.

One saying taught: “A bad wife is like a leprosy to her husband. What is the remedy? Let him divorce her and be cured of his leprosy.” It was even taught, “If one has a bad wife, it is a religious duty to divorce her.” A later Rabbi, Akiba, took it to mean that even if a husband found a woman he thought prettier, he could divorce his wife to marry her. You could divorce if you found somebody prettier because then she became “unclean in your sight” since she was not as nice looking as the one you saw.

By the way, remember, we are talking about the man divorcing his wife. The wife had no such rights in the Jewish practice of the time. In other words, for most Jewish males of the time, divorce was easy to get and easy to justify. There was little conscience about the sanctity of marriage. You could divorce her if she was infertile. You could divorce her if she did not give you a boy child. Now see, this became the popular view. Can you imagine that this was the teaching in that land, and the whole place was filled with that kind of person? Just like in some places today where one out of every three marriages ends in divorce, imagine the situation then. To come and ask that question among such people—how sensitive the issue was!

Now, that was what was going on in the background when these Pharisees asked our Lord this question about whether or not a man could divorce his wife “for just any reason.”

The Pharisees’ Trap

The Pharisees knew Jesus did not teach this, and they knew his teaching on divorce. How? In a confrontation with them in Matthew Chapter 5, he had said to them, “You say you don’t commit adultery. I say to you, you are the worse kind of adulterers, and you proliferate adultery all over the place,” he said in Matthew 5:31–32, “because you get divorced without cause.” He taught that when you get divorces without cause, you cause adultery everywhere, because the person divorced who remarries is an adulterer and makes an adulterer of the one they marry.

So they knew Jesus took a hard and firm line on divorce, and that was not a popular doctrine. But to teach that here openly would create major opposition. This was a burning issue, and the whole place was filled with divorced people.

I think what they were hoping here is that Jesus would come out with some very strong, overt statement on divorce, and alienate and intimidate all the people who really did not want to acquiesce to that. Maybe they had already divorced somebody, and he would, in effect, say to them, “You are a bunch of fornicating adulterers.” He would lose support with the masses who were used to and favored the current permission of divorce on almost any grounds. The fact is, whatever answer he gave he would offend someone.

They intended to trap him into such a narrow-minded, rigid, hard-line viewpoint that his popularity would be devastated among the people. They wanted to show Jesus as being intolerant, and they also wanted to show him as not being committed to the great teaching of the Rabbis and the great teaching of the Pharisees. They were hoping they could discredit him by forcing him into a corner as some kind of a hard-bound, hard-nosed legalist against the popular view.

Look at the question. He just had to say, “Yes” or “No”—an objective type question. If Jesus had simply blurted out an answer, “I’m telling you that’s exactly right. You can’t get divorced for any cause. If you get divorced for any cause other than fornication,” as he says in verse 9, “you commit adultery, and everybody else that gets involved commits adultery,” the crowd would rise against him. He would lose popular support because people always want to live at the lowest level, and they would reject him.

The Political Threat

But more than that, they were not only interested in discrediting Jesus, but they were also interested in destroying him. They wanted him dead. Even if nobody believed what he said, he was a pain to them because of his intimidating confrontation of their errors in life and doctrine.

You ask, “How in the world could this cause him to be destroyed?” I will tell you how.

He was standing, not in Galilee, but now in Perea. This was the jurisdiction of Herod Antipas. Just a few miles from here was a city called Bethany. There was a fortress there, a palace called Machaerus. In that fortress, just a few months back, a very famous man by the name of John the Baptist was put in prison, and then his head was cut off. Why? “Because of Herodias, his brother Philip’s wife.” Herod Antipas divorced his wife without cause and seduced and took his brother’s wife. John said it was wrong and adultery. “For John said unto him, It is not lawful for thee to have her.” He lost his head because he spoke up about God’s law of divorce.

Now, in that jurisdiction, Jesus comes and talks about divorce. Can you imagine the political risk for Jesus? Do you see how cunning the question is? The aim was not only to discredit him before the masses but also to politically get Jesus into trouble and maybe cut off his head like John the Baptist. What is more is what Herod thought when he heard about John the Baptist: Matthew 14:1–2 says, “At that time Herod the tetrarch heard the reports about Jesus, and he said to his attendants, ‘This is John the Baptist; he has risen from the dead! That is why miraculous powers are at work in him.’”

Herod was thinking John the Baptist had risen. These Pharisees maybe knew that, and they came and made him talk about the same issue of divorce. Then Herod would do everything to destroy Jesus.

Do you understand the point? By asking this question, they were making Jesus publicly pronounce the reigning monarch of the area as a fornicating adulterer, and therefore put his life in jeopardy. So this was not just a whimsical question. Do you understand now? They wanted to discredit him with the people, and they wanted to destroy him. It was a sinister attack; it was a crafty, explosive question politically.

Now they put Jesus in a position where whatever answer he gave, he would offend someone. If he had said, “You can divorce him for any reason” (agreeing with Hillel) to avoid the risk of losing popularity and life, then also, they could show him as saying one thing in the Sermon on the Mount and now something different, portraying him as a false teacher who wrongly explains Scripture and is cruel to women. All the women’s support they could get. If he says the other, all the crowd and Herod will come after him. Do you see the fix they were trying to put him in?

The Lord’s Majestic Answer

That is why I call the Lord’s answer the Lord’s devastating/shattering, authoritative, majestic biblical answer. He gives four reasons why you should not divorce.

What would the Lord answer? They did not realize he is the one “In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge.” It just staggers you. It is so profound, devastating to them and their teachings, and their whole system. He unmasks them, strips their clothes, and makes them run naked after this discussion, and it is so astute. So shrewdly he evades the public and political danger they tried to bring on him, so marvelously. It is nothing for him—a simple question. But for us, it is utter genius. And this is the answer:

Vs. 4-6: “And He answered and said, ‘Have you not read that He who created them from the beginning made them male and female, and said, ‘For this reason a man shall leave his father and his mother and be joined to his wife, and the two shall become one flesh’? So they are no longer two, but one flesh. Therefore, what God has joined together, no person is to separate.”

Jesus did not answer their question immediately from his own viewpoint. He went beyond himself, beyond the customs, beyond the Rabbis, and beyond the traditions. He went all the way back to God. He goes beyond traditions and their generation and goes to ancient creation. “You are trying to trap me into trouble by making me say what I think? I will not answer. Let God speak to you. Let me quote God.” And, boy, that really puts it in perspective. “Your argument,” he is saying, “is not with me. God’s Word is the foundation of this issue. Let’s go back to the Word of God.”

And then I love his beginning. It is so sarcastic. They spend all their time reading the Bible, interpreting the Bible, and sarcastically he says, “Have you not read?” You claim you read the Bible all your life, day and night. Have you missed the first chapter of the Bible, the first fundamental, basic reading of any Sunday Children’s lesson, the simple lesson of creation? Open the Bible, the first chapter: Genesis 1:27, Genesis 2:24. “Have you not read,” he says. And he just points up their utter ignorance. That is a slap at their religious pride, their boasted knowledge of the law. Rather than affirm that, he indicts them because of their utter ignorance. You who are so clever, you who claim to be the ones who possess and maintain the law and interpret the law—have you not read, even the beginning?

From that first chapter, he lists four reasons it is not lawful to divorce for any cause. “I am not saying it. Let’s get it from God,” he says. “Let’s just let God speak.”

Reason 1: One Man Created for One Woman

Did you get that? One man was created for one woman. Look at verse 4, where he quotes from Genesis 1:27: “Have you not read that he who made them at the beginning made them a male and a female?” Now the word “made” here means “created.” He said, “Have you not read about the creation, men, fellows? You are not aware of it? You haven’t gotten into that text? Do you remember what it says? That ‘he made them a male and a female.’” Chrysostom, the great 4th-century preacher, makes the point that God did not make one man and many women, but one man and one woman.

You see, when God created, he created Adam and he created Eve. That’s it. Do you understand that? Adam and Eve, that was it. There were no spares or options. He did not create Adam and Eve and a backup, just in case. He did not create eight people, or nine, or seven, or thirteen, or three and say, “Work it out. If it doesn’t work out, try somebody else.” When God created, he created Adam and Eve, period. There were no spares. There were no options. There were no alternatives. And that was the divine intention in the very beginning: One man, one woman, divine plan, no option.

He did not make provision for polygamy. He did not make provision for divorce by making any spare people. It seems like a rather obvious point. There was not anybody else around. You see, divorce for Adam and Eve was not advisable, it was very foolish. You understand that? It could get very lonely in the garden. There was not an option. If they had divorced, my friends, Genesis would have ended in Chapter 1, and so would everything else. There was no option, and that is the whole point of what he is saying.

When he made them, he made them a male and a female, and that was it. Very basic. So, in the case of Adam and Eve, divorce was not only wrong, it was inadvisable. Not only that, it was impossible. It was absolutely impossible. There were no alternatives. There was nowhere to go, no one else to talk to, nothing. That is the way God meant it. If it is not you two, it is not anything. This is God’s intended creation: a non-optional, indissoluble union. You understand that? One man, one woman, created that way.

When God did that, he set in motion for all of human history how it is to be: one man, one woman, no options, indissoluble. And just because spares came along as time went on did not change God’s original intention, you understand? It did not change it at all. And God never intended two people to be married and be poking around seeing if they like somebody better. That is not an alternative that God ever intended, and that is obvious by virtue of his creation.

Reason 2: An Intimate, Incomparable Bond

The second reason why divorce is not permitted for any reason is an intimate, incomparable bond. The first reason is one man created for one woman. The second is a strong bond. When God brought the one man and the one woman together, he really brought them together.

Vs. 5: “…and said, ‘For this reason a man shall leave his father and his mother and be joined to his wife, and the two shall become one flesh’?” (Genesis 2:24)

He leaves, he breaks the relation in the home, and he cleaves to his wife. This is Genesis 2:24, God’s divine, wonderful order. God’s perfect purpose and plan is that they should leave their parents and cleave. When the Scripture says that a man leaves his parents and is united to his wife, it is clear that it means he is forming a tie that is intimate and permanent and takes precedence over all other ties. This bond is more sacred than one’s first family and his relationship with his parents. To bring them into this, he says to break the closest bonds a man or woman has in this life. In a culture where ties to parents were very sacred and important, that is saying a lot! For us in our culture, where the mother bond is so strong, even that God says to break and come into this union. How permanent and higher, how incomparable this bond should be! How stupid and foolish to cut this with a divorce!

Leaving and cleaving. Many marriages have struggles because there is not, first, a full “leaving” from father and mother. And the word “cleave” is the word we want to note. It means basically “to have a bond that can’t be broken.” It is a word that is used really for glue. It means “to be stuck.” It is permanent glue until death. You are cleaving; the idea of glue means “A man should be glued to his wife.” It also means to be fused to his wife.

There also is inherent in the word another thought: it means a continual process of pursuing hard after something. And so you have the idea then of two people who are stuck together, and are so because they pursue hard after each other. They leave and keep cleaving, gluing, and fusing with one another all their life, closer and closer. So you have two hearts diligently and utterly committed to pursuing one another in love, stuck together in an indissoluble bond, gluing and fusing together. Glued in mind, glued in will, glued in spirit, glued in emotion.

Leave and cleave. In the Hebrew language, the word for marriage, kiddushin, basically means “set apart” or “consecration” or “sanctification.” To “consecrate” means “to set something apart to God.” That is their word for marriage. So marriage is a consecration of two people to each other. It is a consecration that says, “I am totally separated, apart from anything else unto you. I am totally consecrated and devoted to you.” It is a union, then, of two people whose utter devotion is to the other, who become the personal possession of the other person. The word that is used means that he is to be “glued” or “fused” to her in an inseparable bond. They were to be “married.” They were to be legally, culturally, and socially joined together in such an official sense that they are “cleaved together” for life. They were to be joined in such a permanent bond that ‘coming apart’ would tear pieces out of both of them.

That is why 1 Corinthians 7 says you do not belong to yourself; you belong to your spouse, and your spouse belongs to you. It is an exchange. It is an utter and total complete abandonment of myself to my partner. That is kiddushin. One person becomes the utter and exclusive possession of the other person, as much as a sacrifice brought by a Jew to the altar was kiddushin to God. So am I offering myself utterly, totally, and fully surrendered to my partner. That is the essence of marriage: an indissoluble union with no option. A strong bond, pursuing one another, one male, one female. And that is the purest perspective of marriage.

The relationship established is more than the parent-child relationship. That is why it is so close; the parent-child relationship must be severed to establish the marriage relationship—leave. Though a child shares the deep recesses of the mother in the womb, it can never be one flesh with its mother in the way the mother is one flesh with the husband. The marriage relationship is the more intimate, more mysterious “one.”

Reason 3: One Flesh—Indivisible

There is a third reason why marriage does not allow itself to be broken, and that is because of one flesh. One man, one woman, a strong bond, and thirdly, one flesh. He says it at the end of verse 5, “They two shall be one flesh. Wherefore they are no more two, but one flesh.” And the point of the second statement, “they are no more two,” is this: You can’t divide one. One is the indivisible number. They are not two anymore, so you can’t separate them anymore. They have become one, and one is indivisible. You can’t have half a person. Half a person is nobody. They have become one person in the union of marriage. It is an indivisible number.

Now you say, “What does that one person mean?” I think it is a divine perception. When those two people come together, they literally, in God’s view, become one person. They abandon themselves to each other. They become the total possession of each other. They are one in mind, spirit, goals, direction, emotion, feeling, and will. And that oneness ultimately is best seen in the child they produce, which is the perfect emblem of their union. Because that child bears all that they are in one, it becomes the emblem or the symbol or the representation of their oneness.

One is an indivisible number. You can’t talk about breaking up two people in a marriage. When you break up a marriage, you slice one person in half, and what do you have? You have two halves, and that is nobody, to follow the same metaphor. “One flesh” vividly expresses a view of marriage as something much deeper than human convenience or social convention. The Jews had lost sight of the essential truth that marriage was not a casual union but the closest of all possible unions. It created a new family, and the relationships of family are unbreakable and unchangeable. And the Lord makes that point emphatically and specifically himself by adding his interpretive comment.

This certainly means sexual union, but it means much more than just that. It means that they become so identified with one another that their joining together creates an entity all its own. They are no longer “he” and “she,” but “they.” What is his becomes hers. What is hers becomes his. She takes his name. He cares for her as if she were his own body. (I even believe that there’s a spiritual dimension to this. That is why it is that, when you see an old couple who have been married for many years to each other, they even start to look like each other!)

Reason 4: God Has Joined

Then finally, the fourth reason, the strongest of all biblical reasons why divorce is not God’s desire, is the climactic implication of all these at the end of verse 6: “What therefore God has joined together, let not man divorce.” Now the word “put asunder” that we say so often is chriz; it means divorce. It is used that way in 1 Corinthians 7:11. It means “divorce.” What God puts together, do not divorce. This is not quoting from Genesis or anywhere; it is by the authority of our Lord himself as the final prophet to the church, his majesterial pronouncement, based on the implications of all that God has done in Genesis.

And God said, “I make marriages and you better not take them apart.” And he is not necessarily talking about Christian marriages or non-Christian marriages. He is saying, “I make marriages. I put two people together in a union.” It is a God-ordained institution. It is God who has made a man and a woman complement each other, so they come together with the capacity to enjoy each other, to be fulfilled by each other, to be a strength to each other’s weaknesses, to produce children, and to procreate the world. I believe it is a miracle of God that every union exists.

Every single time that a couple comes together and experiences the joy of companionship, or the joy of friendship, or the joy of sex, or whatever else, they are experiencing the miracle of God. The miracle that man should so love a woman, and a woman should so love a man that they can abandon themselves to each other in the fullness of a meaningful relationship—that is an act of God.

Even unbelieving people can enjoy the joy, the thrill, and the meaningfulness of a loving union. We know that. That is a miracle of God; every marriage is. It is simply defining that in the very beginning God said, “I make marriages,” and when you get a divorce as a pagan you are just as much ripping apart something God put together as if you were Christians doing it. To see divorce as man undoing the work of God puts the whole issue in a radically new perspective.

You can make a comparison of it. It is like a child being born. I believe that every child born into the world is a creature of God. Do you believe that? God created everyone. It does not matter if their parents are both unbelievers. It does not matter if they are pagans in the middle of some tribe in Africa who do not have a clue about God. That child is a miracle of God, and the same is true of marriage. The marriage that produces the child is an act of God, whereby two complementary people are brought together to enjoy the fullness of human life. It is just as much an act of God.

That is why I say this: Abortion is to childbirth what divorce is to marriage. As abortion kills the creation of God, so does divorce, and that is exactly what the verse means. “What God has joined together, let not man divorce.” You better not break up a marriage, my friend, yours or anybody else’s. You better not do that because you are tampering with the work of almighty God, who makes marriage.

So they say to Jesus, “Is it lawful for a man to get a divorce for any reason?” He says, “Listen to what God said. What God said is this: One man, one woman, and no options. What God said is a strong bond. What God said is one flesh, an indivisible number. What God said is, ‘I make marriages. If you tear them up, you’re tearing up what I made, and you’re in a very, very serious position.’”

So what Jesus is doing is taking them all the way back to the beginning. And instead of losing credibility with the people, he gains it, doesn’t he? Because all he says is what God said in the Bible, and makes them look stupid by saying, “Haven’t you read this?”

💡 Application

So many of the arguments and cultural debates we hear today would be brought to an end if we did the same!

God created mankind male and female, so in all our thinking about marriage, consider that God made male incomplete without the female. If you start thinking in those terms, you will realize the views of Hillel and Shammai are very far from the original design.

He did not build into the design of marriage the idea that the legal union of a man and a woman may be broken. When a man and a woman leave their fathers and mothers and are legally joined together in marriage according to God’s design and according to the laws of the land in which they live, they are no longer—as far as God himself is concerned—two separate entities that just happen to be living together in the same house. He views them as one flesh for life. And that is how they are to view themselves.

I believe that this has something to say to those who look at the husband or wife that is sitting next to them, and who secretly wonder if they have made a mistake. I am not speaking here of someone who is married to someone who is violating the marriage covenant. Rather, I am speaking of someone who is just “disappointed” and “dissatisfied” with their spouse. They think back to the time when they got married to them—all starry-eyed and idealistic—and as they see what they have ended up with, they wonder if they have somehow managed to marry the wrong person.

I suggest to you that our Lord’s words—“what God has joined together”—have relevance to that concern. If you have gotten married to someone—even if they are far from your ideal—they are nevertheless the one whom, in the providence of the Almighty God, you have married. He or she is the spouse God has given you, and you have been joined together to him or her in God’s sight in a permanent bond.

And “what God has joined together” is something that we are not to “separate.” If you are married, you are not married to the wrong person. Stay together with that husband or wife as a part of God’s appointed plan for you. Let Him work through that which He—however it has occurred—joined together.

And pray for that spouse. Who knows but that it is in God’s plan to change your spouse on the inside—rather than you changing to a different spouse on the outside!

The Exception

We must avoid going to extremes, saying more than what the Bible says, such as “no divorce at all.” In some extreme cases, the Bible gives the provision.

You might notice that Jesus does allow for one exception; and that is in the case of “sexual immorality.” The original word, porneia, is one that is very broad in its possible meanings. But I believe that it is meant to be understood as an act that brings someone else into the marriage covenant—whether through an actual physical act of adultery, or through an emotional attachment to someone outside of the marriage that is not repented of, or—even in some cases—an unrepentant addiction to pornography. These are all acts that involve bringing in someone else into the marriage as a violation of a “one man/one woman” covenant; and when such a thing is done, the covenant of marriage is being persistently broken.

It is clear, from the whole tenor of the passage, that the relationship of marriage ought to be highly reverenced and honored among Christians. It is a relationship which was instituted in Paradise, in the time of man’s innocency, and is a chosen figure of the mystical union between Christ and His Church. It is a relationship which nothing but death ought to terminate. It is a relationship which is sure to have the greatest influence on those whom it brings together, for happiness, or for misery, for good, or for evil. Such a relationship ought never to be taken in hand unadvisedly, lightly, or wantonly; but soberly, discreetly, and with due consideration. It is only too true, that thoughtlessly entering into marriage is one of the most fertile causes of unhappiness, and too often, it may be feared, of sin.

Here God has constituted them as one flesh by creative design and purpose. God has pronounced that the one flesh union is so intensely close that it warrants even severing the deepest human ties of mother and father in order to establish it. What therefore God has joined together by creative design and divine purpose, do not allow the puny man to come along and separate. It is the activity of God; let not man put asunder.

What the Lord says is the divine ideal, standard, and will for marriage is one of monogamous, purposeful intimacy and undisrupted permanency. A man shall leave and cleave to his wife, not wives, or one wife in sequence. In that glued, fused state, two shall become one flesh—total intimacy, sacramental, tangibly, physically, involving more than physically. Leaving father and mother means a thorough psychological, physical, and emotional attachment, so then they are no two, but one flesh. They are constituted by God’s act as one flesh. Therefore, what God has joined, let no man put asunder by writing a small divorce letter.

If you think, “You have become too old, too fat, I don’t want you anymore,” remember: “What God has joined together, let not man put asunder.”

We will see other questions: Are there proper reasons to divorce? What about already divorced people? We will see those later.

This whole question of God’s design for marriage is that he established it at creation, though God realistically accommodated himself to the hardness of men’s hearts. The standard is monogamy, intimacy, and permanence.

A Final Challenge

Who needs to understand that? Every married person and every unmarried person here. When you are committed to marriage with the conviction that either this marriage will become more and more enriching in obedience to the law of God and in the power of the Spirit of God, or you will suffer till you or your spouse dies, you are into this for life.

Only when you realize this are you prepared to work on it to make it a continually enriching, satisfying relationship under God. When two sinners share the multilevel intimacy of marriage, you cannot have a happy, harmonious marriage without hard work. You do not need to spend energy looking for cracks and loopholes to get out of it. Whatever your problems in marriage, whatever your conflicts, hear the word of God: It is God’s intention that two shall join together.

Those who are not married: Take marriage seriously. I do not want to scare you, but it is a one-time life decision. Be very, very sure you want to make this commitment. I have had instances where I speak to the boy and girl, even the night before, “Are you sure this is the man?” One pastor, just the night before the marriage, after all arrangements were done, encouraged his daughter to say no. It would be embarrassing for a few weeks, people will talk, and some money will be wasted, but all that can be made up. But once you walk the aisle and say “I do,” get into the marriage, and go into that marriage bed, you are in it for life. Nothing can change that. It is a lifetime decision. It is not like buying clothes. It is not to be just taken emotionally. It is not like making big decisions about where to work or buying a house; it is the greatest decision a man or woman can make—marriage.

This is a lifetime commitment. Once you say “I do,” it is for all your life until you die. Let that sink deep into your heart and mind. Remove all the fog from your eyes and mind. Think deeply: Am I really serious? In a moment of passion, not knowing what marriage is, when you hear sweet things, messages, and wishes, back off and think deeply. Love is blind, but marriage will open every lover’s eyes.

Back off and think deeply: Do I see in this woman and this man that which, under God, can make me enter a lifelong, most intimate, strongest, greatest relationship, with irrevocable commitment?

If you cannot answer confidently, please back off, back off. That is okay even if it is your marriage day. Take the embarrassment of saying no in front of the church and crowd, take the financial loss. But contract a marriage that is contracted in full commitment.

I beg with you: There are worse things than being single. You do not believe me? I can bring many, many witnesses of married people who often thought, “Oh, if I just lived single,” because marriage has become a horrible experience—a useless, terrible hell—that hindered and destroyed their lives.

Marry in haste, repent at leisure. That leisure may be a lifetime. There is no way out. “What God has joined together, let not man put asunder.”

You may get out of that relationship with legal courts; even the supreme court may approve your divorce. All those cannot scrub out the words of Lord Jesus spoken in majesterial authority: “What God has joined together, let not man put asunder.”

May God lay a constraint on you to take marriage seriously.

Let us see the next verses. We will answer other questions of divorce, but for now, think deeply about marriage: What God has joined together, let not man put asunder.

அன்றிலிருந்து இயேசு, தாம் எருசலேமுக்குப் போகவும், மூப்பர்களாலும் பிரதான ஆசாரியர்களாலும் வேதபாரகர்களாலும் பல பாடுகளை அனுபவிக்கவும், கொல்லப்படவும், மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்படவும் வேண்டியதென்று தம்முடைய சீஷர்களுக்கு வெளிப்படையாகக் காட்டத் தொடங்கினார். அப்பொழுது பேதுரு அவரைத் தனியே அழைத்து, “ஆண்டவரே, அது உமக்கு நேரிடக் கூடாது, அது உமக்கு ஒருபோதும் சம்பவிக்காது” என்று அவரை கடிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான். அவரோ திரும்பிப் பேதுருவை நோக்கி: “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே! நீ எனக்கு இடறலாயிருக்கிறாய்; ஏனெனில் நீ தேவனுக்குரியவைகளைச் சிந்தியாமல், மனுஷுக்குரியவைகளையே சிந்திக்கிறாய்” என்றார்.

---

கடவுள் பரிசுத்தமானவர் மற்றும் சரியானவர், மேலும் மனிதன் விழுந்துபோனவன் மற்றும் சீரழிந்தவன் என்று நமக்குத் தெரியும். தர்க்கரீதியாக, இந்த இரண்டு நிறுவனங்களும் ஒரே வழியில் சிந்திக்க வாய்ப்பே இல்லை. அவர்களுடைய எண்ணங்களும் திட்டங்களும் முற்றிலும் எதிரெதிராகவும் வித்தியாசமாகவும் இருக்க வேண்டும். இதை நாம் ஆழமாக உணருவதில்லை; மனித ரீதியாக நமக்கு எது நன்றாகத் தோன்றுகிறதோ, அது கடவுளுக்குப் பிரியமாக இருக்க வேண்டும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். கடவுளின் வழிகளும் நம்முடைய வழிகளும் வேறுபட்டவை என்பதை வேதாகமம் எங்கும் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. கடவுளின் மகிமையான நோக்கங்களும் திட்டங்களும் செயல்களும் மனிதர்களின் குருடான, தவறான, பாவமுள்ள நோக்கங்களுக்கு எதிராக அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

மனிதர்கள் காரியங்களை ஒரு வழியில் பார்க்கிறார்கள், கடவுள் காரியங்களைத் முற்றிலும் வேறு வழியில் பார்க்கிறார். உதாரணமாக, நீதிமொழிகள் 14:12-இல், “ஒரு வழி மனுஷனுக்குச் செம்மையாய்த் தோன்றும், அதின் முடிவோ மரண வழிகள்” என்று சொல்கிறது. லூக்கா 16:15: “அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் மனுஷர் காணும்படி உங்களை நீதிமான்களாகக் காட்டுகிறீர்கள், தேவனோ உங்கள் இருதயங்களை அறிந்திருக்கிறார்; மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுவது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது” என்றார். ஏசாயா 55:8-9: “‘என் நினைவுகள் உங்கள் நினைவுகள் அல்ல, உங்கள் வழிகள் என் வழிகள் அல்ல’ என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். ‘பூமியைவிட வானங்கள் எவ்வளவு உயரமானதோ, அவ்வளவு உயரமானவை உங்கள் வழிகளை விட என் வழிகளும் உங்கள் நினைவுகளை விட என் நினைவுகளும் உள்ளன’” என்று சொல்கிறது.

மனிதர்கள் கடவுளைப் போலச் சிந்திப்பதில்லை. கடவுளின் எண்ணங்கள் நமக்குத் தெரியாது. கடவுளின் எல்லையற்ற வழிகள் மற்றும் எண்ணங்களைப் புரிந்துகொள்ள மனித மனதிற்குத் திறன் இல்லை. கடவுளின் வழிகள் நமக்குத் தெரியாது, மேலும் நாம் அடிக்கடி தவறாக மதிப்பிட்டுத் தவறு செய்கிறோம். இன்று உள்ள அற்புதமான பகுதியில், பெரிய அறிக்கையைச் செய்த பேதுரு கடவுளின் திட்டத்தைப் பற்றி முற்றிலும் தவறு செய்கிறார், அவர் சாத்தானுக்கு இடம் கொடுக்கும் அளவிற்கு, மேலும் அவர் கிறிஸ்துவுக்கு ஓர் இடறலாக மாறுகிறார். அவருக்கு வேறு யாருக்கும் இல்லாத ஒரு பயங்கரமான கண்டனம் கிடைக்கிறது… எல்லாவற்றிற்கும் காரணம், கிறிஸ்து வசனம் 23-இல், “நீ தேவனுக்குரியவைகளைச் சிந்தியாமல், மனுஷுக்குரியவைகளையே சிந்திக்கிறாய்” என்று சொல்கிறார். இது இரண்டு விஷயங்களை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது: கடவுளின் விருப்பங்கள் அல்லது மனிதனின் விருப்பங்கள்.

பாருங்கள், பேதுரு ஒரு விசுவாசி, அப்போஸ்தலர்களின் தலைவர். நம்முடைய வாழ்க்கைக்கான கடவுளின் திட்டம் என்னவென்று புரியாமல் அவர் இப்படி விழுந்துபோக முடிந்தால்… காரியங்கள் நாம் நினைப்பது போல நடக்கவில்லை என்றால், நாம் மனித மட்டத்தில் நம்முடைய சொந்தத் திட்டங்களை வகுக்கலாம், அதன்பின் நாம் சாத்தானுக்கு இடம் கொடுக்கலாம், கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய சுவிசேஷத்திற்கும் கூட ஓர் இடறலாக இருக்கலாம், எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் நாம் நம்முடைய மனதைக் கடவுளின் விருப்பங்களில் அல்லாமல் மனிதனின் விருப்பங்களில் வைக்கிறோம்.

எனவே, இந்த வசனப்பகுதி தாழ்மையுடனும், ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சியடையும் செயல்முறையிலும் கற்றுக்கொள்வதற்கு நமக்கு மிகவும் முக்கியமானது, மனிதனின் விருப்பங்கள் கடவுளின் விருப்பங்களைச் செய்வதிலிருந்து நம்மைத் தடுக்க அனுமதிக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வது. நாம் அப்படிச் செய்தால், நாம் சாத்தானுக்கு இடம் கொடுத்து, கிறிஸ்துவுக்கு ஒரு குற்றமாக மாறுகிறோம். இந்த வசனப்பகுதி, மனிதர்களின் திட்டங்களுக்குப் பதிலாகக் கடவுளின் திட்டத்தின்படி நம்முடைய வாழ்க்கையை வாழக் கற்றுக்கொள்வதன் ஒரு ஆழமான கொள்கையை நமக்குக் கற்பிக்கிறது. நாம் சாத்தானுக்கு இடம் கொடுக்காமல் இருக்கக் கடவுளின் திட்டத்திற்குக் எப்போதும் கீழ்ப்படிந்திருக்க வேண்டும். இதை இருதயத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளக் கடவுள் நமக்கு உதவுவாராக.

இது ஒரு மிக முக்கியமான வசனப்பகுதி என்று நாம் பார்த்தோம் – பேதுருவின் பெரிய அறிக்கை. இது புதிய ஏற்பாட்டில் சபை மற்றும் அவர் சபைக்குக் கொடுத்த அதிகாரத்தின் முதல் குறிப்பு ஆகும். கர்த்தர் இப்பதான், “நானே மேசியா, நான் என் ராஜ்யத்தைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன், மேலும் மரணத்தின் வாசல்கள் அதைத் தடுக்காது” என்று சொன்னார். இப்போது, வசனம் 21-இல், அவர் தம்முடைய சபையை எப்படிக் கட்டுவார் என்று சொல்கிறார். அவர் கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்றால், எந்த வழிகள் மூலம் அவர் தம்முடைய மேசியாவின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவார்… வசனம் 21 அவர் தம்முடைய பெரிய மேசியாவின் கிரியையை எப்படி நிறைவேற்றுவார் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. அவர் தெய்வீகத் திட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

மூன்று தலைப்புகளுடன் மூன்று வசனங்களைப் புரிந்துகொள்வோம். 1. வசனம் 21-இல் உள்ள தெய்வீகத் திட்டத்தில் கடவுளின் விருப்பங்களைக் காண்கிறோம். 2. வசனம் 22-இல் பேதுருவின் அனுமானத்தில் மனிதனின் விருப்பங்களைக் காண்கிறோம். 3. அதன்பின் வசனம் 23-இல் மனிதர்களின் விருப்பங்களில் வைக்கப்பட்ட மனதிற்காக இயேசுவின் பயங்கரமான கண்டனத்தைக் காண்கிறோம். இவை நாம் கடவுளின் காரியங்களுக்குப் பதிலாக மனிதர்களின் காரியங்களை மாற்றாமல் இருக்க எவ்வளவு கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

---

1. தெய்வீகத் திட்டத்தில் கடவுளின் விருப்பங்கள் (The Interests of God in the Divine Plan)

---

இந்தச் சீஷர்கள், அடித்தளக் கற்கள், தெய்வீகத் திட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதுவரை, அவர் மேசியா, மேலும் அவர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார் என்று அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய பழைய சிந்தனையுடன், அவர்கள் தெய்வீகத் திட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளப் போராடுகிறார்கள். மேசியா பாடுபட்டு மரிக்க வேண்டும், ராஜா, அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர் அவமானத்தையும், நிராகரிப்பையும், இறுதியில் மரணத்தையும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பது அவர்களுடைய மேசியாவின் கண்ணோட்டத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் இல்லை.

அவர்கள் மற்ற எல்லா யூதர்களைப் போல இருக்கிறார்கள், அவர்களைப் பற்றிப் பவுல் 1 கொரிந்தியர் 1:18-இல் யூதர்களுக்குச் சிலுவை ஒரு – என்ன? – இடறல் என்று சொல்கிறார். மேலும் புறஜாதிகளுக்கு, அது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனம். நீங்கள் கொலை செய்யப்படும் ஒரு ராஜாவையும் மேசியாவையும் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது அவர்களுடைய எண்ணங்களில் இல்லை. மேலும் அவர்களுடைய புரிதல் இவ்வளவு முழுமையற்றதாக இருப்பதால், அவர்கள் அதைச் சரியாகப் பெறும் வரை அதை அறிவிக்க வேண்டாம் என்று இயேசு வசனம் 20-இல் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்.

எனவே இப்போது அவர் அவர்களுக்குத் தெய்வீகத் திட்டம் என்ன என்று கற்பிக்கிறார். வசனம் 21: “அன்றிலிருந்து இயேசு, தாம் எருசலேமுக்குப் போகவும், மூப்பர்களாலும் பிரதான ஆசாரியர்களாலும் வேதபாரகர்களாலும் பல பாடுகளை அனுபவிக்கவும், கொல்லப்படவும், மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்படவும் வேண்டியதென்று தம்முடைய சீஷர்களுக்கு வெளிப்படையாகக் காட்டத் தொடங்கினார்.”

இது அவர்களுக்குப் புதிய போதனையின் ஆரம்பம் ஆகும். அவர் இங்கே ஆரம்பிப்பார்; அடுத்த அதிகாரங்களிலிருந்து, அவர் இதைப் பற்றித் தவறாமல் பேசுவார். “அன்றிலிருந்து” என்பது ஒரு மிக முக்கியமான சொற்றொடர். மத்தேயு வெளிப்படையாக ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்க இந்தச் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறார், ஏனென்றால் அது மத்தேயுவின் சுவிசேஷத்தில் வேறு ஒரு முறை தோன்றுகிறது, 4:17-இல், “அன்றிலிருந்து இயேசு ஆரம்பித்தார்” – பிரசங்கிக்கவும், “பரலோக ராஜ்யம் சமீபமாயிருக்கிறது, மனந்திரும்புங்கள்” என்று சொல்லவும் – இஸ்ரவேலுக்கான அவருடைய பொது ஊழியத்தின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது. மேலும் இப்போது அவர் தம்முடைய சீஷர்களுக்கான தம்முடைய ஊழியத்தின் மையப் போதனையின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்க அதே சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறார். அவர் கற்பிக்க ஆரம்பித்தார்… அதனால் நாம் கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய சகாப்தத்திற்கு, ஒரு புதிய காலத்திற்கு நகர்ந்துவிட்டோம். இது அவருடைய சீஷர்களுக்குக் கிறிஸ்துவின் சுய-வெளிப்பாட்டின் ஒரு புதிய மட்டத்தைக் குறிக்கிறது. அவர் இதற்கு முன் அவர்களுக்கு இதைக் கற்பித்ததில்லை.

இந்த புதிய போதனையின் உள்ளடக்கம் (Substance of this New Teaching)

இந்த போதனை தெய்வீகத் திட்டம்; இது கடவுளின் விருப்பங்கள். இது நான்கு கட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. வசனம் 21-இல் அவற்றை நீங்கள் பின்பற்றுங்கள்:

• முதலாவதாக, எருசலேமுக்குப் போக.
• இரண்டாவதாக, அவர் பல பாடுகளை அனுபவிப்பார் (அவர் பொதுவாகப் பேசுகிறார், ஆனால் அவருக்கு ஒவ்வொரு விவரமும் தெரியும்).
• மூன்றாவதாக, மாற்கு அவர் நிராகரிக்கப்படுவார் என்றும்… கொல்லப்படுவார் (அல்லது கொலை செய்யப்படுவார்) என்றும் சேர்க்கிறார்.
• நான்காவதாக, மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்படுவார்.

இது சீஷர்களுக்கும் பேதுருவுக்கும் அதிர்ச்சியின் அதிர்ச்சி. இது ஒரு எரிமலை வெடிப்பைப் போல இருக்கிறது.

மேசியா பாடுகளும் மரணமும் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி, மேலும் மற்றொரு அதிர்ச்சி என்னவென்றால், இந்த எல்லாப் பாடுகளும் மரணமும் இஸ்ரவேலின் தலைவர்களின் மிக உயர்ந்த நீதிமன்றங்களிலிருந்து வரும். மேசியாவை வரவேற்று உயர்த்த வேண்டிய நீதிமன்றமே அவரைப் பாடுபடவும், மரணத்திற்கும் காரணமாக இருக்கும்… தாங்க முடியாதது. அவர்கள் மிக முக்கியமான கடைசி விஷயத்தைப் பற்றி எதையும் கேட்கவோ அல்லது புரிந்துகொள்ளவோ முடியாத அளவுக்கு அதிர்ச்சியடைந்தார்கள், அது என்ன? மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்படுவார். அது அவர்கள் மனதில் பதியவில்லை.

இப்போது வசனம் 21-இல் உள்ள “வேண்டியது” என்ற வார்த்தையைக் கவனிப்பீர்களா? அது எல்லாவற்றிற்கும் பொருந்துகிறது: “அவர் எருசலேமுக்குப் போக வேண்டியது, பல பாடுகளை அனுபவிக்க வேண்டியது, கொல்லப்பட வேண்டியது மற்றும் உயிரோடு எழுப்பப்பட வேண்டியது.” இப்போது, ​​அது ஒரு தெய்வீகக் கட்டளையின் “வேண்டியது.” அது அவசியம். நண்பர்களே, பிளான் பி இல்லை. இது தற்செயலானது அல்ல. இது ஒரு அவசியம்.

இது நாம் அதைப் பார்க்கும் தருணத்தை விடப் பெரிய ஒரு “வேண்டியது.” இது நாம் அதைக் கேட்கும் சூழ்நிலைகளை விடப் பழமையான ஒரு “வேண்டியது.” இது நித்தியத்திலிருந்து இடிமுழக்கத்துடன் வரும் ஒரு “வேண்டியது.” இது ஒரு இலட்சியத்திற்கான மனித பக்தியின் அவசியம் அல்ல; இது ஒரு தெய்வீகக் கட்டளையின் அவசியம். இது ஒரு காலமற்ற அவசியம். அது நித்தியத்தின் சக்தியுடன் வருகிறது. இது உலகத்தின் அஸ்திபாரத்திற்கு முன் ஆரம்பிக்கப்பட்ட, தெய்வீக கடவுளின் திட்டம். இந்த ‘வேண்டியது’ பற்றி ஒரு கட்டாய தெய்வீக அவசியம் உள்ளது. இது வெறுமனே அறிவுறுத்தத்தக்கதல்ல. இது வெறும் பொருத்தமானதல்ல அல்லது பயனுள்ளது அல்ல. சூழ்நிலைகளில் இது மிகச் சிறந்த வழி அல்ல. வேறு சாத்தியமில்லை என்று இந்த வெளிப்பாடு காட்டுகிறது.

நான்கு விஷயங்கள் அதை அவசியமாக்கின. முதலாவதாக, மனிதப் பாவமும் சீர்கேடும். மனிதர்கள் பாவிகள், மேலும் அவர்களுடைய பாவத்திற்கு விலை கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதால் அவர் மரிக்க வேண்டியிருந்தது. இரண்டாவதாக, தெய்வீகத் தேவை காரணமாக, இரத்தம் சிந்துதல் இல்லாமல், மன்னிப்பு அல்லது கடவுளுடன் நீதி/சமாதானம் இருக்க முடியாது. கடவுளின் நீதி, இரக்கம் மற்றும் கோபம் – அவருடைய எல்லாப் பண்புகளும் – கிறிஸ்துவின் மரணத்தைக் கோருகின்றன. எனவே, மனிதனின் இரட்சிப்பிற்கு ஒரு மரணம் தேவைப்பட்டது, மேலும் கடவுளின் நீதி ஒரு மரணத்தைக் கோரியது. அதன்பின் நீங்கள் தெய்வீகத் தீர்ப்பைச் சேர்க்கலாம், கடவுள் தம்முடைய உறுதியான ஆலோசனை மற்றும் முன்னறிவால் அதை நிறைவேற்றினார். அதன்பின் நீங்கள் தீர்க்கதரிசன வாக்குறுதிகளைக் கூடச் சேர்க்கலாம்; மேசியா மரிப்பார் என்று தீர்க்கதரிசிகள் சொல்லியிருந்தார்கள்.

மொழியின் தொனியைக் கவனியுங்கள், முழுமையான நிச்சயம், விவரங்கள் அவருக்கு முன்பாக அங்கே உள்ளன, ஒரு திட்டவட்டமான, நிலையான நிச்சயம்; ஒவ்வொரு விவரமும் அறியப்பட்டது – காட்சி, அவருடைய பாடுகளின் கருவிகள், மரணம், அவருடைய உயிர்த்தெழுதல், மற்றும் அதன் தேதி – அனைத்தும் அவருடைய பார்வையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, திட்டமிடப்பட்டு, அனைத்தும் முற்றிலும் நிச்சயம்.

கடவுளின் விருப்பமுள்ள தெய்வீகத் திட்டம் 4 கட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. அவற்றைச் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

முதலாவதாக, எருசலேமுக்குப் போக.

திட்டம் எருசலேமுக்குப் போவது. இப்போது இந்த அமைதியான மற்றும் தொந்தரவில்லாத, அழகான பிலிப்புச் செசரியாவிலிருந்து… அவர் தம்முடைய முகத்தை எருசலேமுக்கு நேராக வைத்து, அந்த திசையில் நகர ஆரம்பிக்க வேண்டும்… கலிலேயாவிலிருந்து யூதேயாவுக்குச் செல்வது, கடற்கரையிலிருந்து எருசலேம் நகரத்திற்குச் செல்வது. இதுவே மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டுகிறது.

அங்கே தங்களுக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்… ஒரு சட்டியின் மேல் நெருப்பு, ஒரு சூடான நெருப்புச் சூளை, அவரை உண்ண அங்கே காத்திருக்கும் சிங்கம் போல. அது விரோதத்தின் மையமாக இருந்தது. எல்லா யூதத் தலைவர்களும் எப்படியாவது அவரைக் கொல்லக் காத்திருந்தார்கள். எருசலேமின் மதத்தால் இயேசு கிறிஸ்துவைச் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அவர்களுடைய மாயமாலமான, சுய-நீதியுள்ள, சுய-மையப்படுத்தப்பட்ட மதம் அவருடைய சத்தியத்தால் தூக்கி எறியப்பட்டது, மேலும் அதற்காக அவர்கள் அவரை வெறுத்தார்கள். அவர்கள் அவரைக் பிடித்துக் கொல்லக் காத்திருந்தார்கள், அதைப் திட்டமிட்டார்கள். ஆனால் அவரைக் கொல்ல ஒரு ஓடிப்போனவரைக் போல வேட்டையாட வேண்டியதில்லை. அவர் சென்று தம்மை ஒப்புக்கொடுப்பார், ஏனென்றால் யோவான் 10:18-இல், “என் உயிரை ஒருவனும் என்னிடத்திலிருந்து எடுத்துக் கொள்வதில்லை, நானே அதை என் சொந்த விருப்பத்தால் கொடுக்கிறேன்” என்று சொன்னவர் அவரே. அவர் பிலிப்புச் செசரியாவில் நிற்கிறார்… அவருக்கு உலகத்தின் எங்கும் செல்லப் பல சாலைகள் உள்ளன, அனைத்தும் அவருக்காகத் திறந்தே உள்ளன. அவர் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அவற்றில் எதையாவது எடுத்து, தம்முடைய மீதி வாழ்க்கையை மக்களைக் குணமாக்குவது, உணவளிப்பது, மற்றும் கற்பிப்பது என்று செலவிடுவதுதான், ஆனால் அவர் கடவுளின் திட்டத்தை நிறைவேற்றியிருக்க மாட்டார். அவர் எடுக்க வேண்டிய ஒரே சாலை எருசலேமுக்குச் செல்லும் சாலை, அது ஒரு அவசியம்… ஒரு தெய்வீகக் கட்டளை.

அப்படியே, எருசலேம் என்றால் சமாதானத்தின் நகரம் என்று அர்த்தம், மேலும் அந்த உயர்ந்த நகரம், கடல் மட்டத்திலிருந்து 2500 அடி உயரத்தில் ஒரு பீடபூமியில் உயர்த்தப்பட்டது, மலைகளால் சூழப்பட்டது, சூரியனில் ஒரு நகையைப் போலப் பிரகாசித்தது, அது தங்க நகரம் என்று அறியப்பட்டது. இது ஆதியாகமம் 22-இல், அதே இடம், மோரியா மலை, ஆபிரகாம் ஈசாக்கைப் பலியிடச் சென்று, இயேசு கிறிஸ்துவின் ஒரு சித்திரமான ஒரு பதிலீட்டு பலி மிருகத்தைக் கண்டுபிடிக்கிறார். அவர் அதே மலையில் பலியிடப்பட வேண்டும்.

எருசலேம், இஸ்ரவேலின் தலைநகரம், தாவீதின் நகரம், கடவுளின் நகரம், ஏனென்றால் கடவுள் அங்கே பேழையில் வாசம்பண்ணினார், சாலொமோனின் பெரிய ஆலயம் இங்கே கட்டப்பட்டது. இப்போது அது கடவுளின் நகரம் அல்ல. அது முற்றிலும் கடவுளுக்கு எதிராக இருந்தது. இயேசு பிறந்தபோது, ​​அது அவரை ஒரு குழந்தையாகக் கொல்ல முயன்றது. அவர் நகருக்குச் சென்ற முதல் பஸ்கா, அவர் யோவான் 2-இல் ஒரு சாட்டையை எடுத்து, அங்கே ஆலயத்தில் இருந்த அசுத்தத்தைச் சுத்தப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. மேலும் அவர் மீதான வெறுப்பு அந்தத் தருணத்தில் பிறந்தது. அவருடைய வாழ்க்கையின் இரண்டாவது பஸ்கா, அவர் அங்கே சென்றார், அவர்களுடைய ஓய்வுநாள் பாரம்பரியத்தை மீறினார், மேலும் அவர்கள் அவரைக் கல்லெறிந்து கொல்ல முயன்றார்கள், தம்முடைய வாழ்க்கைக்காகத் தப்பிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது, யோவான் 5 சொல்கிறது. அவருடைய ஊழியத்தின் மூன்றாவது பஸ்கா, அவர்களுடைய வெறுப்பின் காரணமாக அவர் வேண்டுமென்றே விலகி இருந்தார். இப்போது அவர் கடைசி பஸ்காவிற்காக அங்கே செல்வார், மேலும் அவர்கள் அவரைக் கொன்றுவிடுவார்கள். அது பலிகளின் நகரம். அவர் பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. அவர் பாவத்திற்காக மரணத்தை மரிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர் எங்கு வேண்டுமானாலும் சென்றிருக்கலாம், ஆனால் அவர் எருசலேமுக்குப் போக வேண்டியது அவசியம், ஏனென்றால் அதுவே தெய்வீகத் திட்டம்.

கடவுளின் திட்டத்தின் இரண்டாவது கட்டம், மூப்பர்கள், பிரதான ஆசாரியர்கள் மற்றும் வேதபாரகர்களிடமிருந்து பல பாடுகளை அனுபவிப்பது.

இப்போது, ​​அந்த மூன்று குழுக்களும் சन्हेதிரிம் சபையை உருவாக்கின, அது இஸ்ரவேலில் ஆளும் நீதிமன்றமாக இருந்தது. சन्हेதிரிம் சபை இதைச் செய்வதற்கான அதிகாரப்பூர்வ கருவியாக இருக்கும். அது மூப்பர்களைக் கொண்டிருந்தது, அவர்கள் அடிப்படையில் மதிக்கப்படும் கோத்திரத் தலைவர்கள், அவர்கள் நாடு முழுவதும் தலைவர்கள் மற்றும் நியாயாதிபதிகளாக ஆனார்கள். அதன்பின் நீங்கள் பிரதான ஆசாரியர்களைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், அவர்கள் முதன்மையாகச் சதுசேயர்கள் மற்றும் வேதபாரகர்கள், அவர்கள் முதன்மையாகப் பரிசேயர்கள், மேலும் அவர்கள் ஒன்றாக அந்த நாட்டின் சட்ட நீதிமன்றம், நீதிமன்றத்தை உருவாக்கினார்கள்.

மேலும் இயேசு, “நான் அங்கே போகப் போகிறேன், மேலும் இஸ்ரவேலின் பழமைவாத மதத் தலைவர்களால் அங்கே விசாரிக்கப்படப் போகிறேன், விசாரணை ஒரு கேலியாக இருந்தாலும். அவர்களுடைய கண்ணோட்டத்தில், அது ஒரு முறையான விசாரணை மற்றும் கண்டனம்.” மாற்கு அவர்கள் தன்னை மதிப்பிட்டு நிராகரிப்பார்கள் என்று சேர்க்கிறார். பல பாடுகளை அனுபவிப்பார்… அவர் எப்படிச் சாதாரணமாகச் சொல்கிறார்… ஆனால் அந்தப் பாடுகளின் ஒவ்வொரு விவரத்தையும் அவர் இப்போது எப்படிப் பார்க்க முடியும்… அவற்றைத் தெரிந்து கொண்டு எருசலேமுக்குப் போவது அவருக்கு எவ்வளவு கடினம்… நீங்களும் நானும் அங்கே இருந்திருந்தால், நாம் எங்காவது ஓடிப் போயிருப்போம். நம்முடைய இரட்சகர், “நான் பல பாடுகளை அனுபவிக்க வேண்டும்” என்று சொல்வதைப் பாருங்கள். அவருடைய எதிரிகளின் தணியாத துவேஷம்/இரத்த வெறி, மற்றும் அவருடைய வெல்ல முடியாத/எல்லையற்ற பொறுமை, அவருடைய பாடுகளின் பல்வேறு மற்றும் பெருக்கங்களில் தோன்றுகிறது.

3. வசனம் 21-இல் வேறு ஒரு அவசியம் உள்ளது. அவர் கொல்லப்பட வேண்டும் என்று சொல்கிறார்.

இங்கே பயன்படுத்தப்படும் வார்த்தை ஒரு நியாயத் தீர்ப்பின் வார்த்தை அல்ல. அது கொலை செய்யப்படுவது (உயிரைப் பறிப்பது) என்று பொருள்படும் ஒரு வார்த்தை. தலைவர்கள் அவரை நீதியாக மரண தண்டனை கொடுக்கவில்லை, ஆனால் அநீதியாகக் கொன்றார்கள். இங்கே ஒரு தூக்கு தண்டனை பற்றிய சிந்தனை இல்லை, குற்றத்திற்கான நியாயமான தண்டனை பற்றிய எதுவும் இல்லை. மேலும் இயேசு, “நான் கொல்லப்படப் போகிறேன்” என்று சொல்கிறார். மேலும் அவர் பயங்கரமான செய்தியை உடைக்கிறார்.

மாற்கு 8:32 அந்த விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்கிறது, அவர் இதை வெளிப்படையாகவும் தெளிவாகவும் பேசினார் என்று சொல்கிறது. அவர் அதைச் சொல்லும் விதத்தைப் பாருங்கள். அவர் அதைத் தெளிவாகச் சொன்னார். அதன் பொருள் எந்தவொரு உவமைச் சொல்லும், உவமைகளும் அல்லது நீதிமொழிகளும் இல்லாமல். அவர் எதையும் மறைக்காத விதத்தில் சொன்னார்… மிகவும் வெளிப்படையாக. இதற்கு முன், அவர் இப்படிப் பேசவில்லை. அவர் மறைக்கப்பட்ட குறிப்புகளைச் செய்தார்… “இந்த ஆலயத்தை இடித்துப் போடுங்கள், மூன்று நாட்களில் அதை எழுப்புவேன்”… அவர் மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர்கள் ஓர் அடையாளம் கேட்டபோது, ​​யோனா மீனின் வயிற்றில் 3 இரவும் 3 பகலும் இருந்தது போல, மனுஷகுமாரன் பூமியின் இருதயத்தில் 3 நாட்கள் இருப்பார் என்று அவர் சொன்னார். அவர் உவமை மொழியில் பேசினார்… இப்போது வரை, அவருடைய பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் பற்றி எந்தத் தெளிவான போதனையும் இல்லை. ஆனால் இப்போது, ​​இங்கே இருந்து, அவர் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறார்.

4. இந்த அதிர்ச்சி அவர்களை உள்ளுக்குள் ஆழமாக உலுக்கியது… இந்த அதிர்ச்சியில், அவர்கள் மூன்றாம் பகுதிக்குப் பிறகு தங்கள் மனதை அணைத்துவிட்டார்கள், மேலும் அவர்கள் நான்காவது பகுதியைக் கேட்கவே இல்லை, வசனம் 21, “மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்படவும்.”

ஆ, அவர்கள் அதைக் கேட்டிருந்தால், அங்கே மகிமையும் வெற்றியும் இருந்திருக்கும். அவர் மூன்றாம் நாள் என்று சேர்க்கிறார், அதனால் அவர்கள் லாசருவின் சகோதரியைப் போல, “ஆ, ஆம், கடைசி நாளில் அவர் எழுப்பப்படுவார் என்று எங்களுக்குத் தெரியும்” என்று நினைக்காமல் இருக்க. இது தனித்துவமானது. அவர் மூன்று நாட்களில் எழுப்பப்படுவார். அவர் அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற வார்த்தையைக் கொடுக்கவில்லை.

அவர் தொடர்ந்து தம்முடைய மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிப் பேசுவார், அதை அவர்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. மேலும் கிறிஸ்துவின் மரணத்திற்குப் பிறகும், எம்மாவுஸ் சாலைக்கு அவர்கள் நடக்கும்போது, ​​என்ன நடந்தது என்று அவர்கள் முழுமையான குழப்பத்தில் இருக்கிறார்கள். பரிசுத்த ஆவி வந்த பின்னரே, திடீரென்று கடவுளின் ஆவி வந்தபோது, ​​விளக்குகள் எரிந்தன, மேலும் இந்த எல்லாப் பாடங்களும் அவற்றின் அர்த்தங்களும் அவர்களுக்கு நிஜமாகின, அதன்பின் அவர்கள் அதைத் தங்கள் முழு இருப்போடும் அறிவிப்பார்கள், மேலும் அது கடவுளின் பாரம்பரியமாகப் பின்வரும் தலைமுறைகளுக்குக் கொடுக்க அதை எழுதுவார்கள்.

எனவே, வசனம் 21-இல் உள்ள கடவுளின் காரியங்கள் – அவருடைய தெய்வீகத் திட்டத்தைக் காண்கிறோம், இல்லையா? இது கடவுளின் திட்டம். ஆனால் வசனம் 22-ஐப் பார்ப்போம்.

2. பேதுருவின் அனுமானத்தில் மனிதனின் விருப்பங்கள் (Man’s Interests in Peter’s Presumption)

வசனம் 22: அப்பொழுது பேதுரு அவரைத் தனியே அழைத்து, “ஆண்டவரே, அது உமக்கு நேரிடக் கூடாது, அது உமக்கு ஒருபோதும் சம்பவிக்காது” என்று அவரை கடிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்.

சீஷர்களால் அதைச் சமாளிக்க முடியவில்லை. அவர் கொல்லப்படப் போகிறார் என்று கேட்டவுடன், அவர்கள் மனதளவில் விலகிவிட்டார்கள். அவர்களுடைய தலைகள் சுழல ஆரம்பித்தன. மேலும் அவர்களுக்குத் திட்டம் புரியவில்லை. பேதுருவைப் பொறுத்தவரை, மரித்த ஒரு மேசியாவை அவரால் சமாளிக்க முடியவில்லை. பேதுருவால் அதை நியாயப்படுத்த முடியவில்லை, அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. மேலும் அவர் இப்பதான் இயேசு, “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன், பாதாளத்தின் வாசல்கள் ராஜ்யத்தின் விரிவாக்கத்தையும், சபையைக் கட்டுவதையும் தடுக்க முடியாது” என்று சொன்னதைக் கேட்டது அவருக்கு அவ்வளவு முக்கியமாக இல்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்.

இப்போது, ​​மனிதர்கள் கடவுளின் திட்டத்திற்கு வந்து, அவர்களுக்குத் திட்டம் பிடிக்கவில்லை என்றால், அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் தங்கள் திட்டத்தை முன்வைக்கிறார்கள். மேலும் இங்கே நாம் பேதுருவின் அனுமானத்தைக் காண்கிறோம். “அப்பொழுது பேதுரு அவரைத் தனியே அழைத்து,” மேலும் இங்கே கிரேக்க வார்த்தையின் அர்த்தம் பிடித்துக் கொள்வது என்று நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன். மேலும் அவர் தன் கையை அவர் மீது போட்டு, அவரைச் சக்தியுடன் இழுத்துச் சென்றார் என்று அது உண்மையில் அர்த்தம். ஒருவேளை இயேசு எருசலேம் சாலையில் செல்ல ஆரம்பித்திருக்கலாம் என்று நான் கற்பனை செய்கிறேன்… ஒருவேளை அவர் அவரை வேறு வழியில் அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம்…

ஒருபுறம் நாம் பேதுருவின் துடுக்குத்தனத்தையும்/முரட்டுத்தனத்தையும் காண்கிறோம். மறுபுறம், இயேசு கிறிஸ்துவின் மனிதத்தன்மையைக் காண்கிறோம். இயேசுவைப் பற்றி மிகவும், முற்றிலும், முழுவதுமாக மனிதத்தன்மையுள்ள ஒன்று இருந்திருக்க வேண்டும், அதனால்தான் பேதுரு உண்மையில் ஒரு நண்பனிடம் பேசுவது போல அவரிடம் பேச முடியும் என்றும், அவரை வேறு பக்கத்திற்கு இழுத்துச் செல்ல முடியும் என்றும் நினைத்தார். அதனால் அவர்கள் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர் கர்த்தரின் மீது தன் கையைப் போட்டு, அவரைக் பிடித்துக் கொண்டார், என்று கிரேக்கச் சொல் சொல்கிறது, மேலும் அவரைச் சீரமைக்க இழுத்துச் சென்றார். “கர்த்தாவே, எல்லோர் முன்னிலையிலும் அல்லாமல், தனிப்பட்ட முறையில் விவாதிப்போம்.” அவர் அவரைத் தனியே அழைத்துச் சென்றாலும், அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டு உரத்த குரலில் பேசியது போலத் தெரிகிறது, மேலும் அவர்கள் பேசியதை எல்லோரும் கேட்டார்கள்.

அடுத்து என்ன? அவர் கடிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்… ஒரு வலுவான வார்த்தை… இயேசு பிசாசுகளிடம் பேசிக் கொண்டு, வெளியே வரும்படி கட்டளையிட்டது போல. இயேசு கோபமான அலைகளைக் கடிந்துகொண்டபோது அது பயன்படுத்தப்படுகிறது… கடிந்து கொள்வதற்கான வார்த்தை உணர்ச்சிவசப்பட்ட உறுதியால் நிறைந்துள்ளது; அதாவது, அவர் உண்மையில் மிகவும் வலுவாகப் பேசினார்.

கண்டனம் என்ன? வசனம் 22: “ஆண்டவரே, அது உமக்கு நேரிடக் கூடாது, அது உமக்கு ஒருபோதும் சம்பவிக்காது.”

அசல்… “உம்மேல் இரக்கமாயிரும், ஆண்டவரே; இது உமக்கு ஒருபோதும் நேரிடக் கூடாது…” நீர் அவசியம் என்று சொன்னது ஒருபோதும், ஒருபோதும் உம்மீது வராமல் போகட்டும். “உம்மிடத்திலிருந்து அது விலகிப் போவதாக, கர்த்தாவே,” அதன் பொருள் உம்மேல் இரக்கம் வையும், கர்த்தாவே, உம்மேல் கொஞ்சம் இரக்கம் வையும். அதன் பொருள் உமக்கு அதைச் செய்ய வேண்டாம், மரிக்கப் போக வேண்டாம். நீங்கள் எருசலேமுக்குப் போகத் தேவையில்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது, இல்லையா? நீங்கள் இங்கே இருக்கிறீர்கள், எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது, உலகில் உள்ள எல்லா இடங்களுக்கும் செல்லும் சாலைகள் உள்ளன, அங்கே போகாதீர்கள். “உம்மேல் இரக்கம் வையும், கர்த்தாவே.” “பரலோகம் உமக்கு கிருபை செய்யட்டும், கர்த்தாவே” அல்லது “பரலோகம் அதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை உமக்கு அளிக்கட்டும்” அல்லது “பரலோகம் தடுக்கட்டும்.”

அதன்பின் அவர் சேர்க்கிறார், “இது உமக்கு ஒருபோதும் சம்பவிக்காது.” நாம் அதை ஒருபோதும் அனுமதிக்கப் போவதில்லை. அவ்வளவுதான். அது மிகவும் தைரியமான விஷயம். அது ஒரு நேரடியான கண்டனம். பாருங்கள், அவரால் ஒரு பாடுபடும் மேசியாவைக் காண முடியவில்லை. அவரால் அவமானப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மேசியாவைக் காண முடியவில்லை. அவரால் சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு மேசியாவைக் காண முடியவில்லை. அது திட்டத்திற்குப் பொருந்தவில்லை.

உணர்ச்சிவசப்பட்ட உறுதியுடனும், அதிக ஒலியுடனும், அவர் இது ஒருபோதும் நடக்காது என்று சொல்கிறார். இதுவே அவர், “எல்லா மனிதர்களும் உம்மை விட்டு விலகினாலும்… நான் ஒருபோதும் உம்மை விட்டு விலக மாட்டேன்… ஒருபோதும் இல்லை” என்று சொன்ன அதே ஆவிதான். கிறிஸ்து, “அது வேண்டியது” என்று சொன்னபோது, ​​அவர், “அது ஒருபோதும் இருக்காது” என்று சொல்கிறார்.

வெளிப்படையாக, அவர் அதை கிறிஸ்துவின் மீதுள்ள அன்பினால் செய்கிறார்… அவர் கிறிஸ்துவின் சிறந்த விருப்பம் என்று நினைத்ததால். அவருடைய நோக்கங்கள் மனித அன்பாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் இது அனுமானம்… ஒருவேளை அவர் கர்த்தரை விட வயதில் பெரியவராக இருக்கலாம். அது தனிப்பட்ட தன்னம்பிக்கையுடன் வரும் துடுக்குத்தனம், மேலும் அவருடைய ஆளுமையில் அது அதிகமாக இருந்தது. அது பெருமையின் பலம். அவர் இயேசுவுடன் நீண்ட காலம் செலவிட்டதால் அவர் வைத்திருந்த சிலாக்கிய உணர்வு அது.

அதனுடன் சேர்த்து, கர்த்தர் இப்பதான் அவரிடம், “ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன் நீ, பேதுருவே, ஏனென்றால் மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை, ஆனால் பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவே,” என்றும், “நான் உனக்குப் பரலோக ராஜ்யத்தின் கதவுகளைத் திறக்கவும் மூடவும் சாவிகளைக் கொடுக்கிறேன்” என்றும் சொல்லியிருந்தார். ஒரு தவறான வழியில், அவர் இப்போது அந்த அதிகாரத்தை எடுத்துக் கொண்டார். அவர் கடவுளுக்காகப் பேசும் ஒருவராக உணர ஆரம்பித்தார். மேலும் அந்த விஷயங்கள் அனைத்தும் ஒன்றாக வந்தன, மேலும் அவர் அவற்றின் மீது அனுமானம் செய்து, “கர்த்தாவே, நான் உங்களைச் சரியான வழியில் கொண்டு வர விரும்புகிறேன், மேலும் உங்கள் தவறான மேசியாவின்-பணி கண்ணோட்டத்தைச் சீர்படுத்த விரும்புகிறேன்” என்று சொன்னார்.

பாருங்கள், பேதுரு வல்லமை, மகிமை, ஆடம்பரம் மற்றும் மகத்துவமான மேசியாவின் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார். இயேசு பாடுகள், வலி, கொல்லப்படுதல் மற்றும் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார். கடவுளின் கண்ணோட்டமும் மனிதனின் கண்ணோட்டமும் எவ்வளவு வேறுபட்டவை என்று பாருங்கள். மனிதனுக்கு, கடவுளின் தெய்வீகத் திட்டத்தைக் கேட்பது ஒரு பெரிய தடை மற்றும் இடறல், அவர் ஒரு சிறந்த திட்டத்தை முன்வைக்கிறார்.

அடுத்து, மனிதனின் திட்டங்கள் கடவுளுக்கு எவ்வளவு வெறுக்கத்தக்கது மற்றும் பயங்கரமானது என்பதை நாம் காண்கிறோம்.

3. மனிதனின் காரியங்களில் வைக்கப்பட்ட மனதிற்காக இயேசுவின் பயங்கரமான கண்டனம் (Jesus’ Terrible Rebuke for a Mind Set on the Things of Men)

வசனம் 23: அவரோ திரும்பிப் பேதுருவை நோக்கி: “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே! நீ எனக்கு இடறலாயிருக்கிறாய்; ஏனெனில் நீ தேவனுக்குரியவைகளைச் சிந்தியாமல், மனுஷுக்குரியவைகளையே சிந்திக்கிறாய்” என்றார்.

இந்த பதிலைக் காட்டிலும் பேதுருவுக்கு அதிர்ச்சியூட்டக்கூடிய எதையும் என்னால் கற்பனை செய்ய முடியவில்லை, ஏனென்றால் பேதுருவின் நோக்கங்கள் மேற்பரப்பில் மரியாதைக்குரியதாகத் தோன்றுகின்றன. அவர் இதை அன்பினால் சொல்கிறார், அவர் அறியாமையால் இதைச் சொல்கிறார், அவர் கர்த்தர் மரிக்க விரும்பவில்லை, அவர் கர்த்தர் வலியை அனுபவிக்க விரும்பவில்லை.

கர்த்தர் அவரை 23-இல் மிக பயங்கரமான கண்டனத்துடன் தாக்கினார். “அவர் திரும்பிப் பேதுருவை நோக்கி,” பேதுரு அவரை இழுத்துச் சென்று, வெளிப்படையாக அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார் என்ற கருத்து, ஒருவேளை அவர் தன் கையை அவர் மீது போட்டிருக்கலாம், மேலும் கர்த்தர் திரும்பி அவரை நேராகக் கண்ணில் பார்த்து, “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே, நீ எனக்கு ஓர் இடறலாயிருக்கிறாய்” என்று சொன்னார்.

இப்போது அது ஒரு ஓரளவுக்கு வலுவான கண்டனம். “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே,” “போ, சாத்தானே. போ. விலகிப் போ.” அவர் ஏன் அப்படிச் சொல்கிறார்? அது ஒரு குத்துவது போல, நசுக்கும், அழிவை ஏற்படுத்தும் பதில். அதாவது, பேதுரு அவரைக் கடிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தார், ஆனால் அவர் முடிக்கவில்லை, அவர் நடுப்பயணத்தில் சுடப்பட்டார், மேலும் அவர் ஒரு பேரழிவு தரும் விபத்துடன் தரையிறங்கினார். மேலும் நீங்கள் உங்களையே கேட்டுக் கொள்கிறீர்கள், “அத்தகைய ஒரு சிறிய பாவம் கர்த்தரிடமிருந்து இவ்வளவு அழிவுகரமான கோபத்திற்குத் தகுதியானதா?”

சரி, பேதுரு அவரிடம் இதைக் கூறியவுடன், கர்த்தர் உடனடியாக ஆதாரத்தை அறிந்து, “ஹூப்பேஜ், சத்தானா” – “விலகிப் போ, சாத்தானே” என்று சொன்னார். அவர் இதே வார்த்தைகளை இதற்கு முன் ஒருமுறை சொல்லியிருந்தார், உங்களுக்குத் தெரியுமா. 4-ஆம் அதிகாரத்தில், வசனம் 10-இல், சாத்தான் அவரை மேலே அழைத்துச் சென்று சோதித்தபோது, ​​சோதனையின் முழு நோக்கம் அவரைக் சிலுவையிலிருந்து திசை திருப்புவதுதான். அவர் அவரை ஒரு மலையின் மீது அழைத்துச் சென்றார், அவர், “பாருங்கள், அது அங்கே இருக்கிறது, நீங்கள் விரும்பிய அனைத்தும், கீழே போய் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அது உங்களுடையது. உங்களை நீங்களே போஷித்துக் கொள்ளுங்கள், உங்களை நீங்களே கவனித்துக் கொள்ளுங்கள், பாடுபடாதீர்கள், அவமானப்படுத்தப்பட்ட மேசியாவாக இருக்காதீர்கள், பாடுபடும் மேசியாவாக இருக்காதீர்கள், ஆலயத்தின் முனையிலிருந்து குதித்துச் safely தரையிறங்குங்கள், மேலும் அவர்கள் அனைவரும், ‘ஆ, அவர் கடவுளின் மேசியாவாக இருக்க வேண்டும்’ என்று சொல்வார்கள். அதன்பின் நான் உங்களுக்கு உலகத்தின் எல்லா ராஜ்யங்களையும் கொடுப்பேன், மேலும் நீங்கள் மரிக்க வேண்டியதில்லை, நீங்கள் பாடுபட வேண்டியதில்லை, நீங்கள் ஒரு ஹீரோவாக இருக்கலாம், நீங்கள் கடவுளைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை, அவமானப்படுத்தப்படுவது இல்லை, நான் உங்களுக்கு முழு விஷயத்தையும் கொடுப்பேன்.”

அது நமக்கு ஒரு பெரிய விஷயமாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அது நம் கர்த்தருக்கு ஒரு பெரிய சோதனை. ஏனென்றால் தேவகுமாரன், எல்லா மகிமையிலும் வாழ்கிறார், எல்லாவற்றையும் ஆளுகிறார், கர்த்தர் தாம் சிலுவையில் தம்முடைய சொந்த சரீரத்தில் பூமியின் முகத்தில் வாழ்ந்த எல்லா மக்களின் எல்லாப் பாவங்களையும் சுமக்க வேண்டும் என்றும், மேலும் அவர் கடவுளாகிய பிதாவாவிலிருந்து பிரிக்கப்படுவார் என்றும் அறிந்திருந்தார். தம்முடைய வாழ்க்கையில் பாவத்தின் ஒரு அடையாளத்தையும் அறியாத ஒருவருக்கு அதன் பயங்கரம் ஒரு சோதனையாக இருந்தது. மேலும் அது ஒரு கனமான சுமை, ஒரு கனமான சோதனை, அது தோட்டத்திற்கு வந்தபோது, ​​அவர் அதே விஷயத்தின் வேதனையில் இரத்தத்தின் பெரிய துளிகளைப் போல வியர்வை சிந்தினார்.

சிலுவைதான் தன்னுடைய தலையை நசுக்கும் இடம் என்று சாத்தானுக்குத் தெரியும். சிலுவைதான் அவன் வைத்திருந்த மரணத்தின் வல்லமையை அழிக்கும் இடம் என்று சாத்தானுக்குத் தெரியும். சிலுவைதான் மனிதர்களின் பாவங்களுக்கு விலை கொடுக்கப்பட்டு, அவர்கள் அவனுடைய ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, நித்தியமாகக் கடவுளுடன் வாழும் ஒளி ராஜ்யத்திற்குச் செல்லும் இடம் என்று சாத்தானுக்குத் தெரியும். சாத்தான் சிலுவையை இகழ்ந்தான், வெறுத்தான். ஆனால் இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது, ​​அவர் அவரை மரித்தவராக வைத்திருக்க முயன்றான், மேலும் அதையும் அவனால் செய்ய முடியவில்லை, ஏனென்றால் பாதாளத்தின் வாசல்களால் அவரைப் பிடித்து வைக்க முடியவில்லை.

எனவே மத்தேயு 4-இல் அவர் சிலுவையின் வழியை எடுக்க அவரைத் தடுக்க முயன்றான்… எல்லாச் சோதனையும் முடிந்த பிறகு, அவர் என்ன சொன்னார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? “விலகிப் போ, சாத்தானே.” லூக்கா, சாத்தான் மிகவும் பொருத்தமான ஒரு நேரத்திற்காகக் காத்திருந்தான் என்று சொல்கிறார். மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை முழுவதும், சாத்தான் சிலுவையிலிருந்து அவரைத் திசை திருப்ப முயற்சித்துக் கொண்டே திரும்ப வந்தான் என்று நான் நம்புகிறேன். அவர் மக்களைப் பயன்படுத்தி அவரை ராஜாவாக்க முயன்றான், மேலும் சிலுவைக்குச் செல்லும் அவருடைய வழியைத் தடுக்க முயன்றான்.

இப்போது இங்கே இயேசு சாத்தானையும் அவனுடைய வார்த்தைகளையும் அடையாளம் கண்டார். மேலும் சாத்தான் பேதுருவின் மனித அன்பைப் பயன்படுத்தி, அவரைக் சிலுவையிலிருந்து திசை திருப்ப முயன்றான். பேதுரு தன்னுடைய எண்ணங்களைச் சிந்திக்கும்படி தூண்டினான், அதனால் பேதுரு சாத்தானின் எண்ணங்களுக்கு ஒத்த விதத்தில் நியாயப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். சாத்தான் உண்மையில் அவருடைய மனதில் இருந்தாரா, அவருடைய சரீரத்தில் குடியிருந்தாரா, அல்லது சாத்தான் உண்மையில் அவருடைய சிந்தனையில் ஊடுருவினாரா என்பது பிரச்சனை அல்ல, மேலும் உரை நமக்குச் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவர் சாத்தான் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்த விஷயத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார் என்று நமக்குத் தெரியும்.

சாத்தான் எப்போதும் இயேசுவிடம் வந்து, சிலுவையைத் தவிர்க்கும்படி, சிலுவையைத் தவிர்க்கும்படி, சிலுவையைத் தவிர்க்கும்படி, மகிமையை எடுத்துக் கொள்ளும்படி, வல்லமையை எடுத்துக் கொள்ளும்படி, சிலுவை இல்லாமல் உலகத்தை எடுத்துக் கொள்ளும்படி அவரைத் தூண்டினான். மேலும் இங்கே அதே பழைய விஷயம் மீண்டும் வந்தது. அதனால் அவர், “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே” என்று சொல்கிறார்.

அதன்பின் அவர் திரும்பி, “நீ எனக்கு ஓர் இடறலாயிருக்கிறாய்” என்று சொல்கிறார். மேலும் அது பேதுருவுக்கு இயக்கப்பட்டது என்று நான் நினைக்கிறேன். பேதுரு ஒரு பொறியாக மாறிவிட்டார். பேதுரு ஒரு இடறலாக மாறிவிட்டார். அந்த வார்த்தை உண்மையில் ஒரு “பொறி” என்று குறிக்கிறது, ஏனெனில் அது ஒரு கூடையில் பறவைகளைப் பிடிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் இறை குச்சியைக் குறிக்கும் ஒரு வார்த்தை. “நீ என்னைப் பிடிக்க ஒரு இறைப்பொருளாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறாய். பேதுரு ஒரு பொறியை – ஒரு சாத்தானின் பொறியைத் தூண்டிக் கொண்டிருந்தான்.” அவர் அதை அடையாளம் கண்டார்.

பேதுரு, நீ என்னை ஒரு பக்கத்திற்கு இழுத்துச் சென்று, இப்போது பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலின் அவசியத்திற்கும் எனக்கும் இடையில் நிற்கிறாய். பேதுரு, நீ தவறான இடத்தில் இருக்கிறாய்… நீ எனக்கும் சிலுவைக்கும் இடையில் இருக்கிறாய்… எனக்குப் பின்னே போ. சாத்தான் என்றால் எதிரி என்று பொருள்.

கர்த்தர், “எனக்குப் பின்னே போ, பிசாசே அல்லது பாம்பே,” என்று சொல்லவில்லை, ஆனால் அவர் இந்த பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தார், அதாவது எதிரி… “எனக்குப் பின்னே போ… சாத்தானே.”

அப்படியானால் நீ ஏன் இப்படி ஆனாய்…? “நீ தேவனுக்குரியவைகளைச் சிந்தியாமல், மனுஷுக்குரியவைகளையே சிந்திக்கிறாய்.” ஏனென்றால் நீ பேசும் விதத்தில், பேதுரு, நீ கடவுளின் எண்ணங்களை அல்ல, மனிதர்களின் எண்ணங்களைச் சிந்திக்கும் ஒருவரின் மனதைப் பிரதிபலிக்கிறாய்… நான் என் மேசியாவின் பணியை எப்படி நிறைவேற்றுவேன் என்ற கடவுளின் எண்ணங்களைச் சிந்திக்காமல்… நீ கடவுளின் எண்ணங்களைச் சிந்திக்கவில்லை… அவை என் வாழ்க்கை, என் அவசியம், மற்றும் என் அர்ப்பணிப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன… நான் உனக்குச் சொன்னேன்… மனுஷகுமாரன் பாடுபட்டு, நிராகரிக்கப்பட்டு, கொல்லப்பட்டு எழுப்பப்பட வேண்டும்… நீ, “கடவுளே என் மீது இரக்கம் வையும்… அதனால் இது ஒருபோதும் இருக்காது…” என்று சொல்கிறாய். நீ ஒரு எதிரி… எனக்கும் இந்தத் தேவைகளுக்கும் இடையில் நிற்க வேண்டாம்… நீ மாம்ச ரீதியான நியாயத்தில் எண்ணங்களைச் சிந்திக்கிறாய்… உன் சிந்தனையில், பாடுகள், நிராகரிப்பு மற்றும் மரணம் மேசியாவின் எதிர்பார்ப்பில் பொருந்தவில்லை… நீ ஒரு மனிதனாகச் சிந்திக்கிறாய்.

சரி, பேதுருவின் அதிர்ச்சியை நீங்கள் கற்பனை செய்யலாம். சிலுவையிலிருந்து இயேசுவைத் திசை திருப்பும் தன் முயற்சியால் அவர் சாத்தானால் இயேசுவைப் பிடிக்க ஒரு தூண்டும் பொறியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டார் என்பதை அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை… எவ்வளவு நுட்பமானது.

பயன்பாடு

முதலாவதாக, கிறிஸ்துவின் எல்லையற்ற அன்பை நாம் காண்கிறோம் (Firstly, we see the infinite love of Christ)

கிறிஸ்துவின் அன்பை நாம் எப்படி மதிப்பிட முடியும்?

இயேசுவுக்குக் காத்திருந்த பாடுகள், எந்தவொரு வரையறுக்கப்பட்ட ஜீவனாலும் தாங்க முடியாதவை; இருப்பினும் அவற்றைத் தவிர்க்கும்படி கெஞ்சியபோது, அவர் அந்த ஆலோசனையைக் கேட்க மறுத்தது மட்டுமல்லாமல், வேறு எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் அவர் பயன்படுத்தாத ஒரு கடுமையுடன் அதைக் கண்டித்தார். ‘என்ன! என்னையே விட்டுவிடவா? என் மக்களின் குற்றத்தைத் தீர்க்கவும், நியாயப்பிரமாணம் மற்றும் நீதியின் கோரிக்கைகளைத் திருப்திப்படுத்தவும் தேவையான பாடுகளை நான் தவிர்க்கவா? என் மக்களை அவர்களுடைய பாவங்களில் அழிய நான் எப்படி விட முடியும்? என்னால் அந்தச் சிந்தனையைத் தாங்க முடியவில்லை: மேலும் அதை எனக்குப் பரிந்துரைப்பவரை நான் சாத்தானுக்குச் சமமானவராகவே கருதுகிறேன்: ஆம், அவர் மனிதனின் மீதுள்ள என் அன்பின் ஆர்வத்தைத் தணிக்கவோ, அல்லது அவனுடைய மீட்புக்கான என் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதைத் தடுக்கவோ முயற்சிக்கும்போது, ​​மிகவும் விரும்பப்பட்ட பேதுரு கூட அந்தத் தீய பிசாசு போல எனக்குத் தோன்றுகிறார்.’

அவருடைய “அன்பு அநேக தண்ணீர்களாலும் அவிக்க முடியாததாகவும், வெள்ளங்களாலும் அமிழ்த்த முடியாததாகவும் இருந்தது.” அவருடைய பாடுகளை ஏற்படுத்தியவர்களிடம் நாம் தயவைத் தவிர வேறெதையும் காண்பதில்லை. அவரைக் காட்டிக் கொடுத்தவனிடம், “நண்பனே, ஒரு முத்தத்தினால் என்னை காட்டிக் கொடுக்கிறாயா?” என்று கேட்டார். பேதுரு அவரைச் சத்தியம் செய்து சபித்து மறுதலித்தபோது, ​​அவர் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை, ஆனால் பரிதாபமும் இரக்கமும் நிறைந்த ஒரு பார்வையை அளித்தார். தம்முடைய இரத்த வெறி கொண்ட கொலைகாரர்களுக்கும் அவர் சாந்தமாக அடிபணிந்து, “பிதாவே, இவர்களை மன்னியும், தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே” என்று ஜெபித்து, அவர்களுக்காகப் பரிந்து பேசினார். ஆனால் அந்தப் பாடுகளைத் தவிர்க்கும்படி அவரிடம் கெஞ்சியபோது, ​​அவருடைய கோபம் தீவிரமாக இருந்தது; மேலும் அதை வெளிப்படுத்த எந்த வார்த்தைகளும் அதிகமாக இல்லை. அவருடைய அன்பு “அறிவுக்கு எட்டாதது” என்று சொல்லப்பட்டது மிகவும் சரிதான். அதே வழியில், அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், ஆபத்து இருப்பதை அறிந்தும், எருசலேமுக்குப் போவார்; “என் பிராணனையும் நான் அருமையாக எண்ணவில்லை… இயேசு எனக்குக் கொடுத்த ஊழியத்தை நான் நிறைவேற்ற விரும்புகிறேன்” என்று அவர் சொன்னார் (அப் 21:11-13). ஆனால் இது நமக்குக் கிறிஸ்துவுக்கு இருந்த அன்புடன் ஒப்பிடுகையில் ஒன்றுமில்லை.

நம்முடைய மீட்புக்காக அவர் மிகவும் உறுதியாகவும் ஈடுபடுத்தப்பட்டவராகவும் இருந்தார், அதனால் அவரை அதிலிருந்து திசை திருப்ப மறைமுகமாக முயற்சிப்பவர்கள் கூட, அவருடைய மிகவும் மென்மையான மற்றும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பகுதியைத் தொட்டார்கள். ஒரு காரியத்தில் நாம் அதில் இருந்து விலகிச் செல்லும்படி யாராவது ஊக்கம் குறைக்கும்போது நாம் அவர்களைக் கடுமையாகக் கண்டித்தால், அது அந்தக் காரியத்தைச் செய்ய நாம் எவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டுகிறது, அது ஒரு குற்றம் ஆகும். பேதுரு அவருடைய பாடுகளில் அவருடைய ஆண்டவரை மறுதலித்ததற்காகவும், நிராகரித்ததற்காகவும் இவ்வளவு கடுமையாகக் கண்டிக்கப்படவில்லை, ஆனால் அன்பின் பெயரில், சிலுவையிலிருந்து அவரைத் தடுக்க முயற்சிப்பதாலும், உங்களுக்காகவும் எனக்காகவும் அவர் மரிப்பதைத் தடுப்பதாலும் கண்டிக்கப்பட்டார்.

நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு நம்முடைய இரட்சிப்பைத் தம்முடைய சொந்த ஆறுதல் மற்றும் பாதுகாப்பிற்கு முன்பாக விரும்பினார். அத்தகைய உண்மையான இரட்சகருக்காக நாம் நம்முடைய பிதாவைப் புகழ வேண்டும்! அவர் இந்த விஷயங்களை தன்னுடைய சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் அனுபவித்தார்.

---

இரண்டாவதாக, உலகில் இரட்சகர் கிறிஸ்து மட்டுமே (Secondly, Christ is the only Savior of the world)

மனிதர்களின் எண்ணங்களின்படி உலகம் இயேசு கிறிஸ்துவை உலகின் இரட்சகராகப் பார்க்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் கடவுளின் திட்டத்தின்படி அவர் உலகின் ஒரே இரட்சகர்.

பேதுரு, “இந்த வகையான தாழ்மையான, பாடுபடும் மேசியாவை நாங்கள் தேடவில்லை” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். மேலும் மனிதர்கள் இன்றும் அதையேதான் சொல்கிறார்கள். “நிராகரிக்கப்பட்டு, கொலை செய்யப்பட்ட இயேசுவில் எங்களுக்கு ஆர்வம் இருக்க முடியாது. அவர் எங்கள் ராஜா அல்ல.” ஆனால் கடவுளின் வழிகள் நம்முடைய வழிகள் அல்ல என்பதை நாம் உணருகிறோமா? மேலும் கடவுள் தம்முடைய ராஜாவை உருவாக்கினார், மேலும் அவரை எல்லா நாமத்திற்கும் மேலாக உயர்த்தினார். நாம் அதைப் பார்க்கவில்லை என்றால், அது நம்முடைய மனம் மனிதனின் காரியங்களில் வைக்கப்பட்டிருப்பதால்தான். மேலும் நாம் அதைப் பார்க்கவில்லை என்பதால், அது அதை மாற்றுவதில்லை.

கடவுளின் தெய்வீகத் திட்டத்தைச் சரியாக நிறைவேற்றிய இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு ஒரு இரட்சகர், ராஜா, விடுவிப்பவர், அல்லது மேசியாவை நீங்கள் தேடுகிறீர்கள் என்றால், அவர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைப்பதற்குக் சிறப்பாகப் பொருந்துபவரை நீங்கள் தேடுகிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் உங்கள் மனதை மனிதனின் விருப்பங்களில் வைத்திருக்கிறீர்கள், மேலும் சாத்தானுக்கு இடம் கொடுத்திருக்கிறீர்கள், மேலும் கிறிஸ்துவுக்கு ஒரு குற்றமாக இருக்கிறீர்கள்.

அந்த நாளில், கடவுளின் கண்ணோட்டத்தில், இயேசு எருசலேமுக்குப் போகவும், பல பாடுகளை அனுபவிக்கவும், கொல்லப்படவும் வேண்டியிருந்தது. இது ஒரு தெய்வீக அவசியம். ஆனால் மனிதனின் கண்ணோட்டத்தில், அது அவர்களுடைய மேசியாவின் கண்ணோட்டத்துடன் புரிந்துகொள்ள முடியாததாக இருந்தது. மனிதர்கள் இன்றும் அப்படியே இருக்கிறார்கள். மேலும் மனிதர்கள் இன்றும் சிலுவையை ஒரு இடறலாக, தேவையற்றதாக, மற்றும் தவிர்க்கக்கூடியதாகப் பார்க்கிறார்கள். நம்முடைய எண்ணங்களிலும் வாழ்க்கையிலும் சிலுவையை நாம் தவிர்க்கிறோமா? அப்படியானால் நாம் நம்முடைய மனதை மனிதனின் விருப்பங்களில் வைத்திருக்கிறோம், கடவுளின் காரியங்களைச் சிந்திக்கவில்லை. நீங்கள் கிறிஸ்துவுக்கு எதிரி. நீங்கள் சாத்தானின் எண்ணங்களைச் சிந்திக்கிறீர்கள். மாம்சத்தின் சிந்தை தேவனுக்கு விரோதமான பகை என்று ரோமர் 8 சொல்கிறது.

---

மூன்றாவதாக, கடவுளின் மிகப்பெரிய ஆர்வம் கிறிஸ்துவின் பாடுகளும், மரணமும், உயிர்த்தெழுதலுமே (Thirdly, God’s greatest interest is the suffering, death, and resurrection of Christ)

இதுவே தெய்வீகத் திட்டம், இதுவே சுவிசேஷம், இதுவே கடவுளின் விருப்பங்கள். இதுவே எந்த ஆத்துமாவையும் இரட்சிக்கும். நாம் நம்முடைய மனதை இதில் வைத்திருக்கிறோமா? ஒரு மொழிபெயர்ப்பு சொல்கிறது: “ஏனெனில் நீர் சுவைக்கிறீர்” – அதன் பொருள் நீங்கள் அதை அனுபவிக்கிறீர்கள், அதை ருசிக்கிறீர்கள். கிறிஸ்துவின் பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் பற்றிய சத்தியத்தை நாம் சுவைத்து அனுபவிக்கிறோமா, அல்லது நீங்கள் தவிர்க்க விரும்பும் ஒரு தடையா அது? அப்படியானால் நீங்கள் உங்கள் மனதை மனிதனின் காரியங்களில் வைத்திருக்கிறோம், மேலும் நீங்கள் கடவுளின் காரியங்களைச் சிந்திப்பதில்லை.

கிறிஸ்துவின் பாவநிவாரண மரணத்தைப் பற்றிய போதனையைப் போல ஆழமாக முக்கியமான வேதாகமப் போதனை எதுவுமில்லை என்று இந்தக் குறிப்புகளிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வோமாக.

பேதுருவைக் கடிந்துகொள்ள நம் கர்த்தர் பயன்படுத்திய மொழியை விட இதற்குத் தெளிவான ஆதாரம் நமக்கு இருக்க முடியாது. அவர் பேதுருவை “சாத்தானே” என்ற பயங்கரமான பெயரால் அழைக்கிறார், அவர் ஒரு எதிரி போல இருப்பதாகவும், அவருடைய மரணத்தைத் தடுக்க முயற்சிப்பதில் பிசாசின் கிரியையைச் செய்வதாகவும் கூறுகிறார். அவர் இப்பதான் “ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்” என்று அழைத்த ஒருவனை நோக்கி, “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே! நீ எனக்கு ஓர் இடறலாயிருக்கிறாய்” என்று சொல்கிறார். அவர் இப்பதான் மிகவும் பாராட்டப்பட்ட ஒருவன், “நீ தேவனுக்குரியவைகளைச் சிந்தியாமல், மனுஷுக்குரியவைகளையே சிந்திக்கிறாய்” என்று சொல்கிறார். இதைவிட வலுவான வார்த்தைகள் நம் கர்த்தரின் உதடுகளிலிருந்து ஒருபோதும் வரவில்லை. அத்தகைய அன்புள்ள இரட்சகரிடமிருந்து அத்தகைய உண்மையான சீஷனுக்கு அத்தகைய கடுமையான கண்டனத்தை வரவழைத்த தவறு, உண்மையிலேயே ஒரு வலிமை வாய்ந்த தவறாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்து நம்மைச் சிலுவையை கிறிஸ்தவத்தின் மையச் சத்தியமாகக் கருதுவதே உண்மை. அதைவிட நமக்கு முக்கியமானது எதுவும் இல்லை, மேலும் நாம் அதை எப்போதும் சுவைக்க வேண்டும். அவருடைய பதிலாள் மரணம் மற்றும் அதிலிருந்து வரும் நன்மைகளைப் பற்றிய சரியான கருத்துக்கள் வேதாகம-மதத்தின் அடித்தளத்திலேயே உள்ளன. இதை நாம் ஒருபோதும் மறக்க வேண்டாம். சபை அரசாங்கம், இரண்டாம் வருகை, வெளிப்படுத்துதல் சத்தியங்கள் மற்றும் ஆராதனையின் வடிவம் போன்ற விஷயங்களில், மனிதர்கள் நம்மிடமிருந்து வேறுபடலாம், இருப்பினும் பாதுகாப்பாகப் பரலோகத்தை அடையலாம். சமாதானத்தின் வழியாகக் கிறிஸ்துவின் பாவநிவாரண மரணம் என்ற விஷயத்தில், சத்தியம் ஒன்று மட்டுமே. இங்கே நாம் தவறாக இருந்தால், நாம் என்றென்றும் அழிந்து போனவர்கள்.

வேறு பல விஷயங்களில் உள்ள தவறு ஒரு தோல் நோய் மட்டுமே. கிறிஸ்துவின் மரணம் பற்றிய தவறு இருதயத்தில் உள்ள ஒரு நோய். இங்கே நாம் நிலைநிறுத்துவோம். இந்த இடத்திலிருந்து எதுவும் நம்மை அசைக்க விடாதே. நம்முடைய எல்லா நம்பிக்கைகளின் தொகையும், “கிறிஸ்து நமக்காக மரித்தார்” என்பதேயாகும் (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:10). அந்தப் போதனையை விட்டுவிட்டால், நமக்கு எந்த உறுதியான நம்பிக்கையும் இல்லை.

ஒரு சபையாக, நாம் கடவுளின் விருப்பங்களில் கவனம் செலுத்துகிறோமா அல்லது மனிதனின் விருப்பங்களில் கவனம் செலுத்துகிறோமா? நம்முடைய எண்ணங்கள் கடவுளின் எண்ணங்கள் அல்ல என்று நீங்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சில சமயங்களில் நாம் மிகவும் நல்லது மற்றும் அன்பானது என்று நினைப்பது சாத்தானின் எண்ணங்களாக இருக்கலாம், மேலும் நாம் மனிதனின் விருப்பங்களில் அல்லாமல் கடவுளின் விருப்பங்களில் நம்முடைய மனதை வைத்திருப்பதால், நாம் கிறிஸ்துவுக்கு எதிரிகளாக மாறிக் கொண்டிருக்கலாம். மனிதர்களுக்கும் பெண்களுக்கும் உதவுவதாக நினைத்து, அதன்பின் சுவிசேஷத்தை பின் இருக்கையில் வைத்து, மேலும் பல நடவடிக்கைகளைச் செய்வதன் மூலம் நாம் எவ்வளவு தவறாகப் போக முடியும் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? கடவுளின் பெரிய ஆர்வம் கிறிஸ்துவின் பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் ஆகும். இதுவே அழிந்து போகும் மனிதகுலத்தை இரட்சிக்கக்கூடிய சுவிசேஷம். ஒரு சபையாக நாம் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதை விடச் சிறந்தது என்று நாம் நினைத்தால், நாம் சாத்தானின் குரலைக் கேட்டிருக்கிறோம், கடவுளின் விருப்பங்களில் அல்லாமல் மனிதனின் விருப்பங்களில் நம்முடைய மனதை வைத்திருக்கிறோம்.

---

நான்காவதாக, பாடுகள் இல்லாமல் மகிமை இல்லை (Fourthly, there is no glory without pain)

பேதுருவின் தற்காலிகக் கண்ணால் பார்க்க முடிந்தது எல்லாம் செயல்முறை: பாடுகள், மரணம், ஆனால் முடிவு அல்ல. அவர் செய்ய விரும்பியது எல்லாம் தற்போதைய வலியை அகற்றுவதுதான், அந்த வலியின் இறுதி மதிப்புக்கு அவரால் எந்தச் சிந்தனையும் கொடுக்க முடியவில்லை. அவரால் எதிர்காலத்தின் விளைவைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, அதனால் அவர் நிகழ்காலத்தைக் கெடுத்தார்.

மேலும் நாம் அப்படி இருக்கிறோம். அடுத்த வசனத்தில் இயேசு, எனக்காக மட்டுமல்ல, பின்பற்றும் ஒவ்வொருவரும் சிலுவையைச் சுமக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார். நம்மை மறுப்பதன் மூலம் மட்டுமே நாம் பூரணப்படுத்தப்படுகிறோம் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். மேலும் கடவுள் நம்மை வலியும் பாடுகளும் மூலம் இயேசு கிறிஸ்துவின் சாயலுக்கு மாற்றுகிறார் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம், மேலும் நாம் பார்க்க முடிந்தது எல்லாம் தற்போதைய வலி, மேலும் அது நம்மைப் பூரணப்படுத்தும் போது அதிலிருந்து நம்மை வெளியேற்றும்படி கடவுளிடம் அழுகிறோம். நாம் கடவுள் சிந்திப்பது போலச் சிந்திப்பதில்லை. கடவுள் பார்ப்பது போல நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பார்ப்பதில்லை. நாம் பார்க்க முடிந்தது எல்லாம் தற்போதைய இருள், தற்போதைய வலி, தற்போதைய பாடுகள். கடவுள் எதிர்கால மகிமையைப் பார்க்கிறார். பேதுருவையும் சீஷர்களையும் பாருங்கள்: அவர்கள் தங்கள் வழியில் காரியங்களைச் செய்யக் கடவுளை விரும்பினார்கள். அவர்கள் ஆடம்பரம், மகத்துவம், மற்றும் ராஜ்யம் மற்றும் முழு விஷயத்தையும், இப்போதே விரும்பினார்கள். ஆனால் பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், வலி இல்லாமல் மகிமை இல்லை, செயல்முறையில் ஒரு முள் இல்லாமல் வெல்ல வேண்டிய கிரீடம் இல்லை.

கிறிஸ்துவுக்கான கடவுளின் திட்டத்தைப் போலவே, நம்மை கிறிஸ்துவின் சாயலுக்கு மாற்றக் கடவுளுக்கு ஒரு திட்டம் உள்ளது. நமக்கு ஒரு அவசியம் உள்ளது… நாம் அதைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். இது கடவுளின் திட்டம், மேலும் மனிதர்களுக்கு, “கடவுளே, என் திட்டத்தை உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நீங்கள் அதற்கேற்ப சரிசெய்யும்படி என் திட்டத்தை நீங்கள் அறிய வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்” என்று சொல்ல விருப்பம் இல்லை. அது நமக்குச் சிரிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றுகிறது, இருப்பினும் நாம் அதை எப்போதும் செய்கிறோம், நாம் கடவுளிடம், “சொல்லுங்கள், கடவுளே, நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை, என்னிடம் ஒரு சிறந்த திட்டம் உள்ளது. நான் கடந்து செல்லும் பாடுகள் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை, இருக்கும் சூழ்நிலைகள் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை,” என்று சொல்லும்போது,

“கர்த்தாவே, காரியங்கள் போகும் விதம் என் திட்டத்தின்படி இல்லை என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். கடவுளே, நான் ஏன் இந்தச் சோதனைகள் மற்றும் இந்தப் பாடுகள் மற்றும் இந்தப் பிரச்சனை மற்றும் அந்தப் பிரச்சனை வழியாகப் போக வேண்டும், மேலும் ஏன் இன்னார் மரித்தார், மேலும் நான் ஏன் என் வேலையை இழந்தேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மேலும், கர்த்தாவே, நீங்கள் எந்தத் திட்டத்தில் செயல்படுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அது என்னுடையது அல்ல, மேலும் அது காரியங்களைச் செய்ய நான் உணரும் மிகச் சிறந்த வழியுடன் சரியாகப் பொருந்துவது போலத் தெரியவில்லை.” மேலும் நாம் சிறந்த அணுகுமுறை என்று நினைப்பதைப் பற்றி நாம் கடவுளுடன் பேச ஆரம்பிக்கிறோம். அது அதே விஷயம்.

மேலும் நாம் உணருவது போலத் திட்டத்தைக் கடவுளுக்கு முன்வைக்க விரும்புகிறோம், “கர்த்தாவே, இப்போது திட்டமானது இப்படித்தான் செயல்பட வேண்டும். புள்ளி ஒன்று, வலி இல்லை, கர்த்தாவே. இரண்டு, பாடுகள் இல்லை, கர்த்தாவே. சோதனைகள் இல்லை, கஷ்டம் இல்லை, வெறும் தடையற்ற மகிழ்ச்சி மற்றும் மகிமை.” அதுதான் நம்முடைய திட்டம், எப்போதும் நம்முடைய திட்டம், ஏனென்றால் வலி வந்தவுடன், நாம் குழப்பமடைந்து, நம்முடைய திட்டத்தைக் கடவுளிடம் கட்டளையிடுகிறோம்.

மேலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு சோதனை வரும்போது, ​​அல்லது ஒரு வலிமிகுந்த காரியம் வரும்போது, ​​நாம் கடவுளிடம் கத்தி, “ஏய், கடவுளே, உங்கள் திட்டங்களை என்னுடையவற்றுடன் ஒப்பிடுங்கள்,” என்று சொல்வதில்லை, நாம் கடவுளிடம், “என்னுடைய திட்டத்தை உங்கள் திட்டத்துடன் ஒப்பிட எனக்கு உதவுங்கள்” என்று சொல்கிறோம். நம்முடைய வழி மகிமையின் வழி. நம்முடைய வழி மகிழ்ச்சியின் வழி. நம்முடைய வழி ஆசீர்வாதத்தின் வழி. நம்முடைய வழி வலி இல்லாத வழி. அவருடைய வழி முதலில் பாடுகள், அதன்பின் மகிமை, அதன்பின் மகிழ்ச்சி, அதன்பின் ஆசீர்வாதம். பேதுருவும் அதைக் கற்றுக்கொண்டார். 1 பேதுரு 1:6-7: “இப்பொழுது கொஞ்சக்காலம் பலவிதமான சோதனைகளால் துக்கப்பட வேண்டியிருந்தாலும், அதற்காக நீங்கள் மிகவும் சந்தோஷப்படுகிறீர்கள். அழிந்து போகும் பொன்னானது அக்கினியினால் சோதிக்கப்படுவது போல, உங்கள் விசுவாசம் சோதிக்கப்பட்டு, இயேசு கிறிஸ்து வெளிப்படும்போது புகழ்ச்சி…”

கடவுளின் செயல்முறைகள் சிக்கலானதாகவோ அல்லது நமக்கு எதிராகவோ இருக்கும்போது, ​​நாம் மௌனமாகச் சம்மதிப்பதும், தெய்வீக சித்தத்திற்குக் கட்டளையிடாமல் இருப்பதும் நமக்கு மிகவும் தேவை. கடவுள் நம்முடைய போதனை இல்லாமல், அவர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவருக்குத் தெரியும்.

நாம் பாடுகளை இந்த நிகழ்கால வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடையதாகப் பார்க்க முனைகிறோம், அவை இதில் சங்கடமானவை, ஆனால் அவற்றால் அளவிட வேறு விதிகள் உள்ளன, அவை சரியாகக் கவனிக்கப்பட்டால், நாம் அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் தாங்க உதவும் (ரோமர் 8:18).

---

ஐந்தாவதாக, சாத்தானின் கருவி (Fifthly, Satan’s instrument)

நம்முடைய மிக நெருங்கிய நண்பர்கள்/உறவினர்கள் கடவுளின் சித்தத்தில் நம்மைத் தடுக்கச் சாத்தானின் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படலாம்.

இயேசுவுக்கான கடவுளின் சித்தம் என்ன? பாடுகள், மரணம், உயிர்த்தெழுதல். பேதுரு யார்? அவருடைய மிக நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவர்… அவர் இப்பதான் கிறிஸ்துவை மகிழ்வித்திருந்தார்… “ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன் நீ, சீமோன்…” அவர் வரவிருக்கும் ராஜ்யம் மற்றும் சபையில் பேதுருவின் தனித்துவமான, விசேஷித்த இடத்தைப் பற்றிப் பேசினார்… இந்த நெருங்கிய நண்பன்… சபையைக் கட்டுவதில் வல்லமையாகப் பயன்படுத்தப்படப் போகிறவன்… அவர் யூதர்கள், சமாரியர்கள் மற்றும் புறஜாதிகளுக்கு ராஜ்யத்தின் கதவுகளைத் திறப்பார்.

இந்த பேதுரு சாத்தானின் கருவியாக மாறுகிறார்… ஓர் இடறல்… இப்போது ஒரு எதிரி… “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே.”

இயேசு பேதுருவைச் சாத்தான் என்று அழைத்தபோது அவரை நேசித்தாரா? நிச்சயமாக அவர் நேசித்தார். அவர் பேதுருவின் பாவங்களுக்காகச் சிலுவைக்குச் சென்றார். அவர் அவனை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன் என்று சொன்னபோது நேசித்தது போலவே… ஆனால் அவர் தம்முடைய மிக நெருங்கிய நண்பரைக் கடவுளின் சித்தத்தைச் செய்வதற்கும் தனக்கும் இடையில் நிற்க அனுமதிக்க மாட்டார்.

நம்முடைய சிறந்த மற்றும் பிரியமான நண்பர்களின் சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாத கைகளாலேயே நமக்குச் சோதனைகளை அனுப்பும் நுட்பம் சாத்தானுடையது. இவ்வாறு அவன் ஏவாளால் ஆதாமைத் தாக்கினான், யோபுவைத் தன் மனைவியால் தாக்கினான், மேலும் இங்கே கிறிஸ்துவைத் தம்முடைய அன்பான பேதுருவால் தாக்கினான். நம்முடைய நண்பர்களின் தயவுகூடச் சாத்தானால் அடிக்கடி தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, மேலும் நமக்குச் சோதனைகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

கடவுளின் சித்தத்தைச் செய்வதற்கான உறுதியிலிருந்து அவரைத் திசை திருப்ப இயேசுவின் நெருங்கிய நண்பரைச் சாத்தான் பயன்படுத்த முயற்சிப்பதைக் காணும்போது… நம்முடைய நெருங்கிய மற்றும் நெருக்கமான நண்பர்கள்/குடும்ப உறுப்பினர்கள் கடவுளின் சித்தத்திலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பவோ அல்லது கடவுளின் சித்தத்தைச் செய்வதிலிருந்து நம்மைத் தடுக்கவோ முயற்சித்தால் நாம் ஆச்சரியப்பட வேண்டுமா? நமக்கு, கடவுளின் சித்தம் என்பது வேதாகமத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட சித்தம். யாராவது, ஒருவேளை நண்பர்கள், கணவன், மனைவி, குழந்தைகள், கடவுளின் சித்தத்தைச் செய்வதிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பினால், நாம் அவர்களைச் சாத்தானால் பயன்படுத்தப்படும் கருவிகளாகப் பார்க்க வேண்டும். பல நேரங்களில், கடவுளின் சித்தத்தைச் செய்யாமல் இருப்பதற்கு அவர்களை ஒரு சாக்குப்போக்காகக் கொடுக்காதீர்கள்.

“எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே,” என்று சொல்லி ஆரம்பிக்கவோ, அல்லது அவர்களை எந்த வகையிலும் வெறுக்கவோ வேண்டாம்… ஆனால் சாத்தான் அவர்களுடைய உலகப்பற்று, மனிதர்களின் காரியங்களில் வைக்கப்பட்ட அவர்களுடைய மனம், அவர்களுடைய மனித அன்பு ஆகியவற்றைக் கடவுளின் சித்தத்தைச் செய்வதிலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பப் பயன்படுத்துகிறான் என்று பாருங்கள்.

தங்களுடைய ஆவிக்குரிய உணர்வுகள் செயல்பட வைக்கப்பட்டவர்கள், ஒரு நண்பரிடமிருந்து, ஒரு சீஷனிடமிருந்து, அல்லது ஒரு உறவினரிடமிருந்து கூட, தங்கள் கடமையிலிருந்து அவர்களைத் திசை திருப்பும் சாத்தானின் குரலைப் பற்றி அறிந்திருப்பார்கள். நாம் யார் பேசுகிறார்கள் என்பதைக் கவனிக்கக் கூடாது, மாறாக என்ன பேசப்படுகிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். பிசாசின் குரலை நாம் அறியக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நம்மை நன்மையிலிருந்து விலக்கி, கடவுளுக்காக அதிகமாகச் செய்வதில் பயப்பட வைக்க விரும்புபவர் எவரோ, அவர் சாத்தானின் மொழியில் பேசுகிறார்.

தங்களுடைய நட்பான ஆலோசனையை நமக்கு அளிப்பவர்களிடம் நாம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்? நாம் கெட்டுப் போவது இங்கேதான்… “ஆ என் பெற்றோர், அல்லது நண்பர்கள், சகோதரர்கள், அவர் மிகவும் பக்தியுள்ளவர், அதனால் நாம் கண்களை மூடிக்கொண்டு சிலவற்றைப் பின்பற்றுகிறோம்.” ஆனால் தம்மை அவருடைய நண்பர்கள்/உறவினர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களிடம் நாம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்? நான் பதிலளிக்கிறேன், “அவர்களுடைய ஆலோசனையைச் சோதித்துப் பாருங்கள், மேலும் அது கடவுளின் காரியங்களைச் சுவைக்கிறதா அல்லது மனிதனின் காரியங்களைச் சுவைக்கிறதா என்று கவனமாக ஆராயுங்கள்.” அவர்கள் அப்போஸ்தலர்களாகவோ, அல்லது தேவதூதர்களாகவோ இருந்தாலும், அதை வேதத்தின் சோதனையில் கொண்டு வாருங்கள். அவர்களின் பொதுவான பழக்கவழக்கங்களில் உள்ள நபர்கள் பக்தியுள்ளவர்கள் என்பது நாம் அவர்களுடைய ஆலோசனையை எல்லாவற்றிலும் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதற்கு ஒரு காரணமல்ல; ஏனென்றால் மிகச் சிறந்த மனிதர்களும் தவறு செய்பவர்கள், மேலும் தங்கள் விருப்பங்கள் அல்லது உணர்ச்சிகளால் பாதிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது: மேலும் சாத்தானால் அவர்களைத் தன் விருப்பங்களுக்குள் கொண்டு வர முடிந்தால், அவர் மிகச் சிறந்த மனிதர்களைத் தாக்குவதற்கு அவர்களை விசேஷமாகப் பயன்படுத்துவார்.

ஏவாளால் அவன் ஆதாமைத் தாக்கினான்; மேலும் யோபுவைத் தன் மனைவியால் தாக்கினான்; மேலும் நம்முடைய கர்த்தரைத் தாமே தம்முடைய அன்பான அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவால் தாக்கினான். நான் சொல்கிறேன், உங்களுக்கு என்ன ஆலோசனை கொடுக்கப்பட்டாலும், அதை கடவுளின் வார்த்தையின் உரைகல்லால் சோதியுங்கள்: அது மாம்ச ரீதியான ஆறுதல் மற்றும் உலக விவேகத்தைச் சுவைத்தால், அதை நீங்கள் பின்பற்றுவதில் கவனமாக இருங்கள்: மாறாக, அது வெளிப்படையாகக் கடவுளின் மகிமையைக் கருத்தில் கொண்டிருந்தால், அதை நீங்கள் நிராகரிப்பதில் கவனமாக இருங்கள்.

கடவுளின் சொந்த வழிகாட்டுதல் இதுதான், “அவைகள் தேவனால் உண்டானவைகளோ என்று ஆவிகளைச் சோதித்துப் பாருங்கள்;” “வேதத்தையும் சாட்சியத்தையும் நாடுங்கள்; இந்த வார்த்தையின்படி அவர்கள் பேசவில்லை என்றால், அவர்களுக்குள் ஒளி இல்லை;” “எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பார்த்து, நலமானதைப் பற்றிக் கொள்ளுங்கள்.” பல சந்தர்ப்பங்களில், நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டைக் கண்டுபிடிப்பது எளிதாக இருக்காது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்கிறோம்: மேலும் ஆலோசனை கூறுபவரின் பாசம் நம்முடைய கண்களை ஆலோசனையின் பாவத்திற்கு குருடாக்கலாம். ஆனால் நாமே வழக்கமாக கடவுளின் காரியங்களைச் சுவைப்பவர்களாக இருந்தால், நாம் ஒரு ஆவிக்குரிய பகுத்தறிவைப் பெறுவோம், அது சுவை மற்றும் வாசனை உணர்வுகளைப் போல, வெளிப்புறத் தோற்றத்தில் நல்லதாகவும் ஆரோக்கியமானதாகவும் இருக்கும் காரியங்களின் விஷத்தன்மையுள்ள குணங்களை நாம் உணர உதவும். ஆனால் கடவுளையே தங்கள் வழிகாட்டியாகக் கொண்டிருப்பது எல்லாருக்கும் உள்ள சிலாக்கியம்: எனவே அவரைப் பாருங்கள், மேலும் “அவர் உங்கள் பாதைகளைச் செம்மைப்படுத்துவார்;” “முடிவில் அவர் உங்களைக் மகிமைக்குக் கொண்டு வரும் வரை, அவர் தம்முடைய ஆலோசனையால் உங்களை வழிநடத்துவார்.”

மேலும், விசுவாசிகளாக, யாருக்காவது ஆலோசனை கொடுப்பதற்கு முன், நம்முடைய ஆலோசனை வேதாகம அடிப்படையிலானது என்றும், மனிதனின் விருப்பங்களில் அல்லாமல் கடவுளின் விருப்பங்கள் மனதில் வைக்கப்பட்டுள்ளன என்றும் உறுதிப்படுத்துவது எப்போதும் முக்கியம், அதனால் நாம் சாத்தானின் கருவிகளாக மாற மாட்டோம்.

நீங்கள் உங்கள் வீட்டை வேதாகமத்தின்படி நடத்தத் தீர்மானிக்கிறீர்கள்… வீட்டில் விதிகளை வைக்கிறீர்கள்… ஒருவேளை பிள்ளைகள் அல்லது மனைவி, “இப்படி வாழ்வது கூடாது… ஆ நாம் இவ்வளவு கண்டிப்புடன் இருக்கக் கூடாது… உம்மீது இரக்கம் வையும்… நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபிக்க வேண்டியதில்லை… இவ்வளவு நேரம் வாசிக்க வேண்டியதில்லை… அது மிகவும் கண்டிப்பானது… மிகவும் தன்னையே மறுப்பது…” என்று சொல்லலாம். நாம், “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே… நீ ஒரு இடறல்… நீ கடவுளின் எண்ணங்களை அல்ல, மனிதனின் எண்ணங்களைச் சிந்திக்கிறாய்…” என்று சொல்லத் தயாராக இருப்போமா?

என்னைக் காட்டிலும் அதிகமாகத் தகப்பன், தாய், சகோதரன், சகோதரி, கணவன், மனைவி ஆகியோரை நேசிப்பவன் எனக்குத் தகுதியற்றவன் என்று இயேசு சொல்கிறார்… நாம் யாரையும் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்ற ஒரு சீஷத்துவத்திற்கு அவர் நம்மை அழைக்கிறார்… நாம் எவ்வளவு நெருக்கமானவர்களாக இருந்தாலும்… நமக்கும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட கடவுளின் சித்தத்திற்கும் இடையில் நிற்க.

கர்த்தரின் இந்த உறுதியே நம்முடைய உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்… யாராவது, அவர்/அவள் யாராக இருந்தாலும், நமக்கும் கீழ்ப்படிதலின் பாதைக்கும் இடையில் நிற்க விரும்பினால், “எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே… எனக்கும் கடவுளின் சித்தத்திற்கும் இடையில் நிற்க வேண்டாம்…” என்று சொல்ல வேண்டும். அவர்கள் உங்களைக் கடுமையாக… இரக்கமற்றவராகக் குற்றம் சாட்டலாம்…

ஆம்… இயேசு பேதுருவிடம் கடுமையாகத் தோன்றுகிறார்… ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவர் சொல்ல வேண்டிய மிகச் சிறந்த விஷயம் அதுதான்… இல்லையெனில், முழு மீட்பும் ஆபத்தில் உள்ளது… “நான் பாடுபட்டு மரிக்க வேண்டும்… இல்லையெனில் உங்களுக்கும் முழு மனிதகுலத்திற்கும் இரட்சகர் இருக்க மாட்டார்…” தம்முடைய சொந்தச் சீஷனிடம் கடுமையாக இருக்கத் தயாராக இருந்த ஒரு உறுதியான இரட்சகருக்காகக் கடவுளுக்கு ஸ்தோத்திரம்!

மற்ற மனிதர்களின் நித்திய ஆத்துமாக்களுக்காக நாம் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த விஷயம்… அவர்களுடைய முட்டாள்தனமான… மனித காரணங்கள் கட்டளையிடுவது போல அவர்களிடம் நன்றாகப் பேசுவது அல்ல… நாம் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த விஷயம்… அவர்களுக்குச் சிலுவையைக் காண்பிப்பது. நம்முடைய முன்னேற்றத்தைத் தடுப்பவர்களை நாம் ஓர் இடறலாகப் பார்க்க வேண்டும். கடவுளுக்காகச் செய்வதற்கு அல்லது பாடுபடுவதற்கு நம்மைத் தடுப்பவர்கள், மற்ற விஷயங்களில் அவர்கள் யாராக இருந்தாலும், அதில் அவர்கள் சாத்தான்கள், எதிரிகள்.

---

ஆறாவதாக, மனித ஞானம் எப்போதும் பிசாசுக்குரியது (Sixthly, human wisdom is always devilish)

“எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே… ஏனென்றால்… உன் சிந்தனை முறைகள் மனித ஞானத்தால் கட்டளையிடப்படுகின்றன… நீ மனிதர்களின் எண்ணங்களைச் சிந்திக்கிறாய்… கடவுளின் எண்ணங்களை அல்ல…” முரண்பாடு கடவுளுக்கும் பிசாசுக்கும் இடையில் அல்ல என்பதைக் கவனியுங்கள்… ஆனால் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில். நீ ஒரு மனிதனாகச் சிந்திக்கிறாய், ஒரு மனித பகுத்தறிவு மட்டத்தில்… உன் மனம் வெறும் மனிதக் கண்ணோட்டங்களால் பாதிக்கப்படுகிறது… நான் மேசியாவின் இலக்கை எப்படி நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று…

கடவுள் உலகத்தின் ஞானத்தை முட்டாள்தனமாக்கினார்… அவருடைய எண்ணங்கள் நம்முடைய எண்ணங்கள் அல்ல… அவருடைய வழிகள் நம்முடைய வழிகள் அல்ல…

ஆ, சபை மற்றும் அதன் ஊழியம் குறித்து… கடவுளின் கிரியையில் மீட்பின் நோக்கங்களை முன்னெடுத்துச் செல்வதில் மனிதர்கள் வெறும் மனித ஞானத்தைப் பயன்படுத்தும்போது என்ன தீங்கு வந்துள்ளது என்பதை யாரால் அளவிட முடியும்… சபைகள் அழிக்கப்பட்டுள்ளன. கடவுளின் கிரியை தடுக்கப்பட்டு, மனிதனின் ஞானத்தைக் கேட்டதால் சாத்தானின் கிரியையாக மாறியது. கடவுள் மனித ஞானத்தைக் குழப்புவதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்… அவர் பலவீனமான விஷயங்களைக் கொண்டு பலமானவர்களைக் குழப்புகிறார்.

“சிலுவை இல்லை, பாடுகள் இல்லை, வலி இல்லை, மரணம் இல்லை” என்று சொல்வதன் மூலம், பேதுரு அந்த ராஜ்யத்தின் அடித்தளத்தையே தாக்குகிறார். அவர், “உம்மேல் இரக்கம் வையும், கர்த்தாவே… இது உமக்கு ஒருபோதும் நேரிடக் கூடாது…” என்று சொல்லும்போது, ​​அவர் அப்படிப் பேசுகிறார்… எல்லா நேர்மையுடனும் அவர் ஒரு மனிதனாகச் சிந்திக்கிறார்.

கடவுளின் மக்களே… கவனமாக இருங்கள், கவனமாக இருங்கள்… ராஜ்யத்தின் கிரியைகளில் வெறும் மனித நடைமுறைவாதத்தைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருங்கள்… உலக வியாபாரக் கொள்கைகளைச் சபைக்குள் இறக்குமதி செய்வதில் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்… சந்தைப்படுத்தல் கருத்துக்கள்… மனிதநேயக் கொள்கைகள்… சமூக சுவிசேஷம்… உலக அளவில் அவர்களுக்கு எப்படியாவது உதவுவது அவர்களைக் கிறிஸ்துவிடம் கொண்டு வரும்… உலகின் வெற்றிக் கருத்துக்கள்… எண்ணிக்கைகள், கூட்டம்… அவை கர்த்தருக்கு அப்போதும் இப்போதும் குற்றமாக இருந்தன.

தன்னைக் காத்துக் கொள்வது மற்றும் தன்னை உயர்த்திக் கொள்வது பிசாசின் கோட்பாடு… “உன்னைக் காத்துக் கொள்… உன்னை நீயே அனுபவித்துக் கொள், அந்த வழியில் மேசியாவாக இரு.” சாத்தானின் கொள்கையின் முழு நோக்கம் சுயநலம் மனிதனின் பிரதான நோக்கமாக அங்கீகரிக்கப்படுவதே ஆகும். சாத்தானின் சோதனை இதைவிடக் குறைவாக எதையும் நோக்கமாகக் கொள்வதில்லை… சுயநலம் உலகத்தை ஆளுவதால் அவன் உலகின் இளவரசன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

தியாகம் என்று எதுவுமில்லை… எல்லா மனிதர்களும் இருதயத்தில் சுயநலவாதிகள்… அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு விலை உண்டு… சிலர் மற்றவர்களை விட அதிகமாக வைத்திருக்கிறார்கள்… “ஒரு மனிதன் கொடுப்பதெல்லாம் அவனுடைய வாழ்க்கைக்காகத்தான்…”

பிசாசின் கோட்பாடு “உன்னைக் காத்துக் கொள்” என்பதே. எப்போதும் நம்மைச் சவால் செய்யும் மக்கள், அதிக ஆர்வம், தியாகம், ஜெபம், ஊழியம் செய்யத் தூண்டும் மக்கள்… “உன்னைக் காத்துக் கொள்…” என்று சொல்லும் மக்கள் அல்ல… பல…

“வேகத்தைக் குறை… நீங்கள் உங்களைக் கொன்றுவிடுவீர்கள்… நீங்கள் வயதாகிவிடுவீர்கள்… மரித்துவிடுவீர்கள்… உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்…” அது பிசாசின் மொழி… தன் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறவன் அதை இழப்பான் என்று நாம் காண்போம்…

---

ஏழாவதாக, சிலுவை ஒரு உரைகல் (Seventhly, the Cross as a Touchstone)

எந்தவொரு கிறிஸ்தவ போதனையை மதிப்பிடும்போது, ​​சிலுவையைப் பற்றிய போதனையை உங்கள் மதிப்பீட்டின் உரைகல்லாக ஆக்குங்கள்.

சிலுவை ஒரு தரநிலை அல்லது அளவுகோல் ஆகும், அதன் மூலம் ஒன்று தீர்ப்பளிக்கப்படுகிறது அல்லது அங்கீகரிக்கப்படுகிறது.

அவருடைய பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலின் அவசியத்தைப் பற்றிய இந்தத் தெளிவான போதனை… அவர் தம்முடைய மேசியாவின் பணியை எப்படி நிறைவேற்றுவார் என்ற மையப் பிரச்சினைகளை அவருடைய சொந்தச் சீஷர்கள் எவ்வளவு தூரம் புரிந்துகொண்டார்கள் என்பதைக் காட்ட ஒரு வினையூக்கியாக மாறியுள்ளது.

மனித இரட்சிப்பிற்கான சிலுவையின் அவசியத்தை எதிர்ப்பது அல்லது நடுநிலைப்படுத்துவது எதுவோ, அது சாத்தானே, கடவுளுடையதல்ல. இன்று நீங்கள் பார்த்தால், பல, பல பிரசங்கங்கள் கிறிஸ்துவின் நபர் மற்றும் போதனைகள், அற்புதங்கள், ஆசீர்வாதங்கள் ஆகியவற்றில் பெரிய பாராட்டைக் கொண்டுள்ளன… ஆனால் சிலுவைக்கான தெய்வீகக் காரணத்தை மிகவும் நுட்பமாக மறைக்கின்றன. கிறிஸ்துவின் மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் அங்கீகரிக்கப்படலாம், ஆனால் அவை பொதுவாக உணர்ச்சிப்பூர்வமான சொற்களில் மட்டுமே சிந்திக்கப்படுகின்றன.

இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றி அதிகமாக அறிந்து, அவரைக் குறித்து முக்கியமான இறையியல் உண்மையைச் சொல்ல முடியும், இருப்பினும் அவர் செய்ய வந்த கிரியையைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறி, அதனால் சுவிசேஷத்தைத் தவறவிட முடியும் என்பதற்குப் பேதுரு நேர்மறையான ஆதாரம்.

கிறிஸ்துவின் மகிமையைக் கண்டபோது, ​​அவர் உணர்ந்ததை பேதுரு வெளிப்படையாக மறந்துவிட்டார், மேலும், “கர்த்தாவே, நான் பாவியான மனுஷன், என்னை விட்டுப் போங்கள்!” என்று சத்தமிட்டார் (லூக்கா 5:8). நம்முடைய பாவத்தையும், பாவிகளாகிய நம் மீதுள்ள கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பையும் நாம் மறக்கும்போது, ​​சிலுவை மற்றும் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிச் குறைவாகச் சிந்திப்பது நமக்கு மிகவும் எளிது. இயேசுவைப் பற்றி நிறைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணங்களால் நம்முடைய மதத் தேவையை நாம் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளலாம். கிறிஸ்தவம் ஒரு நல்ல, சூடான, தெளிவற்ற மதமாக மாறுகிறது, அது நமக்கு நன்றாக உணர்த்துகிறது, ஏனென்றால் நாம் ஆரோக்கியமான மற்றும் நல்ல ஒன்றுடன் அடையாளம் கண்டுள்ளோம்.

இயேசு பாடுபடுவது அவசியம்… அது தெய்வீக நோக்கம், கடவுளின் தெய்வீக தன்மை மற்றும் மனிதனின் பாவமுள்ள சுபாவத்தில் வேரூன்றி உள்ளது… தேவகுமாரனின் பாடுகள், நிராகரிப்பு மற்றும் இரத்தம் சிந்துதலின் அவசியத்தை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் எதைப் பற்றியும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்… இயேசு கிறிஸ்துவின் பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இடத்தைக் கொண்டு பிரசங்கத்தை மதிப்பிடுங்கள்… அது மையமாக இருக்கிறதா?

எல்லாச் சத்தியங்களும் சிலுவைக்கு ஓடிச் செல்கிறதா, மேலும் சிலுவையிலிருந்து வெளியே வருகிறதா? பாடுபடும் இரட்சகரை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறனின்மை கடவுளின் சித்தத்தை மறுப்பதாகும்… சிலுவையின் வழியே கடவுளின் சித்தம்.

இன்று நாம் 21-ஆம் நூற்றாண்டில் பிரசங்கிக்கும்போது… கடவுள் எல்லையற்ற பரிசுத்தமானவர், மேலும் கடவுளின் சட்டம் நெகிழ்வுத்தன்மையற்ற நீதி உள்ளது, மேலும் மனிதனாகிய பாவி ஒருபோதும் மன்னிக்கப்பட வேண்டுமானால்… அந்தச் சட்டம் திருப்திப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

சிலுவை இன்றும் ஒரு குற்றம்… மனிதர்களுக்கு ஒரு இடறல்… தம்முடைய குமாரனின் இரத்தம் சிந்துதல் இல்லாமல் மனிதன் கடவுளிடம் வர முடியாது… அது பிரபலமானது அல்ல என்று நமக்குத் தெரியும், ஆனால் அதுவே ஒரே சத்தியம்…

இதுவே நித்திய சுவிசேஷம்… சிலுவைக்கு என்ன இடம் உள்ளது… எந்தப் போதனையிலும்… இதுவே எந்தப் போதனையின் மதிப்பீடு… சிலுவைதான் மனித மதத்தின் பெரிய சோதனை…

கிறிஸ்தவ மதத்தில் நீங்கள் செய்யும் எல்லா விஷயங்களிலும்… “கிறிஸ்துவின் சிலுவையைத் தவிர வேறொன்றையும் குறித்து நான் மேன்மைபாராட்டாதிருப்பேனாக” என்று பவுலுடன் உங்களால் சொல்ல முடியுமா… பரிசுத்த கடவுளின் பிரசன்னத்தில் நான் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவேன் என்ற என் நம்பிக்கையின் ஒரே அடிப்படை அதுதான்…

கடவுள் பேதுருவை ஒரு எதிரியிலிருந்து மாற்றி, புரிந்துகொள்ள வைத்தார்… அவர் அப். நடபடிகள் புத்தகத்தில், “அவர் கடவுளின் தீர்மானித்த முன்னறிவினால் ஒப்படைக்கப்பட்டார்… நீங்கள் கொலை செய்தீர்கள்…” என்று சொல்ல முடிந்தது… இப்போது ஒரு எதிரி அல்ல… இப்போது ஒரு உண்மையான சீஷனாக… மேலும் சிலுவையை உயர்த்தி… மனிதர்களைச் சிலுவைக்குச் சுட்டிக்காட்டி… அவரில் மற்றும் தனியாக…

அதுதான் இன்று நாம் பிரசங்கிக்க வேண்டிய செய்தி… அவர் மனித நண்பர்களை அவர் எடுக்க வேண்டிய பாதையைத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்காததற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி… இல்லையெனில் இரட்சகரோ அல்லது மீட்போ இருந்திருக்க மாட்டாது… தம்முடைய சொந்தச் சீஷனிடம் கடுமையாக இருக்கத் தயாராக இருந்த ஒரு உறுதியான இரட்சகருக்காகக் கடவுளுக்கு ஸ்தோத்திரம்!

மற்ற மனிதர்களின் நித்திய ஆத்துமாக்களுக்காக நாம் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த விஷயம்… அவர்களுடைய முட்டாள்தனமான… மனித காரணங்கள் கட்டளையிடுவது போல அவர்களிடம் நன்றாகப் பேசுவது அல்ல… நாம் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த விஷயம்… அவர்களுக்குச் சிலுவையைக் காண்பிப்பது.

---

ஆறாவதாக, நம்முடைய நண்பர்களின் ஆலோசனை (Sixthly, the advice of our friends)

இது ஏற்கனவே மேலே விரிவாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, ஐந்தாவதாக சேர்க்கப்பட்டது. இங்கே அது சுருக்கமாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:

நம்முடைய மிக நெருங்கிய நண்பர்கள்/உறவினர்கள் கூடச் சாத்தானின் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். கடவுளின் சித்தத்திலிருந்து நம்மைத் திசை திருப்பும் யாரையும் நாம் சாத்தானால் பயன்படுத்தப்படும் கருவிகளாகப் பார்க்க வேண்டும். நம்முடைய ஆலோசனைகளை எப்போதும் கடவுளின் வார்த்தையின் உரைகல்லால் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும், மேலும் நாம் கொடுக்கும் ஆலோசனைகள் கடவுளின் விருப்பங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும், மனிதனின் விருப்பங்களில் அல்ல.

---

ஏழாவதாக, மனித ஞானம் சாத்தானுக்குரியது (Seventhly, Human Wisdom is Satanic)

“எனக்குப் பின்னே போ, சாத்தானே… ஏனெனில்… உன் சிந்தனை முறைகள் மனித ஞானத்தால் கட்டளையிடப்படுகின்றன… நீ மனிதர்களின் எண்ணங்களைச் சிந்திக்கிறாய்… கடவுளின் எண்ணங்களை அல்ல…” என்பதன் மூலம், இயேசு மனிதப் பகுத்தறிவுக்குப் பதிலாகத் தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார். சபையின் கிரியைகளில் வெறும் மனிதப் நடைமுறைவாதம் ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது. சிலுவைதான் ஒரு போதனையின் மையச் சத்தியமா என்பதே அந்தப் போதனையின் மதிப்பீடு.

நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையை ஒரு சிலுவை-மையப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையாக வாழும்போது, ​​அது வலி மற்றும் பாடுகளைக் கொண்டு வந்தாலும், நீங்கள் கடவுளின் விருப்பங்களைச் சிந்திக்கிறீர்கள், மேலும் கிறிஸ்துவின் எதிரியாக இருப்பதிலிருந்து விலகி இருக்கிறீர்கள்.

ஞாயிறு காலை வருகிறது. நாம் அனைவரும், ஒரு பழக்கமாக, அதிகாலையில் எழுந்து, உடை அணிந்து, சபைக்கு வருகிறோம், மேலும் உங்களில் சிலர் வெகுதூரம் பயணம் செய்து வருகிறீர்கள். நாம் இங்கே கூடுகிறோம், பிரசங்கத்தைக் கேட்கிறோம், ஜெபிக்கிறோம், பாடுகிறோம், வாசிக்கிறோம், கொடுக்கிறோம், வீட்டிற்குச் செல்கிறோம். இதனால் இந்த உலகில் என்ன வித்தியாசம் ஏற்படுகிறது? உற்சாகமாக இருக்க ஏதேனும் காரணம் இருக்கிறதா? எதைப் பற்றியாவது தீவிரமாக இருக்க ஏதேனும் காரணம் இருக்கிறதா? பாராளுமன்றக் கூட்டத்தொடர்கள் புதிய கொள்கைகளைக் கொண்டு வருவது போல, நாம் முக்கியமான எதையாவது செய்கிறோமா? மேலும் கேள்வி வருகிறது, நாம் கூடினாலும் கூடாவிட்டாலும் என்ன வித்தியாசம் ஏற்படும்?

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையாக நாம் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் செய்வது இந்த உலகிலும் எல்லா நித்தியத்திலும் நடக்கும் மிக முக்கியமான மற்றும் மிகச் சிறந்த காரியம் என்பதை நீங்கள் அறிந்தால் ஆச்சரியப்படுவீர்கள். இது ஒரு நித்திய வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முறையாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு சபையாக இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரில் கூடுகையில், நாம் இங்கே செய்வது மிகவும், மிகவும் முக்கியமானது. ஒரு நாட்டின் பாராளுமன்றத்திலோ அல்லது ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் முடிவுகளிலோ உள்ள எதையும் விட மிக முக்கியமானது. இன்றைய வசனம் 19-இல், “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன்; பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” என்று சொல்கிறது.

இந்த வசனம் இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையாக, நாம் செய்வது மிக உயர்ந்த நித்திய பரலோகத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்றும், மேலும் வீண் மற்றும் பாவத்தில் அழிந்து போகும் மனிதகுலத்திற்கு பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்கவும் மூடவும் கடவுள் நமக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார் என்றும் சொல்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த உலகில் எந்தவொரு ஆணுக்கும் அல்லது பெண்ணுக்கும் அதுவே மிக முக்கியமான விஷயம், இல்லையா? இந்த வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவன் பார்த்தால், மிக முக்கியமான விஷயம் என்ன? அது அவன் நித்திய நரகத்திற்குள் நுழைவானா அல்லது நித்திய பரலோகத்திற்குள் நுழைவானா என்பதுதானா? அதுவே எந்தவொரு வாழ்க்கைக்கும் அர்த்தத்தைக் கொண்டு வருகிறது… கடைசியாக, அவன் தன் வாழ்க்கையை எல்லா நித்தியத்திலும் எங்கே செலவிடப் போகிறான்? மிக முக்கியமான விஷயம்… ஒவ்வொரு ஆணுக்கும்/பெண்ணுக்கும், பரலோகத்தின் கதவைத் திறப்பதா அல்லது மூடுவதற்கான சாவிகள் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன! உங்களால் இதை நம்ப முடியுமா? இது ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? சபைக்கூட்டம் எவ்வளவு மிகவும் முக்கியமானது என்பதை நீங்கள் உணருகிறீர்களா! சபையைப் பற்றி நாம் எவ்வளவு பயங்கரமாகத் தாழ்வான எண்ணங்களைக் கொண்டுள்ளோம்… சபையைத் தவிர்க்கச் சிறிய காரணங்கள் கூடப் போதும். சபையைப் பற்றிய இந்த தரிசனத்தை நாம் பெறும் வரை, நாம் உண்மையிலேயே உண்மையான சபை மனிதர்களாக மாற மாட்டோம், இயேசு கிறிஸ்துவின் சபைக்கு நம்முடைய உடல், பொருள் மற்றும் ஆத்துமாவைக் கொடுக்க மிகவும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்க மாட்டோம்.

ஒரு பிச்சைக்காரன் தான் உலகில் உள்ள ஒரு பணக்கார ராஜாவின் மகன் என்று தெரிந்து கொண்ட தருணத்திலிருந்து அவனுடைய முழு பார்வையும் மனப்பான்மையும் மாறுவது போலவும், மேலும் அவனுடைய தந்தை அவனுக்கு அதிகாரத்தின் ஒரு முத்திரை மோதிரத்தைக் கொடுப்பது போலவும், ராஜாதி இராஜாவாகிய, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, இந்த வசனத்தில் தம்முடைய அதிகாரப்பூர்வமான மோதிரத்தைத் தம்முடைய சபைக்குக் கொடுக்கிறார். இந்தப் பகுதி நம்முடைய சபையாக நாம் கொண்டுள்ள மகிமையான அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சபையைப் பற்றிய நம்முடைய முழு பார்வையும் மனப்பான்மையும் மாற வேண்டும்.

இந்தப் பகுதி சபையைப் பற்றி அதிர்ச்சியூட்டும் மற்றும் திகைக்க வைக்கும் உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறது. நாம் பரிசுத்த ஆவியின் உதவியுடன் அதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, ​​அது சபையைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணங்களைச் சாதாரணமான மற்றும் வழமையானதிலிருந்து ஒரு பெரிய உன்னதத்திற்கு உயர்த்த வேண்டும்… மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரில் நாம் கூடும் ஒவ்வொரு சபைக்கூட்டத்திலும், நீங்களும் நானும் பூமியின் முகத்தில் ஒரு மனிதன்/பெண் ஈடுபடக்கூடிய மிகச் சிறந்த கிரியையில் ஈடுபட்டுள்ளோம் என்பதை நாம் காண்போம். இயேசு கிறிஸ்துவில் ஒரு சபையாகக் கூடி வருவது என்ன ஒரு எல்லையற்ற சிலாக்கியம்!

புதிய ஏற்பாட்டில் சபையைப் பற்றிப் பேசும் முதல் பகுதி இது என்று நாம் கண்டோம். முதலாவதாக, ஒவ்வொரு ஆணும்/பெண்ணும் இந்தச் சபையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டுமென்றால், அவன்/அவள் செய்ய வேண்டிய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையை நாம் கண்டோம்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” பேதுரு அதைச் செய்தார். அதுவே சபையின் சாட்சியம். இரண்டாவதாக, கர்த்தர், அத்தகைய அறிக்கையைச் செய்யும் ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் மீது “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னார். அத்தகைய சபையை இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எந்த வல்லமையும் அழிக்க முடியாது என்று அவர் நிச்சயம் கொடுக்கிறார் – இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையின் வெல்ல முடியாத தன்மை மற்றும் நிரந்தரம். எது வேண்டுமானாலும் கடந்து போகலாம், ஆனால் இயேசு கிறிஸ்துவின் சபை, மனிதக் கைகளால் வெட்டப்படாத ஒரு கல் போல, வளரும், வளரும், மற்றும் முழு உலகையும் நிரப்பும். அவர் ராஜரீகமாக, “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன், பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை” என்று சொல்கிறார். நெருக்கம் (“என் சபை”), நிச்சயம் (“நான் செய்வேன்”), மற்றும் வெல்ல முடியாத தன்மை (“பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது”) ஆகியவை உள்ளன.

இன்று, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து, இந்தப் பூமியில் உள்ள இந்தச் சபைக்குக் கொடுத்த பெரிய ஆவிக்குரிய அதிகாரத்தை நாம் காண்போம். வசனம் 19: “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன்; பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.”

பரலோக இராஜ்யத்தின் திறவுகோல்கள் என்றால் என்ன? (What are the Keys of the Kingdom of Heaven?)

அவர் “திறவுகோல்களைத்” தருவேன் என்று சொல்கிறார். வேதாகமக் காலங்களில், சாவிகள் அதிகாரத்தைக் குறிக்கின்றன. நம்முடைய கலாச்சாரத்தில் கூட, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு பெரிய வீட்டின் சாவிகளைக் கொண்டிருந்தவர்கள், அவர்களுக்கு எல்லா அதிகாரமும் இருந்தது. பெண்கள் அதைத் தங்கள் இடுப்பில் தொங்க விடுவார்கள். இயேசு, “நான் தருவேன்” என்று சொல்கிறார், அதாவது அது அவருடைய அதிகாரம்; அவர் நமக்கு ஒரு “ஒப்படைக்கப்பட்ட அதிகாரத்தைக்” கொடுக்கிறார். ஒரு காரியத்தின் “சாவிகள்” உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தால், அதைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கவோ அல்லது நீங்கள் விரும்புவது போலப் பயன்படுத்தவோ உங்களுக்கு உரிமை இல்லை; ஆனால் சாவிகளை உங்களுக்குக் கொடுத்தவரின் சார்பாக மற்றும் அவருடைய பெயரில் நீங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தலாம். நான் ஒரு வீட்டைக் குத்தகைக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன்… நாங்கள் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்யும்போது, ​​நான் அவர்களுக்குச் சாவியைக் கொடுக்கிறேன்… அது அவர்களுடைய வீடு அல்ல… அவர்கள் தாங்கள் விரும்புவதை எல்லாம் செய்ய முடியாது. அவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் திறக்கவும் மூடவும், அவர்கள் விரும்பும் யாரையும் அனுமதிக்கவும் நான் சாவியைக் கொடுக்கிறேன். நாங்கள் செய்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் அந்த அதிகாரத்தை நான் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன்: அவர்கள் அந்த வீட்டை குடியிருப்பு நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தலாம். சாவிகள் அதையே குறிக்கின்றன. அது அதிகாரத்தைக் குறிக்கிறது.

ஒரு சிறிய வீட்டின் சாவி ஒன்று, ஒரு அரண்மனையின் சாவிகள் எவ்வளவு பெரியது, விதான சௌதாவின் சாவிகள்… எவ்வளவு பெரிய அதிகாரம்… முழு கர்நாடகாவின் பாராளுமன்றம், அல்லது ராஜ்ய சபாவின் சாவிகள், மத்திய அரசாங்கம்… வாக்களிப்பதன் மூலம் சாவியைக் கொடுக்கிறோம்… ஒரு கட்சிக்குத் தேசத்தை ஆள அதிகாரம். மிகவும் முக்கியமானது… இயேசு கிறிஸ்து என்ன சாவிகளைக் கொடுக்கிறார் என்று பாருங்கள்… இந்தச் சாவிகள் பரலோக ராஜ்யத்திற்கானவை… ஆச்சரியம்.

பழங்கால அண்மைக் கிழக்கில், ராஜாக்களுக்கு ஒரு அரண்மனை இருக்கும், மேலும் அரண்மனையில் அவர்கள் தங்கள் தங்கம், வெள்ளி, முத்துக்கள், விலையுயர்ந்த கற்கள், எல்லா ராஜரீக பொக்கிஷங்களையும் வைத்திருக்கும் ஒரு பொக்கிஷ அறையைக் கொண்டிருப்பார்கள். அது ஒரு முக்கியமான இடம். மேலும் ராஜா ஒரு நம்பிக்கையான வேலைக்காரனைத் தேர்ந்தெடுத்து, கருவூலத் தலைவன் என்று அழைப்பார், அவனிடம் பொக்கிஷ அறைக்கான சாவியைக் கொடுப்பார். அது ராஜா வழங்கக்கூடிய மிக உயர்ந்த மரியாதை. அந்தக் காலங்களில், சாவியை வைத்திருந்த வேலைக்காரன் அதை ஒரு சங்கிலியில் கழுத்தைச் சுற்றி அணிந்திருப்பான், அதனால் அவனுக்கு ராஜாவின் பொக்கிஷ அறையின் அதிகாரம் உள்ளது என்பது தெளிவாகத் தெரியும். ராஜாவால் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தின் அடையாளமாக அதைத் தொடர்ந்து அணிந்திருப்பான். அவன் உங்களை உள்ளே அனுமதிக்கவும் பொக்கிஷ அறையிலிருந்து வெளியே வைத்திருக்கவும் முடியும்… ராஜாவின் சார்பாக வீட்டின் பொக்கிஷங்களைப் பயன்படுத்தலாம்.

“நான் உனக்குப் ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுப்பேன்” என்று அவர் சொல்லும்போது, ​​இயேசுவின் கூற்றுக்குப் பின்னால் அதுதான் உள்ளது. இயேசு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலான கர்த்தராக… பரலோகத்திலும் பூமியிலும் உள்ள எல்லா அதிகாரத்துடனும், அவர் சில தற்காலிக அரசாங்கம் அல்லது ராஜ்யத்தின் சாவிகளை அல்ல, ஆனால் நித்திய பரலோக ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுப்பேன் என்று சொல்கிறார். பரலோக ராஜ்யம் எவ்வளவு மகிமையானது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொண்டால்… நீங்கள் இந்த வசனத்தில் மயங்கிவிடுவீர்கள்… கற்பனை செய்ய முயற்சித்தால்… யாரோ ஒருவர் நீங்கள் உலகின் எல்லா ஜனாதிபதிகள் மற்றும் பிரதம மந்திரிமார்கள் மீது அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டீர்கள் என்று சொன்னால்… அவர்கள் நீங்கள் சொல்வதை செய்வார்கள்… ஆனால் இது அதற்கும் மேலான ஒன்று… பரலோக ராஜ்யம் என்ன என்று நமக்குத் தெரியுமா… இந்த வசனம் என்ன சொல்கிறது… புரிந்துகொள்ளப் போராடுவது… நம்புவது கடினம்…

பரலோக ராஜ்யம் முழு வேதாகமத்தின் முக்கிய கருப்பொருள் ஆகும். முழு பழைய ஏற்பாடும் ராஜ்யத்திற்கான ஒரு ஆயத்த கட்டம். ராஜ்யத்தின் நிறைவேறுதல் புதிய ஏற்பாடு, மேலும் ராஜ்யத்தின் இறுதி நிறைவு மகிமையான கட்டம் எதிர்காலத்தில் வெளிப்படுத்தப்படும். இயேசு தாமே 13-ஆம் அதிகாரத்தில் பல்வேறு உவமைகளில் மிகவும் விரிவாகக் கற்பித்த ராஜ்யம்; அதுவே கடவுளின் மீட்பின் ஆட்சி. ஒரு மனிதன் தன்னிடமுள்ள எல்லாவற்றையும் விற்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த நித்திய எல்லையற்ற பொக்கிஷம் அது… விலையுயர்ந்த முத்து… நாம் என்ன சாப்பிடுவோம் அல்லது குடிப்போம் என்று நம்முடைய மனதையும் இருதயத்தையும் நிரப்பக்கூடாது, ஆனால் பரலோக ராஜ்யத்தைத் தேட வேண்டும்… நாம் பலவந்தமாக நுழையத் தேட வேண்டும்… கர்த்தர் இங்கே, பேதுரு, நான் அந்த ராஜ்யத்திற்கான சாவிகளை உனக்குக் கொடுக்கிறேன்… ஆச்சரியம்.

உங்களிடம் சாவிகள் இருக்கும்போது, ​​நீங்கள் அதிகாரத்தைப் பெறுகிறீர்கள், மேலும் அதிகாரத்துடன், நீங்கள் பெரிய பொறுப்பையும் பெறுகிறீர்கள்… உங்களுக்கு ஒரு பெரிய வேலை உள்ளது. இயேசு சிலுவைக்குச் செல்லப் போகிறார், நம்முடைய பாவங்களுக்காக நமக்கு பதிலாக மரிக்கப் போகிறார், மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்படப் போகிறார், அதன்பின் தம்முடைய பிதாவிடம் ஏறெடுக்கப்படப் போகிறார் – அங்கிருந்து அவர் தம்முடைய மகிமையான வருகையின் நாள் வரை காத்திருப்பார், தம்முடைய சபையைத் தமக்குச் சேர்த்துக் கொள்ள. அவர் தம்முடைய சீஷர்களை விட்டுவிட்டுத் தம்முடைய பரலோக வீட்டிற்குத் திரும்பப் போகிறார்.

அவர் பேதுருவிடம் திரும்பி, “ராஜ்யத்தின் வேலை ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் நான் இப்போது போகப் போகிறேன். நான் உங்களுக்காகத் திரும்பி வரும் வரை, நீங்கள் – மேலும் உங்கள் சாட்சியின் காரணமாக என்னை நம்பும் எல்லா மக்களும் – ராஜ்யத்தைப் பரப்பும் வேலை தொடரும் வரை இங்கே இருக்கப் போகிறீர்கள். இதோ சாவிகள்“… வேலையைத் தொடருங்கள்…

சிந்தித்துப் பாருங்கள்! பரலோக ராஜ்யத்தின் சாவிகளே! நம்முடைய இரட்சகரும் கர்த்தரும் பூமியில் உள்ள தம்முடைய சபைக்கு ஒப்படைத்திருப்பது என்ன ஒரு பெரிய அதிகாரம்!

இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு என்ன அதிகாரம் உண்டு என்று நாம் புரிந்துகொள்கிறோமா…? இயேசு ஏற்கெனவே தம்முடைய அதிகாரத்தைத் தம்முடைய சீஷர்களுக்கு நிரூபித்திருந்தார். அவர் கற்பித்தபோது, ​​அவரைக் கேட்ட மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள், “அவர் வேதபாரகர்களைப் போல அல்ல, அதிகாரமுள்ளவரைப் போல அவர்களுக்குப் போதித்தார்” (மத்தேயு 7:29). அவர் கடலில் ஒரு புயலின் நடுவில் ஒரு படகில் நின்று, புயல் அமைதியாக இருக்கும்படி கட்டளையிடுவார்; மேலும் அவருடைய சீஷர்கள் ஆச்சரியப்பட்டு, “காற்றும் கடலும் இவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதே, இவர் யார்?” என்று சொல்வார்கள் (மத்தேயு 8:27). பயங்கரமான பிசாசுகள் மற்றும் அசுத்த ஆவிகள் பயத்தில் கத்தி, அவருடைய பிரசன்னத்தில் நடுங்குவார்கள்; சத்தமிட்டு, “இயேசுவே, தேவகுமாரனே, உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் என்ன? காலத்துக்கு முன்பே எங்களைத் துன்பப்படுத்த இங்கே வந்தீர்களா?” (மத்தேயு 8:29).

இது போதாது என்றால், இயேசு வெளிப்படையாகப் பேசினார், மேலும் தம்முடைய சொந்தப் பெரிய அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்தினார். அவர் – பிதாவிடம் ஏறிச் செல்வதற்குச் சற்று முன் – “பரலோகத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்று சொன்னார் (மத்தேயு 28:18). மேலும், வேதாகமமே நமக்குக் கற்பிக்கிறது:

…அவரால் வானத்திலுள்ளவைகளும் பூலோகத்திலுள்ளவைகளும், காணப்படுகிறவைகளும் காணப்படாதவைகளும், சிங்காசனங்களானாலும், கர்த்தத்துவங்களானாலும், துரைத்தனங்களானாலும், அதிகாரங்களானாலும், சகலமும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. எல்லாமே அவர் மூலமாயும் அவருக்காகவும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. அவர் எல்லாமுன்னர் உள்ளவர், அவர் எல்லாவற்றையும் தம்மில் நிலைநிறுத்துகிறார். அவரே சரீரமாகிய சபைக்குத் தலையும், ஆதியுமாயிருக்கிறார். எல்லாவற்றிலும் அவரே முதன்மையானவராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தவர்களில் அவரே முதன்மையானவர் (கொலோசெயர் 1:16-18).

…தேவன் அவரையும் மிகவுயர்த்தி, சகல நாமத்திற்கும் மேலான நாமத்தை அவருக்குத் தந்தருளினார். அதனால், பரலோகத்திலுள்ளவர்களுடையவும், பூலோகத்திலுள்ளவர்களுடையவும், பூமிக்குக் கீழேயுள்ளவர்களுடையவும் முழங்கால் யாவும் இயேசுவின் நாமத்தினால் முழங்கப்பட வேண்டும், மேலும் பிதாவாகிய தேவனுக்கு மகிமையாக இயேசு கிறிஸ்துவே கர்த்தர் என்று எல்லா நாவும் அறிக்கையிட வேண்டும் (பிலிப்பியர் 2:9-11).

வெளிப்படுத்துதல் 1:17-18-இல், ஒரு பரலோகத் தரிசனத்தில், அவருடைய உயிர்த்தெழுந்த மகிமை மற்றும் மகத்துவத்தில், அவர் அப்போஸ்தலனாகிய யோவானுக்குத் தோன்றுகிறார். யோவான் நம்முடைய இரட்சகரின் மகிமையால் பயந்தார்; ஆனால் இயேசு, “பயப்படாதே; நான் முந்தினவரும் பிந்தினவரும், உயிருள்ளவருமாய் இருக்கிறேன். நான் மரித்தேன், ஆனாலும் இதோ, சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறேன், ஆமென். மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்கும் உரிய சாவிகளை நான் வைத்திருக்கிறேன்” (வெளிப்படுத்துதல் 1:17-18) என்று சொன்னார். என்ன ஒரு அதிகாரம்! மரணம் மற்றும் பாதாளத்தின் மீதும் கூட அவர் இப்போது முழு அதிகாரத்தை வைத்திருக்கிறார்.

மேலும் இப்போது, ​​இன்று காலை நம்முடைய பகுதியில் நாம் காண்பது போல, அவர் தம்முடைய பெரிய அதிகாரத்தை பூமியில் உள்ள தம்முடைய சபையாகிய நமக்கு ஒப்படைத்திருக்கிறார்…

அவர் பேதுருவிடம் (“நான் உனக்குத் தருவேன்”) என்று சொன்னாலும், பேதுரு அப்போஸ்தலர்களின் பிரதிநிதியாக இருந்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள். இயேசு பேதுருவிடம் பேசும்போது, ​​அவர் பேதுருவிடம் மற்றும் இறுதியில் எல்லா அப்போஸ்தலர்களிடமும் பேசுகிறார். மேலும் அவர்கள் மீது சபை கட்டப்பட்டுள்ளது. புதிய ஏற்பாட்டில், அப்போஸ்தலர்கள் முழு கிறிஸ்தவ சபையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். எனவே அவர் இதைப் பேதுரு மற்றும் அப்போஸ்தலர்களிடம் மட்டும் சொல்லவில்லை, அவர் இறுதியில் தம்முடைய சபையின் ஒரு பகுதியாகிய உங்களிடமும் என்னிடமும் பேசுகிறார். பேதுருவுக்குக் கொடுத்த அதே சாவிகளை இயேசு உங்களுக்கும் எனக்கும் கொடுக்கிறார்… விசுவாசத்தில் இந்தச் சாவியைப் பெறுவதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்… ஆ, இது என்ன ஒரு கனமான சாவி…

அது எல்லோருக்கும் அல்ல. அது யாராவது ஒருவர் உரிமை கொண்டாடக்கூடிய அதிகாரம் அல்ல… அந்தப் புறம்பான சபை குழுக்களைப் போல… “சபை மக்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை… நாங்கள் அதிகாரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறோம்…” இல்லை. இது ஒரு சூழலில் கொடுக்கப்படுகிறது.

முதலாவதாக, இது பேதுரு செய்த விசுவாச அறிக்கையைச் செய்தவர்களுக்கு ஒப்படைக்கப்படும் ஒரு அதிகாரம்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” மேலும் விசுவாசித்து அந்த அறிக்கையைச் செய்தவர்கள், அவர் அவர்களைத் தம்முடைய சபையாகக் கட்டுகிறார், மேலும் அந்த அறிக்கையைச் செய்து கூடும் சபைக்கு மட்டுமே இந்த அதிகாரத்தைக் கொடுக்கிறார்… இயேசுவே “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று விசுவாசிக்கும் கடவுளின் கூடிவந்த மக்களாக. அதனால், இந்த அதிகாரம் அவருடைய மீட்கப்பட்ட பரிசுத்தவான்களின் உடலின் ஒட்டுமொத்த சலுகை ஆகும் – ஆனால் வேறு யாருக்கும் அல்ல.

இரண்டாவதாக, இது பரிசுத்த ஆவியானவர் மற்றும் அவருடைய வார்த்தையின் வழிநடத்துதலால், மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றலுடன் இணைந்து செயல்படுத்தப்படக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு அதிகாரம். இயேசு எதிர்காலத்தில் பேசுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள் – “நான் சாவிகளைக் கொடுப்பேன்…” என்று சொல்லி… பரிசுத்த ஆவி அவர்களிடம் வைக்கப்பட்ட பின்னரே சாவிகள் அவருடைய பரிசுத்தவான்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டன.

உதாரணமாக, யோவான் 20:21-23-ஐச் சிந்தியுங்கள். இந்தப் பகுதியில், உயிர்த்தெழுந்த கர்த்தராகிய இயேசு தம்முடைய சீஷர்களுக்குத் தோன்றி, தம்மை அவர்களுக்குக் காண்பிக்கிறார். அவர், “உங்களுக்குச் சமாதானம்! பிதா என்னை அனுப்பியது போல, நானும் உங்களை அனுப்புகிறேன்” என்ற வார்த்தைகளால் அவர்களை வாழ்த்தினார். அதன்பின், அவர் இதைச் சொன்னபோது, ​​அவர் அவர்கள் மீது ஊதினார்; மேலும் அவர்களிடம், “பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் யாருடைய பாவங்களை மன்னிப்பீர்களோ, அவைகள் அவர்களுக்கு மன்னிக்கப்படும்; நீங்கள் யாருடைய பாவங்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்வீர்களோ, அவைகள் அவர்களுக்குத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப்படும்” என்று சொன்னார்.

ஊதுவது பரிசுத்த ஆவியின் வாக்குறுதி – அவர் பிதாவிடம் ஏறிச் சென்ற பிறகு அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் கடவுளின் சுவாசத்தின் ஒரு அடையாளமான “ஊதுதல்” ஆகும். ஆனால் “சாவிகளின்” வல்லமை – பாவங்களை மன்னிக்க அல்லது தக்கவைக்கும் திறன் – அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியைப் பெறும் வரை அவர்களுடையது அல்ல என்பதைக் கவனியுங்கள். இதுவே ராஜ்யத்தின் சாவிகள்.

ஏறிச் செல்வதற்கு முன், மத்தேயு 28:18-20 கூறுகிறது: “இயேசு வந்து, அவர்களிடத்தில் பேசி, ‘பரலோகத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப் போய், சகல தேசத்தார்களையும் சீஷராக்கி, பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்திலே அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்களக்குக் கைக்கொள்ளும்படி போதியுங்கள்; இதோ, உலகத்தின் முடிவு பரியந்தம் சகல நாட்களிலும் நான் உங்களோடிருக்கிறேன்’ என்றார்.”

ஆனால் அவர் அவர்களை அப்போதும் அங்கேயும் தம்முடைய சாட்சிகளாக அனுப்பவில்லை. அவர் அவர்களிடம், “இதோ, என் பிதா வாக்குத்தத்தம் பண்ணினதை நான் உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்; நீங்கள் உன்னதத்திலிருந்து வரும் வல்லமையால் தரிப்பிக்கப்படும் வரைக்கும் எருசலேம் நகரத்தில் காத்திருங்கள்” (லூக்கா 24:49) என்று சொன்னார். மேலும் பரிசுத்த ஆவி வந்து, தம்மால் அவர்களை நிரப்பிய பின்னரே, பேதுருவும் மற்றவர்களும் – அதுபோல – சாவிகளைக் கொண்டு கதவுகளைத் திறக்க முடிந்தது, மேலும் திரளானோர் விசுவாசிக்கும் அளவுக்கு வல்லமையுடன் நற்செய்தியை அறிவிக்க முடிந்தது.

எனவே, சாவிகளைக் கொடுப்பது இரண்டு காரியங்களை ஊகிக்கிறது. முதலாவதாக, அவை யாருக்குக் கொடுக்கப்படுகின்றனவோ அவர்கள் – இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று பேதுருவுடன் – அறிக்கை செய்யும் கூட்டத்தை உருவாக்குகிறார்கள் என்று அது ஊகிக்கிறது. இரண்டாவதாக, இந்த மிகப் பெரிய அதிகாரம் யாருக்குக் கொடுக்கப்படுகிறதோ, அவர்கள் அதைத் தங்கள் சொந்த வல்லமை மற்றும் ஞானத்தில் அல்ல, ஆனால் பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையிலும் உதவியினாலும் செயல்படுத்துகிறார்கள் என்று அது ஊகிக்கிறது.

ஆனால் அந்த இரண்டு நிபந்தனைகளையும் ஊகித்துக் கொண்டால், இயேசு – அதிகாரமுள்ளவர் – இங்கே தம்முடைய பரிசுத்தவான்களுக்கு மிக உயர்ந்த சாத்தியமான “ராஜ்ய” அதிகாரத்தை ஒப்படைக்கிறார்!

எனவே சாவிகள் என்ன என்று நாம் பார்த்தோம். சாவிகள் சபைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தைக் குறிக்கின்றன.

நீங்கள் வழங்கிய உரையின் தொடர்ச்சிக்குரிய முழுமையான தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இதோ:

---

திறவுகோல்களை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும்?

திறவுகோல்கள் பயன்படுத்துவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

அது என்ன அதிகாரம்? வசனம் 19: “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன்; பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.”

சபை எதைக் “கட்ட” அல்லது “கட்டவிழ்க்க” அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது? இயேசு உவமையாக, பரந்த சொற்களில், பழைய மொழியில் பேசுகிறார். இயேசு ஒரே ஒரு “சாவி” கொடுக்கவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள். நான் இதை இரண்டு சாவிகளாகப் பார்க்கிறேன்… ஒன்று திறக்க, மற்றொன்று மூட. ஒரு கதவைத் திறக்க நாம் சாவியைப் பயன்படுத்துகிறோம், மேலும் ஒருவரை உள்ளே அனுமதிக்கிறோம் அல்லது ஒரு கதவை மூடுகிறோம், அதனால் மற்றவர்கள் உள்ளே நுழைய மாட்டார்கள்… சரியான நபர்களை அனுமதித்து, தவறான நபர்களை நிறுத்துகிறோம். ஆச்சரியம்… நீங்கள் பரலோக இராஜ்யத்தின் சாவிகளைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள், மேலும் யார் உள்ளே யார் வெளியே என்று உங்களால் சொல்ல முடியும் என்று அர்த்தமா?” அது சரிதான்!

எனவே இங்கே, நாம், பூமியில் உள்ள சபையாக, பரலோக ராஜ்யத்தின் “திறவுகோல்கள்” – அவருடைய சித்தத்தின்படி, அவருடைய பெயரில் மற்றும் அவருடைய பிரதிநிதிகளாகப் பூமியில் “கட்டவும்” மற்றும் “கட்டவிழ்க்கவும்” கிறிஸ்துவின் சொந்த அதிகாரம் – நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால், நாம் எதை “கட்ட” அல்லது “கட்டவிழ்க்க” அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்?

நிறைய தவறான போதனை உள்ளது… ரோமன் கத்தோலிக்க சபை இதைப் பயன்படுத்திச் சொன்னது: பேதுருவும் அவருடைய வாரிசுகளாகிய போப்பும் எல்லா அதிகாரத்தையும் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று. இல்லை, அது சபையைப் பற்றிப் பேசுகிறது, எந்தவொரு தனிப்பட்ட மனிதனைப் பற்றி அல்ல. அதன் அர்த்தம் என்ன? மிகவும் உண்மையாக, தெளிவாக இருக்க… நான் ஒரு கேள்வி பதில் புத்தகத்திலிருந்து காட்டுகிறேன்…

ஹைடெல்பெர்க் கேள்வி பதில் புத்தகம்… அதுவும் ஒரு நல்லது… ஜெர்மானியர்கள், 16-ஆம் நூற்றாண்டில் சீர்திருத்தவாதிகளால் எழுதப்பட்டது… அது இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறது:

கர்த்தருடைய நாள் 31 Q & A 83 Q. ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்கள் என்றால் என்ன? A. 2 விஷயங்கள்: பரிசுத்த சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பது மற்றும் மனந்திரும்புதலுக்கான கிறிஸ்தவ ஒழுக்கம். இரண்டும் பரலோக ராஜ்யத்தை விசுவாசிகளுக்குத் திறக்கிறது மற்றும் அவிசுவாசிகளுக்கு அதை மூடுகிறது.

இரண்டு வழிகள்: முதலாவதாக, சபையானது ராஜ்யத்தின் சுவிசேஷத்தைப் பரப்புவதில் “கட்ட” அல்லது “கட்டவிழ்க்க” அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டாவதாக, சபை ஒழுங்குமுறை மூலம். சபை ஒழுங்குமுறை மூலம் அவிசுவாசிகளை ஆரம்பத்திலேயே உள்ளே அனுமதிக்காமல், மேலும் அவிசுவாசிகள் நுழைந்து பரிசுத்தமற்ற வாழ்க்கை வாழும்போது, ​​அவர்களைச் சபையிலிருந்து நீக்குவது… அவிசுவாசிகளுக்கு அதை மூடுகிறது… திறப்பது சுவிசேஷப் பிரசங்கம், மூடுவது சபை ஒழுங்குமுறை மூலம்.

Q. & A 84 Q. பரிசுத்த சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பது பரலோக ராஜ்யத்தை எவ்வாறு திறக்கிறது மற்றும் மூடுகிறது? A. கிறிஸ்துவின் கட்டளையின்படி: பரலோக ராஜ்யம் விசுவாசிக்கும் எல்லாக் கூட்டத்தினரிடமும், அவர்கள் உண்மையுள்ள விசுவாசத்தில் சுவிசேஷ வாக்குறுதியை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களையும் கிறிஸ்துவுக்குள் கடவுள் உண்மையிலேயே மன்னிக்கிறார் என்று பிரகடனம் செய்வதன் மூலமாகவும், பகிரங்கமாக அறிவிப்பதன் மூலமாகவும் திறக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், பரலோக ராஜ்யம் அவிசுவாசிகளுக்கும் மாயக்காரர்களுக்கும், அவர்கள் மனந்திரும்பாத வரை, கடவுளின் கோபமும் நித்திய ஆக்கினையும் அவர்கள் மீது நிலைத்திருக்கும் என்று பிரகடனம் செய்வதன் மூலமாகவும், பகிரங்கமாக அறிவிப்பதன் மூலமாகவும் மூடப்படுகிறது. இந்த வாழ்க்கையிலும் வரவிருக்கும் வாழ்க்கையிலும் கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பு இந்தச் சுவிசேஷ சாட்சியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

சாவிகள் ஒரு உவமை மொழியில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம், பாவிகள் பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நுழைய நாம் கதவுகளைத் திறக்கிறோம். அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​அவர்களுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று நாம் அறிவிக்கிறோம். அவர்கள் நிராகரிக்கும்போது, ​​நீங்கள் மனந்திரும்பும் வரை ஒருபோதும் பரலோகத்திற்குள் நுழைய மாட்டீர்கள் என்று சொல்லி நாம் கதவை மூடுகிறோம். ராஜ்யத்தின் சாவிகளின் அர்த்தம் அதுதான்.

கர்த்தர் பேதுருவிடம், “நான் உனக்குச் சாவிகளைக் கொடுக்கிறேன்,” என்று சொன்னார், அதன்பின் உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு… இயேசு, சபைக்குக் கொடுத்த தம்முடைய பெரிய கட்டளையில், “பரலோகத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப் போய், சகல தேசத்தார்களையும் சீஷராக்கி, பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்திலே அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்களக்குக் கைக்கொள்ளும்படி போதியுங்கள்; இதோ, உலகத்தின் முடிவு பரியந்தம் சகல நாட்களிலும் நான் உங்களோடிருக்கிறேன்” (மத்தேயு 28:18-20) என்று சொன்னார்.

இயேசு அவர்களிடம், “நீங்கள் எருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், பூமியின் கடைசி பரியந்தமும் எனக்குச் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள்” (அப். 1:8) என்று சொன்னார். அவர்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட சாவிகளை அவர்கள் திருப்பினார்கள்; மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் மீதுள்ள விசுவாசத்தின் மூலம் இரட்சிப்பின் செய்தியைக் கேட்க உலகம் முழுவதற்கும் கதவுகளைத் திறந்தார்கள். அது புறஜாதிகளுக்கும் கூடச் சென்றது (அப். 10-11).

மேலும் நாம் அப்போஸ்தலர் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது, ​​பேதுருவும், மற்ற அப்போஸ்தலர்களும், இயேசுவின் மற்ற சீஷர்களும், தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்துடன் அதைத்தான் சரியாகச் செய்தார்கள் என்பதைக் காண்கிறோம். பேதுரு 2-ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு உதாரணமாக. அவர் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்தபோது, ​​அவர் என்ன செய்தார்? அவர் 3000 யூதர்களுக்கு ராஜ்யத்தின் கதவுகளைத் திறந்தார். அதே வழியில் அப். 8-இல். அவர் மீண்டும் பிரசங்கிக்கிறார், அவர் சமாரியர்களுக்குக் கதவுகளைத் திறந்தார். அதன்பின் அப். 10-இல். அவர் கொர்நேலியு மற்றும் அவனுடைய குடும்பத்திற்குப் பிரசங்கிக்கிறார். அவர் புறஜாதிகளுக்கு விசுவாசத்தின் கதவைத் திறக்கிறார். எனவே, அப். நடபடிகளின் புத்தகத்தில் 2, 8, மற்றும் 10 ஆகிய அதிகாரங்களில் பேதுரு சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, பரலோகத்தின் கதவைத் திறப்பதைக் காண்கிறீர்கள், முதலில் யூதர்களுக்கு, அதன்பின் சமாரியர்களுக்கு, அதன்பின் புறஜாதிகளுக்கு. அவர் மற்றும் அப்போஸ்தலர்கள் எல்லோரையும் அனுமதிக்கவில்லை, விசுவாசித்தவர்களையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கை மாறியவர்களையும் மட்டுமே அனுமதித்தார்கள். மற்றவர்களுக்கு, அவர்கள் கதவை மூடினார்கள், அதனால் அவர்கள் நுழையவில்லை… அவர்கள் அவிசுவாசிகளைச் சபைக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. மேலும், பேதுருவும் மற்ற அப்போஸ்தலர்களும் சபை ஒழுங்குமுறையைச் செய்து, மக்களைச் சபையிலிருந்து நீக்கியபோதெல்லாம், அவர்கள் கதவை மூடினார்கள்.

அவர் மற்றும் அப்போஸ்தலர்கள் கட்டுவது அல்லது கட்டவிழ்ப்பது எதுவாக இருந்தாலும், அது கடவுளின் வார்த்தையில் தெய்வீகமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டவற்றுக்கு மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்துதலுக்கு அவர் உண்மையுள்ளவராக இருக்கும் வரை கட்டப்பட்டிருக்கும் அல்லது கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும். மேலும், அது யாரும் மூட முடியாத ஒரு திறக்கப்பட்ட கதவு! எருசலேமின் அதிகாரிகள் மற்றும் மதத் தலைவர்கள் சீஷர்கள் இயேசுவைப் பற்றிப் பிரசங்கிப்பதை நிறுத்தும்படி கட்டளையிட்டார்கள். அவர்கள் முயன்றார்கள், பின்னர் ரோம் துன்புறுத்தல் மூலம் கதவை மூட தன்னுடைய எல்லா வலிமையையும் முயன்றது, ஆனால் சபை திறப்பதைத் யாராலும் கட்ட முடியாது – நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தின் “சாவிகளை” நாம் திருப்பி, கேட்டால்!

இயேசுவே “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்ற அந்த முக்கியமான அறிக்கையை நீங்கள் பேதுருவைப் போல, தனிப்பட்ட முறையில் மற்றும் உண்மையுடன் பிரகடனம் செய்தால், நீங்கள் இந்த அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதைப் பயன்படுத்தினால் – நாம் திறக்கும் கதவை யாரும் மூட முடியாது என்றும், கிறிஸ்து தம்முடைய சபையைப் பூமியில் கட்டிக் கொண்டிருப்பார், அது ஒருபோதும் அழியாது அல்லது மங்கிப் போகாது என்றும் நாம் உறுதியாக இருக்க முடியும்.

நான் இப்பதான் சொன்னதைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். ராஜ்யத்தின் சாவிகள் சுவிசேஷத்தின் வாய்ப்பு. சபை ஒரு நபருக்குச் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும்போதெல்லாம், அவன் விசுவாசித்து மனந்திரும்புகிறான், மேலும் நாம் கடவுளின் வார்த்தையைப் பின்பற்றி, பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்துதலைப் பின்பற்றி, அவன் இரட்சிக்கப்பட்டான் என்று அறிவித்து, அவனை உறுப்பினராகச் சேர்த்துக் கொள்கிறோம். என்ன ஒரு ஆச்சரியம் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா… கடவுள் அதை பரலோகத்தில் கட்டுகிறார், ஏனென்றால் அவர் தான் அவனை இரட்சித்தவர். அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் மறுபடியும் பிறந்தார்கள். அவர்கள் கடவுளின் பிள்ளைகள் ஆகிவிட்டார்கள், மேலும் நீங்கள் அவர்களுக்காகக் கதவைத் திறந்துவிட்டீர்கள். ஒரு கருவூலத் தலைவன் பொக்கிஷ அறையைத் திறந்து பொக்கிஷங்களை விநியோகிக்க முடியும் போல… சபை கடவுளின் ராஜ்யத்தைத் திறந்து விசுவாசிகளுக்கு அதன் பொக்கிஷங்களை விநியோகிக்கிறது…

நாம் சுவிசேஷத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, ​​அந்த நபர் விசுவாசிக்கவில்லை மற்றும் மனந்திரும்பவில்லை என்றால் என்ன நடக்கும்? நாம் அவர்களைத் தடுத்து, அவர்களை உறுப்பினராக அனுமதிக்கவில்லை… அவர்கள் இரட்சிக்கப்படும் வரை… அதனால் அவர்கள் மூடப்படுகிறார்கள். பரலோகமும் அவர்களுக்காகக் கதவை மூடுகிறது.

இயேசு இங்கே சொல்வதன் முக்கியத்துவம் அதுதான். சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம், நாம் இந்தச் சாவியைப் பயன்படுத்துகிறோம், மேலும் பாவிகளுக்காகப் பரலோகக் கதவுகளைத் திறக்கிறோம்.

மார்ட்டின் லூதர் மற்றும் கால்வின் கூடக் கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பது ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் குறிக்கிறது என்று சொன்னார்கள். கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதே சாவி என்று லூதர் சொன்னார்… அதிகாரம் கடவுளின் வார்த்தைதான், நாம் அல்ல. லூதரின் முக்கிய கருத்து என்னவென்றால், வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பது போதகருக்கு அல்லது ஆசாரியருக்கு அல்லது எந்த நியமிக்கப்பட்ட மதகுருவுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்படக் கூடாது, ஆனால் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பது முழுச் சபைக்கும் சொந்தமானது. என்ன ஒரு சிலாக்கியம்… உங்களில் ஒவ்வொருவரும் யாரிடமாவது சுவிசேஷத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, ​​நீங்கள் அந்தச் சாவியைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள் மற்றும் அழிந்து போகும் பாவிகளுக்குப் பரலோகத்தின் கதவைத் திறக்கிறீர்கள்.

கதவு எவ்வாறு மூடப்படுகிறது? சபை ஒழுங்குமுறை (Church Discipline)

Q. கிறிஸ்தவ ஒழுங்குமுறையால் பரலோக ராஜ்யம் எவ்வாறு மூடப்படுகிறது மற்றும் திறக்கப்படுகிறது?

A. கிறிஸ்துவின் கட்டளையின்படி: கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டாலும், கிறிஸ்தவ விரோத போதனைகளைச் சொல்லும் அல்லது கிறிஸ்தவ விரோத வாழ்க்கை வாழும், மேலும் தனிப்பட்ட மற்றும் அன்பான பல எச்சரிக்கைகளுக்குப் பிறகு, தங்கள் தவறுகள் மற்றும் தீய வழிகளை விட்டுவிட மறுக்கும், மேலும் சபைக்கு, அதாவது அதற்காகச் சபையால் நியமிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்ட பிறகும், சபையின் எச்சரிக்கைகளுக்கும் பதிலளிக்கத் தவறுகிற – அத்தகைய நபர்களைச் சபை, அவர்களுக்குத் திருவிருந்துகளை நிறுத்துவதன் மூலமும், மேலும் கடவுளும் அவர்களை கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்திலிருந்து நீக்குவதன் மூலமும் கிறிஸ்தவ சமூகத்திலிருந்து விலக்குகிறது. அத்தகைய நபர்கள், உண்மையான சீர்திருத்தத்தை உறுதியளித்து நிரூபிக்கும்போது, ​​மீண்டும் கிறிஸ்துவின் மற்றும் அவருடைய சபையின் உறுப்பினர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

சபை சபை ஒழுங்குமுறை மூலம் கதவை மூடுகிறது. இது நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய ஆவிக்குரிய அதிகாரம் – மேலும் இது மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானது. சுவிசேஷங்களில் அவர் சபையைப் பற்றிக் குறிப்பாகக் குறிப்பிடும் ஒரே மற்றப் பகுதியில் அவர் இதை நமக்குக் கற்பித்தார். அவர் அங்கே என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்; மேலும் அவர் நமக்கு ஒப்படைத்த அதிகாரத்தின் மகத்துவத்தைப் பற்றி ஒரு உணர்வைப் பெறுங்கள்!

மேலும் உன் சகோதரன் உனக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்தால், நீ போய் அவனுக்கும் உனக்கும் இடையில் மட்டும் அவனுடைய குற்றத்தை அவனுக்குச் சொல். அவன் உனக்குச் செவிகொடுத்தால், உன் சகோதரனை ஆதாயம் செய்தாய். அவன் செவிகொடுக்காவிட்டால், ‘இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் வாயினால் எல்லா வார்த்தையும் நிலைநிறுத்தப்படும்’ என்பதற்காக, உன்னுடன் ஒருவன் அல்லது இரண்டு பேரை அழைத்துச் செல். அவர்களுக்கும் அவன் செவிகொடுக்காவிட்டால், சபைக்குச் சொல். சபையின் வார்த்தைக்கும் அவன் செவிகொடுக்காவிட்டால், அவன் உனக்கு ஒரு புறஜாதியான் மற்றும் ஆயக்காரன் போல இருக்கட்டும். நீங்கள் பூலோகத்திலே எவைகளைக் கட்டுவீர்களோ, அவைகள் பரலோகத்திலே கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்திலே எவைகளைக் கட்டவிழ்ப்பீர்களோ, அவைகள் பரலோகத்திலே கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். மேலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், உங்களில் இரண்டு பேர் தாங்கள் கேட்கும் எந்தக் காரியத்தைக் குறித்தும் பூமியில் ஒருமனப்பட்டால், பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவினால் அது அவர்களுக்குச் செய்யப்படும். ஏனெனில், இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் என் நாமத்தினாலே எங்கே கூடியிருக்கிறார்களோ, அங்கே அவர்கள் நடுவிலே நான் இருக்கிறேன் (மத்தேயு 18:15-20).

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஒருமுறை கொரிந்து சபையில் உள்ள விசுவாசிகள் தங்கள் மத்தியில் உள்ள ஒரு வெளிப்படையான “கிறிஸ்தவனுடன்” கடுமையான பாலியல் ஒழுக்கக்கேட்டில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த ஒருவனைக் கையாளும்படி கட்டளையிட்டார். மேலும் அவர் தங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, “சாவிகளைத் திருப்பி, கதவை மூட” அவர்களை அழைத்தார்! அவர் சொன்னார்:

**நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே, நீங்கள் கூடி வரும்போது, ​​என் ஆவியும் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வல்லமையுடனேகூட, கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாளில் அவனுடைய ஆவி இரட்சிக்கப்படும்படி, மாம்சத்தின் அழிவுக்காக அப்படிப்பட்டவனைச் சாத்தானுக்கு ஒப்புக்கொடுங்கள் (1 கொரிந்தியர் 5:4-5).

கற்பனை செய்து பாருங்கள்! ஒரு வெளிப்படையான விசுவாசி பாவத்திலிருந்து கடினப்பட்டு மனந்திரும்பாத நிலையில், அவர்கள் மனந்திரும்பி, தங்கள் பாவத்திலிருந்து திரும்பி, கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிதல் மற்றும் விசுவாசத்தில் மீட்டெடுக்கப்படும் வரை கடவுளின் ராஜ்யத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்க மாட்டார்கள் என்று அறிவிக்க இயேசு சபைக்கு அதிகாரத்தை ஒப்படைத்தார்! நாம் உண்மையில் ஒருவரிடமிருந்து கடவுளின் பாதுகாப்பு கரத்தை அகற்றவும், அவர்களைப் பிசாசிடம் ஒப்படைக்கவும் அதிகாரம் பெற்றுள்ளோம்! இது அவர்களைச் சபை உறுப்பினர் நிலையிலிருந்து நீக்குவதன் மூலம் செய்யப்படுகிறது. அதன்பின், அவர்கள் மனந்திரும்பியவுடன், அவர்கள் மன்னிக்கப்பட்டார்கள் என்று அறிவிக்கும் அதிகாரமும் நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது! மேலும் பரலோகம் நம் தீர்ப்புக்கு “ஆமென்!” என்று சொல்கிறது!

இது வெளிப்படையாகவே ஒரு மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமான “சாவி” ஆகும்! இது பரிசுத்தவான்களின் சபையால் பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்துதல் மற்றும் உதவியின்படி தவிர வேறு எந்த வகையிலும் செய்யப்படக் கூடாது – மேலும் பெரிய சிந்தனை மற்றும் ஜெபத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும்! ஆனால் தெளிவாக, அதுவும் அவருடைய சபைக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட “பரலோக ராஜ்யத்தின் சாவிகளில்” ஒன்றாகும். பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ஒரு “கட்டுவதும்” ஒரு “கட்டவிழ்ப்பதும்” இது என்ற உண்மையைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தப் பிரதியிடப்பட்ட அதிகாரத்தைச் சபை பயன்படுத்துவதை நிராகரிப்பது மற்றும் புறக்கணிப்பது எவ்வளவு பயங்கரமான முட்டாள்தனமானது!

சபையின் மகிமையான அதிகாரத்தைக் காண்க… நாம் உலகிற்குச் சென்று, உங்கள் பாவங்கள் உம்மீது கட்டப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் உம்மிலிருந்து கட்டவிழ்க்கப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவில்லை என்று சொல்லலாம், நீங்கள் அதைச் செய்யலாம், நீங்கள் அதைச் செய்ய முடியாது என்று சொல்லலாமா? என்ன ஒரு அதிகாரம்!

இதற்கான நம்முடைய அதிகாரம் கடவுளின் வார்த்தையிலிருந்து வருகிறது. இந்தப் பெரிய அதிகாரம் கடவுளின் வார்த்தையை அடிப்படையாகக் கொண்டது… கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலமாக, மேலும் கடவுளின் வார்த்தையின் அடிப்படையில், உண்மையிலேயே யார் கடவுளின் ராஜ்யத்தின் உள்ளே இருக்கிறார்கள், யார் வெளியே இருக்கிறார்கள் என்று நாம் அறிவிக்க முடியும். கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம் நாம் விசுவாசிகளை “அடையாளம் காண்கிறோம்.” பரலோகம் எதை அங்கீகரிக்கிறது மற்றும் அங்கீகரிக்கவில்லை என்று நமக்குத் தெரியும், ஏனென்றால் அது கடவுளின் வார்த்தையில் இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த விஷயத்தில் நம்மிடம் பரலோகத்தின் வார்த்தை உள்ளது. சபை பரலோகத்தின் வார்த்தையை எடுத்து மக்களின் வாழ்க்கையில் அதிகாரப்பூர்வமாக ஆக்க முடியும்.

ஒரு மனிதன் என்னிடம் வந்தால், நான் அந்த நபரிடம், “நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவை உங்கள் சொந்த கர்த்தராகவும் இரட்சகராகவும் ஏற்றுக்கொண்டீர்களா?” என்று கேட்க முடியும். அவர் ஆம் என்று சொன்னால், அவருடைய வாழ்க்கையில் நான் ஆதாரத்தைக் கண்டால், உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன, உங்கள் பாவங்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டன என்று நான் சொல்கிறேன். நான் அவருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்து அவரை உறுப்பினராகச் சேர்க்க முடியும், மேலும் பரலோகம் அதை உறுதிப்படுத்துகிறது. அவர் இரட்சிக்கப்பட்டார். ஒருவர் சுவிசேஷத்தை நிராகரித்தால், உங்கள் பாவங்கள் தக்கவைக்கப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவில்லை என்று அந்தத் தனிநபரிடம் சொல்ல கடவுளின் வார்த்தையின் அடிப்படையில் எனக்கு அதிகாரம் உண்டு… பரலோகம் உறுதிப்படுத்துகிறது… என்ன ஒரு அதிகாரம்!

ஒரு சபையின் போதகருக்கு என்ன அதிகாரம் உண்டு என்று பாருங்கள்… வேதாகமம் ஏன் நீங்கள் போதகரை மதித்து, அவரைப் பற்றிப் பயப்பட வேண்டும் என்று சொல்கிறது என்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா? நாம் கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிக்கும்போது, ​​நாம் கட்டளையிடும்போது, ​​அது நம்முடைய சொந்த அதிகாரத்தில் அல்ல, ஆனால் கிறிஸ்து நமக்குக் கொடுத்த அதிகாரத்தில் உள்ளது. மேலும் எபிரேயர் எழுத்தாளர் தம்முடைய வாசகர்களை எச்சரிக்க முடிந்தது அதனால்தான், “உங்களை ஆளுகிறவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவர்களுக்கு அடங்கியிருங்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியவர்களாய் உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்காக விழித்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் துக்கத்துடன் அல்ல, மகிழ்ச்சியுடன் அதைச் செய்யட்டும், ஏனெனில் அது உங்களுக்குப் பிரயோஜனம் இல்லை” (எபிரேயர் 13:17).

மேலும் கடவுள் தம்முடைய சபையை உலகத்தில் வைத்து, தம்முடைய வார்த்தையையும் அதிகாரத்தையும் தம்முடைய சபைக்குக் கொடுத்திருக்கிறார், மேலும் அவருடைய வார்த்தைதான் யார் இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் இரட்சிக்கப்படாதவர்கள் என்று நாம் அறிவிக்கக்கூடிய தரமான உண்மை. இந்த அதிகாரமுள்ள கடவுளின் வார்த்தையைச் செயல்படுத்துவதன் மூலம் நாம் பரலோகத்தின் முடிவுகளைச் செயல்படுத்துகிறோம். ஆ, சபையை நாம் எவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் உலகத்தில் கடவுளின் தரநிலை. மேலும் நாம் இந்த உலகத்திடம், “நீங்கள் அதைச் செய்ய முடியாது” என்று சொல்ல வேண்டும். “உங்கள் பாவங்கள் உம்மீது கட்டப்பட்டுள்ளன.” இந்த புத்தகத்தில் பரலோகம் அதுதான் சொல்கிறது, மேலும் பரலோகம் நம்முடன் உடன்படுகிறது, அது ஏற்கெனவே அங்கே தீர்க்கப்பட்டது.

எனவே சபைதான் உலகின் அதிகாரம். அது சரிதான். மேலும் சபையில் உள்ளவர்கள், அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியின் மூலம் தங்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஜீவனுள்ள கடவுளின் வார்த்தையைச் செயல்படுத்தும் வரை, உலகத்தில் அதிகாரமுள்ளவர்கள். அதனால் நமக்கு அதிகாரம் உள்ளது. மேலும் உலகம் என்ன சொல்கிறது என்று நாம் கவலைப்படுவதில்லை, நாம் நம்முடைய செய்தியை மாற்றப் போவதில்லை. நாம் சமரசம் செய்யப் போவதில்லை.

3. பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது (Ratified in Heaven)

ஆச்சரியம்! அவர் பூமியில் உள்ள நம்முடைய முடிவுகளைப் பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தவும் வாக்குறுதி அளித்துள்ளார். “பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.”

இயேசு இந்த அதிகாரத்தின் நடைமுறைப் பயன்பாட்டை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்: “…பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.” இயேசுவின் “சாவிகளின்” அதிகாரம் அவருடைய சித்தத்தின்படி சரியாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது, ​​சபையில் ஆணையிடப்படுவதற்கும் பரலோகத்தில் ஆணையிடப்படுவதற்கும் இடையே ஒரு நேரடி இணைப்பு உள்ளது. பரலோக நீதிமன்றங்கள் பூமியில் உள்ள சபையின் முடிவுகளுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கின்றன; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் அவை நீதியானவை மற்றும் சரியானவை என்பதைக் காண்பிக்கும்.

கிறிஸ்து சபை பரலோகத்திற்குக் கட்டளையிடுகிறது என்று பரிந்துரைக்கவில்லை, மாறாக சபை பரலோகம் ஏற்கெனவே அறிவித்ததை உறுதிப்படுத்துகிறது. இது “வேதாகமத்தின் அடிப்படையில் விஷயங்களைத் தீர்ப்பளிக்கும் அதிகாரத்தைக்” குறிக்கிறது.

பூமியிலுள்ள பரலோகத்திற்கும் சபைக்கும் இடையிலான இந்தத் தொடர்பு, நீங்கள் உரைப்பகுதியின் அசல் மொழியில் உண்மையில் என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த வார்த்தைகளின் இலக்கண வடிவம் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பது கடினம்; ஆனால் அவை இவ்வாறு மொழிபெயர்க்கப்படலாம்: “…மற்றும் பூலோகத்தில் நீ கட்டுவது எதுவோ, அது பரலோகத்தில் ஏற்கெனவே கட்டப்பட்டிருக்கும், மேலும் பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்தில் ஏற்கெனவே கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.” அந்த வழியில் புரிந்து கொண்டால், சபையின் செயல்கள் – இயேசு கொடுத்த அதிகாரத்தின் சரியான பயன்பாட்டில், கடவுளின் வார்த்தையின்படி, மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் வழிகாட்டுதலின் விளைவாக – ஏற்கெனவே பரலோகத்தில் செய்யப்பட்ட சர்வவல்லமையுள்ள கட்டளைகளுக்குப் பூமியில் ஒரு பதிலளிப்பாக இருக்கும்! இது பரலோகத்தில் உள்ள செயல் பூமியில் உள்ள செயலுக்கு முந்தியது என்பதைக் குறிக்கிறது.

யோவான் 20: “நீங்கள் மன்னித்த பாவங்கள் மன்னிக்கப்படும், நீங்கள் மன்னிக்காத பாவங்கள் மன்னிக்கப்படாது.” இது ஒரு மிகவும் வலுவான கூற்று, இயேசு செய்யும் இன்னும் தீவிரமான கூற்று. அவர் இங்கே பந்தயத்தை உயர்த்துகிறார். நீங்கள் ஒருவரிடம், “நீங்கள் மன்னிக்கப்பட்டீர்கள்,” என்று சொல்லும்போது, ​​நீங்கள் சுவிசேஷத்தின் அடிப்படையில் அதைச் செய்தால், அவர்கள் மன்னிக்கப்படுகிறார்கள் என்று அவர் சொல்கிறார். நீங்கள் ஒருவரிடம், “நீங்கள் மன்னிக்கப்பட்டீர்கள், கடந்த காலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம், நீங்கள் தேவகுமாரன் என்பதால்,” என்று சொன்னால், அவருடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுகின்றன. சுவிசேஷத்தை விசுவாசித்த ஒருவருக்கு நாம் மன்னிப்பை அறிவிக்கும்போது, ​​கடவுள் பரலோகத்திலிருந்து ஆமென் என்று சொல்கிறார். சுவிசேஷத்தை நிராகரித்த ஒருவரிடம் நாம், “உன் இரத்தம் உன் தலையின் மீது உள்ளது” என்று சொன்னால், கடவுள் பரலோகத்திலிருந்து ஆமென் என்று சொல்கிறார். அது உண்மை.

பூமியில் செய்யப்பட்டது, பரலோகத்தில் செய்யப்பட்டது (Done On Earth, Done In Heaven)

தனிப்பட்ட பாவிகளுக்குப் பொருந்தும் கட்டுதல் மற்றும் கட்டவிழ்த்தல் செயல்பாட்டில் நாம் என்ன பங்கு வகிக்கிறோம்? முதலாவதாக, கடவுள் மட்டுமே பாவங்களை மன்னிக்க முடியும். எந்தவொரு மனிதனும் ஒருபோதும் பாவங்களை மன்னிக்க முடியாது. “நான் உன் பாவங்களை மன்னிக்கிறேன்” அல்லது “என் சொந்த அதிகாரத்தில், உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று நான் அறிவிக்கிறேன்” என்று ஒருவரும் ஒருபோதும் சொல்ல முடியாது. அப்படிச் சொல்வது தெய்வ நிந்தனையாக இருக்கும். சாவிகள் திறக்கவும் மூடவும், உள்ளே அனுமதிக்கவும் பூட்டவும் உதவுகின்றன. சபை மக்களைக் கடவுளின் ராஜ்யத்திற்குள் அனுமதிக்க முடியும் என்பதல்ல, ஆனால் அது கிறிஸ்து மற்றும் சுவிசேஷம் மூலம் மன்னிப்பின் நிபந்தனைகளையும் வழிகளையும் கடவுளின் வார்த்தையின் அதிகாரத்தின் மீது அறிவிக்கும் தெய்வீகமாக நியமிக்கப்பட்ட பணியைக் கொண்டுள்ளது.

நாம் செய்யக்கூடியதெல்லாம் கடவுளின் மன்னிப்பை அறிவிப்பதுதான். நாம் ஒருவரிடம், “நல்ல செய்தி, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன,” என்று சொல்லும்போது, ​​கடவுள், “ஆமென். அது சரிதான். நான் ஏற்கெனவே அதைச் செய்துவிட்டேன்,” என்று சொல்கிறார். மேலும் நாம் ஒருவரிடம், “என் நண்பரே, நீங்கள் இன்னும் கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பின் கீழ் இருக்கிறீர்கள்,” என்று சொல்லும்போது, ​​கடவுள், “ஆமென். அது சரிதான். அவர்கள் ஏற்கெனவே நியாயத்தீர்ப்பின் கீழ் இருந்தார்கள்,” என்று சொல்கிறார். பரலோகத்தில் செய்யப்பட்டது, பூமியில் செய்யப்பட்டது. பூமியில் செய்யப்பட்டது, பரலோகத்தில் செய்யப்பட்டது.

எனவே இந்தப் பகுதியில், நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கை, கர்த்தர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவதாக அறிவித்தது, சபையின் வெல்ல முடியாத தன்மை, மற்றும் சாவி என்றால் என்ன என்பதைக் கண்டோம்: அது சபையின் அதிகாரம், மற்றும் சபை அந்த அதிகாரத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறது – சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம் கதவைத் திறப்பதன் மூலம், மற்றும் அவிசுவாசிகளை அனுமதிக்காமல் மற்றும் nominal விசுவாசிகளைச் சபையிலிருந்து நீக்குவதன் மூலம் சபை ஒழுங்குமுறை மூலம் மூடுவது. இறுதியாக, இந்த அதிகாரம் சரீரப் பிரகாரமானது அல்ல, ஆனால் ஆவிக்குரியது.

20. அப்பொழுது அவர் சீஷர்களை எச்சரித்தார் (Then He Warned the Disciples)

20 அப்பொழுது, தாம் கிறிஸ்துவாகிய இயேசு என்று ஒருவருக்கும் சொல்லாதபடிக்குத் தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்.

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபை ஒரு ஆவிக்குரிய நிறுவனம். நாம் கொண்டுள்ள அதிகாரம் ஆவிக்குரிய அதிகாரம். “அப்பொழுது, தாம் இயேசு கிறிஸ்து என்று ஒருவருக்கும் சொல்லாதபடிக்குத் தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்.” இப்போது, ​​ஏன் அவர் அப்படிச் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர்களிடம் சொன்னார்?

ஏன் அவர் பின்னர், தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, ஒரு கட்டளை கொடுக்கிறார்: “உலகம் முழுவதற்கும் போய் எல்லா சிருஷ்டிகளுக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்”? ஏன் அவர், “நான் இயேசு கிறிஸ்து என்று யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்” என்று சொல்கிறார்? ஏன்? ஏனென்றால் மக்கள் ஒரு அரசியல், பொருளாதார மேசியாவைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள். மேலும் அவர், பாருங்கள், நான் கிறிஸ்து என்று அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டாம், அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகள் சிதைந்துள்ளன, மேலும் அது அவர்களைக் குழப்பி, தவறான பகுதியில் அழுத்தத்தை மட்டுமே ஏற்படுத்துகிறது என்று சொல்கிறார். நாம் ஒரு அரசியல், பூமிக்குரிய, பொருளாதார ராஜ்யம் அல்ல. அது ஒரு ஆவிக்குரிய உண்மை, மேலும் அதுவே பிரச்சனையின் ஒரு பகுதி. தேசத்தின் பெரும்பகுதியினர் ஒரு அரசியல் புரட்சியாளராக, ரோமானிய ஆதிக்கத்திலிருந்து தேசத்தை விடுவிக்கும் ஒரு ராஜாவை மேசியாவாகத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இயேசுவுக்குப் பதிலாகப் பரபாஸை அவர்கள் விரும்பியது இந்த உண்மையை நிரூபிக்கிறது, ஏனென்றால் பரபாஸ் ரோமுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்ததற்காகச் சிறையில் இருந்த ஒரு அரசியல் வெறியன். இயேசு தம்முடைய மேசியா அலுவலகத்தைத் தெளிவாக அறிவித்திருந்தால், அவர் கலகத்தின் நெருப்பைக் கிளறிவிடுவார், ரோம அதிகாரிகளை நியமிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பே அவரைக் கொல்லும்படி ஊக்குவிப்பார். மக்களுக்கு ஆவிக்குரிய பரிமாணம் புரியவில்லை.

அவருடைய மேசியாத்துவம், அவர்கள் நினைத்தது, முதன்மையாக அரசியல், இராணுவ, பொருளாதார, மற்றும் பூமிக்குரியது. அவர் அது ஆவிக்குரியது, அது ஆவிக்குரியது என்று சொன்னார். மக்கள் அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவார்கள், மேலும், சீஷர்கள் கூடச் சரியாகத் தயாராகவில்லை. உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகும், அவர் அவர்களிடம், “நீங்கள் பரிசுத்த ஆவி வரும் வரை காத்திருங்கள், அதன்பின் செல்லுங்கள்” என்று சொன்னார்.

ஆ, கிறிஸ்து கட்டும் சபை என்ன ஒரு சபை: ஒரு ஆவிக்குரிய சபை, அதிகாரமுள்ள ஒரு சபை, வெல்ல முடியாத ஒரு சபை, அவருடைய அப்போஸ்தலர்கள் மூலம் ஆவியினால் அருளப்பட்ட ஜீவனுள்ள தேவனுடைய வெளிப்பாட்டின் மீது அடித்தளமாகக் கொண்ட ஒரு சபை, மேலும் அதே சத்தியத்தை அறிக்கையிடுபவர்கள் மீது தொடர்ந்து கட்டப்படுகிறது. அடையாளம் கொண்ட ஒரு சபை, எல்லா யுகங்களின் எல்லா மீட்கப்பட்டவர்களின் கூட்டுத்தொகை, நெருக்கம் கொண்ட ஒரு சபை, இயேசு கிறிஸ்துவின் தனிப்பட்ட உடைமைகள், மற்றும் நிச்சயம் கொண்ட ஒரு சபை – அது கட்டப்படும். அவர் நம்மை மகிமைக்குக் கொண்டு வருவார், இல்லையா? அதுவே அவருடைய வாக்குறுதி.

பயன்பாடுகள்

முதலில், இவை அனைத்தும் நாம் முன்பு கொண்டிருந்த சபையைப் பற்றிய எல்லாத் தாழ்வான கருத்துக்களுக்காக நாம் மனந்திரும்பும்படி செய்ய வேண்டும்.

ஒரு சபைக்கும் மன்ற (Club) உறுப்பினர் நிலைக்கும் இடையே நீங்கள் என்ன வித்தியாசம் நினைத்தீர்கள் என்று சொல்லுங்கள்… நீங்கள் என்ன சொல்வீர்கள்… வெளிப்படையாக… உண்மையில், சிலர் ஒரு மன்றத்தில் இன்னும் அதிகமாக அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கிறார்கள்… அதிக ஒழுக்கத்தின் காரணமாக… நாம் ஒரு சீர்கெட்ட தலைமுறையில் வாழ்கிறோம்… மேலும் சபை ஒரு சுயநலப் பின்னிணைப்பு (add-on) போல இருக்கிறது… “நான் எப்படி என் வாழ்க்கையைச் சபைக்குள் ஊற்ற முடியும்?” என்பதல்ல, ஆனால் “சபையிலிருந்து நான் என்ன பெற முடியும்… அதில் நல்ல பிரசங்கம், இசை, குழந்தைகளுக்கான பள்ளி உள்ளதா?… அது எனக்கு ஏதாவது ஒரு வழியில் உதவ முடியுமா?” சபைக்கு உண்மையான தியாக அர்ப்பணிப்பு… தன்னையே மறுத்தல்… நம்மில் மிகச் சிலரே அதன் அர்த்தம் என்னவென்று அறிவோம்… அது சபையைப் பற்றிய உங்கள் தாழ்வான கருத்து காரணமாகத்தான். சபையை அப்படி நடத்துவதால் இயேசு கிறிஸ்து உங்கள் மீது கோபமாக இருக்கிறார்… உங்கள் இருதயத்தை ஆராய்ந்து அதற்காக மனந்திரும்புங்கள்…

நாம் உலகக் கண்ணோட்டத்திற்கு ஒத்திருக்காமல், இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையைப் பற்றி நம் மனதில் மாற்றமடைய வேண்டும். கிறிஸ்துவின் வார்த்தை பிரசங்கிக்கப்பட்டு பின்பற்றப்படும் ஒரு சபையின் ஒரு பகுதியாக நான் இருக்க வேண்டும்… ஏனென்றால் அங்கேதான் அவர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுகிறார், மேலும் அந்தச் சபையால் கட்டப்பட நான் என்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

இயேசு தம்முடைய விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தால் வாங்கிய சபை, அவர் இந்த உலகில் கட்டும் ஒரே விஷயம், அது அவருடைய உடல்… அவருடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது… நான் சபைக்குச் செய்யும் எந்தவொரு அவமானமும், எந்தவொரு அலட்சியமும் நேரடியாக அவருக்கே செய்யப்படுகிறது… இந்தச் சபைக்கு மட்டுமே கட்டவும் கட்டவிழ்க்கவும், பரலோகக் கதவைத் திறக்கவும் மூடவும், பரலோகப் பொக்கிஷங்களை அருளவும், கதவை மூடவும் அவருடைய ஆவிக்குரிய அதிகாரம் உள்ளது. சில சமயங்களில் அது சிறியதாகவும் வல்லமையற்றதாகவும் தோன்றலாம். உலகம் அதை அற்பமானதாகவும் பொருத்தமற்றதாகவும் கருதலாம். ஆனால் மிகத் தொலைதூர மூன்றாம் உலக நாட்டில் உள்ள இயேசு கிறிஸ்துவின் சீஷர்களின் மிகச் சிறிய மற்றும் தாழ்மையான கூட்டம் – உண்மையில் – தேசங்களில் உள்ள வல்லமை வாய்ந்த வல்லரசைக் காட்டிலும் அதிக சக்தி வாய்ந்த ஒரு நிறுவனத்தின் ஒரு பகுதியாகும். சபையைப் பற்றி அத்தகைய கருத்துக்கள் உங்களிடம் இருக்கிறதா?

இயேசு “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை” தம்முடைய சபைக்கு – மேலும் தம்முடைய சபைக்கு மட்டுமே – கொடுத்திருக்கிறார்; “பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” என்ற வாக்குறுதியுடன்.

நாம் இயேசு தம்முடைய மகிமைக்காக நமக்குக் கொடுத்த அதிகாரத்தை உண்மையாகவும், நம்பிக்கையுடனும் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்வோமாக.

யாருக்கு அதிகமாய்க் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதோ… அவரிடத்தில் அதிகமாய் எதிர்பார்க்கப்படும்.

கடவுள் உங்களை இந்தச் சபையில் வைத்துள்ளார்… அங்கே கடவுள் மேலோங்கி ஆளுகிறார்… நம்முடைய கிறிஸ்தவ கடமைகளை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. நம்முடைய அரசியலமைப்பில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள சபை பொறுப்புகளை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை… நீங்கள் ஒரு உடன்படிக்கை செய்தீர்கள் என்பதை உணருகிறீர்களா… ஒரு அர்ப்பணிப்பாக… ஒரு மன்றத்தில் சேருவது போல அல்ல… ஒரு திருமண உடன்படிக்கை போல… சபை உடன்படிக்கை வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும்… அரசியலமைப்பை மீண்டும் வாசிப்பது மற்றும் சபைக்கு நம்முடைய அர்ப்பணிப்பை புதுப்பிப்பது நமக்கு எவ்வளவு முக்கியம்… சபை எவ்வளவு மகிமையானது என்பதை நாம் உணரும் வரை… கடவுளுக்குப் பயந்து நாம் அதற்கு அர்ப்பணிக்க மாட்டோம்… அந்த மனநிலையை மாற்றுங்கள்… நாம் அர்ப்பணிக்காவிட்டால்… கிறிஸ்து நம்முடைய சபையைக் கட்ட மாட்டார்…

---

सुविசேஷச் சோம்பலுக்கான கண்டனம் (Condemnation for Gospel Laziness)

இரண்டாவதாக, சுவிசேஷப் பிரசங்கத்திற்கு என்ன ஒரு உற்சாகம்… மற்றும் நம்முடைய சுவிசேஷச் சோம்பலுக்கான என்ன ஒரு கண்டனம்…

அழிந்து போகும் நித்திய ஆத்துமாக்களுக்காக நித்திய பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்க இந்தச் சாவியைக் கொண்டிருப்பது என்ன ஒரு சிலாக்கியம்…

இந்தச் சாவியை வைத்துக் கொண்டு, சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம் அழிந்து போகும் பாவிகளுக்குக் கதவுகளைத் திறக்க அதைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அது துருப்பிடிக்க அனுமதிப்பது எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது. மேலும் கடவுள் உங்களிடமும் என்னிடமும், “சும்மா இங்கே உட்கார்ந்திருக்காதீர்கள். நீங்கள் போதுமான அளவு செய்துவிட்டீர்கள் என்று மட்டும் நினைக்காதீர்கள். ‘என்னை ஆசீர்வதியும், கர்த்தாவே’ என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள். ஆனால் இந்த இடத்திலிருந்து வெளியே போய், நற்செய்தியைப் பரப்புங்கள் மற்றும் தங்கள் வழியைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத ஆண்கள் மற்றும் பெண்களுக்குப் பரலோகத்தின் கதவைத் திறங்கள். அவர்கள் உள்ளே வரும்போது, ​​அவர்களை வரவேற்கவும். அவர்கள் திரும்பிச் சென்றுவிட்டால், அவர்கள் மரித்துவிடாதபடி அவர்களை எச்சரியுங்கள்.”

ஆ, நான் கண்டிருக்கிறேன் மற்றும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்… அவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த விஷயம்… எப்போதும் மற்றவர்களுக்குச் சுவிசேஷம் மற்றும் கடவுளின் வார்த்தையைப் பற்றிச் சொல்வதுதான்… அவர்கள் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை… அவர்கள் ஒரு ஆட்டோவில், ஊபரில், தச்சரிடம், பிளம்பரிடம், வீட்டு வேலைக்காரியிடம், விடுதியில் சாப்பிடும்போது, ​​மருத்துவமனையில், சாலையில் நடக்கும்போது, ​​பேருந்தில், ரயிலில் பயணம் செய்யும்போது… பால்காரன், காய்கறிக்காரன்… எப்போதும் கிறிஸ்துவைப் பற்றிச் சொல்கிறார்கள்… கதவுகளைத் திறக்கிறார்கள்… கதவுகளைத் திறக்கிறார்கள்… நான் அதற்குப் பொறாமைப்படுகிறேன்… நான் அப்படி இல்லை… மேலும் நான் எப்போதும் அப்படி இருக்க விரும்புகிறேன்… நாம் அனைவரும் விரும்ப வேண்டும்… பரிசுத்த ஆவியே, தயவுசெய்து எங்களை வடிவமைப்பாராக… ஏன் நாம் சுவிசேஷத்தில் இவ்வளவு சோம்பலாக இருக்கிறோம்… ஏன் மற்ற விஷயங்கள் நமக்கு இவ்வளவு முக்கியமாக மாறுகின்றன… ஆ, வாழ்க்கையில் என்ன ஒரு சிலாக்கியம்… நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு நித்திய ஆத்துமாவுக்கும் ராஜ்யத்தின் கதவுகளைத் திறக்க… அவர்கள் வந்தால், அவர்களுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று நாம் அறிவிக்கிறோம். அவர்கள் நிராகரித்தால், கிறிஸ்துவின் அதிகாரத்தில் நாம், “நீங்கள் மனந்திரும்பும் வரை நித்தியமாக ஆக்கினைக்குள்ளாவீர்கள்…” என்று அறிவிக்கிறோம்.

கடவுள் பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்கவும் மூடவும் நமக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். நாம் அதைச் செய்கிறோம், ஜான் கால்வின் சொன்னது போல, பரலோக ராஜ்யத்தின் “வாயில்காவலர்கள்” ஆக. முத்து வாசல்களைத் திறக்கக் கடவுள் தம்முடைய சபைக்குச் சாவிகளைக் கொடுத்தார். அது நம்முடைய சபையிலோ அல்லது எந்தச் சபையிலோ உறுப்பினராவதைப் பற்றியது அல்ல… யார் பரலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள் என்று நாம் எப்படித் தீர்மானிக்கிறோம்? நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசித்து, அவரைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறீர்களா? நீங்கள் அப்படிச் செய்திருந்தால் மற்றும் அப்படிப் பற்றிக் கொண்டிருந்தால், நான் உங்களைப் பரலோகத்தில் சந்திப்பேன். இல்லையென்றால், நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவை நம்பவில்லை என்றால், நரகத்தின் உண்மை பற்றி நான் உங்களை எச்சரிக்க வேண்டும். அதுவே நம்முடைய பணி.

கிறிஸ்துவில் உள்ள விசுவாசத்தைத் தவிர ஒருவருக்குக் கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்தில் இடமில்லை என்று சபை தைரியமாக அறிவிக்க முடியும். இந்த நாட்களில் அத்தகைய தைரியமான அதிகாரத்திற்குக் ​​உலகம் எதிர்வினையாற்றி, கிறிஸ்தவர்களை “குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவர்கள்” என்று விமர்சிக்கிறது. சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கக் கடவுள் சபைக்கு ஒரு தெய்வீகப் பணியைக் கொடுத்திருக்கிறார், அதனுடன் கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்தின் வாக்குறுதியையும் கொடுத்திருக்கிறார்.

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக… நாம் இந்தக் கதவுகளைத் திறப்பதில்லை… கிறிஸ்தவர்களாக… நாம் வருகிறோம்… நாம் ஒரு நல்ல நேரத்தை அனுபவித்து வெளியே செல்கிறோம், யாராவது நம்மிடம் வந்தால், நல்லது, நாம் அவர்களுக்கு நற்செய்தியைச் சொல்வோம். சரி. ஆனால் இல்லையென்றால், வேறு சபைகள் உள்ளன. என் நண்பர்களே, இந்தப் பகுதியில் வேறு சுவிசேஷப் பிரசங்கம் செய்யும் சபைகள் அதிகம் இல்லை. அதனால்தான் கடவுள் நம்மை இங்கே வைத்துள்ளார். அதனால்தான் இயேசு நமக்குச் சாவிகளைக் கொடுத்தார். அவர், “நான் உங்களுக்கு ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுக்கிறேன்” என்று சொன்னார். அதுதான் உலகத்தில் நமக்கு மிக முக்கியமான விஷயம். அவர் சாவிகளை அரசியல்வாதிகள், தொண்டு நிறுவனங்கள், அல்லது பெருநிறுவன அமைப்புகளுக்குக் கொடுக்கவில்லை. அவர் சாவிகளை அரசாங்கத்திற்குக் கொடுக்கவில்லை. அவர் அவற்றை இயேசு அழைக்கிறார், இயேசு விடுவிக்கிறார், கேம்பஸ் க்ரூஸேட் போன்றவர்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை. அவர் உலகத்தின் பல்கலைக்கழகங்களின் புகழ்பெற்ற அறிஞர்களுக்குக் கூடச் சாவிகளைக் கொடுக்கவில்லை. அவர் ராஜ்யத்தின் சாவிகளை நமக்குக் கொடுத்தார், மேலும், “இப்போது இந்த இடத்திலிருந்து வெளியே போய், நீங்கள் சந்திக்கும் மக்களுக்குப் பரலோகத்தின் கதவைத் திறங்கள். அவர்கள் உள்ளே வரும்போது, ​​அவர்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டது என்று சொல்லுங்கள். அவர்கள் உங்களை நிராகரித்தால், வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி அவர்களை எச்சரியுங்கள். மேலும் அது கிருபையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது நியாயத்தீர்ப்பாக இருந்தாலும் சரி, சுவிசேஷத்தின்படி பூமியில் என்ன செய்யப்பட்டாலும், அது பரலோகத்தில் செய்யப்படும் என்று கடவுள் சொல்கிறார்.”

வேதாகமம் சபையை எவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமாகவும் தீவிரமாகவும் பார்க்கிறது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஆ, சபையைப் பற்றிய நம்முடைய அலட்சியமான மனப்பான்மையை நாம் எப்படி அகற்ற முடியும்? நம்முடைய கவனக்குறைவால் தேவதூதர்கள் திகைக்கிறார்கள்!

---

கர்த்தர் நம்மைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறார் (The Lord Takes Us Seriously)

---

சில காலத்திற்கு முன்பு, ஒரு அணி எப்போதும் கிரிக்கெட் போட்டிகளில் வெற்றி பெற்று வந்தது. அவர்கள் அணித் தலைவரைப் பேட்டி கண்டார்கள், அவர், “உங்கள் இரகசியம் என்ன… நீங்கள் தோல்வியடையாமல் ஒவ்வொரு ஆட்டத்திலும் வெற்றி பெறுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள். அணித் தலைவர், “நாங்கள் தோற்காததற்குக் காரணம், ஒவ்வொரு ஆட்டமும் முக்கியம் என்று நாங்கள் தீர்மானித்ததால்தான்” என்று சொன்னார். நம்மில் சிலர் ஒருபோதும் கண்டறியாத ஒன்றை அவர்கள் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். இங்கே ஒவ்வொரு ஞாயிறும் முக்கியம். GRBC-இன் ஒவ்வொரு ஞாயிறும் வாழ்க்கையா அல்லது மரணமா என்பதுதான். நாம் கிறிஸ்துவின் பெயரிலும் அதிகாரத்திலும் கூடியிருக்கும்போது… கடவுள் நம் மூலம் கட்டுகிறார்… அவர் கதவுகளைத் திறக்கிறார் மற்றும் மூடுகிறார். அது பரலோகமா அல்லது நரகமா என்பதுதான். அது ஒளியா அல்லது இருளா என்பதுதான். அது மேல்நோக்கி செல்லும் பாதையா அல்லது கீழ்நோக்கிச் செல்லும் சறுக்கலா என்பதுதான். ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனையும் முக்கியமானது… அது ஒருபோதும் வழமை அல்ல.

இந்தச் செய்தியின் அடிப்படையான விஷயம் என்ன என்று நான் நினைக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? கடவுள் நம்மைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். பரலோக ராஜ்யம் கடவுளுக்கு மிகவும் விலைமதிப்பற்றது. எனக்கு மிகவும் விலைமதிப்பற்ற சாவிகளை நான் உங்களுக்குக் கொடுத்தால்… நான் உங்களுக்கு என் புதிய வீடு அல்லது புதிய காரின் சாவிகளைக் கொடுக்கிறேன் என்று வைத்துக் கொள்வோம்… எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கது எதுவாக இருந்தாலும், நான் என் சாவிகளைத் திரும்பப் பெறும் வரை உங்கள் மீது இரவும் பகலும் என் கண்களை வைத்திருக்கப் போகிறேன். கடவுள் தம்முடைய சபைக்கு ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுத்தபோது, ​​அவர், “நான் உலகம் முழுவதிலும் வேறு யாருக்கும் கொடுக்காத ஒன்றை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன். அதைக் கொண்டு ஏதாவது செய்யுங்கள்” என்று சொன்னார். அவர் நமக்குக் கொடுத்ததை நாம் என்ன செய்கிறோம் என்று பார்க்க அவர் இரவும் பகலும் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். கடவுள் நம்மைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். நாம் இங்கே செய்வது முற்றிலும் தீவிரமானது. எனவே நாம் ராஜ்யத்தின் சாவிகளை எடுத்துக் கொண்டு இந்தக் கதவுகளுக்கு வெளியே செல்கிறோம், மேலும் உள்ளே வருபவர்களுக்குப் பரலோகத்தைத் திறக்கிறோம், மேலும் நாம் அவர்களை ஆசீர்வதித்து அவர்களுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று அறிவிக்கிறோம், மேலும் திரும்பிச் செல்பவர்களை எச்சரிக்கிறோம்.

நான் என்னைக் கேட்டேன்:

• நாம் மக்களை மூட சாவிகளைப் பயன்படுத்துகிறோமா?
• நாம் சபை உறுப்பினர் நிலையைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறோமா?
• நாம் சபை ஒழுங்குமுறையைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறோமா?
• சபையில் சேர்ந்தவர்கள்… ஆனால் அரசியலமைப்பில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி சபைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை வாழாதவர்கள்… விசுவாசியின் சாட்சி வாழ்க்கை… அவர்களை ஒழுங்குபடுத்துவது ஒரு சபையின் கடமை… வெளிப்படுத்துதலில் கிறிஸ்து நீங்கள் நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால்… நான் விளக்குத்தண்டை அகற்றுவேன் என்று சொல்கிறார்…
• நாம் யாராவது மீது ஏதாவது நடவடிக்கை எடுக்கும்போதெல்லாம்… சபை மக்கள் நினைக்கிறார்கள்… “ஆ, மிகவும் வருத்தம்… பாதிக்கப்பட்டவராகக் காணப்படுகிறார்…” இல்லை… இந்த வசனத்தின்படி… மனந்திரும்பாத, ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழும் மக்களை மூட அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்… நாம் சபையில் பெரிய ஒழுக்கத்தையும் ஒழுங்கையும் கொண்டு வர வேண்டும்… புதிய ஏற்பாட்டுச் சபையைப் போல… எல்லோரும் கடவுளுக்குப் பயந்து வாழ்ந்தார்கள்… அவர்கள் பொய் சொன்னபோதும் கூட, அனனியா மற்றும் சப்பீரா மரித்துப் போனார்கள்… அதுபோல ஏதாவது நடக்க வேண்டும்… வியத்தகு முறையில்… 1 கொரிந்தியரில் போலக் கடவுள் செய்து கொண்டிருக்கலாம்… உங்களில் பலர் நோயுடனும் பலவீனமாகவும் இருக்கிறீர்கள்… சிலர் மரித்தார்கள். கதவை மூடுவது என்ற சபை ஒழுங்குமுறையை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். மக்களின் நிமித்தம், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் புண்படுத்தி, மறைக்காமல், மறைக்காமல் இருக்க வேண்டும்…

சபையும் அதன் பொறுப்பும் எவ்வளவு மகிமையாகத் தீவிரமானது என்று கொடுக்கப்பட்டுள்ளது… நாம் சபை ஒழுங்குமுறையை இப்படிச் செயல்படுத்தினால் என்ன செய்வது:

• தினசரி அரை மணி நேரம் வேதாகமம் வாசிப்பதிலும் ஜெபத்திலும் நேரத்தைச் செலவிடாத ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் 1 மாதத்திற்குச் சபையிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்படுவார்கள்.
• ஒரு வாரத்தில் குறைந்தது 2 பேருக்குச் சாட்சி சொல்லாத ஒவ்வொரு உறுப்பினரும், சபையிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்படுவார்கள்.
• தினசரி 15 நிமிடங்கள் குடும்ப ஜெபம் செய்யாத ஒவ்வொரு சபை குடும்பமும், 3 மாதங்களுக்கு இடைநீக்கம் செய்யப்படும்.
• மனதிலோ அல்லது வார்த்தைகளிலோ அல்லது செயல்களிலோ பரிசுத்தமற்ற வாழ்க்கை வாழும் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும்… பரிசுத்தமற்ற சிந்தனை, கெட்ட வார்த்தைகள், கடந்த வாரத்தில் செயல், மேலும் 3 மாதங்களுக்கு நோயுற்றவராக மாற வேண்டும்… ஆ… ஒரு பொய்க்காக அனனியா மற்றும் சப்பீரா மரித்தார்கள்…

அத்தகைய ஒழுங்குமுறைக்கு உட்படுத்தப்படும் முதல் நபர் நான்தான் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்… ஏனென்றால் நான் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தேன், மேலும் ஜெபம் செய்யவோ அல்லது குடும்ப ஜெபம் செய்யவோ முடியவில்லை… ஆனால் என் பொறுப்பு நோயை விட முக்கியமா? இது எவ்வளவு தீவிரமானது என்று நீங்கள் காண்கிறீர்களா… நாம் சபை ஒழுங்குமுறையையும் இந்த மாபெரும் பொறுப்பையும் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டால்… கடவுள் நம்மைத் தண்டிப்பார்… நாம் சபையை விளையாடுவதை நிறுத்தி, சபையைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்வோமாக.

ஜான் கால்வின் இந்தச் சத்தியத்தைப் பற்றி ஒரு பொருத்தமான சுருக்கத்தைத் தருகிறார்:

இது ஒரு பெரிய மரியாதை, நாம் உலகிற்கு அதன் இரட்சிப்பைப் பற்றி உறுதியளிக்கும் கடவுளின் தூதர்களாக இருக்கிறோம். கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான பரஸ்பர சமாதானத்தின் பரலோகத்தின் தூதுவராக (2 கொரி. 5:20) அறிவிக்கப்படுவது சபைக்கு அளிக்கப்பட்ட மிக உயர்ந்த மரியாதை. ஒரு வார்த்தையில், ஒரு ஏழை மனிதனால் அவர்களுக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட இரட்சிப்பின் செய்தி கடவுளால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை அறிவது பக்தியுள்ள மனங்களுக்கு ஒரு அற்புதமான ஆறுதல். இதற்கிடையில், கடவுளின் கட்டளையால் அவர்களுக்குப் பிரசங்கிக்கப்படும் போதனையை அவர்கள் பொருத்தமாக நினைக்கலாம், கேலி செய்யலாம். கடவுள் மனிதர்களின் வாயால் அவர்களை எவ்வளவு உண்மையாகவும் தீவிரமாகவும் அச்சுறுத்தினார் என்பதை அவர்கள் ஒரு நாள் கற்றுக் கொள்வார்கள். இறுதியாக, பக்தியுள்ள போதகர்கள், இந்த உறுதியின் மீது தங்கியிருந்து, கடவுளின் ஜீவனைக் கொடுக்கும் கிருபையைத் தைரியத்துடன் பாதுகாக்கத் தங்களையும் மற்றவர்களையும் உற்சாகப்படுத்தட்டும், மேலும் அவர்கள் தங்கள் போதனையின் கடினப்பட்ட இகழ்ச்சிகளுக்கு எதிராகத் தைரியமாக இடிமுழக்கமிடட்டும். (மத்தேயு 6:19 மீதான கருத்துகள்)

இது என்ன ஒரு பகுதி…

சபையின் சாட்சியம் இதுதான்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” எல்லாம் அங்கே ஆரம்பிக்கிறது. இயேசுவே கடவுளால் வாக்களிக்கப்பட்ட மேசியா, அவர் தேவனுடைய ஒரே பேறான குமாரன், உலகின் இரட்சகர் என்று நாம் பகிரங்கமாக அறிவிக்கிறோம் மற்றும் சாட்சியமளிக்கிறோம். அந்தச் சாட்சியமே நம்மை கிறிஸ்தவர்களாக ஆக்குகிறது.

சபையின் அடித்தளம் – “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்.” பாறை, நாம் கண்டுபிடித்தது, வெறும் பேதுரு மட்டுமல்ல, அது அவருடைய சாட்சியும் மட்டுமல்ல, அது பேதுரு கிறிஸ்துவை உலகிற்குப் பகிரங்கமாக அறிக்கையிடுவதுதான். மேலும் அந்தச் சாட்சியம் பேதுரு அறிக்கையிடுவது மட்டுமல்ல, அது அவரைக் பின்பற்றும் அனைவரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எல்லா அப்போஸ்தலர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பேதுரு. அவர்கள் ஜீவனுள்ள அடித்தளக் கற்கள், மேலும் அவர்களைப் பின்பற்றும் நாமும் மூலைக்கல், இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது கட்டப்பட்ட ஜீவனுள்ள கற்கள். சபை ஒரு புரட்சிகரமான சத்தியத்தை தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொண்ட ஆண்கள் மற்றும் பெண்களால் ஆனது – இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்.

அடுத்து, நாம் சபையின் நிச்சயத்தைப் பார்த்தோம் – “பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது.” நம்முடைய ஸ்தாபகர் மரணத்தைத் தோற்கடித்ததால், மரணமே அதைத் தோற்கடிக்க முடியாது என்று நாம் கற்றுக் கொண்டோம். நாம் மரித்தாலும், சபை தொடர்ந்து செல்கிறது. சாத்தானிடம் வாசல்கள் உள்ளன, ஆனால் இயேசுவிடம் சாவிகள் உள்ளன. எனவே, நம்முடைய வேலை நம்மைச் சார்ந்ததல்ல, இயேசுவை மட்டுமே சார்ந்தது என்பதை அறிந்து நாம் வெற்றியுடன் முன்னேறுகிறோம்.

இறுதியாக, நாம் சபையின் அதிகாரத்தைப் பார்த்தோம் – “நான் உனக்குப் பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களைத் தருவேன்.” சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம், நாம் பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்கிறோம் மற்றும் மூடுகிறோம். விசுவாசிப்பவர்களுக்கு, சுவிசேஷத்தின் அடிப்படையில் அவர்களுடைய மன்னிப்பை நாம் அறிவிக்கிறோம். நம்முடைய செய்தியை நிராகரிப்பவர்களுக்கு, அவர்கள் இன்னும் தங்கள் பாவங்களில் இருக்கிறார்கள் என்று நாம் அறிவிக்கிறோம். நாம் சுவிசேஷத்தின் அடிப்படையில் அந்த அறிவிப்புகளைச் செய்யும்போது, ​​கடவுள் ஏற்கெனவே பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தியதை நாம் பூமியில் அறிவிக்கிறோம்.

நமக்கு நம்முடைய வேலை வெட்டப்பட்டுள்ளது, இல்லையா? ஆனால் நமக்கு ஒரு தெளிவான சாட்சியம், ஒரு திடமான அடித்தளம், ஒரு வெற்றியுள்ள நிச்சயம், மற்றும் ஒரு பரலோக அதிகாரம் உள்ளது. அது போதுமானதாக இருக்க வேண்டும். இயேசு 2,000 ஆண்டுகளாகத் தம்முடைய சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். இயேசுவின் பெயரில், இங்கே GRBC-இல் அவருடைய சபையைக் கட்டும் பணியில் அவருடன் சேர நான் உங்களை அழைக்கிறேன்.

ஞாயிறு காலை வருகிறது. நாம் அனைவரும், ஒரு பழக்கமாக, அதிகாலையில் எழுந்து, உடை அணிந்து, சபைக்கு வருகிறோம், மேலும் உங்களில் சிலர் வெகுதூரம் பயணம் செய்து வருகிறீர்கள். நாம் இங்கே கூடுகிறோம், பிரசங்கத்தைக் கேட்கிறோம், ஜெபிக்கிறோம், பாடுகிறோம், வாசிக்கிறோம், கொடுக்கிறோம், வீட்டிற்குச் செல்கிறோம். இதனால் இந்த உலகில் என்ன வித்தியாசம் ஏற்படுகிறது? உற்சாகமாக இருக்க ஏதேனும் காரணம் இருக்கிறதா? எதைப் பற்றியாவது தீவிரமாக இருக்க ஏதேனும் காரணம் இருக்கிறதா? பாராளுமன்றக் கூட்டத்தொடர்கள் புதிய கொள்கைகளைக் கொண்டு வருவது போல, நாம் முக்கியமான எதையாவது செய்கிறோமா? மேலும் கேள்வி வருகிறது, நாம் கூடினாலும் கூடாவிட்டாலும் என்ன வித்தியாசம் ஏற்படும்?

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையாக நாம் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் செய்வது இந்த உலகிலும் எல்லா நித்தியத்திலும் நடக்கும் மிக முக்கியமான மற்றும் மிகச் சிறந்த காரியம் என்பதை நீங்கள் அறிந்தால் ஆச்சரியப்படுவீர்கள். இது ஒரு நித்திய வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முறையாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு சபையாக இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரில் கூடுகையில், நாம் இங்கே செய்வது மிகவும், மிகவும் முக்கியமானது. ஒரு நாட்டின் பாராளுமன்றத்திலோ அல்லது ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் முடிவுகளிலோ உள்ள எதையும் விட மிக முக்கியமானது. இன்றைய வசனம் 19-இல், “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன்; பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” என்று சொல்கிறது.

இந்த வசனம் இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையாக, நாம் செய்வது மிக உயர்ந்த நித்திய பரலோகத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்றும், மேலும் வீண் மற்றும் பாவத்தில் அழிந்து போகும் மனிதகுலத்திற்கு பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்கவும் மூடவும் கடவுள் நமக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார் என்றும் சொல்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த உலகில் எந்தவொரு ஆணுக்கும் அல்லது பெண்ணுக்கும் அதுவே மிக முக்கியமான விஷயம், இல்லையா? இந்த வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவன் பார்த்தால், மிக முக்கியமான விஷயம் என்ன? அது அவன் நித்திய நரகத்திற்குள் நுழைவானா அல்லது நித்திய பரலோகத்திற்குள் நுழைவானா என்பதுதானா? அதுவே எந்தவொரு வாழ்க்கைக்கும் அர்த்தத்தைக் கொண்டு வருகிறது… கடைசியாக, அவன் தன் வாழ்க்கையை எல்லா நித்தியத்திலும் எங்கே செலவிடப் போகிறான்? மிக முக்கியமான விஷயம்… ஒவ்வொரு ஆணுக்கும்/பெண்ணுக்கும், பரலோகத்தின் கதவைத் திறப்பதா அல்லது மூடுவதற்கான சாவிகள் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன! உங்களால் இதை நம்ப முடியுமா? இது ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? சபைக்கூட்டம் எவ்வளவு மிகவும் முக்கியமானது என்பதை நீங்கள் உணருகிறீர்களா! சபையைப் பற்றி நாம் எவ்வளவு பயங்கரமாகத் தாழ்வான எண்ணங்களைக் கொண்டுள்ளோம்… சபையைத் தவிர்க்கச் சிறிய காரணங்கள் கூடப் போதும். சபையைப் பற்றிய இந்த தரிசனத்தை நாம் பெறும் வரை, நாம் உண்மையிலேயே உண்மையான சபை மனிதர்களாக மாற மாட்டோம், இயேசு கிறிஸ்துவின் சபைக்கு நம்முடைய உடல், பொருள் மற்றும் ஆத்துமாவைக் கொடுக்க மிகவும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்க மாட்டோம்.

ஒரு பிச்சைக்காரன் தான் உலகில் உள்ள ஒரு பணக்கார ராஜாவின் மகன் என்று தெரிந்து கொண்ட தருணத்திலிருந்து அவனுடைய முழு பார்வையும் மனப்பான்மையும் மாறுவது போலவும், மேலும் அவனுடைய தந்தை அவனுக்கு அதிகாரத்தின் ஒரு முத்திரை மோதிரத்தைக் கொடுப்பது போலவும், ராஜாதி இராஜாவாகிய, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, இந்த வசனத்தில் தம்முடைய அதிகாரப்பூர்வமான மோதிரத்தைத் தம்முடைய சபைக்குக் கொடுக்கிறார். இந்தப் பகுதி நம்முடைய சபையாக நாம் கொண்டுள்ள மகிமையான அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சபையைப் பற்றிய நம்முடைய முழு பார்வையும் மனப்பான்மையும் மாற வேண்டும்.

இந்தப் பகுதி சபையைப் பற்றி அதிர்ச்சியூட்டும் மற்றும் திகைக்க வைக்கும் உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறது. நாம் பரிசுத்த ஆவியின் உதவியுடன் அதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, ​​அது சபையைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணங்களைச் சாதாரணமான மற்றும் வழமையானதிலிருந்து ஒரு பெரிய உன்னதத்திற்கு உயர்த்த வேண்டும்… மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரில் நாம் கூடும் ஒவ்வொரு சபைக்கூட்டத்திலும், நீங்களும் நானும் பூமியின் முகத்தில் ஒரு மனிதன்/பெண் ஈடுபடக்கூடிய மிகச் சிறந்த கிரியையில் ஈடுபட்டுள்ளோம் என்பதை நாம் காண்போம். இயேசு கிறிஸ்துவில் ஒரு சபையாகக் கூடி வருவது என்ன ஒரு எல்லையற்ற சிலாக்கியம்!

புதிய ஏற்பாட்டில் சபையைப் பற்றிப் பேசும் முதல் பகுதி இது என்று நாம் கண்டோம். முதலாவதாக, ஒவ்வொரு ஆணும்/பெண்ணும் இந்தச் சபையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டுமென்றால், அவன்/அவள் செய்ய வேண்டிய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையை நாம் கண்டோம்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” பேதுரு அதைச் செய்தார். அதுவே சபையின் சாட்சியம். இரண்டாவதாக, கர்த்தர், அத்தகைய அறிக்கையைச் செய்யும் ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் மீது “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னார். அத்தகைய சபையை இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எந்த வல்லமையும் அழிக்க முடியாது என்று அவர் நிச்சயம் கொடுக்கிறார் – இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையின் வெல்ல முடியாத தன்மை மற்றும் நிரந்தரம். எது வேண்டுமானாலும் கடந்து போகலாம், ஆனால் இயேசு கிறிஸ்துவின் சபை, மனிதக் கைகளால் வெட்டப்படாத ஒரு கல் போல, வளரும், வளரும், மற்றும் முழு உலகையும் நிரப்பும். அவர் ராஜரீகமாக, “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன், பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை” என்று சொல்கிறார். நெருக்கம் (“என் சபை”), நிச்சயம் (“நான் செய்வேன்”), மற்றும் வெல்ல முடியாத தன்மை (“பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது”) ஆகியவை உள்ளன.

இன்று, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து, இந்தப் பூமியில் உள்ள இந்தச் சபைக்குக் கொடுத்த பெரிய ஆவிக்குரிய அதிகாரத்தை நாம் காண்போம். வசனம் 19: “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன்; பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.”

பரலோக இராஜ்யத்தின் திறவுகோல்கள் என்றால் என்ன? (What are the Keys of the Kingdom of Heaven?)

அவர் “திறவுகோல்களைத்” தருவேன் என்று சொல்கிறார். வேதாகமக் காலங்களில், சாவிகள் அதிகாரத்தைக் குறிக்கின்றன. நம்முடைய கலாச்சாரத்தில் கூட, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு பெரிய வீட்டின் சாவிகளைக் கொண்டிருந்தவர்கள், அவர்களுக்கு எல்லா அதிகாரமும் இருந்தது. பெண்கள் அதைத் தங்கள் இடுப்பில் தொங்க விடுவார்கள். இயேசு, “நான் தருவேன்” என்று சொல்கிறார், அதாவது அது அவருடைய அதிகாரம்; அவர் நமக்கு ஒரு “ஒப்படைக்கப்பட்ட அதிகாரத்தைக்” கொடுக்கிறார். ஒரு காரியத்தின் “சாவிகள்” உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தால், அதைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கவோ அல்லது நீங்கள் விரும்புவது போலப் பயன்படுத்தவோ உங்களுக்கு உரிமை இல்லை; ஆனால் சாவிகளை உங்களுக்குக் கொடுத்தவரின் சார்பாக மற்றும் அவருடைய பெயரில் நீங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தலாம். நான் ஒரு வீட்டைக் குத்தகைக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன்… நாங்கள் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்யும்போது, ​​நான் அவர்களுக்குச் சாவியைக் கொடுக்கிறேன்… அது அவர்களுடைய வீடு அல்ல… அவர்கள் தாங்கள் விரும்புவதை எல்லாம் செய்ய முடியாது. அவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் திறக்கவும் மூடவும், அவர்கள் விரும்பும் யாரையும் அனுமதிக்கவும் நான் சாவியைக் கொடுக்கிறேன். நாங்கள் செய்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் அந்த அதிகாரத்தை நான் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன்: அவர்கள் அந்த வீட்டை குடியிருப்பு நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தலாம். சாவிகள் அதையே குறிக்கின்றன. அது அதிகாரத்தைக் குறிக்கிறது.

ஒரு சிறிய வீட்டின் சாவி ஒன்று, ஒரு அரண்மனையின் சாவிகள் எவ்வளவு பெரியது, விதான சௌதாவின் சாவிகள்… எவ்வளவு பெரிய அதிகாரம்… முழு கர்நாடகாவின் பாராளுமன்றம், அல்லது ராஜ்ய சபாவின் சாவிகள், மத்திய அரசாங்கம்… வாக்களிப்பதன் மூலம் சாவியைக் கொடுக்கிறோம்… ஒரு கட்சிக்குத் தேசத்தை ஆள அதிகாரம். மிகவும் முக்கியமானது… இயேசு கிறிஸ்து என்ன சாவிகளைக் கொடுக்கிறார் என்று பாருங்கள்… இந்தச் சாவிகள் பரலோக ராஜ்யத்திற்கானவை… ஆச்சரியம்.

பழங்கால அண்மைக் கிழக்கில், ராஜாக்களுக்கு ஒரு அரண்மனை இருக்கும், மேலும் அரண்மனையில் அவர்கள் தங்கள் தங்கம், வெள்ளி, முத்துக்கள், விலையுயர்ந்த கற்கள், எல்லா ராஜரீக பொக்கிஷங்களையும் வைத்திருக்கும் ஒரு பொக்கிஷ அறையைக் கொண்டிருப்பார்கள். அது ஒரு முக்கியமான இடம். மேலும் ராஜா ஒரு நம்பிக்கையான வேலைக்காரனைத் தேர்ந்தெடுத்து, கருவூலத் தலைவன் என்று அழைப்பார், அவனிடம் பொக்கிஷ அறைக்கான சாவியைக் கொடுப்பார். அது ராஜா வழங்கக்கூடிய மிக உயர்ந்த மரியாதை. அந்தக் காலங்களில், சாவியை வைத்திருந்த வேலைக்காரன் அதை ஒரு சங்கிலியில் கழுத்தைச் சுற்றி அணிந்திருப்பான், அதனால் அவனுக்கு ராஜாவின் பொக்கிஷ அறையின் அதிகாரம் உள்ளது என்பது தெளிவாகத் தெரியும். ராஜாவால் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தின் அடையாளமாக அதைத் தொடர்ந்து அணிந்திருப்பான். அவன் உங்களை உள்ளே அனுமதிக்கவும் பொக்கிஷ அறையிலிருந்து வெளியே வைத்திருக்கவும் முடியும்… ராஜாவின் சார்பாக வீட்டின் பொக்கிஷங்களைப் பயன்படுத்தலாம்.

“நான் உனக்குப் ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுப்பேன்” என்று அவர் சொல்லும்போது, ​​இயேசுவின் கூற்றுக்குப் பின்னால் அதுதான் உள்ளது. இயேசு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலான கர்த்தராக… பரலோகத்திலும் பூமியிலும் உள்ள எல்லா அதிகாரத்துடனும், அவர் சில தற்காலிக அரசாங்கம் அல்லது ராஜ்யத்தின் சாவிகளை அல்ல, ஆனால் நித்திய பரலோக ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுப்பேன் என்று சொல்கிறார். பரலோக ராஜ்யம் எவ்வளவு மகிமையானது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொண்டால்… நீங்கள் இந்த வசனத்தில் மயங்கிவிடுவீர்கள்… கற்பனை செய்ய முயற்சித்தால்… யாரோ ஒருவர் நீங்கள் உலகின் எல்லா ஜனாதிபதிகள் மற்றும் பிரதம மந்திரிமார்கள் மீது அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டீர்கள் என்று சொன்னால்… அவர்கள் நீங்கள் சொல்வதை செய்வார்கள்… ஆனால் இது அதற்கும் மேலான ஒன்று… பரலோக ராஜ்யம் என்ன என்று நமக்குத் தெரியுமா… இந்த வசனம் என்ன சொல்கிறது… புரிந்துகொள்ளப் போராடுவது… நம்புவது கடினம்…

பரலோக ராஜ்யம் முழு வேதாகமத்தின் முக்கிய கருப்பொருள் ஆகும். முழு பழைய ஏற்பாடும் ராஜ்யத்திற்கான ஒரு ஆயத்த கட்டம். ராஜ்யத்தின் நிறைவேறுதல் புதிய ஏற்பாடு, மேலும் ராஜ்யத்தின் இறுதி நிறைவு மகிமையான கட்டம் எதிர்காலத்தில் வெளிப்படுத்தப்படும். இயேசு தாமே 13-ஆம் அதிகாரத்தில் பல்வேறு உவமைகளில் மிகவும் விரிவாகக் கற்பித்த ராஜ்யம்; அதுவே கடவுளின் மீட்பின் ஆட்சி. ஒரு மனிதன் தன்னிடமுள்ள எல்லாவற்றையும் விற்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த நித்திய எல்லையற்ற பொக்கிஷம் அது… விலையுயர்ந்த முத்து… நாம் என்ன சாப்பிடுவோம் அல்லது குடிப்போம் என்று நம்முடைய மனதையும் இருதயத்தையும் நிரப்பக்கூடாது, ஆனால் பரலோக ராஜ்யத்தைத் தேட வேண்டும்… நாம் பலவந்தமாக நுழையத் தேட வேண்டும்… கர்த்தர் இங்கே, பேதுரு, நான் அந்த ராஜ்யத்திற்கான சாவிகளை உனக்குக் கொடுக்கிறேன்… ஆச்சரியம்.

உங்களிடம் சாவிகள் இருக்கும்போது, ​​நீங்கள் அதிகாரத்தைப் பெறுகிறீர்கள், மேலும் அதிகாரத்துடன், நீங்கள் பெரிய பொறுப்பையும் பெறுகிறீர்கள்… உங்களுக்கு ஒரு பெரிய வேலை உள்ளது. இயேசு சிலுவைக்குச் செல்லப் போகிறார், நம்முடைய பாவங்களுக்காக நமக்கு பதிலாக மரிக்கப் போகிறார், மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்படப் போகிறார், அதன்பின் தம்முடைய பிதாவிடம் ஏறெடுக்கப்படப் போகிறார் – அங்கிருந்து அவர் தம்முடைய மகிமையான வருகையின் நாள் வரை காத்திருப்பார், தம்முடைய சபையைத் தமக்குச் சேர்த்துக் கொள்ள. அவர் தம்முடைய சீஷர்களை விட்டுவிட்டுத் தம்முடைய பரலோக வீட்டிற்குத் திரும்பப் போகிறார்.

அவர் பேதுருவிடம் திரும்பி, “ராஜ்யத்தின் வேலை ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் நான் இப்போது போகப் போகிறேன். நான் உங்களுக்காகத் திரும்பி வரும் வரை, நீங்கள் – மேலும் உங்கள் சாட்சியின் காரணமாக என்னை நம்பும் எல்லா மக்களும் – ராஜ்யத்தைப் பரப்பும் வேலை தொடரும் வரை இங்கே இருக்கப் போகிறீர்கள். இதோ சாவிகள்“… வேலையைத் தொடருங்கள்…

சிந்தித்துப் பாருங்கள்! பரலோக ராஜ்யத்தின் சாவிகளே! நம்முடைய இரட்சகரும் கர்த்தரும் பூமியில் உள்ள தம்முடைய சபைக்கு ஒப்படைத்திருப்பது என்ன ஒரு பெரிய அதிகாரம்!

இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு என்ன அதிகாரம் உண்டு என்று நாம் புரிந்துகொள்கிறோமா…? இயேசு ஏற்கெனவே தம்முடைய அதிகாரத்தைத் தம்முடைய சீஷர்களுக்கு நிரூபித்திருந்தார். அவர் கற்பித்தபோது, ​​அவரைக் கேட்ட மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள், “அவர் வேதபாரகர்களைப் போல அல்ல, அதிகாரமுள்ளவரைப் போல அவர்களுக்குப் போதித்தார்” (மத்தேயு 7:29). அவர் கடலில் ஒரு புயலின் நடுவில் ஒரு படகில் நின்று, புயல் அமைதியாக இருக்கும்படி கட்டளையிடுவார்; மேலும் அவருடைய சீஷர்கள் ஆச்சரியப்பட்டு, “காற்றும் கடலும் இவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதே, இவர் யார்?” என்று சொல்வார்கள் (மத்தேயு 8:27). பயங்கரமான பிசாசுகள் மற்றும் அசுத்த ஆவிகள் பயத்தில் கத்தி, அவருடைய பிரசன்னத்தில் நடுங்குவார்கள்; சத்தமிட்டு, “இயேசுவே, தேவகுமாரனே, உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் என்ன? காலத்துக்கு முன்பே எங்களைத் துன்பப்படுத்த இங்கே வந்தீர்களா?” (மத்தேயு 8:29).

இது போதாது என்றால், இயேசு வெளிப்படையாகப் பேசினார், மேலும் தம்முடைய சொந்தப் பெரிய அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்தினார். அவர் – பிதாவிடம் ஏறிச் செல்வதற்குச் சற்று முன் – “பரலோகத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்று சொன்னார் (மத்தேயு 28:18). மேலும், வேதாகமமே நமக்குக் கற்பிக்கிறது:

…அவரால் வானத்திலுள்ளவைகளும் பூலோகத்திலுள்ளவைகளும், காணப்படுகிறவைகளும் காணப்படாதவைகளும், சிங்காசனங்களானாலும், கர்த்தத்துவங்களானாலும், துரைத்தனங்களானாலும், அதிகாரங்களானாலும், சகலமும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. எல்லாமே அவர் மூலமாயும் அவருக்காகவும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. அவர் எல்லாமுன்னர் உள்ளவர், அவர் எல்லாவற்றையும் தம்மில் நிலைநிறுத்துகிறார். அவரே சரீரமாகிய சபைக்குத் தலையும், ஆதியுமாயிருக்கிறார். எல்லாவற்றிலும் அவரே முதன்மையானவராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தவர்களில் அவரே முதன்மையானவர் (கொலோசெயர் 1:16-18).

…தேவன் அவரையும் மிகவுயர்த்தி, சகல நாமத்திற்கும் மேலான நாமத்தை அவருக்குத் தந்தருளினார். அதனால், பரலோகத்திலுள்ளவர்களுடையவும், பூலோகத்திலுள்ளவர்களுடையவும், பூமிக்குக் கீழேயுள்ளவர்களுடையவும் முழங்கால் யாவும் இயேசுவின் நாமத்தினால் முழங்கப்பட வேண்டும், மேலும் பிதாவாகிய தேவனுக்கு மகிமையாக இயேசு கிறிஸ்துவே கர்த்தர் என்று எல்லா நாவும் அறிக்கையிட வேண்டும் (பிலிப்பியர் 2:9-11).

வெளிப்படுத்துதல் 1:17-18-இல், ஒரு பரலோகத் தரிசனத்தில், அவருடைய உயிர்த்தெழுந்த மகிமை மற்றும் மகத்துவத்தில், அவர் அப்போஸ்தலனாகிய யோவானுக்குத் தோன்றுகிறார். யோவான் நம்முடைய இரட்சகரின் மகிமையால் பயந்தார்; ஆனால் இயேசு, “பயப்படாதே; நான் முந்தினவரும் பிந்தினவரும், உயிருள்ளவருமாய் இருக்கிறேன். நான் மரித்தேன், ஆனாலும் இதோ, சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறேன், ஆமென். மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்கும் உரிய சாவிகளை நான் வைத்திருக்கிறேன்” (வெளிப்படுத்துதல் 1:17-18) என்று சொன்னார். என்ன ஒரு அதிகாரம்! மரணம் மற்றும் பாதாளத்தின் மீதும் கூட அவர் இப்போது முழு அதிகாரத்தை வைத்திருக்கிறார்.

மேலும் இப்போது, ​​இன்று காலை நம்முடைய பகுதியில் நாம் காண்பது போல, அவர் தம்முடைய பெரிய அதிகாரத்தை பூமியில் உள்ள தம்முடைய சபையாகிய நமக்கு ஒப்படைத்திருக்கிறார்…

அவர் பேதுருவிடம் (“நான் உனக்குத் தருவேன்”) என்று சொன்னாலும், பேதுரு அப்போஸ்தலர்களின் பிரதிநிதியாக இருந்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள். இயேசு பேதுருவிடம் பேசும்போது, ​​அவர் பேதுருவிடம் மற்றும் இறுதியில் எல்லா அப்போஸ்தலர்களிடமும் பேசுகிறார். மேலும் அவர்கள் மீது சபை கட்டப்பட்டுள்ளது. புதிய ஏற்பாட்டில், அப்போஸ்தலர்கள் முழு கிறிஸ்தவ சபையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். எனவே அவர் இதைப் பேதுரு மற்றும் அப்போஸ்தலர்களிடம் மட்டும் சொல்லவில்லை, அவர் இறுதியில் தம்முடைய சபையின் ஒரு பகுதியாகிய உங்களிடமும் என்னிடமும் பேசுகிறார். பேதுருவுக்குக் கொடுத்த அதே சாவிகளை இயேசு உங்களுக்கும் எனக்கும் கொடுக்கிறார்… விசுவாசத்தில் இந்தச் சாவியைப் பெறுவதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்… ஆ, இது என்ன ஒரு கனமான சாவி…

அது எல்லோருக்கும் அல்ல. அது யாராவது ஒருவர் உரிமை கொண்டாடக்கூடிய அதிகாரம் அல்ல… அந்தப் புறம்பான சபை குழுக்களைப் போல… “சபை மக்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை… நாங்கள் அதிகாரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறோம்…” இல்லை. இது ஒரு சூழலில் கொடுக்கப்படுகிறது.

முதலாவதாக, இது பேதுரு செய்த விசுவாச அறிக்கையைச் செய்தவர்களுக்கு ஒப்படைக்கப்படும் ஒரு அதிகாரம்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” மேலும் விசுவாசித்து அந்த அறிக்கையைச் செய்தவர்கள், அவர் அவர்களைத் தம்முடைய சபையாகக் கட்டுகிறார், மேலும் அந்த அறிக்கையைச் செய்து கூடும் சபைக்கு மட்டுமே இந்த அதிகாரத்தைக் கொடுக்கிறார்… இயேசுவே “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று விசுவாசிக்கும் கடவுளின் கூடிவந்த மக்களாக. அதனால், இந்த அதிகாரம் அவருடைய மீட்கப்பட்ட பரிசுத்தவான்களின் உடலின் ஒட்டுமொத்த சலுகை ஆகும் – ஆனால் வேறு யாருக்கும் அல்ல.

இரண்டாவதாக, இது பரிசுத்த ஆவியானவர் மற்றும் அவருடைய வார்த்தையின் வழிநடத்துதலால், மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றலுடன் இணைந்து செயல்படுத்தப்படக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு அதிகாரம். இயேசு எதிர்காலத்தில் பேசுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள் – “நான் சாவிகளைக் கொடுப்பேன்…” என்று சொல்லி… பரிசுத்த ஆவி அவர்களிடம் வைக்கப்பட்ட பின்னரே சாவிகள் அவருடைய பரிசுத்தவான்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டன.

உதாரணமாக, யோவான் 20:21-23-ஐச் சிந்தியுங்கள். இந்தப் பகுதியில், உயிர்த்தெழுந்த கர்த்தராகிய இயேசு தம்முடைய சீஷர்களுக்குத் தோன்றி, தம்மை அவர்களுக்குக் காண்பிக்கிறார். அவர், “உங்களுக்குச் சமாதானம்! பிதா என்னை அனுப்பியது போல, நானும் உங்களை அனுப்புகிறேன்” என்ற வார்த்தைகளால் அவர்களை வாழ்த்தினார். அதன்பின், அவர் இதைச் சொன்னபோது, ​​அவர் அவர்கள் மீது ஊதினார்; மேலும் அவர்களிடம், “பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் யாருடைய பாவங்களை மன்னிப்பீர்களோ, அவைகள் அவர்களுக்கு மன்னிக்கப்படும்; நீங்கள் யாருடைய பாவங்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்வீர்களோ, அவைகள் அவர்களுக்குத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப்படும்” என்று சொன்னார்.

ஊதுவது பரிசுத்த ஆவியின் வாக்குறுதி – அவர் பிதாவிடம் ஏறிச் சென்ற பிறகு அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் கடவுளின் சுவாசத்தின் ஒரு அடையாளமான “ஊதுதல்” ஆகும். ஆனால் “சாவிகளின்” வல்லமை – பாவங்களை மன்னிக்க அல்லது தக்கவைக்கும் திறன் – அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியைப் பெறும் வரை அவர்களுடையது அல்ல என்பதைக் கவனியுங்கள். இதுவே ராஜ்யத்தின் சாவிகள்.

ஏறிச் செல்வதற்கு முன், மத்தேயு 28:18-20 கூறுகிறது: “இயேசு வந்து, அவர்களிடத்தில் பேசி, ‘பரலோகத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப் போய், சகல தேசத்தார்களையும் சீஷராக்கி, பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்திலே அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்களக்குக் கைக்கொள்ளும்படி போதியுங்கள்; இதோ, உலகத்தின் முடிவு பரியந்தம் சகல நாட்களிலும் நான் உங்களோடிருக்கிறேன்’ என்றார்.”

ஆனால் அவர் அவர்களை அப்போதும் அங்கேயும் தம்முடைய சாட்சிகளாக அனுப்பவில்லை. அவர் அவர்களிடம், “இதோ, என் பிதா வாக்குத்தத்தம் பண்ணினதை நான் உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்; நீங்கள் உன்னதத்திலிருந்து வரும் வல்லமையால் தரிப்பிக்கப்படும் வரைக்கும் எருசலேம் நகரத்தில் காத்திருங்கள்” (லூக்கா 24:49) என்று சொன்னார். மேலும் பரிசுத்த ஆவி வந்து, தம்மால் அவர்களை நிரப்பிய பின்னரே, பேதுருவும் மற்றவர்களும் – அதுபோல – சாவிகளைக் கொண்டு கதவுகளைத் திறக்க முடிந்தது, மேலும் திரளானோர் விசுவாசிக்கும் அளவுக்கு வல்லமையுடன் நற்செய்தியை அறிவிக்க முடிந்தது.

எனவே, சாவிகளைக் கொடுப்பது இரண்டு காரியங்களை ஊகிக்கிறது. முதலாவதாக, அவை யாருக்குக் கொடுக்கப்படுகின்றனவோ அவர்கள் – இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று பேதுருவுடன் – அறிக்கை செய்யும் கூட்டத்தை உருவாக்குகிறார்கள் என்று அது ஊகிக்கிறது. இரண்டாவதாக, இந்த மிகப் பெரிய அதிகாரம் யாருக்குக் கொடுக்கப்படுகிறதோ, அவர்கள் அதைத் தங்கள் சொந்த வல்லமை மற்றும் ஞானத்தில் அல்ல, ஆனால் பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையிலும் உதவியினாலும் செயல்படுத்துகிறார்கள் என்று அது ஊகிக்கிறது.

ஆனால் அந்த இரண்டு நிபந்தனைகளையும் ஊகித்துக் கொண்டால், இயேசு – அதிகாரமுள்ளவர் – இங்கே தம்முடைய பரிசுத்தவான்களுக்கு மிக உயர்ந்த சாத்தியமான “ராஜ்ய” அதிகாரத்தை ஒப்படைக்கிறார்!

எனவே சாவிகள் என்ன என்று நாம் பார்த்தோம். சாவிகள் சபைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தைக் குறிக்கின்றன.

நீங்கள் வழங்கிய உரையின் தொடர்ச்சிக்குரிய முழுமையான தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இதோ:

---

திறவுகோல்களை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும்?

திறவுகோல்கள் பயன்படுத்துவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

அது என்ன அதிகாரம்? வசனம் 19: “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன்; பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.”

சபை எதைக் “கட்ட” அல்லது “கட்டவிழ்க்க” அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது? இயேசு உவமையாக, பரந்த சொற்களில், பழைய மொழியில் பேசுகிறார். இயேசு ஒரே ஒரு “சாவி” கொடுக்கவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள். நான் இதை இரண்டு சாவிகளாகப் பார்க்கிறேன்… ஒன்று திறக்க, மற்றொன்று மூட. ஒரு கதவைத் திறக்க நாம் சாவியைப் பயன்படுத்துகிறோம், மேலும் ஒருவரை உள்ளே அனுமதிக்கிறோம் அல்லது ஒரு கதவை மூடுகிறோம், அதனால் மற்றவர்கள் உள்ளே நுழைய மாட்டார்கள்… சரியான நபர்களை அனுமதித்து, தவறான நபர்களை நிறுத்துகிறோம். ஆச்சரியம்… நீங்கள் பரலோக இராஜ்யத்தின் சாவிகளைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள், மேலும் யார் உள்ளே யார் வெளியே என்று உங்களால் சொல்ல முடியும் என்று அர்த்தமா?” அது சரிதான்!

எனவே இங்கே, நாம், பூமியில் உள்ள சபையாக, பரலோக ராஜ்யத்தின் “திறவுகோல்கள்” – அவருடைய சித்தத்தின்படி, அவருடைய பெயரில் மற்றும் அவருடைய பிரதிநிதிகளாகப் பூமியில் “கட்டவும்” மற்றும் “கட்டவிழ்க்கவும்” கிறிஸ்துவின் சொந்த அதிகாரம் – நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால், நாம் எதை “கட்ட” அல்லது “கட்டவிழ்க்க” அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்?

நிறைய தவறான போதனை உள்ளது… ரோமன் கத்தோலிக்க சபை இதைப் பயன்படுத்திச் சொன்னது: பேதுருவும் அவருடைய வாரிசுகளாகிய போப்பும் எல்லா அதிகாரத்தையும் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று. இல்லை, அது சபையைப் பற்றிப் பேசுகிறது, எந்தவொரு தனிப்பட்ட மனிதனைப் பற்றி அல்ல. அதன் அர்த்தம் என்ன? மிகவும் உண்மையாக, தெளிவாக இருக்க… நான் ஒரு கேள்வி பதில் புத்தகத்திலிருந்து காட்டுகிறேன்…

ஹைடெல்பெர்க் கேள்வி பதில் புத்தகம்… அதுவும் ஒரு நல்லது… ஜெர்மானியர்கள், 16-ஆம் நூற்றாண்டில் சீர்திருத்தவாதிகளால் எழுதப்பட்டது… அது இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறது:

கர்த்தருடைய நாள் 31 Q & A 83 Q. ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்கள் என்றால் என்ன? A. 2 விஷயங்கள்: பரிசுத்த சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பது மற்றும் மனந்திரும்புதலுக்கான கிறிஸ்தவ ஒழுக்கம். இரண்டும் பரலோக ராஜ்யத்தை விசுவாசிகளுக்குத் திறக்கிறது மற்றும் அவிசுவாசிகளுக்கு அதை மூடுகிறது.

இரண்டு வழிகள்: முதலாவதாக, சபையானது ராஜ்யத்தின் சுவிசேஷத்தைப் பரப்புவதில் “கட்ட” அல்லது “கட்டவிழ்க்க” அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டாவதாக, சபை ஒழுங்குமுறை மூலம். சபை ஒழுங்குமுறை மூலம் அவிசுவாசிகளை ஆரம்பத்திலேயே உள்ளே அனுமதிக்காமல், மேலும் அவிசுவாசிகள் நுழைந்து பரிசுத்தமற்ற வாழ்க்கை வாழும்போது, ​​அவர்களைச் சபையிலிருந்து நீக்குவது… அவிசுவாசிகளுக்கு அதை மூடுகிறது… திறப்பது சுவிசேஷப் பிரசங்கம், மூடுவது சபை ஒழுங்குமுறை மூலம்.

Q. & A 84 Q. பரிசுத்த சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பது பரலோக ராஜ்யத்தை எவ்வாறு திறக்கிறது மற்றும் மூடுகிறது? A. கிறிஸ்துவின் கட்டளையின்படி: பரலோக ராஜ்யம் விசுவாசிக்கும் எல்லாக் கூட்டத்தினரிடமும், அவர்கள் உண்மையுள்ள விசுவாசத்தில் சுவிசேஷ வாக்குறுதியை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களையும் கிறிஸ்துவுக்குள் கடவுள் உண்மையிலேயே மன்னிக்கிறார் என்று பிரகடனம் செய்வதன் மூலமாகவும், பகிரங்கமாக அறிவிப்பதன் மூலமாகவும் திறக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், பரலோக ராஜ்யம் அவிசுவாசிகளுக்கும் மாயக்காரர்களுக்கும், அவர்கள் மனந்திரும்பாத வரை, கடவுளின் கோபமும் நித்திய ஆக்கினையும் அவர்கள் மீது நிலைத்திருக்கும் என்று பிரகடனம் செய்வதன் மூலமாகவும், பகிரங்கமாக அறிவிப்பதன் மூலமாகவும் மூடப்படுகிறது. இந்த வாழ்க்கையிலும் வரவிருக்கும் வாழ்க்கையிலும் கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பு இந்தச் சுவிசேஷ சாட்சியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

சாவிகள் ஒரு உவமை மொழியில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம், பாவிகள் பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் நுழைய நாம் கதவுகளைத் திறக்கிறோம். அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​அவர்களுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று நாம் அறிவிக்கிறோம். அவர்கள் நிராகரிக்கும்போது, ​​நீங்கள் மனந்திரும்பும் வரை ஒருபோதும் பரலோகத்திற்குள் நுழைய மாட்டீர்கள் என்று சொல்லி நாம் கதவை மூடுகிறோம். ராஜ்யத்தின் சாவிகளின் அர்த்தம் அதுதான்.

கர்த்தர் பேதுருவிடம், “நான் உனக்குச் சாவிகளைக் கொடுக்கிறேன்,” என்று சொன்னார், அதன்பின் உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு… இயேசு, சபைக்குக் கொடுத்த தம்முடைய பெரிய கட்டளையில், “பரலோகத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப் போய், சகல தேசத்தார்களையும் சீஷராக்கி, பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்திலே அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்களக்குக் கைக்கொள்ளும்படி போதியுங்கள்; இதோ, உலகத்தின் முடிவு பரியந்தம் சகல நாட்களிலும் நான் உங்களோடிருக்கிறேன்” (மத்தேயு 28:18-20) என்று சொன்னார்.

இயேசு அவர்களிடம், “நீங்கள் எருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், பூமியின் கடைசி பரியந்தமும் எனக்குச் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள்” (அப். 1:8) என்று சொன்னார். அவர்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட சாவிகளை அவர்கள் திருப்பினார்கள்; மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் மீதுள்ள விசுவாசத்தின் மூலம் இரட்சிப்பின் செய்தியைக் கேட்க உலகம் முழுவதற்கும் கதவுகளைத் திறந்தார்கள். அது புறஜாதிகளுக்கும் கூடச் சென்றது (அப். 10-11).

மேலும் நாம் அப்போஸ்தலர் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது, ​​பேதுருவும், மற்ற அப்போஸ்தலர்களும், இயேசுவின் மற்ற சீஷர்களும், தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்துடன் அதைத்தான் சரியாகச் செய்தார்கள் என்பதைக் காண்கிறோம். பேதுரு 2-ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு உதாரணமாக. அவர் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்தபோது, ​​அவர் என்ன செய்தார்? அவர் 3000 யூதர்களுக்கு ராஜ்யத்தின் கதவுகளைத் திறந்தார். அதே வழியில் அப். 8-இல். அவர் மீண்டும் பிரசங்கிக்கிறார், அவர் சமாரியர்களுக்குக் கதவுகளைத் திறந்தார். அதன்பின் அப். 10-இல். அவர் கொர்நேலியு மற்றும் அவனுடைய குடும்பத்திற்குப் பிரசங்கிக்கிறார். அவர் புறஜாதிகளுக்கு விசுவாசத்தின் கதவைத் திறக்கிறார். எனவே, அப். நடபடிகளின் புத்தகத்தில் 2, 8, மற்றும் 10 ஆகிய அதிகாரங்களில் பேதுரு சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, பரலோகத்தின் கதவைத் திறப்பதைக் காண்கிறீர்கள், முதலில் யூதர்களுக்கு, அதன்பின் சமாரியர்களுக்கு, அதன்பின் புறஜாதிகளுக்கு. அவர் மற்றும் அப்போஸ்தலர்கள் எல்லோரையும் அனுமதிக்கவில்லை, விசுவாசித்தவர்களையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கை மாறியவர்களையும் மட்டுமே அனுமதித்தார்கள். மற்றவர்களுக்கு, அவர்கள் கதவை மூடினார்கள், அதனால் அவர்கள் நுழையவில்லை… அவர்கள் அவிசுவாசிகளைச் சபைக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. மேலும், பேதுருவும் மற்ற அப்போஸ்தலர்களும் சபை ஒழுங்குமுறையைச் செய்து, மக்களைச் சபையிலிருந்து நீக்கியபோதெல்லாம், அவர்கள் கதவை மூடினார்கள்.

அவர் மற்றும் அப்போஸ்தலர்கள் கட்டுவது அல்லது கட்டவிழ்ப்பது எதுவாக இருந்தாலும், அது கடவுளின் வார்த்தையில் தெய்வீகமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டவற்றுக்கு மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்துதலுக்கு அவர் உண்மையுள்ளவராக இருக்கும் வரை கட்டப்பட்டிருக்கும் அல்லது கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும். மேலும், அது யாரும் மூட முடியாத ஒரு திறக்கப்பட்ட கதவு! எருசலேமின் அதிகாரிகள் மற்றும் மதத் தலைவர்கள் சீஷர்கள் இயேசுவைப் பற்றிப் பிரசங்கிப்பதை நிறுத்தும்படி கட்டளையிட்டார்கள். அவர்கள் முயன்றார்கள், பின்னர் ரோம் துன்புறுத்தல் மூலம் கதவை மூட தன்னுடைய எல்லா வலிமையையும் முயன்றது, ஆனால் சபை திறப்பதைத் யாராலும் கட்ட முடியாது – நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தின் “சாவிகளை” நாம் திருப்பி, கேட்டால்!

இயேசுவே “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்ற அந்த முக்கியமான அறிக்கையை நீங்கள் பேதுருவைப் போல, தனிப்பட்ட முறையில் மற்றும் உண்மையுடன் பிரகடனம் செய்தால், நீங்கள் இந்த அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதைப் பயன்படுத்தினால் – நாம் திறக்கும் கதவை யாரும் மூட முடியாது என்றும், கிறிஸ்து தம்முடைய சபையைப் பூமியில் கட்டிக் கொண்டிருப்பார், அது ஒருபோதும் அழியாது அல்லது மங்கிப் போகாது என்றும் நாம் உறுதியாக இருக்க முடியும்.

நான் இப்பதான் சொன்னதைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். ராஜ்யத்தின் சாவிகள் சுவிசேஷத்தின் வாய்ப்பு. சபை ஒரு நபருக்குச் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும்போதெல்லாம், அவன் விசுவாசித்து மனந்திரும்புகிறான், மேலும் நாம் கடவுளின் வார்த்தையைப் பின்பற்றி, பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்துதலைப் பின்பற்றி, அவன் இரட்சிக்கப்பட்டான் என்று அறிவித்து, அவனை உறுப்பினராகச் சேர்த்துக் கொள்கிறோம். என்ன ஒரு ஆச்சரியம் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா… கடவுள் அதை பரலோகத்தில் கட்டுகிறார், ஏனென்றால் அவர் தான் அவனை இரட்சித்தவர். அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் மறுபடியும் பிறந்தார்கள். அவர்கள் கடவுளின் பிள்ளைகள் ஆகிவிட்டார்கள், மேலும் நீங்கள் அவர்களுக்காகக் கதவைத் திறந்துவிட்டீர்கள். ஒரு கருவூலத் தலைவன் பொக்கிஷ அறையைத் திறந்து பொக்கிஷங்களை விநியோகிக்க முடியும் போல… சபை கடவுளின் ராஜ்யத்தைத் திறந்து விசுவாசிகளுக்கு அதன் பொக்கிஷங்களை விநியோகிக்கிறது…

நாம் சுவிசேஷத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, ​​அந்த நபர் விசுவாசிக்கவில்லை மற்றும் மனந்திரும்பவில்லை என்றால் என்ன நடக்கும்? நாம் அவர்களைத் தடுத்து, அவர்களை உறுப்பினராக அனுமதிக்கவில்லை… அவர்கள் இரட்சிக்கப்படும் வரை… அதனால் அவர்கள் மூடப்படுகிறார்கள். பரலோகமும் அவர்களுக்காகக் கதவை மூடுகிறது.

இயேசு இங்கே சொல்வதன் முக்கியத்துவம் அதுதான். சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம், நாம் இந்தச் சாவியைப் பயன்படுத்துகிறோம், மேலும் பாவிகளுக்காகப் பரலோகக் கதவுகளைத் திறக்கிறோம்.

மார்ட்டின் லூதர் மற்றும் கால்வின் கூடக் கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பது ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் குறிக்கிறது என்று சொன்னார்கள். கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதே சாவி என்று லூதர் சொன்னார்… அதிகாரம் கடவுளின் வார்த்தைதான், நாம் அல்ல. லூதரின் முக்கிய கருத்து என்னவென்றால், வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பது போதகருக்கு அல்லது ஆசாரியருக்கு அல்லது எந்த நியமிக்கப்பட்ட மதகுருவுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்படக் கூடாது, ஆனால் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பது முழுச் சபைக்கும் சொந்தமானது. என்ன ஒரு சிலாக்கியம்… உங்களில் ஒவ்வொருவரும் யாரிடமாவது சுவிசேஷத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, ​​நீங்கள் அந்தச் சாவியைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள் மற்றும் அழிந்து போகும் பாவிகளுக்குப் பரலோகத்தின் கதவைத் திறக்கிறீர்கள்.

கதவு எவ்வாறு மூடப்படுகிறது? சபை ஒழுங்குமுறை (Church Discipline)

Q. கிறிஸ்தவ ஒழுங்குமுறையால் பரலோக ராஜ்யம் எவ்வாறு மூடப்படுகிறது மற்றும் திறக்கப்படுகிறது?

A. கிறிஸ்துவின் கட்டளையின்படி: கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டாலும், கிறிஸ்தவ விரோத போதனைகளைச் சொல்லும் அல்லது கிறிஸ்தவ விரோத வாழ்க்கை வாழும், மேலும் தனிப்பட்ட மற்றும் அன்பான பல எச்சரிக்கைகளுக்குப் பிறகு, தங்கள் தவறுகள் மற்றும் தீய வழிகளை விட்டுவிட மறுக்கும், மேலும் சபைக்கு, அதாவது அதற்காகச் சபையால் நியமிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்ட பிறகும், சபையின் எச்சரிக்கைகளுக்கும் பதிலளிக்கத் தவறுகிற – அத்தகைய நபர்களைச் சபை, அவர்களுக்குத் திருவிருந்துகளை நிறுத்துவதன் மூலமும், மேலும் கடவுளும் அவர்களை கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்திலிருந்து நீக்குவதன் மூலமும் கிறிஸ்தவ சமூகத்திலிருந்து விலக்குகிறது. அத்தகைய நபர்கள், உண்மையான சீர்திருத்தத்தை உறுதியளித்து நிரூபிக்கும்போது, ​​மீண்டும் கிறிஸ்துவின் மற்றும் அவருடைய சபையின் உறுப்பினர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

சபை சபை ஒழுங்குமுறை மூலம் கதவை மூடுகிறது. இது நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய ஆவிக்குரிய அதிகாரம் – மேலும் இது மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானது. சுவிசேஷங்களில் அவர் சபையைப் பற்றிக் குறிப்பாகக் குறிப்பிடும் ஒரே மற்றப் பகுதியில் அவர் இதை நமக்குக் கற்பித்தார். அவர் அங்கே என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்; மேலும் அவர் நமக்கு ஒப்படைத்த அதிகாரத்தின் மகத்துவத்தைப் பற்றி ஒரு உணர்வைப் பெறுங்கள்!

மேலும் உன் சகோதரன் உனக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்தால், நீ போய் அவனுக்கும் உனக்கும் இடையில் மட்டும் அவனுடைய குற்றத்தை அவனுக்குச் சொல். அவன் உனக்குச் செவிகொடுத்தால், உன் சகோதரனை ஆதாயம் செய்தாய். அவன் செவிகொடுக்காவிட்டால், ‘இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் வாயினால் எல்லா வார்த்தையும் நிலைநிறுத்தப்படும்’ என்பதற்காக, உன்னுடன் ஒருவன் அல்லது இரண்டு பேரை அழைத்துச் செல். அவர்களுக்கும் அவன் செவிகொடுக்காவிட்டால், சபைக்குச் சொல். சபையின் வார்த்தைக்கும் அவன் செவிகொடுக்காவிட்டால், அவன் உனக்கு ஒரு புறஜாதியான் மற்றும் ஆயக்காரன் போல இருக்கட்டும். நீங்கள் பூலோகத்திலே எவைகளைக் கட்டுவீர்களோ, அவைகள் பரலோகத்திலே கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்திலே எவைகளைக் கட்டவிழ்ப்பீர்களோ, அவைகள் பரலோகத்திலே கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். மேலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், உங்களில் இரண்டு பேர் தாங்கள் கேட்கும் எந்தக் காரியத்தைக் குறித்தும் பூமியில் ஒருமனப்பட்டால், பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவினால் அது அவர்களுக்குச் செய்யப்படும். ஏனெனில், இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் என் நாமத்தினாலே எங்கே கூடியிருக்கிறார்களோ, அங்கே அவர்கள் நடுவிலே நான் இருக்கிறேன் (மத்தேயு 18:15-20).

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஒருமுறை கொரிந்து சபையில் உள்ள விசுவாசிகள் தங்கள் மத்தியில் உள்ள ஒரு வெளிப்படையான “கிறிஸ்தவனுடன்” கடுமையான பாலியல் ஒழுக்கக்கேட்டில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த ஒருவனைக் கையாளும்படி கட்டளையிட்டார். மேலும் அவர் தங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, “சாவிகளைத் திருப்பி, கதவை மூட” அவர்களை அழைத்தார்! அவர் சொன்னார்:

**நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே, நீங்கள் கூடி வரும்போது, ​​என் ஆவியும் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வல்லமையுடனேகூட, கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாளில் அவனுடைய ஆவி இரட்சிக்கப்படும்படி, மாம்சத்தின் அழிவுக்காக அப்படிப்பட்டவனைச் சாத்தானுக்கு ஒப்புக்கொடுங்கள் (1 கொரிந்தியர் 5:4-5).

கற்பனை செய்து பாருங்கள்! ஒரு வெளிப்படையான விசுவாசி பாவத்திலிருந்து கடினப்பட்டு மனந்திரும்பாத நிலையில், அவர்கள் மனந்திரும்பி, தங்கள் பாவத்திலிருந்து திரும்பி, கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிதல் மற்றும் விசுவாசத்தில் மீட்டெடுக்கப்படும் வரை கடவுளின் ராஜ்யத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்க மாட்டார்கள் என்று அறிவிக்க இயேசு சபைக்கு அதிகாரத்தை ஒப்படைத்தார்! நாம் உண்மையில் ஒருவரிடமிருந்து கடவுளின் பாதுகாப்பு கரத்தை அகற்றவும், அவர்களைப் பிசாசிடம் ஒப்படைக்கவும் அதிகாரம் பெற்றுள்ளோம்! இது அவர்களைச் சபை உறுப்பினர் நிலையிலிருந்து நீக்குவதன் மூலம் செய்யப்படுகிறது. அதன்பின், அவர்கள் மனந்திரும்பியவுடன், அவர்கள் மன்னிக்கப்பட்டார்கள் என்று அறிவிக்கும் அதிகாரமும் நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது! மேலும் பரலோகம் நம் தீர்ப்புக்கு “ஆமென்!” என்று சொல்கிறது!

இது வெளிப்படையாகவே ஒரு மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமான “சாவி” ஆகும்! இது பரிசுத்தவான்களின் சபையால் பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்துதல் மற்றும் உதவியின்படி தவிர வேறு எந்த வகையிலும் செய்யப்படக் கூடாது – மேலும் பெரிய சிந்தனை மற்றும் ஜெபத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும்! ஆனால் தெளிவாக, அதுவும் அவருடைய சபைக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட “பரலோக ராஜ்யத்தின் சாவிகளில்” ஒன்றாகும். பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ஒரு “கட்டுவதும்” ஒரு “கட்டவிழ்ப்பதும்” இது என்ற உண்மையைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தப் பிரதியிடப்பட்ட அதிகாரத்தைச் சபை பயன்படுத்துவதை நிராகரிப்பது மற்றும் புறக்கணிப்பது எவ்வளவு பயங்கரமான முட்டாள்தனமானது!

சபையின் மகிமையான அதிகாரத்தைக் காண்க… நாம் உலகிற்குச் சென்று, உங்கள் பாவங்கள் உம்மீது கட்டப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் உம்மிலிருந்து கட்டவிழ்க்கப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவில்லை என்று சொல்லலாம், நீங்கள் அதைச் செய்யலாம், நீங்கள் அதைச் செய்ய முடியாது என்று சொல்லலாமா? என்ன ஒரு அதிகாரம்!

இதற்கான நம்முடைய அதிகாரம் கடவுளின் வார்த்தையிலிருந்து வருகிறது. இந்தப் பெரிய அதிகாரம் கடவுளின் வார்த்தையை அடிப்படையாகக் கொண்டது… கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலமாக, மேலும் கடவுளின் வார்த்தையின் அடிப்படையில், உண்மையிலேயே யார் கடவுளின் ராஜ்யத்தின் உள்ளே இருக்கிறார்கள், யார் வெளியே இருக்கிறார்கள் என்று நாம் அறிவிக்க முடியும். கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம் நாம் விசுவாசிகளை “அடையாளம் காண்கிறோம்.” பரலோகம் எதை அங்கீகரிக்கிறது மற்றும் அங்கீகரிக்கவில்லை என்று நமக்குத் தெரியும், ஏனென்றால் அது கடவுளின் வார்த்தையில் இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த விஷயத்தில் நம்மிடம் பரலோகத்தின் வார்த்தை உள்ளது. சபை பரலோகத்தின் வார்த்தையை எடுத்து மக்களின் வாழ்க்கையில் அதிகாரப்பூர்வமாக ஆக்க முடியும்.

ஒரு மனிதன் என்னிடம் வந்தால், நான் அந்த நபரிடம், “நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவை உங்கள் சொந்த கர்த்தராகவும் இரட்சகராகவும் ஏற்றுக்கொண்டீர்களா?” என்று கேட்க முடியும். அவர் ஆம் என்று சொன்னால், அவருடைய வாழ்க்கையில் நான் ஆதாரத்தைக் கண்டால், உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன, உங்கள் பாவங்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டன என்று நான் சொல்கிறேன். நான் அவருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்து அவரை உறுப்பினராகச் சேர்க்க முடியும், மேலும் பரலோகம் அதை உறுதிப்படுத்துகிறது. அவர் இரட்சிக்கப்பட்டார். ஒருவர் சுவிசேஷத்தை நிராகரித்தால், உங்கள் பாவங்கள் தக்கவைக்கப்பட்டுள்ளன, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவில்லை என்று அந்தத் தனிநபரிடம் சொல்ல கடவுளின் வார்த்தையின் அடிப்படையில் எனக்கு அதிகாரம் உண்டு… பரலோகம் உறுதிப்படுத்துகிறது… என்ன ஒரு அதிகாரம்!

ஒரு சபையின் போதகருக்கு என்ன அதிகாரம் உண்டு என்று பாருங்கள்… வேதாகமம் ஏன் நீங்கள் போதகரை மதித்து, அவரைப் பற்றிப் பயப்பட வேண்டும் என்று சொல்கிறது என்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா? நாம் கடவுளின் வார்த்தையைப் பிரசங்கிக்கும்போது, ​​நாம் கட்டளையிடும்போது, ​​அது நம்முடைய சொந்த அதிகாரத்தில் அல்ல, ஆனால் கிறிஸ்து நமக்குக் கொடுத்த அதிகாரத்தில் உள்ளது. மேலும் எபிரேயர் எழுத்தாளர் தம்முடைய வாசகர்களை எச்சரிக்க முடிந்தது அதனால்தான், “உங்களை ஆளுகிறவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவர்களுக்கு அடங்கியிருங்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியவர்களாய் உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்காக விழித்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் துக்கத்துடன் அல்ல, மகிழ்ச்சியுடன் அதைச் செய்யட்டும், ஏனெனில் அது உங்களுக்குப் பிரயோஜனம் இல்லை” (எபிரேயர் 13:17).

மேலும் கடவுள் தம்முடைய சபையை உலகத்தில் வைத்து, தம்முடைய வார்த்தையையும் அதிகாரத்தையும் தம்முடைய சபைக்குக் கொடுத்திருக்கிறார், மேலும் அவருடைய வார்த்தைதான் யார் இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் இரட்சிக்கப்படாதவர்கள் என்று நாம் அறிவிக்கக்கூடிய தரமான உண்மை. இந்த அதிகாரமுள்ள கடவுளின் வார்த்தையைச் செயல்படுத்துவதன் மூலம் நாம் பரலோகத்தின் முடிவுகளைச் செயல்படுத்துகிறோம். ஆ, சபையை நாம் எவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் உலகத்தில் கடவுளின் தரநிலை. மேலும் நாம் இந்த உலகத்திடம், “நீங்கள் அதைச் செய்ய முடியாது” என்று சொல்ல வேண்டும். “உங்கள் பாவங்கள் உம்மீது கட்டப்பட்டுள்ளன.” இந்த புத்தகத்தில் பரலோகம் அதுதான் சொல்கிறது, மேலும் பரலோகம் நம்முடன் உடன்படுகிறது, அது ஏற்கெனவே அங்கே தீர்க்கப்பட்டது.

எனவே சபைதான் உலகின் அதிகாரம். அது சரிதான். மேலும் சபையில் உள்ளவர்கள், அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியின் மூலம் தங்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஜீவனுள்ள கடவுளின் வார்த்தையைச் செயல்படுத்தும் வரை, உலகத்தில் அதிகாரமுள்ளவர்கள். அதனால் நமக்கு அதிகாரம் உள்ளது. மேலும் உலகம் என்ன சொல்கிறது என்று நாம் கவலைப்படுவதில்லை, நாம் நம்முடைய செய்தியை மாற்றப் போவதில்லை. நாம் சமரசம் செய்யப் போவதில்லை.

3. பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது (Ratified in Heaven)

ஆச்சரியம்! அவர் பூமியில் உள்ள நம்முடைய முடிவுகளைப் பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தவும் வாக்குறுதி அளித்துள்ளார். “பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.”

இயேசு இந்த அதிகாரத்தின் நடைமுறைப் பயன்பாட்டை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்: “…பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.” இயேசுவின் “சாவிகளின்” அதிகாரம் அவருடைய சித்தத்தின்படி சரியாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது, ​​சபையில் ஆணையிடப்படுவதற்கும் பரலோகத்தில் ஆணையிடப்படுவதற்கும் இடையே ஒரு நேரடி இணைப்பு உள்ளது. பரலோக நீதிமன்றங்கள் பூமியில் உள்ள சபையின் முடிவுகளுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கின்றன; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் அவை நீதியானவை மற்றும் சரியானவை என்பதைக் காண்பிக்கும்.

கிறிஸ்து சபை பரலோகத்திற்குக் கட்டளையிடுகிறது என்று பரிந்துரைக்கவில்லை, மாறாக சபை பரலோகம் ஏற்கெனவே அறிவித்ததை உறுதிப்படுத்துகிறது. இது “வேதாகமத்தின் அடிப்படையில் விஷயங்களைத் தீர்ப்பளிக்கும் அதிகாரத்தைக்” குறிக்கிறது.

பூமியிலுள்ள பரலோகத்திற்கும் சபைக்கும் இடையிலான இந்தத் தொடர்பு, நீங்கள் உரைப்பகுதியின் அசல் மொழியில் உண்மையில் என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த வார்த்தைகளின் இலக்கண வடிவம் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பது கடினம்; ஆனால் அவை இவ்வாறு மொழிபெயர்க்கப்படலாம்: “…மற்றும் பூலோகத்தில் நீ கட்டுவது எதுவோ, அது பரலோகத்தில் ஏற்கெனவே கட்டப்பட்டிருக்கும், மேலும் பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்தில் ஏற்கெனவே கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.” அந்த வழியில் புரிந்து கொண்டால், சபையின் செயல்கள் – இயேசு கொடுத்த அதிகாரத்தின் சரியான பயன்பாட்டில், கடவுளின் வார்த்தையின்படி, மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் வழிகாட்டுதலின் விளைவாக – ஏற்கெனவே பரலோகத்தில் செய்யப்பட்ட சர்வவல்லமையுள்ள கட்டளைகளுக்குப் பூமியில் ஒரு பதிலளிப்பாக இருக்கும்! இது பரலோகத்தில் உள்ள செயல் பூமியில் உள்ள செயலுக்கு முந்தியது என்பதைக் குறிக்கிறது.

யோவான் 20: “நீங்கள் மன்னித்த பாவங்கள் மன்னிக்கப்படும், நீங்கள் மன்னிக்காத பாவங்கள் மன்னிக்கப்படாது.” இது ஒரு மிகவும் வலுவான கூற்று, இயேசு செய்யும் இன்னும் தீவிரமான கூற்று. அவர் இங்கே பந்தயத்தை உயர்த்துகிறார். நீங்கள் ஒருவரிடம், “நீங்கள் மன்னிக்கப்பட்டீர்கள்,” என்று சொல்லும்போது, ​​நீங்கள் சுவிசேஷத்தின் அடிப்படையில் அதைச் செய்தால், அவர்கள் மன்னிக்கப்படுகிறார்கள் என்று அவர் சொல்கிறார். நீங்கள் ஒருவரிடம், “நீங்கள் மன்னிக்கப்பட்டீர்கள், கடந்த காலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம், நீங்கள் தேவகுமாரன் என்பதால்,” என்று சொன்னால், அவருடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுகின்றன. சுவிசேஷத்தை விசுவாசித்த ஒருவருக்கு நாம் மன்னிப்பை அறிவிக்கும்போது, ​​கடவுள் பரலோகத்திலிருந்து ஆமென் என்று சொல்கிறார். சுவிசேஷத்தை நிராகரித்த ஒருவரிடம் நாம், “உன் இரத்தம் உன் தலையின் மீது உள்ளது” என்று சொன்னால், கடவுள் பரலோகத்திலிருந்து ஆமென் என்று சொல்கிறார். அது உண்மை.

பூமியில் செய்யப்பட்டது, பரலோகத்தில் செய்யப்பட்டது (Done On Earth, Done In Heaven)

தனிப்பட்ட பாவிகளுக்குப் பொருந்தும் கட்டுதல் மற்றும் கட்டவிழ்த்தல் செயல்பாட்டில் நாம் என்ன பங்கு வகிக்கிறோம்? முதலாவதாக, கடவுள் மட்டுமே பாவங்களை மன்னிக்க முடியும். எந்தவொரு மனிதனும் ஒருபோதும் பாவங்களை மன்னிக்க முடியாது. “நான் உன் பாவங்களை மன்னிக்கிறேன்” அல்லது “என் சொந்த அதிகாரத்தில், உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று நான் அறிவிக்கிறேன்” என்று ஒருவரும் ஒருபோதும் சொல்ல முடியாது. அப்படிச் சொல்வது தெய்வ நிந்தனையாக இருக்கும். சாவிகள் திறக்கவும் மூடவும், உள்ளே அனுமதிக்கவும் பூட்டவும் உதவுகின்றன. சபை மக்களைக் கடவுளின் ராஜ்யத்திற்குள் அனுமதிக்க முடியும் என்பதல்ல, ஆனால் அது கிறிஸ்து மற்றும் சுவிசேஷம் மூலம் மன்னிப்பின் நிபந்தனைகளையும் வழிகளையும் கடவுளின் வார்த்தையின் அதிகாரத்தின் மீது அறிவிக்கும் தெய்வீகமாக நியமிக்கப்பட்ட பணியைக் கொண்டுள்ளது.

நாம் செய்யக்கூடியதெல்லாம் கடவுளின் மன்னிப்பை அறிவிப்பதுதான். நாம் ஒருவரிடம், “நல்ல செய்தி, உங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன,” என்று சொல்லும்போது, ​​கடவுள், “ஆமென். அது சரிதான். நான் ஏற்கெனவே அதைச் செய்துவிட்டேன்,” என்று சொல்கிறார். மேலும் நாம் ஒருவரிடம், “என் நண்பரே, நீங்கள் இன்னும் கடவுளின் நியாயத்தீர்ப்பின் கீழ் இருக்கிறீர்கள்,” என்று சொல்லும்போது, ​​கடவுள், “ஆமென். அது சரிதான். அவர்கள் ஏற்கெனவே நியாயத்தீர்ப்பின் கீழ் இருந்தார்கள்,” என்று சொல்கிறார். பரலோகத்தில் செய்யப்பட்டது, பூமியில் செய்யப்பட்டது. பூமியில் செய்யப்பட்டது, பரலோகத்தில் செய்யப்பட்டது.

எனவே இந்தப் பகுதியில், நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கை, கர்த்தர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவதாக அறிவித்தது, சபையின் வெல்ல முடியாத தன்மை, மற்றும் சாவி என்றால் என்ன என்பதைக் கண்டோம்: அது சபையின் அதிகாரம், மற்றும் சபை அந்த அதிகாரத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறது – சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம் கதவைத் திறப்பதன் மூலம், மற்றும் அவிசுவாசிகளை அனுமதிக்காமல் மற்றும் nominal விசுவாசிகளைச் சபையிலிருந்து நீக்குவதன் மூலம் சபை ஒழுங்குமுறை மூலம் மூடுவது. இறுதியாக, இந்த அதிகாரம் சரீரப் பிரகாரமானது அல்ல, ஆனால் ஆவிக்குரியது.

20. அப்பொழுது அவர் சீஷர்களை எச்சரித்தார் (Then He Warned the Disciples)

20 அப்பொழுது, தாம் கிறிஸ்துவாகிய இயேசு என்று ஒருவருக்கும் சொல்லாதபடிக்குத் தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்.

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபை ஒரு ஆவிக்குரிய நிறுவனம். நாம் கொண்டுள்ள அதிகாரம் ஆவிக்குரிய அதிகாரம். “அப்பொழுது, தாம் இயேசு கிறிஸ்து என்று ஒருவருக்கும் சொல்லாதபடிக்குத் தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்.” இப்போது, ​​ஏன் அவர் அப்படிச் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர்களிடம் சொன்னார்?

ஏன் அவர் பின்னர், தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, ஒரு கட்டளை கொடுக்கிறார்: “உலகம் முழுவதற்கும் போய் எல்லா சிருஷ்டிகளுக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்”? ஏன் அவர், “நான் இயேசு கிறிஸ்து என்று யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்” என்று சொல்கிறார்? ஏன்? ஏனென்றால் மக்கள் ஒரு அரசியல், பொருளாதார மேசியாவைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள். மேலும் அவர், பாருங்கள், நான் கிறிஸ்து என்று அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டாம், அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகள் சிதைந்துள்ளன, மேலும் அது அவர்களைக் குழப்பி, தவறான பகுதியில் அழுத்தத்தை மட்டுமே ஏற்படுத்துகிறது என்று சொல்கிறார். நாம் ஒரு அரசியல், பூமிக்குரிய, பொருளாதார ராஜ்யம் அல்ல. அது ஒரு ஆவிக்குரிய உண்மை, மேலும் அதுவே பிரச்சனையின் ஒரு பகுதி. தேசத்தின் பெரும்பகுதியினர் ஒரு அரசியல் புரட்சியாளராக, ரோமானிய ஆதிக்கத்திலிருந்து தேசத்தை விடுவிக்கும் ஒரு ராஜாவை மேசியாவாகத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இயேசுவுக்குப் பதிலாகப் பரபாஸை அவர்கள் விரும்பியது இந்த உண்மையை நிரூபிக்கிறது, ஏனென்றால் பரபாஸ் ரோமுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்ததற்காகச் சிறையில் இருந்த ஒரு அரசியல் வெறியன். இயேசு தம்முடைய மேசியா அலுவலகத்தைத் தெளிவாக அறிவித்திருந்தால், அவர் கலகத்தின் நெருப்பைக் கிளறிவிடுவார், ரோம அதிகாரிகளை நியமிக்கப்பட்ட நேரத்திற்கு முன்பே அவரைக் கொல்லும்படி ஊக்குவிப்பார். மக்களுக்கு ஆவிக்குரிய பரிமாணம் புரியவில்லை.

அவருடைய மேசியாத்துவம், அவர்கள் நினைத்தது, முதன்மையாக அரசியல், இராணுவ, பொருளாதார, மற்றும் பூமிக்குரியது. அவர் அது ஆவிக்குரியது, அது ஆவிக்குரியது என்று சொன்னார். மக்கள் அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவார்கள், மேலும், சீஷர்கள் கூடச் சரியாகத் தயாராகவில்லை. உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகும், அவர் அவர்களிடம், “நீங்கள் பரிசுத்த ஆவி வரும் வரை காத்திருங்கள், அதன்பின் செல்லுங்கள்” என்று சொன்னார்.

ஆ, கிறிஸ்து கட்டும் சபை என்ன ஒரு சபை: ஒரு ஆவிக்குரிய சபை, அதிகாரமுள்ள ஒரு சபை, வெல்ல முடியாத ஒரு சபை, அவருடைய அப்போஸ்தலர்கள் மூலம் ஆவியினால் அருளப்பட்ட ஜீவனுள்ள தேவனுடைய வெளிப்பாட்டின் மீது அடித்தளமாகக் கொண்ட ஒரு சபை, மேலும் அதே சத்தியத்தை அறிக்கையிடுபவர்கள் மீது தொடர்ந்து கட்டப்படுகிறது. அடையாளம் கொண்ட ஒரு சபை, எல்லா யுகங்களின் எல்லா மீட்கப்பட்டவர்களின் கூட்டுத்தொகை, நெருக்கம் கொண்ட ஒரு சபை, இயேசு கிறிஸ்துவின் தனிப்பட்ட உடைமைகள், மற்றும் நிச்சயம் கொண்ட ஒரு சபை – அது கட்டப்படும். அவர் நம்மை மகிமைக்குக் கொண்டு வருவார், இல்லையா? அதுவே அவருடைய வாக்குறுதி.

பயன்பாடுகள்

முதலில், இவை அனைத்தும் நாம் முன்பு கொண்டிருந்த சபையைப் பற்றிய எல்லாத் தாழ்வான கருத்துக்களுக்காக நாம் மனந்திரும்பும்படி செய்ய வேண்டும்.

ஒரு சபைக்கும் மன்ற (Club) உறுப்பினர் நிலைக்கும் இடையே நீங்கள் என்ன வித்தியாசம் நினைத்தீர்கள் என்று சொல்லுங்கள்… நீங்கள் என்ன சொல்வீர்கள்… வெளிப்படையாக… உண்மையில், சிலர் ஒரு மன்றத்தில் இன்னும் அதிகமாக அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கிறார்கள்… அதிக ஒழுக்கத்தின் காரணமாக… நாம் ஒரு சீர்கெட்ட தலைமுறையில் வாழ்கிறோம்… மேலும் சபை ஒரு சுயநலப் பின்னிணைப்பு (add-on) போல இருக்கிறது… “நான் எப்படி என் வாழ்க்கையைச் சபைக்குள் ஊற்ற முடியும்?” என்பதல்ல, ஆனால் “சபையிலிருந்து நான் என்ன பெற முடியும்… அதில் நல்ல பிரசங்கம், இசை, குழந்தைகளுக்கான பள்ளி உள்ளதா?… அது எனக்கு ஏதாவது ஒரு வழியில் உதவ முடியுமா?” சபைக்கு உண்மையான தியாக அர்ப்பணிப்பு… தன்னையே மறுத்தல்… நம்மில் மிகச் சிலரே அதன் அர்த்தம் என்னவென்று அறிவோம்… அது சபையைப் பற்றிய உங்கள் தாழ்வான கருத்து காரணமாகத்தான். சபையை அப்படி நடத்துவதால் இயேசு கிறிஸ்து உங்கள் மீது கோபமாக இருக்கிறார்… உங்கள் இருதயத்தை ஆராய்ந்து அதற்காக மனந்திரும்புங்கள்…

நாம் உலகக் கண்ணோட்டத்திற்கு ஒத்திருக்காமல், இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையைப் பற்றி நம் மனதில் மாற்றமடைய வேண்டும். கிறிஸ்துவின் வார்த்தை பிரசங்கிக்கப்பட்டு பின்பற்றப்படும் ஒரு சபையின் ஒரு பகுதியாக நான் இருக்க வேண்டும்… ஏனென்றால் அங்கேதான் அவர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுகிறார், மேலும் அந்தச் சபையால் கட்டப்பட நான் என்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

இயேசு தம்முடைய விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தால் வாங்கிய சபை, அவர் இந்த உலகில் கட்டும் ஒரே விஷயம், அது அவருடைய உடல்… அவருடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது… நான் சபைக்குச் செய்யும் எந்தவொரு அவமானமும், எந்தவொரு அலட்சியமும் நேரடியாக அவருக்கே செய்யப்படுகிறது… இந்தச் சபைக்கு மட்டுமே கட்டவும் கட்டவிழ்க்கவும், பரலோகக் கதவைத் திறக்கவும் மூடவும், பரலோகப் பொக்கிஷங்களை அருளவும், கதவை மூடவும் அவருடைய ஆவிக்குரிய அதிகாரம் உள்ளது. சில சமயங்களில் அது சிறியதாகவும் வல்லமையற்றதாகவும் தோன்றலாம். உலகம் அதை அற்பமானதாகவும் பொருத்தமற்றதாகவும் கருதலாம். ஆனால் மிகத் தொலைதூர மூன்றாம் உலக நாட்டில் உள்ள இயேசு கிறிஸ்துவின் சீஷர்களின் மிகச் சிறிய மற்றும் தாழ்மையான கூட்டம் – உண்மையில் – தேசங்களில் உள்ள வல்லமை வாய்ந்த வல்லரசைக் காட்டிலும் அதிக சக்தி வாய்ந்த ஒரு நிறுவனத்தின் ஒரு பகுதியாகும். சபையைப் பற்றி அத்தகைய கருத்துக்கள் உங்களிடம் இருக்கிறதா?

இயேசு “பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை” தம்முடைய சபைக்கு – மேலும் தம்முடைய சபைக்கு மட்டுமே – கொடுத்திருக்கிறார்; “பூலோகத்தில் நீ கட்டுகிறது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; பூலோகத்தில் நீ கட்டவிழ்ப்பது எதுவோ, அது பரலோகத்திலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” என்ற வாக்குறுதியுடன்.

நாம் இயேசு தம்முடைய மகிமைக்காக நமக்குக் கொடுத்த அதிகாரத்தை உண்மையாகவும், நம்பிக்கையுடனும் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்வோமாக.

யாருக்கு அதிகமாய்க் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதோ… அவரிடத்தில் அதிகமாய் எதிர்பார்க்கப்படும்.

கடவுள் உங்களை இந்தச் சபையில் வைத்துள்ளார்… அங்கே கடவுள் மேலோங்கி ஆளுகிறார்… நம்முடைய கிறிஸ்தவ கடமைகளை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. நம்முடைய அரசியலமைப்பில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள சபை பொறுப்புகளை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை… நீங்கள் ஒரு உடன்படிக்கை செய்தீர்கள் என்பதை உணருகிறீர்களா… ஒரு அர்ப்பணிப்பாக… ஒரு மன்றத்தில் சேருவது போல அல்ல… ஒரு திருமண உடன்படிக்கை போல… சபை உடன்படிக்கை வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும்… அரசியலமைப்பை மீண்டும் வாசிப்பது மற்றும் சபைக்கு நம்முடைய அர்ப்பணிப்பை புதுப்பிப்பது நமக்கு எவ்வளவு முக்கியம்… சபை எவ்வளவு மகிமையானது என்பதை நாம் உணரும் வரை… கடவுளுக்குப் பயந்து நாம் அதற்கு அர்ப்பணிக்க மாட்டோம்… அந்த மனநிலையை மாற்றுங்கள்… நாம் அர்ப்பணிக்காவிட்டால்… கிறிஸ்து நம்முடைய சபையைக் கட்ட மாட்டார்…

---

सुविசேஷச் சோம்பலுக்கான கண்டனம் (Condemnation for Gospel Laziness)

இரண்டாவதாக, சுவிசேஷப் பிரசங்கத்திற்கு என்ன ஒரு உற்சாகம்… மற்றும் நம்முடைய சுவிசேஷச் சோம்பலுக்கான என்ன ஒரு கண்டனம்…

அழிந்து போகும் நித்திய ஆத்துமாக்களுக்காக நித்திய பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்க இந்தச் சாவியைக் கொண்டிருப்பது என்ன ஒரு சிலாக்கியம்…

இந்தச் சாவியை வைத்துக் கொண்டு, சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம் அழிந்து போகும் பாவிகளுக்குக் கதவுகளைத் திறக்க அதைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அது துருப்பிடிக்க அனுமதிப்பது எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது. மேலும் கடவுள் உங்களிடமும் என்னிடமும், “சும்மா இங்கே உட்கார்ந்திருக்காதீர்கள். நீங்கள் போதுமான அளவு செய்துவிட்டீர்கள் என்று மட்டும் நினைக்காதீர்கள். ‘என்னை ஆசீர்வதியும், கர்த்தாவே’ என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள். ஆனால் இந்த இடத்திலிருந்து வெளியே போய், நற்செய்தியைப் பரப்புங்கள் மற்றும் தங்கள் வழியைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத ஆண்கள் மற்றும் பெண்களுக்குப் பரலோகத்தின் கதவைத் திறங்கள். அவர்கள் உள்ளே வரும்போது, ​​அவர்களை வரவேற்கவும். அவர்கள் திரும்பிச் சென்றுவிட்டால், அவர்கள் மரித்துவிடாதபடி அவர்களை எச்சரியுங்கள்.”

ஆ, நான் கண்டிருக்கிறேன் மற்றும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்… அவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த விஷயம்… எப்போதும் மற்றவர்களுக்குச் சுவிசேஷம் மற்றும் கடவுளின் வார்த்தையைப் பற்றிச் சொல்வதுதான்… அவர்கள் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை… அவர்கள் ஒரு ஆட்டோவில், ஊபரில், தச்சரிடம், பிளம்பரிடம், வீட்டு வேலைக்காரியிடம், விடுதியில் சாப்பிடும்போது, ​​மருத்துவமனையில், சாலையில் நடக்கும்போது, ​​பேருந்தில், ரயிலில் பயணம் செய்யும்போது… பால்காரன், காய்கறிக்காரன்… எப்போதும் கிறிஸ்துவைப் பற்றிச் சொல்கிறார்கள்… கதவுகளைத் திறக்கிறார்கள்… கதவுகளைத் திறக்கிறார்கள்… நான் அதற்குப் பொறாமைப்படுகிறேன்… நான் அப்படி இல்லை… மேலும் நான் எப்போதும் அப்படி இருக்க விரும்புகிறேன்… நாம் அனைவரும் விரும்ப வேண்டும்… பரிசுத்த ஆவியே, தயவுசெய்து எங்களை வடிவமைப்பாராக… ஏன் நாம் சுவிசேஷத்தில் இவ்வளவு சோம்பலாக இருக்கிறோம்… ஏன் மற்ற விஷயங்கள் நமக்கு இவ்வளவு முக்கியமாக மாறுகின்றன… ஆ, வாழ்க்கையில் என்ன ஒரு சிலாக்கியம்… நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு நித்திய ஆத்துமாவுக்கும் ராஜ்யத்தின் கதவுகளைத் திறக்க… அவர்கள் வந்தால், அவர்களுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று நாம் அறிவிக்கிறோம். அவர்கள் நிராகரித்தால், கிறிஸ்துவின் அதிகாரத்தில் நாம், “நீங்கள் மனந்திரும்பும் வரை நித்தியமாக ஆக்கினைக்குள்ளாவீர்கள்…” என்று அறிவிக்கிறோம்.

கடவுள் பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்கவும் மூடவும் நமக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். நாம் அதைச் செய்கிறோம், ஜான் கால்வின் சொன்னது போல, பரலோக ராஜ்யத்தின் “வாயில்காவலர்கள்” ஆக. முத்து வாசல்களைத் திறக்கக் கடவுள் தம்முடைய சபைக்குச் சாவிகளைக் கொடுத்தார். அது நம்முடைய சபையிலோ அல்லது எந்தச் சபையிலோ உறுப்பினராவதைப் பற்றியது அல்ல… யார் பரலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள் என்று நாம் எப்படித் தீர்மானிக்கிறோம்? நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசித்து, அவரைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறீர்களா? நீங்கள் அப்படிச் செய்திருந்தால் மற்றும் அப்படிப் பற்றிக் கொண்டிருந்தால், நான் உங்களைப் பரலோகத்தில் சந்திப்பேன். இல்லையென்றால், நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவை நம்பவில்லை என்றால், நரகத்தின் உண்மை பற்றி நான் உங்களை எச்சரிக்க வேண்டும். அதுவே நம்முடைய பணி.

கிறிஸ்துவில் உள்ள விசுவாசத்தைத் தவிர ஒருவருக்குக் கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்தில் இடமில்லை என்று சபை தைரியமாக அறிவிக்க முடியும். இந்த நாட்களில் அத்தகைய தைரியமான அதிகாரத்திற்குக் ​​உலகம் எதிர்வினையாற்றி, கிறிஸ்தவர்களை “குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவர்கள்” என்று விமர்சிக்கிறது. சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கக் கடவுள் சபைக்கு ஒரு தெய்வீகப் பணியைக் கொடுத்திருக்கிறார், அதனுடன் கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்தின் வாக்குறுதியையும் கொடுத்திருக்கிறார்.

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக… நாம் இந்தக் கதவுகளைத் திறப்பதில்லை… கிறிஸ்தவர்களாக… நாம் வருகிறோம்… நாம் ஒரு நல்ல நேரத்தை அனுபவித்து வெளியே செல்கிறோம், யாராவது நம்மிடம் வந்தால், நல்லது, நாம் அவர்களுக்கு நற்செய்தியைச் சொல்வோம். சரி. ஆனால் இல்லையென்றால், வேறு சபைகள் உள்ளன. என் நண்பர்களே, இந்தப் பகுதியில் வேறு சுவிசேஷப் பிரசங்கம் செய்யும் சபைகள் அதிகம் இல்லை. அதனால்தான் கடவுள் நம்மை இங்கே வைத்துள்ளார். அதனால்தான் இயேசு நமக்குச் சாவிகளைக் கொடுத்தார். அவர், “நான் உங்களுக்கு ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுக்கிறேன்” என்று சொன்னார். அதுதான் உலகத்தில் நமக்கு மிக முக்கியமான விஷயம். அவர் சாவிகளை அரசியல்வாதிகள், தொண்டு நிறுவனங்கள், அல்லது பெருநிறுவன அமைப்புகளுக்குக் கொடுக்கவில்லை. அவர் சாவிகளை அரசாங்கத்திற்குக் கொடுக்கவில்லை. அவர் அவற்றை இயேசு அழைக்கிறார், இயேசு விடுவிக்கிறார், கேம்பஸ் க்ரூஸேட் போன்றவர்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை. அவர் உலகத்தின் பல்கலைக்கழகங்களின் புகழ்பெற்ற அறிஞர்களுக்குக் கூடச் சாவிகளைக் கொடுக்கவில்லை. அவர் ராஜ்யத்தின் சாவிகளை நமக்குக் கொடுத்தார், மேலும், “இப்போது இந்த இடத்திலிருந்து வெளியே போய், நீங்கள் சந்திக்கும் மக்களுக்குப் பரலோகத்தின் கதவைத் திறங்கள். அவர்கள் உள்ளே வரும்போது, ​​அவர்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டது என்று சொல்லுங்கள். அவர்கள் உங்களை நிராகரித்தால், வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி அவர்களை எச்சரியுங்கள். மேலும் அது கிருபையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது நியாயத்தீர்ப்பாக இருந்தாலும் சரி, சுவிசேஷத்தின்படி பூமியில் என்ன செய்யப்பட்டாலும், அது பரலோகத்தில் செய்யப்படும் என்று கடவுள் சொல்கிறார்.”

வேதாகமம் சபையை எவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமாகவும் தீவிரமாகவும் பார்க்கிறது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா? ஆ, சபையைப் பற்றிய நம்முடைய அலட்சியமான மனப்பான்மையை நாம் எப்படி அகற்ற முடியும்? நம்முடைய கவனக்குறைவால் தேவதூதர்கள் திகைக்கிறார்கள்!

---

கர்த்தர் நம்மைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறார் (The Lord Takes Us Seriously)

---

சில காலத்திற்கு முன்பு, ஒரு அணி எப்போதும் கிரிக்கெட் போட்டிகளில் வெற்றி பெற்று வந்தது. அவர்கள் அணித் தலைவரைப் பேட்டி கண்டார்கள், அவர், “உங்கள் இரகசியம் என்ன… நீங்கள் தோல்வியடையாமல் ஒவ்வொரு ஆட்டத்திலும் வெற்றி பெறுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள். அணித் தலைவர், “நாங்கள் தோற்காததற்குக் காரணம், ஒவ்வொரு ஆட்டமும் முக்கியம் என்று நாங்கள் தீர்மானித்ததால்தான்” என்று சொன்னார். நம்மில் சிலர் ஒருபோதும் கண்டறியாத ஒன்றை அவர்கள் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். இங்கே ஒவ்வொரு ஞாயிறும் முக்கியம். GRBC-இன் ஒவ்வொரு ஞாயிறும் வாழ்க்கையா அல்லது மரணமா என்பதுதான். நாம் கிறிஸ்துவின் பெயரிலும் அதிகாரத்திலும் கூடியிருக்கும்போது… கடவுள் நம் மூலம் கட்டுகிறார்… அவர் கதவுகளைத் திறக்கிறார் மற்றும் மூடுகிறார். அது பரலோகமா அல்லது நரகமா என்பதுதான். அது ஒளியா அல்லது இருளா என்பதுதான். அது மேல்நோக்கி செல்லும் பாதையா அல்லது கீழ்நோக்கிச் செல்லும் சறுக்கலா என்பதுதான். ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனையும் முக்கியமானது… அது ஒருபோதும் வழமை அல்ல.

இந்தச் செய்தியின் அடிப்படையான விஷயம் என்ன என்று நான் நினைக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? கடவுள் நம்மைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். பரலோக ராஜ்யம் கடவுளுக்கு மிகவும் விலைமதிப்பற்றது. எனக்கு மிகவும் விலைமதிப்பற்ற சாவிகளை நான் உங்களுக்குக் கொடுத்தால்… நான் உங்களுக்கு என் புதிய வீடு அல்லது புதிய காரின் சாவிகளைக் கொடுக்கிறேன் என்று வைத்துக் கொள்வோம்… எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கது எதுவாக இருந்தாலும், நான் என் சாவிகளைத் திரும்பப் பெறும் வரை உங்கள் மீது இரவும் பகலும் என் கண்களை வைத்திருக்கப் போகிறேன். கடவுள் தம்முடைய சபைக்கு ராஜ்யத்தின் சாவிகளைக் கொடுத்தபோது, ​​அவர், “நான் உலகம் முழுவதிலும் வேறு யாருக்கும் கொடுக்காத ஒன்றை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன். அதைக் கொண்டு ஏதாவது செய்யுங்கள்” என்று சொன்னார். அவர் நமக்குக் கொடுத்ததை நாம் என்ன செய்கிறோம் என்று பார்க்க அவர் இரவும் பகலும் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். கடவுள் நம்மைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். நாம் இங்கே செய்வது முற்றிலும் தீவிரமானது. எனவே நாம் ராஜ்யத்தின் சாவிகளை எடுத்துக் கொண்டு இந்தக் கதவுகளுக்கு வெளியே செல்கிறோம், மேலும் உள்ளே வருபவர்களுக்குப் பரலோகத்தைத் திறக்கிறோம், மேலும் நாம் அவர்களை ஆசீர்வதித்து அவர்களுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று அறிவிக்கிறோம், மேலும் திரும்பிச் செல்பவர்களை எச்சரிக்கிறோம்.

நான் என்னைக் கேட்டேன்:

• நாம் மக்களை மூட சாவிகளைப் பயன்படுத்துகிறோமா?
• நாம் சபை உறுப்பினர் நிலையைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறோமா?
• நாம் சபை ஒழுங்குமுறையைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்கிறோமா?
• சபையில் சேர்ந்தவர்கள்… ஆனால் அரசியலமைப்பில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி சபைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை வாழாதவர்கள்… விசுவாசியின் சாட்சி வாழ்க்கை… அவர்களை ஒழுங்குபடுத்துவது ஒரு சபையின் கடமை… வெளிப்படுத்துதலில் கிறிஸ்து நீங்கள் நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால்… நான் விளக்குத்தண்டை அகற்றுவேன் என்று சொல்கிறார்…
• நாம் யாராவது மீது ஏதாவது நடவடிக்கை எடுக்கும்போதெல்லாம்… சபை மக்கள் நினைக்கிறார்கள்… “ஆ, மிகவும் வருத்தம்… பாதிக்கப்பட்டவராகக் காணப்படுகிறார்…” இல்லை… இந்த வசனத்தின்படி… மனந்திரும்பாத, ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழும் மக்களை மூட அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்… நாம் சபையில் பெரிய ஒழுக்கத்தையும் ஒழுங்கையும் கொண்டு வர வேண்டும்… புதிய ஏற்பாட்டுச் சபையைப் போல… எல்லோரும் கடவுளுக்குப் பயந்து வாழ்ந்தார்கள்… அவர்கள் பொய் சொன்னபோதும் கூட, அனனியா மற்றும் சப்பீரா மரித்துப் போனார்கள்… அதுபோல ஏதாவது நடக்க வேண்டும்… வியத்தகு முறையில்… 1 கொரிந்தியரில் போலக் கடவுள் செய்து கொண்டிருக்கலாம்… உங்களில் பலர் நோயுடனும் பலவீனமாகவும் இருக்கிறீர்கள்… சிலர் மரித்தார்கள். கதவை மூடுவது என்ற சபை ஒழுங்குமுறையை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். மக்களின் நிமித்தம், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் புண்படுத்தி, மறைக்காமல், மறைக்காமல் இருக்க வேண்டும்…

சபையும் அதன் பொறுப்பும் எவ்வளவு மகிமையாகத் தீவிரமானது என்று கொடுக்கப்பட்டுள்ளது… நாம் சபை ஒழுங்குமுறையை இப்படிச் செயல்படுத்தினால் என்ன செய்வது:

• தினசரி அரை மணி நேரம் வேதாகமம் வாசிப்பதிலும் ஜெபத்திலும் நேரத்தைச் செலவிடாத ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் 1 மாதத்திற்குச் சபையிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்படுவார்கள்.
• ஒரு வாரத்தில் குறைந்தது 2 பேருக்குச் சாட்சி சொல்லாத ஒவ்வொரு உறுப்பினரும், சபையிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்படுவார்கள்.
• தினசரி 15 நிமிடங்கள் குடும்ப ஜெபம் செய்யாத ஒவ்வொரு சபை குடும்பமும், 3 மாதங்களுக்கு இடைநீக்கம் செய்யப்படும்.
• மனதிலோ அல்லது வார்த்தைகளிலோ அல்லது செயல்களிலோ பரிசுத்தமற்ற வாழ்க்கை வாழும் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும்… பரிசுத்தமற்ற சிந்தனை, கெட்ட வார்த்தைகள், கடந்த வாரத்தில் செயல், மேலும் 3 மாதங்களுக்கு நோயுற்றவராக மாற வேண்டும்… ஆ… ஒரு பொய்க்காக அனனியா மற்றும் சப்பீரா மரித்தார்கள்…

அத்தகைய ஒழுங்குமுறைக்கு உட்படுத்தப்படும் முதல் நபர் நான்தான் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்… ஏனென்றால் நான் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தேன், மேலும் ஜெபம் செய்யவோ அல்லது குடும்ப ஜெபம் செய்யவோ முடியவில்லை… ஆனால் என் பொறுப்பு நோயை விட முக்கியமா? இது எவ்வளவு தீவிரமானது என்று நீங்கள் காண்கிறீர்களா… நாம் சபை ஒழுங்குமுறையையும் இந்த மாபெரும் பொறுப்பையும் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டால்… கடவுள் நம்மைத் தண்டிப்பார்… நாம் சபையை விளையாடுவதை நிறுத்தி, சபையைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்வோமாக.

ஜான் கால்வின் இந்தச் சத்தியத்தைப் பற்றி ஒரு பொருத்தமான சுருக்கத்தைத் தருகிறார்:

இது ஒரு பெரிய மரியாதை, நாம் உலகிற்கு அதன் இரட்சிப்பைப் பற்றி உறுதியளிக்கும் கடவுளின் தூதர்களாக இருக்கிறோம். கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான பரஸ்பர சமாதானத்தின் பரலோகத்தின் தூதுவராக (2 கொரி. 5:20) அறிவிக்கப்படுவது சபைக்கு அளிக்கப்பட்ட மிக உயர்ந்த மரியாதை. ஒரு வார்த்தையில், ஒரு ஏழை மனிதனால் அவர்களுக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட இரட்சிப்பின் செய்தி கடவுளால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை அறிவது பக்தியுள்ள மனங்களுக்கு ஒரு அற்புதமான ஆறுதல். இதற்கிடையில், கடவுளின் கட்டளையால் அவர்களுக்குப் பிரசங்கிக்கப்படும் போதனையை அவர்கள் பொருத்தமாக நினைக்கலாம், கேலி செய்யலாம். கடவுள் மனிதர்களின் வாயால் அவர்களை எவ்வளவு உண்மையாகவும் தீவிரமாகவும் அச்சுறுத்தினார் என்பதை அவர்கள் ஒரு நாள் கற்றுக் கொள்வார்கள். இறுதியாக, பக்தியுள்ள போதகர்கள், இந்த உறுதியின் மீது தங்கியிருந்து, கடவுளின் ஜீவனைக் கொடுக்கும் கிருபையைத் தைரியத்துடன் பாதுகாக்கத் தங்களையும் மற்றவர்களையும் உற்சாகப்படுத்தட்டும், மேலும் அவர்கள் தங்கள் போதனையின் கடினப்பட்ட இகழ்ச்சிகளுக்கு எதிராகத் தைரியமாக இடிமுழக்கமிடட்டும். (மத்தேயு 6:19 மீதான கருத்துகள்)

இது என்ன ஒரு பகுதி…

சபையின் சாட்சியம் இதுதான்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” எல்லாம் அங்கே ஆரம்பிக்கிறது. இயேசுவே கடவுளால் வாக்களிக்கப்பட்ட மேசியா, அவர் தேவனுடைய ஒரே பேறான குமாரன், உலகின் இரட்சகர் என்று நாம் பகிரங்கமாக அறிவிக்கிறோம் மற்றும் சாட்சியமளிக்கிறோம். அந்தச் சாட்சியமே நம்மை கிறிஸ்தவர்களாக ஆக்குகிறது.

சபையின் அடித்தளம் – “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்.” பாறை, நாம் கண்டுபிடித்தது, வெறும் பேதுரு மட்டுமல்ல, அது அவருடைய சாட்சியும் மட்டுமல்ல, அது பேதுரு கிறிஸ்துவை உலகிற்குப் பகிரங்கமாக அறிக்கையிடுவதுதான். மேலும் அந்தச் சாட்சியம் பேதுரு அறிக்கையிடுவது மட்டுமல்ல, அது அவரைக் பின்பற்றும் அனைவரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எல்லா அப்போஸ்தலர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பேதுரு. அவர்கள் ஜீவனுள்ள அடித்தளக் கற்கள், மேலும் அவர்களைப் பின்பற்றும் நாமும் மூலைக்கல், இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது கட்டப்பட்ட ஜீவனுள்ள கற்கள். சபை ஒரு புரட்சிகரமான சத்தியத்தை தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொண்ட ஆண்கள் மற்றும் பெண்களால் ஆனது – இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்.

அடுத்து, நாம் சபையின் நிச்சயத்தைப் பார்த்தோம் – “பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது.” நம்முடைய ஸ்தாபகர் மரணத்தைத் தோற்கடித்ததால், மரணமே அதைத் தோற்கடிக்க முடியாது என்று நாம் கற்றுக் கொண்டோம். நாம் மரித்தாலும், சபை தொடர்ந்து செல்கிறது. சாத்தானிடம் வாசல்கள் உள்ளன, ஆனால் இயேசுவிடம் சாவிகள் உள்ளன. எனவே, நம்முடைய வேலை நம்மைச் சார்ந்ததல்ல, இயேசுவை மட்டுமே சார்ந்தது என்பதை அறிந்து நாம் வெற்றியுடன் முன்னேறுகிறோம்.

இறுதியாக, நாம் சபையின் அதிகாரத்தைப் பார்த்தோம் – “நான் உனக்குப் பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களைத் தருவேன்.” சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம், நாம் பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்கிறோம் மற்றும் மூடுகிறோம். விசுவாசிப்பவர்களுக்கு, சுவிசேஷத்தின் அடிப்படையில் அவர்களுடைய மன்னிப்பை நாம் அறிவிக்கிறோம். நம்முடைய செய்தியை நிராகரிப்பவர்களுக்கு, அவர்கள் இன்னும் தங்கள் பாவங்களில் இருக்கிறார்கள் என்று நாம் அறிவிக்கிறோம். நாம் சுவிசேஷத்தின் அடிப்படையில் அந்த அறிவிப்புகளைச் செய்யும்போது, ​​கடவுள் ஏற்கெனவே பரலோகத்தில் உறுதிப்படுத்தியதை நாம் பூமியில் அறிவிக்கிறோம்.

நமக்கு நம்முடைய வேலை வெட்டப்பட்டுள்ளது, இல்லையா? ஆனால் நமக்கு ஒரு தெளிவான சாட்சியம், ஒரு திடமான அடித்தளம், ஒரு வெற்றியுள்ள நிச்சயம், மற்றும் ஒரு பரலோக அதிகாரம் உள்ளது. அது போதுமானதாக இருக்க வேண்டும். இயேசு 2,000 ஆண்டுகளாகத் தம்முடைய சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். இயேசுவின் பெயரில், இங்கே GRBC-இல் அவருடைய சபையைக் கட்டும் பணியில் அவருடன் சேர நான் உங்களை அழைக்கிறேன்.

நாம் சில வரலாற்றைப் படிக்கும்போது, ​​நான் நம்முடைய சபை மக்களுடன் சபையின் வரலாற்றைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நாம் வாழும் உலகில் கிட்டத்தட்ட எல்லாமே “தற்காலிகமானது,” மற்றும் கடந்து போக விதிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நாம் கூர்மையாக உணரும் ஒரு விஷயம். இளைஞர்கள் அதைப் பற்றி அவ்வளவாகப் பார்க்காமல் இருக்கலாம். உங்களுக்குச் சில அனுபவம் இருந்தால்… ஒருவேளை 45, 50, அல்லது 70 அல்லது 80 வயது இருந்தால்… இன்று இருக்கும் எல்லாமே தற்காலிகமானது என்பதை நீங்கள் உணருவீர்கள். பெரிய ஜாம்பவான் பத்மஸ்ரீ, பத்ம பூஷன், கலைமாமணி எஸ். பி. பாலசுப்பிரமணியம் காலமானார்… அவருடைய குரலை நாம் இனி கேட்க முடியாது.

இது மனித வரலாறு முழுவதும் நாம் காணும் ஒரு உண்மை. மனிதகுலத்தின் பெரும் படைப்புகள்; அக்காலத்தில் மனிதகுலத்திற்கும் நாகரிகத்திற்கும் மிகவும் முக்கியமானதாகத் தோன்றிய சாதனைகள்—பெரிய ராஜ்யங்கள், பேரரசுகள், அரசாங்கங்கள், நாடுகள், அவற்றின் சாதனைகள், கொள்கைகள், சட்டங்கள், நகரங்கள், நிறுவனங்கள்—அவை அனைத்தும் மாற்றத்திற்கும், சிதைவுக்கும், இறுதியில் அழிவுக்கும் உள்ளாயின. கடந்த காலத்தில் மனிதனின் பெரும் படைப்புகளுக்கு எது உண்மையோ, அதுவே இன்று நாம் மிகவும் பெரிதாகவும் முக்கியமானதாகவும் கருதுவதற்கும் உண்மையாக இருக்கும். மாற்றம் மற்றும் சிதைவு சுற்றிலும் நான் காண்கிறேன்.

இது அப்படியானால், இந்த மனித, தற்காலிக காரியங்களில் நம்முடைய இறுதி, முழு நம்பிக்கைகளை நாம் வைத்தால், நம்முடைய வாழ்க்கை மிகவும் பரிதாபகரமான குருடாகவும், ஏமாற்றமடைந்ததாகவும், வீணானதாகவும் இருக்கும். நான் ஒரு நிறுவனத்தில் 10 ஆண்டுகள் வேலை செய்தேன்… இரவு பகலாக ஒரு நாயைப் போல… அந்த நிறுவனம் போய்விட்டது… இன்று ஒரு பெயர் கூட இல்லை. நாம் நம்முடைய குடும்பங்களுக்காக எல்லாவற்றையும் கொடுக்கலாம், நிறுவனங்கள் அல்லது அரசாங்கங்களுக்காக எல்லாவற்றையும் கொடுக்கலாம், நாடுகளுக்காகச் சண்டையிட்டு உயிர்களைக் கொடுக்கலாம்… எல்லாம் போகும்… மக்கள் பெயரைக் கூட நினைவில் வைக்காமல் போகலாம்.

மனிதர்களின் தற்காலிகமான மற்றும் நிச்சயமற்ற கைகளில் நம்முடைய நம்பிக்கைகளை நாம் வைத்தால், நமக்கு என்ன வாய்ப்பு அல்லது எதிர்பார்ப்பு உள்ளது? மனித வரலாற்றின் யுகங்கள் முழுவதும் நீடிக்கக்கூடிய அல்லது நிலைத்திருக்கக்கூடிய ஒன்று இந்த உலகில் என்ன இருக்கிறது? இன்று இந்த உலகில், என்ன நடந்தாலும், ஒருபோதும் கடந்து போகாது என்று நாம் உறுதியாக இருக்கக்கூடிய ஒரே நிறுவனம் என்ன? நாம் நம்மை இணைத்துக் கொள்ளக்கூடிய, நம்மை அர்ப்பணிக்கக்கூடிய, நம்முடைய உடல், ஆவி, செல்வம் மற்றும் நம்மை முதலீடு செய்யக்கூடிய, என்றென்றும் நிலைத்திருக்கக்கூடிய ஒன்று இந்த உலகில் என்ன இருக்கிறது? அதனால் நம்முடைய சிறிய வாழ்க்கைக்குச் சில நித்திய அர்த்தம் இருக்கும்…

சரி, இன்று காலை உள்ள பகுதியில், தேவகுமாரன் தாமே ஒருபோதும் கடந்து போகாது என்று சொல்லும் அந்த ஒரு நிறுவனத்தைப் பற்றி நமக்குச் சொல்கிறார். இது மனித அனுபவத்தின் எல்லையில் உள்ள ஒரே நிறுவனம், அது என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்; ஏனென்றால் அது மனிதனால் நிறுவப்படவில்லை மற்றும் மனிதர்களால் பராமரிக்கப்படவில்லை. “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று நம்முடைய பகுதியில் இப்பதான் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட இயேசுவே, தாமே தம்முடைய சபையைக் கட்டுவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார்; மேலும் பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை. வசனம் 18: இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை.

ஒரு எழுத்தாளர், “பேரரசுகள் எழுவதும் வீழ்வதும், பாபிலோன், பெர்சியா, கிரேக்கம், ரோம்… உச்சத்திற்கு உயர்ந்தன, மேலும் பெரிய ராஜ்யங்களைக் கட்டின, ஆனால் அனைத்தும் வீழ்ந்து சாம்பலாகி, காற்றோடு போய்விட்டன” என்று சொன்னார். புரட்சிகள் மற்றும் எதிர்-புரட்சிகள், செல்வம் குவிய மற்றும் சிதற, ஒரு தேசம் ஆதிக்கம் செலுத்தி பின்னர் மற்றொரு தேசம். ஒரு வாழ்நாளில், ஒரு தேசம் முழு உலகையும் ஆட்சி செய்தது. ஹிட்லர், முசோலினி, ஸ்டாலின் ஒரு பெரிய நிரந்தர தேசத்தைக் கட்டுவார்கள் என்று பெரிய ஹீரோக்களாகப் புகழப்பட்டார்கள், அனைவரும் மரித்து, வரலாற்றில் மிக மோசமான மனிதர்களாக நினைவுகூரப்படுகிறார்கள். எல்லாம் ஒரே வாழ்நாள், எல்லாம் காற்றோடு போய்விட்டது.

சுயமாக நியமிக்கப்பட்ட எல்லா ஏகாதிபத்திய ஹீரோக்கள், வரலாற்றின் குப்பைகள் மற்றும் சாம்பலில் உள்ள அவர்களுடைய ராஜ்யங்களுக்கு மேலாக, ஒருவரின் பிரமாண்டமான உருவம் நிற்கிறது, அவர் நிமித்தம், அவரால், அவரில், மற்றும் அவர் மூலமாக மட்டுமே, மனிதகுலம் இன்னும் சமாதானம் பெறலாம் மற்றும் நித்திய நம்பிக்கையை அடைய முடியும். இயேசு கிறிஸ்துவின் நபர், மற்றும் அவர் கட்டும் சபை மட்டுமே இன்றும் நிலைத்திருக்கும், மேலும் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும், பாதாளத்தின் வாசல்களை வெற்றிக் கொண்டு… என்றென்றும்…

ஒரு பாடல்: 1 ஆ, பழைய நாட்களில் வந்து போன ராஜாக்கள் மற்றும் பேரரசுகள் இப்போது எங்கே? ஆனால், கர்த்தாவே, உமது சபை இன்றும் ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறது, ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அப்படியே.

நித்திய மலைகளைப் போல அசைக்க முடியாதது, அசைக்க முடியாதபடி நிற்கிறது, பூமியை நிரப்பும் ஒரு மலை, கைகளால் கட்டப்படாத ஒரு வீடு.

இன்று நாம் புதிய ஏற்பாட்டில் சபையைப் பற்றிய முதல் குறிப்பைப் பார்க்கப் போகிறோம்.

வசனம் 18: 18 மேலும், நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன், நீ பேதுருவாயிருக்கிறாய், இந்தக் [m]கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை.

பேதுருவின் பெரிய அறிக்கைக்குப் பிறகு, “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து,” நம் கர்த்தர் பேதுருவையும் அவருடைய அறிக்கையையும் எடுத்து, ஒரு ராஜரீகமான, தெய்வீக பட்டயத்தில் கையெழுத்திடுகிறார். இது ஒரு மகிமையான, வெற்றியுள்ள வசனம். இந்த வசனத்தை பிசாசு எவ்வளவு வெறுக்கிறான் என்று உங்களுக்குத் தெரியும். தன்னுடைய நுட்பத்தில், அவன் இந்த வசனத்தைப் பயன்படுத்தி கிறிஸ்தவத்தை வெவ்வேறு பகுதிகளாகப் பிரித்தான். இந்த வசனம் ரோமன் சபைக்கும் புராட்டஸ்டன்ட் சபைக்கும் இடையிலான ஒரு போர்க்களமாகும். 6-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து, முதல் போப் லியோவிலிருந்து, ரோமன் கத்தோலிக்க சபை சபை பேதுருவின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது என்று கூறியுள்ளது, அதனால் பேதுருவை முதல் போப் ஆக்கி, பாப்பரச வாரிசை நிறுவி, பாப்பரச பதவியைத் பூமியில் உள்ள இறுதி தெய்வீக அதிகாரமாக ஆக்கியுள்ளது.

புராட்டஸ்டன்டுகள் அதற்கு எதிர்வினையாற்றி, சபை பேதுருவின் மீது கட்டப்படவில்லை, ஆனால் அது வசனம் 16-இல் பேதுரு செய்யும் அறிக்கையின் மீதுதான் கட்டப்பட்டுள்ளது, “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” மேலும் கிறிஸ்துவே சபையின் தலைவராக இருக்கிறார், மேலும் இந்தப் பகுதியில் பாப்பரச பதவி காணப்படவில்லை என்று கூறினார்கள். 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டிஸ்பென்சேஷனலிஸ்டுகள், கிறிஸ்து புதிய ஒன்றை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு பகுதி இது என்று கூறியுள்ளனர், “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” – எதிர்காலக் காலம் – பழைய ஏற்பாட்டில் ஒருபோதும் சபை இருந்ததில்லை, ஆனால் எதிர்காலத்தில் ஒரு சபை இருக்கும் என்ற குறிப்பு, சபையை இஸ்ரவேலிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. மேலும் பாதாளத்தின் வாசல்கள் என்றால் என்ன, மற்றும் சபை இந்த வாசல்களை எந்த அர்த்தத்தில் வெல்கிறது என்று பெரிய விவாதங்கள் நடந்துள்ளன.

பிறகு வசனம் 19-இல், பேதுருவுக்கு ராஜ்யத்தின் சாவிகள் கொடுக்கப்பட்டன என்று சொல்கிறது. அந்தச் சாவிகள் என்ன? மேலும் அவர் எதைத் திறக்கிறார் மற்றும் பூட்டுகிறார்? மேலும் அவர் பூமியில் கட்டுவது அல்லது அவிழ்ப்பது எதுவாக இருந்தாலும் ஏற்கெனவே பரலோகத்தில் செய்யப்படுகிறது என்பதன் அர்த்தம் என்ன? மேலும் நான் மேசியா என்று யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்று கர்த்தர் ஏன் சொல்கிறார்? அதனால் முக்கியமான கேள்விகள் உள்ளன என்பதை நீங்கள் காணலாம். அதனால் நாம் இந்தப் பகுதியில் மெதுவாகச் சென்று சரியான புரிதலைப் பெற வேண்டும், மேலும் இன்று, நான் வசனம் 18-ஐ மட்டுமே பார்க்க விரும்புகிறேன்.

நாம் வசனம் 18-ஐ 3 தலைப்புகளில் புரிந்துகொள்வோம். அதனால் இந்தப் பகுதி சபையைப் பற்றியது.

1. சபையின் கட்டுபவர்
2. அவர் யாரைக் கொண்டு இந்தக் சபையைக் கட்டப் போகிறார் – இந்தக் சபையின் உறுப்பினர்கள்
3. அத்தகைய சபை வெல்ல முடியாதது அல்லது அழிக்க முடியாதது – ஒருபோதும் தோல்வியடையாது அல்லது ஒருபோதும் கடந்து போகாது.

---

1. சபையின் கட்டுபவர் (Builder of the Church)

---

கடந்த வாரம் நாம் பேதுருவின் பெரிய அறிக்கையைப் பார்த்தோம். என்னைப் பற்றி நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள் என்று கர்த்தர் கேட்டபோது, ​​அவர் நிச்சயத்துடன், இருதய நம்பிக்கையுடன், “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று சத்தமிட்டார். பிதாவின் தெளிவுபடுத்தலிலிருந்து வெளிப்பாடு வந்தது என்று சொல்லி, நம் கர்த்தர் பேதுருவை ஆசீர்வதிப்பதன் மூலம் பதிலளித்ததை நாம் கண்டோம்.

அதற்குப் பிறகு, அவர், “நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்று சொல்கிறார். நீங்கள் உங்களில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பேதுரு மட்டுமல்ல, வசனம் 18: 18 மேலும், நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன், நீ பேதுருவாயிருக்கிறாய், இந்தக் [m]கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை.

சபை என்ற வார்த்தை கிரேக்கச் சொல்லான எக்லேசியா (ekklasia) என்பதிலிருந்து வருகிறது, இது “வெளியே அழைக்கப்பட்ட” மக்களின் ஒரு சபை அல்லது மக்கள். இது எந்தக் கட்டிடத்தையும் குறிக்கவில்லை என்பதை நாம் அறிவோம்; ஒரு கட்டிடத்தைச் சபை என்று அழைப்பது முட்டாள்தனம். அதன் பொருள் வெளியே அழைக்கப்பட்ட மக்கள். மக்கள் ஒரு மரத்தின் கீழ் கூடினால், அதுவே சபை. வேதாகமம் அதை ஒருபோதும் ஒரு கட்டிடமாகப் பயன்படுத்துவதில்லை; அதனால்தான் பவுல் சபை உங்கள் வீட்டில் கூடுகிறது என்று சொல்ல முடிந்தது. எக்லேசியா—இந்த “வெளியே அழைக்கப்பட்டவர்களின் சபை.”

கிறிஸ்துவாகிய சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தர், ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன், பிதா எல்லா நியாயத்தீர்ப்பையும் யாருக்குக் கொடுத்தாரோ, பரலோகத்திலும் பூமியிலும் எல்லா அதிகாரத்தையும் உடையவர், என்னிடம் உள்ள எல்லா வல்லமையுடன், “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொல்கிறார். நான் நானே, என் தூதர்கள் அல்ல, என் பிரதான தூதர்கள் அல்ல, நீங்கள் அப்போஸ்தலர்கள் அல்ல, போதகர்கள் அல்ல, ஆனால் நான் நானே என் சபையைக் கட்டுவதில் ஈடுபடுவேன்.

மொழியின் நிச்சயத்தைக் கவனியுங்கள். மேலும் தேவகுமாரன் தாமே தனிப்பட்ட முறையில் அதைக் கட்டுவதால் – மேலும் அதன் கட்டுமானத்தை வேறு யாரிடமும் ஒப்படைக்காததால் – அவர் எதைக் கட்டினாலும், அது என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் என்று நாம் உறுதியாக அறிய முடியும்!

அதன் நெருக்கத்தைக் கவனியுங்கள். “நான் கட்டுவேன்” என்று அவர் சொல்வது எவ்வளவு அற்புதம் – அந்த சபை அல்ல, ஒரு சபை அல்ல, பெரிய சபை அல்ல, ஆனால் – “என் சபை.” அவரே உரிமையாளர். சபை அவருடைய தனிப்பட்ட உடைமை. எவ்வளவு நெருக்கம்… பாருங்கள், நான் என் வீடு, என் கார் என்று சொல்ல முடியும்; அது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு நெருக்கமானது… இன்னும் அதிகமாக, என் மனைவி, என் குழந்தைகள், அதை விட நெருக்கமானவர்கள். ஆனால் நான் என் உடல் என்று சொல்லும்போது, ​​அது எனக்கு எவ்வளவு நெருக்கமானது. எனக்கு வெளியே நடக்கும் எதையும் என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியும், ஆனால் என் உடலில் ஏதாவது நடந்தால்… ஆ, தாங்க முடியாது. என் உடல் இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியாது. சபை அவருடைய உடல். சபை எந்தவொரு இணைப்பையும் விட அற்புதமாக அவருடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது; உண்மையில், அது பிதாவுக்கும் குமாரனுக்கும் இடையிலான ஒரு மர்மமான இணைப்பு. என் சபை. ஆ, நாம் கிறிஸ்துவுடன் நித்திய இணைப்பின் பெரிய சத்தியத்தைக் கண்டிருக்கிறோம்… நாம் ஏதோ ஒரு அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல, நாம் ஒரு நெருங்கிய இணைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள்… சபையை யாரும் அழிக்க முடியாது என்பதற்குக் காரணம், அவர் அதனுடன் இணைந்துள்ளார்… “நான் பிழைத்திருப்பதினால், நீங்களும் பிழைத்திருப்பீர்கள்.”

யாராவது சபையைத் தொட்டால், சவுல் அதைத் தொட்டார். அப். 9: ஒரு உதை மற்றும் 3 நாட்களுக்குக் குருடன். ஏன்? சவுலிடம் அவர் என்ன கேட்டார்…? “சவுலே, சவுலே, ஏன் என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறாய்” என்று அவர் சொன்னாரா? அவர் அப்படிச் சொல்லவில்லை. “ஏன் என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறாய்” – என்ன? – “என்னை?” நீங்கள் அவருடைய சபையைத் தொட்டால், நீங்கள் அவரைத் தொடுகிறீர்கள். இப்போது, ​​அதுதான் நெருக்கம். அது என் கண்ணின் ஆப்பிள், அதாவது எபிரேயத்தில் கண்ணின் மாணிக்கம். யாராவது உங்கள் மாணிக்கத்தின் மீது ஒரு விரலை வைத்தால், வெளிப்படும் மனித உடற்கூறியலின் மிகவும் உணர்வுள்ள பகுதி மீது வைத்தால், உங்களுக்கு எப்படி உணரும்? யாராவது அவருடைய சபையுடன் விளையாடும்போது கடவுள் அப்படி உணருகிறார். அதனால்தான் இந்தச் சிறியவர்களில் ஒருவனுக்கு நீங்கள் இடறல் உண்டாக்கினால், உங்கள் கழுத்தில் ஒரு ஏந்திரக்கல்லைக் கட்டி கடலின் நடுவில் போட்டால் அது நல்லது என்று அவர் சொல்கிறார். அதனால்தான் சபை உறுப்பினர்களுடன் விளையாடுவது மிகவும் ஆபத்தானது… ஒரு பெரிய டான் போல… நீங்கள் தொட்டீர்கள்… எங்கள் மனிதர்களை… நீங்கள் எங்களைத் தொட்டீர்கள்… உங்கள் காரணத்திற்காக… முழு குடும்பமும், இங்கே மூன்றாவது, 4-ஆம் தலைமுறை சபிக்கப்பட்டது. பழைய ஏற்பாட்டு ஆசரிப்புக் கூடாரம்: ஏலி விளையாடினார், “உன் பிள்ளைகள் யாரும் 20 வயதுக்கு மேல் வாழ மாட்டார்கள், அவன் வாழ்ந்தால் அவன் ஒரு பிச்சைக்காரனாக இருப்பான், கல்வி இல்லை, திறமை இல்லை, அல்லது அவன் ஒரு ஊனமுற்றவனாக இருப்பான், எப்போதும் குடும்ப சாபம் எல்லாத் தலைமுறைகளிலும் இருக்கும்.” அவர் தம்முடைய இரத்தத்தால் வாங்கிய அவருடைய ஆலயத்துடன் நாம் விளையாடினால்… சொல்ல முடியாதது. நீங்கள் சபையைத் தொட்டால், அது கிறிஸ்துவின் கண்களில் ஒரு விரலை வைப்பது போல. அது என் சபை, நான் அந்தச் சபைக்காக என் உயிரைக் கொடுத்தேன். அப். 20:28, அவர் அதைத் தம்முடைய சொந்த இரத்தத்தால் வாங்கினார். அவரே அதன் கட்டிடக் கலைஞர். அவரே அதன் கட்டுபவர்.

சபையைக் கட்டுபவர் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே. எபேசியர் 1 மற்றும் கொலோசெயர் 1, “பிதா கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பி, பரலோகங்களில் உள்ள தம்முடைய வலது கையில், 21 எல்லா ஆட்சிக்கும் அதிகாரம், வல்லமை, மற்றும் ஆதிக்கம், மற்றும் பெயரிடப்பட்ட ஒவ்வொரு நாமத்திற்கும் மேலாக, இந்த யுகத்தில் மட்டுமல்ல, வரவிருக்கும் யுகத்திலும் அவரை அமரப் பண்ணினார். 22 மேலும் அவர் எல்லாவற்றையும் அவருடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தி, சபைக்கு எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தலைவராகக் கொடுத்தார், 23 அதுவே அவருடைய உடல், எல்லாவற்றிலும் எல்லாவற்றையும் நிரப்புகிறவருடைய நிறைவு” என்று சொல்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?

சபையின் தலைவராக அவர் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் கடவுள் அவரை வைத்தார். ஆ, கடவுளுக்குச் சபை எவ்வளவு பெரியது மற்றும் முக்கியமானது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோமா? உங்களில் சிலருக்குச் சபையைப் பற்றி இவ்வளவு தாழ்வான கருத்துக்கள் உள்ளன… அதனால்தான் உங்கள் சபை வாழ்க்கை மற்றும் சபைக்கான உங்கள் அர்ப்பணிப்பு மிகவும் மோசமாக உள்ளது. இந்த உலகில் இயேசு கிறிஸ்து கட்டும் ஒரே விஷயம் சபைதான்… நீங்கள் எவ்வளவு அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கிறீர்கள்? அகஸ்டின், “யார் சபையைத் தன் தாயாகக் கொண்டிருக்கவில்லையோ, அவர் கடவுளைத் தன் பிதாவாகக் கொண்டிருக்க முடியாது” என்று சொன்னார். நீங்கள் சபையை நடத்தும் விதம்தான் நீங்கள் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நடத்தும் விதம். கிறிஸ்து இன்று ஒவ்வொரு நாமத்திற்கும் மேலாக உலகத்தை சபைக்காக ஆளுகிறார்.

பிஷப் ஜே.சி. ரைல் ஒருமுறை எழுதினார்:

உண்மையான சபையைப் பாதுகாப்பதற்காக, இயற்கையின் சட்டங்கள் பெரும்பாலும் இடைநிறுத்தப்பட்டுள்ளன அல்லது மாற்றப்பட்டுள்ளன. அந்தச் சபையின் நன்மைக்காக, இந்த உலகில் கடவுளின் எல்லா பராமரிப்புக் கையாளுதல்களும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுள்ளன. தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களின் நிமித்தம், யுத்தங்கள் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்படுகின்றன, மேலும் ஒரு தேசத்திற்குச் சமாதானம் கொடுக்கப்படுகிறது. அரசியல்வாதிகள், ஆட்சியாளர்கள், பேரரசர்கள், ராஜாக்கள், ஜனாதிபதிகள், அரசாங்கத் தலைவர்கள் தங்கள் திட்டங்கள் மற்றும் திட்டங்களைக் கொண்டுள்ளனர், மேலும் அவை மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்று நினைக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால் எல்லையற்ற அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மற்றொரு வேலை நடந்து கொண்டிருக்கிறது, அதற்காக அவர்கள் கடவுளின் கைகளில் ‘கோடாரிகள் மற்றும் ரம்பங்கள்’ மட்டுமே (ஏசா. 10:15) என்பதை அவர்களில் யாரும் உணரவில்லை. அந்தக் கிரியை கிறிஸ்துவின் ஆவிக்குரிய ஆலயத்தைக் கட்டுவதும், ஜீவனுள்ள கற்களை ஒரே உண்மையான சபைக்குள் சேர்ப்பதுமே ஆகும்.

சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தர், “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொல்கிறார். இதன் பொருள் கிறிஸ்து பழைய ஏற்பாட்டில் சபையைக் கட்டவில்லையா, அதனால் பழைய ஏற்பாட்டில் சபை இல்லையா? ஒரு கூர்மையான மற்றும் தெளிவான புரிதல் இரண்டு உச்சங்களைத் தவிர்க்கும். இது பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு புதிய சகாப்தம், அவர்களுடைய இரட்சிப்பு வேறுபட்டது, சட்டத்தால் இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள், எந்தத் தொடர்பும் இல்லை… அதனால் இஸ்ரவேல் வேறுபட்டது என்றும் சபைக்கு மேல் இஸ்ரவேலை வைக்கிறது என்றும் டிஸ்பென்சேஷனல் போதனை சொல்கிறது. மேலும், நீங்கள் மற்ற உச்சத்திற்குச் சென்று எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்று சொன்னால், பழைய ஏற்பாட்டில் சபை இருந்தது, மேலும் அவர் தொடர்ந்து சபையைக் கட்டுகிறார் என்று சொல்வது. குழந்தைகளைக் விருத்தசேதனம் செய்தது போலக் குழந்தை ஞானஸ்நானத்தின் நடைமுறையை நியாயப்படுத்த பழைய மற்றும் புதிய உடன்படிக்கை மக்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகளை அழிக்கும் பிரஸ்பிட்டீரியன் உடன்படிக்கை இறையியலில் இந்தச் சாய்வு உள்ளது… பாருங்கள், இரண்டு உச்சங்களும் ஆபத்தானவை.

இது அவர் பழைய ஏற்பாட்டுக் காலங்களில் இதுவரை தம்முடைய சபையைக் கட்டவில்லை என்று அர்த்தமல்ல. நம்முடைய அறிக்கை இந்த விஷயத்தை ஒரு சமச்சீரான விதத்தில் அழகாக விளக்குகிறது. பழைய ஏற்பாட்டுப் பரிசுத்தவான்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத, உலகளாவிய சபையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார்கள். பழைய ஏற்பாட்டுப் பரிசுத்தவான்கள் நம்மைப் போலவே இரட்சிக்கப்பட்டார்கள், எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் கிறிஸ்துவை விசுவாசத்துடன் பார்த்தார்கள் என்பதைக் காட்டுவதன் மூலம், அவர்கள் நம்மிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவர்கள் என்ற டிஸ்பென்சேஷனல் போதனையைத் தவிர்க்க விசுவாச அறிக்கை நமக்கு உதவுகிறது. அதே நேரத்தில், அவர்கள் ஒரு சபையாகக் கட்டமைப்பு ரீதியாக வேறுபட்டவர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால் அவர்கள் கடவுளின் மக்களின் ஒரு வித்தியாசமான நிறுவன அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். அந்தப் பழைய உடன்படிக்கை அமைப்பு மோசே மற்றும் யாத்திராகமத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட மீட்புடன் அடையாளம் காணப்பட்டது. நாம் சேர்ந்திருக்கும் சபை இயேசு மற்றும் அவருடைய சிலுவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட மீட்புடன் அடையாளம் காணப்படுகிறது. வாக்குத்தத்தம் செய்யப்பட்ட தேசத்தில் ஒரு தேசமாக இருந்த பழைய உடன்படிக்கையின் இறையாட்சியை விடச் சபை ஒரு வித்தியாசமான நிறுவனம் ஆகும். நாம் உலகம் முழுவதும் சிதறடிக்கப்பட்டுள்ளோம். பழைய உடன்படிக்கை இஸ்ரவேல் சபையின் ஒரு வகை, ஒரு முன்குறிப்பு ஆகும் (ரோமர் 2:28,29; கலாத்தியர் 6:16; பிலிப்பியர் 3:3), அதனால் சபை இப்போது கடவுளின் புதிய இஸ்ரவேல் என்று சொல்லப்படுகிறது. நாம் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல்… சபை ரீதியாக வேறுபட்டது, ஆனால் இரட்சிப்பு ரீதியாக ஒன்றுதான் (இரட்சிப்பின் உபதேசம்). அதனால், உடன்படிக்கை இறையியலின் பழைய ஏற்பாட்டு நடைமுறையை நாம் நியாயப்படுத்தி, அவர்கள் குழந்தைகளுக்கு விருத்தசேதனம் செய்ததால் குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்க முடியாது.

எனவே நாம் பார்க்கும் முதல் விஷயம், சபையின் கட்டுபவர் மற்றும் உருவாக்குபவர் கிறிஸ்துவே ஆவார். இது கடவுள் நம் மத்தியில் வாசம் செய்வார், மேலும் நாம் அவருடைய மக்களாக இருப்போம் என்ற பழைய ஏற்பாட்டின் எல்லா ஆலயப் படங்களின் நிறைவேற்றம் ஆகும். 1 இராஜாக்களில் சாலொமோன் அந்த மகிமையான ஆலயத்தைக் கட்டியபோது, ​​அவர் கிறிஸ்துவின் ஒரு வகையாக இருந்தார். சாலொமோன் பழைய ஆலயத்தை பல பொருட்கள் மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்களால் கட்டினார்.

கிறிஸ்து எவற்றைக் கொண்டு கட்டப் போகிறார்? இது நம்மை அடுத்த தலைப்பிற்குக் கொண்டு வருகிறது.

---

2. அவர் யாரைக் கொண்டு இந்தக் சபையைக் கட்டப் போகிறார் – இந்தக் சபையின் உறுப்பினர்கள் (Members of this church)

---

பாருங்கள், கட்டிடத்திற்கான அடித்தளமும் பொருளும் மிகவும் முக்கியம். கட்டிடக் கலைஞர் எவ்வளவு பெரியவராக இருந்தாலும், அடித்தளம் கெட்டுப் போயிருந்தால், கட்டிடம் நிற்காது. எனவே, இந்தச் சபைக்கான அடித்தளம் மற்றும் பொருள் என்ன என்று பார்ப்போம்.

வசனம் 18: 18 மேலும், நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன், நீ [l]பேதுருவாயிருக்கிறாய், இந்தக் [m]கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை.

அவர் தம்முடைய சபைக்கான பேதுரு என்ற பொருளைப் பற்றிப் பேசுகிறார், மேலும் இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன். நான் சொன்னது போல, இந்த பொருளின் அர்த்தமே எல்லா குழப்பங்களுக்கும் காரணமாகும் மற்றும் கிறிஸ்தவத்தை வெவ்வேறு முக்கிய பகுதிகளாகப் பிரித்துள்ளது. இப்போது “நீ பேதுரு” (பாறை என்று பொருள்) மற்றும் “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்பதன் அர்த்தம் என்ன?

ரோமன் கத்தோலிக்க விளக்கம்: பாரம்பரிய ரோமன் கத்தோலிக்க விளக்கம் என்னவென்றால், இயேசு பேதுருவிடம், “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னபோது, ​​அவர் பேதுரு (பாறை என்று பொருள்) தாமே சபை கட்டப்படும் பாறை என்று சொல்கிறார். பேதுரு ஒரு நபராக மேலானவர் மற்றும் மற்ற அப்போஸ்தலர்கள் மீது முதன்மை உடையவராக இருக்க வேண்டும். மேலும் இயேசு வசனம் 19-இல் பேசும் ராஜ்யத்தின் சாவிகள் கிறிஸ்தவ சபையின் முதல் தலைவராக மற்றும் ரோமின் முதல் பிஷப்பாக பேதுருவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சிறப்புரிமைகளைக் குறிக்கிறது. இறுதியில், நிச்சயமாக, ரோமன் கத்தோலிக்கர் இந்தப் பகுதியை பேதுருவே முதல் போப் என்பதற்கு ஆதாரமாகக் காண்கிறார்கள், மேலும் எல்லா போப்களும் அவருடைய வம்சாவளியில் வருகிறார்கள். கடந்த சபை வரலாற்றுக் கூட்டத்தில் லியோ இந்த வசனத்தை எப்படித் திரித்து, பாப்பரச பதவியை அறிமுகப்படுத்தினார் என்பதை நான் மக்களுக்கு விளக்கினேன்.

புராட்டஸ்டன்ட் வாதம்: புராட்டஸ்டன்டுகள் நூற்றாண்டுகளாகப் பல வேறுபட்ட பதில்களைக் கொடுத்துள்ளனர். மிகவும் பிரபலமான சுவிசேஷ பதில்களில் ஒன்று இதுபோல உள்ளது: “பேதுரு” மற்றும் “பாறை” க்கு இரண்டு வெவ்வேறு கிரேக்கச் சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பேதுரு என்பது பெட்ரோஸ் (petros), அதாவது ஒரு சிறிய கல் என்று அர்த்தம், மற்றும் “பாறை” என்பது பெட்ரா (petra), அதாவது ஒரு பெரிய பாறை என்று அர்த்தம். அப்படியானால், பேதுரு பாறை அல்ல; பாறை என்பது அவருடைய விசுவாச அறிக்கை. இயேசு, “நீ ஒரு சிறிய கல் போல இருக்கிறாய், ஆனால் நான் உன் பாறை போன்ற விசுவாச அறிக்கையின் மீது என் சபையைக் கட்டுகிறேன்” என்று சொல்லியிருக்கலாம். சில வியாக்கியானிகள், இயேசு அந்தப் பிரமாண்டமான பாறைச் செங்குத்துப்பாறைக்கு முன்பாக நின்று கொண்டிருந்தார், மேலும் “நீ பேதுரு” என்று சொன்னபோது ஒரு கல்லை எடுத்திருக்கலாம், அதன்பின் “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னபோது தம்மையே நோக்கி சைகை செய்திருக்கலாம் என்று கூடச் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

சபை கட்டப்பட்டிருக்கும் பாறை என்ன என்ற கேள்விக்கு உங்களுக்கு இரண்டு பெரிய பதில்கள் உள்ளன – அது பேதுருவா? அல்லது அவருடைய விசுவாச அறிக்கையா? இது எனக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது, மேலும் கடந்த வாரம் வரை நானும் இதைத்தான் நம்பினேன். இது தவறாக இருக்காமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் நான் கடந்த வாரம் இதை விரிவாகப் படித்தபோது, ​​ஒரு மூன்றாவது பதில் உள்ளது என்று நான் நினைக்கிறேன், மேலும் அதுவே சரியானதும் மிக நெருக்கமானது என்று நான் நம்புகிறேன். பல சீர்திருத்தப்பட்ட பிரசங்கிகள் இதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள், மேலும் பெரிய வர்ணனையாளர் ஹென்ட்ரிக்ஸன் கூட இந்த விளக்கத்தைத் தருகிறார்.

இந்த பதில் மிகவும் பொருத்தமானது மற்றும் புரிந்துகொள்ள எளிதானது. முதலாவதாக, இயேசு “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னபோது, ​​அவர் பேதுருவைக் குறிப்பிட்டுச் சொன்னார். நான் அதைக் கூறுகிறேன், ஏனென்றால் இரண்டு கிரேக்கச் சொற்கள் – பெட்ரோஸ் (petros) மற்றும் பெட்ரா (petra) – அடிப்படையில் ஒரே அர்த்தத்தைக் கொண்டுள்ளன; அராமிக் மொழி பயன்படுத்தப்பட்டது. அவை ஒரே வார்த்தையின் வெவ்வேறு வடிவங்கள். ஒன்று ஆண்பால் மற்றொன்று பெண்பால். ஒரு பெயர் எப்படி ஆண்பால் மற்றும் பெண்பால் கொண்டிருக்க முடியும்? கிறிஸ்தியன், கிறிஸ்டினா. அதுதான் ஒரே உண்மையான வித்தியாசம். இயேசு, “பேதுரு, நீ ஒரு பாறை-மனிதன்” என்று சொன்னார்.

இரண்டாவதாக, இயேசு “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னபோது, ​​பேதுரு தன்னுடைய பெரிய விசுவாச அறிக்கையைச் செய்த பிறகு அதைச் சொன்னார். நேரம் மிகவும் முக்கியமானது. இயேசு சுற்றிப் பார்த்து, “சரி, நீ எல்லா அப்போஸ்தலர்களிலும் சிறந்தவன், அதனால் உன்னைத் தலைமைப் பாறையாகத் தேர்ந்தெடுத்தேன்” என்று சொல்வது போல இல்லை. பேதுரு பெரிய அறிக்கையைச் செய்யும் வரை அவர் பாறையாக இருந்திருக்க முடியாது. அதாவது, பாறை சந்தேகப்படும் பேதுரு அல்ல அல்லது மறுதலிக்கும் பேதுரு அல்ல. பாறை விசுவாசிக்கும் பேதுரு மற்றும் அறிக்கை செய்யும் பேதுரு. பாறை என்பது அவர் இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று வெளிப்படையாக அறிக்கையிடும் பேதுரு. அந்தப் பாறையின் மேல் இயேசு தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார்.

மூன்றாவதாக, இயேசு “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னபோது, ​​அவர் எல்லா அப்போஸ்தலர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் விதமாகப் பேதுருவிடம் சொன்னார். இயேசு முன்னதாகக் கேட்ட கேள்வி, “நீங்கள் (பன்மை) நான் யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?” என்பது பன்மையில் இருந்தது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள் – இயேசு பேதுருவிடம் மட்டும் கேட்கவில்லை; அவர் அவர்கள் அனைவரிடமும் கேட்டார். பேதுரு பதிலளித்தபோது, ​​அவர் தனக்காக மட்டும் பதிலளிக்கவில்லை; அவர் அவர்கள் அனைவருக்காகவும் பதிலளித்தார். மேலும் இயேசு, “நீ பாறை” என்று சொன்னபோது, ​​அவர் பேதுருவைப் பற்றி மட்டும் பேசவில்லை. அவர் எல்லா அப்போஸ்தலர்களைப் பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

ஆம், பேதுருதான் முதல். அவர் தலைவர். அவருக்கு எல்லாப் பெருமையும் கொடுங்கள். யாரும் பேசாதபோது, ​​பேதுரு உரக்கத் தெளிவாகச் சொன்னார். ஆம், பேதுரு பாறை. மற்ற அப்போஸ்தலர்களும் அப்படித்தான்.

இயேசு, “பேதுரு, நீ ஒரு பாறை. மேலும் உன் மேலும், உன்னைப் போன்றவர்கள் மேலும், உன்னைப் போன்ற ஒரு அறிக்கையைச் செய்பவர்கள் மேலும், நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொன்னார் என்று நான் நினைக்கிறேன். இப்போது அதைச் சொல்வது, பேதுரு தலைமைப் பாறை அல்லது போப் என்று ரோமன் கத்தோலிக்க சபை சொல்வதை எதையும் ஒப்புக்கொள்வது அல்ல. ஆனால் பேதுரு சபையின் அடித்தளங்களில் ஒருவர் என்ற அர்த்தத்தில், அவர் அந்த அறிக்கையைச் செய்தபோது – மேலும் அவருடன் எல்லா அப்போஸ்தலர்களும் – அவர் பாறையாக இருந்தார் – மேலும் அவர்கள் சபை கட்டப்பட்ட பாறைகளாக இருந்தார்கள்.

நான் இதைத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன். சபை மனிதர்கள் மீது மட்டும் கட்டப்படவில்லை; அது ஒரு அறிக்கை மீது மட்டும் கட்டப்படவில்லை. சபை இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று ஒன்றாக அறிக்கையிடும் மனிதர்கள் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. அதுவே சபையின் அடித்தளம்.

முக்கியமானது – இந்த மாபெரும் அறிக்கையைச் செய்யும் மனிதர்கள். சபை ஒரு யோசனையின் மீது மட்டும் கட்டப்படவில்லை அல்லது ஒரு கோட்பாட்டின் மீது மட்டும் கட்டப்படவில்லை அல்லது விசுவாச அறிக்கையின் மீது மட்டும் கட்டப்படவில்லை என்று நான் சொல்கிறேன். ஆனால் சபை இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்ற ஒரு பெரிய அறிக்கையைச் செய்யும் மனிதர்கள் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது.

மேலும் எபேசியர் 2:20 சரியாக அதைத்தான் சொல்கிறது. “நீங்கள்… அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளின் அடித்தளத்தின் மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறீர்கள், கிறிஸ்து இயேசுவே முக்கிய மூலைக்கல்.” நான் அதை இவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறேன்: சபையின் மூலைக்கல் அல்லது அடிப்படைப் பாறை இயேசு கிறிஸ்துவே. மேலும் அந்த அடிப்படைப் பாறையின் மேல் அப்போஸ்தலர்கள் உள்ளனர். அந்தச் சாதாரண மனிதர்கள், அந்தப் படிப்பறிவில்லாத மனிதர்கள், அந்தக் கலிலேய மனிதர்கள், அந்த மீனவர்கள், அந்த வரி வசூலிப்பவர்கள், சபையின் அடித்தளக் கற்கள்… ஏனென்றால் அவர்கள் இந்த அறிக்கையைச் செய்தார்கள். சபை அவர்கள் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது, மேலும் பேதுரு மட்டுமே பாறை அல்ல என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா; நீங்களும் நானும் அந்தச் சபையில் உள்ள கற்கள்.

1 பேதுரு 2:4: “நீங்கள் ஜீவனுள்ள கல்லாகிய கிறிஸ்துவிடம் வந்தீர்கள்.” அவர் கிறிஸ்துவை ஜீவனுள்ள கல் என்று அழைத்தார். பிறகு அவர் சொன்னார், “மேலும் நீங்கள் ஜீவனுள்ள கற்களாக அவர் மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறீர்கள்” (1 பேதுரு 2:4-5 paraphrase).

அதாவது, இயேசு கிறிஸ்துவே முதலில். அவரே ஜீவனுள்ள கல். அவர் மீது முதலில் அப்போஸ்தலர்கள் கட்டப்படுகிறார்கள், அதன்பின் எல்லா முதல் நூற்றாண்டு விசுவாசிகள், அதன்பின் இரண்டாம் நூற்றாண்டு விசுவாசிகள், அதன்பின் மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் நூற்றாண்டு வரை, 21-ஆம் நூற்றாண்டு வரை. இங்கேதான் நாம் பொருந்துகிறோம். நாம் இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது விசுவாசத்தை அறிக்கையிடும்போது, ​​நாம் ஜீவனுள்ள கற்களாக மாறுகிறோம், இயேசு கிறிஸ்து கட்டும் அந்த மாபெரும் சபையில் இணைகிறோம்.

பாருங்கள், இது ஒரு புரட்சிகரமான உண்மை. நாம் சபையின் கட்டுபவரைக் கண்டோம், அடுத்து, இயேசு தம்முடைய சபையைக் கட்டும் பொருள்கள் அல்லது மனிதர்கள் என்ன வகையானவர்கள்? அவர் தம்முடைய இருதய நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாக இந்த அறிக்கையைச் செய்த ஆண்களையும் பெண்களையும் கொண்டு அதைக் கட்டுகிறார். மார்ட்டின் லூதர் அதை நன்றாகச் சொன்னார். அவர், “பேதுருவின் அறிக்கையுடன் உடன்படும் அனைவரும் பேதுருக்கள்/கற்கள், தாமே இந்தக் சபையில் கட்டப்படுகிறார்கள். பேதுரு இவ்வாறு கிறிஸ்துவின் ‘பிரதிநிதி சாட்சியாளராக’ – ‘மாதிரி அறிக்கை செய்பவராக’ நமக்குச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறார். பேதுரு என்பதே உன் பெயர், மேலும் பலமும் உறுதியும் உன்னுடனேயே உள்ளன. என்னைப் பற்றிய மனிதர்களின் ஏற்ற இறக்கமான கருத்துகளால் நீ அசைக்கப்படவில்லை, ஆனால் தற்போதைய சத்தியத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளாய்,” 2 பேதுரு 1:12.

எனவே சபையின் அடித்தளம் முதலில் அடிப்படைப் பாறையான இயேசு கிறிஸ்து, அதன்பின் அந்தச் சத்தியத்தை முதலில் அறிக்கையிட்ட பேதுருவால் வழிநடத்தப்பட்ட அப்போஸ்தலர்கள், மேலும் இறுதியாக, இயேசு பரலோகத்திலிருந்து தேவகுமாரன் என்ற உண்மையுடன் நாம் நேருக்கு நேர் வரும்போது நாம் இணைகிறோம். அந்தத் தருணத்தில், இயேசு கட்டிக் கொண்டிருக்கும் சபையில் நாம் ஜீவனுள்ள கற்களாக மாறுகிறோம்.

இது, இயேசு கட்ட உறுதியளித்த சபையின் “மாதிரி உறுப்பினர்” ஆகப் பேதுருவை ஆக்குகிறது. இயேசுவின் சபையின் ஒரு பகுதியாக இருப்பவர்கள் அனைவரும் அதே வழியில், இருதயத்திலிருந்து அவரில் அதே விசுவாச அறிக்கையைச் செய்து – இயேசுவே “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று கூறி – அவரிடம் வர வேண்டும்.

3. அத்தகைய சபை வெல்ல முடியாதது அல்லது அழிக்க முடியாதது – ஒருபோதும் தோல்வியடையாது அல்லது ஒருபோதும் கடந்து போகாது (Invincible or Indestructible)

இயேசு தம்முடைய சபையைக் கட்ட வாக்குறுதி அளிக்கிறார்; ஆனால் அவருடைய கட்டிடத் திட்டம் எதிர்ப்பு இல்லாமல் நடைபெறும் என்று அவர் வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை. அவர் கட்ட வாக்குறுதி அளிக்கும் சபை “பாதாளத்தின் வாசல்கள்” அல்லது “நரகத்தின்” அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும் என்று இயேசுவின் வார்த்தைகள் குறிக்கின்றன.

இந்த பாதாளத்தின் வாசல்கள் என்றால் என்ன? இது பிசாசு மற்றும் அவனுடைய சக்திகளின் வல்லமை என்று சிலர் சொல்கிறார்கள்: வேதத்தில் நாம் மல்யுத்தம் செய்கிறோம் என்று சொல்லும் “அதிகாரங்கள்,” “வல்லமைகள்,” “இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அந்தகார லோகாதிபதிகள்,” மற்றும் “வானமண்டலங்களிலுள்ள பொல்லாத ஆவிகளின் சேனைகள்” (எபே. 6:12). ஆம், பிசாசு சபைக்கு ஒரு பெரிய எதிரி – அவன் சபையின் முன்னேற்றத்தை எதிர்ப்பதற்கு இடைவிடாமல் முயல்கிறான்… வெளிப்படுத்துதலில் இடைவிடாமல் அதைக் காண்கிறோம். உலகில் அவனுடைய ஒரே இலக்கு சபைதான். சுவிசேஷ சத்தியங்களை எதிர்ப்பதன் மூலமாக, சுவிசேஷ ஒழுங்குமுறைகளைக் கெடுப்பதன் மூலமாக, நல்ல ஊழியர்களையும் நல்ல கிறிஸ்தவர்களையும் துன்புறுத்துவதன் மூலமாக, நயவஞ்சகமாக இணங்க வைப்பதன் மூலமாகவோ அல்லது கொடுமையால் வற்புறுத்துவதன் மூலமாகவோ, மதத்தின் தூய்மைக்கு ஒவ்வாத காரியங்களுக்கு அவர்களை இழுப்பதன் மூலம் சபைக்கெதிராகப் போராடுகிறார்கள். கிறிஸ்தவத்தின் பெயரை வேரறுப்பது (சங்கீதம் 83:4), ஆண் குழந்தையை விழுங்குவது (வெளிப்படுத்துதல் 12:9), இந்த நகரத்தைத் தரமட்டமாக்குவது ஆகியவைதான் பாதாளத்தின் வாசல்களின் நோக்கம்.

ஆனால், “அந்தப் பெண் வனாந்தரத்தில் வாழ்கிறாள்” (வெளிப்படுத்துதல் 12:14), “கீழே தள்ளப்பட்டாலும் அழிக்கப்படவில்லை” (2 கொரி. 4:9). அவர் தம்முடைய இருண்ட பகுதிகளில் சுவிசேஷச் செய்தி நுழைவதைத் தடுக்கவும் முயல்கிறான், அங்கே மரணத்தின் பயத்தினாலும் பாவத்தின் கண்ணிகளினாலும் மக்களைக் கைதிகளாக வைத்திருக்கிறான்.

சபை பிசாசு மற்றும் அதன் படைகளிடமிருந்து இந்தக் கடுமையான எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ளும். கடவுளால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களின் மீட்பின் மீது ஆவிக்குரிய மண்டலத்தில் ஒரு யுத்தம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது; மேலும் வல்லமையுள்ள ஆவிக்குரிய ஜீவிகளின் நித்தியக் கதிகள் ஆபத்தில் உள்ளன. இயேசு பாதாளத்தின் வாசல்களைப் பற்றி யதார்த்தமாகப் பேசுகிறார். கடந்த இருபது நூற்றாண்டுகளில் சபையின் வரலாற்றை ஆராயுங்கள்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் எப்படி – ஒரு வழி அல்லது மற்றொரு வழியில் – சபையை முற்றிலும் அழித்து, விழுந்துபோன மனிதகுலத்திற்கு அதன் ஜீவனைக் கொடுக்கும் செய்தியைத் தடுக்க அடிக்கடி முயன்றது என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.

வாக்குறுதி இதுதான்: மனிதகுலத்தை விழும்படி செய்து, தூதர்களை விழும்படி செய்து, சாத்தான் பாவத்தையும் மரணத்தையும் கொண்டு வந்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் இந்தச் சபையை ஒருபோதும் அழிக்க முடியாது… அவன் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் முயற்சி செய்யலாம்… அவன் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும்… அவன் சோதிக்கலாம், துன்புறுத்தலாம், ஊக்கம் குறைக்கலாம், கொல்லலாம், வஞ்சிக்கலாம், துயரப்படுத்தலாம், சோதனைகளைக் கொண்டு வரலாம், தாழ்த்தலாம்… அவன் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்… அவனால் ஒருபோதும் சபையை முடிவுக்குக் கொண்டு வர முடியாது. அது பார்வோன்கள் மற்றும் ரோமப் பேரரசர்களின் கோபத்தை விடவும் நீடித்திருக்கும். ஒவ்வொரு தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட நபரும் மகிமைக்குக் கொண்டு வரப்படுவார்கள். வீழ்ச்சிகள், தோல்விகள் மற்றும் குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும் – உலகம், மாம்சம் மற்றும் பிசாசு இருந்தபோதிலும் – உண்மையான சபையின் எந்த உறுப்பினரும் ஒருபோதும் தள்ளிவிடப்பட மாட்டார்கள்.

உலகம் இருக்கும் வரை, கிறிஸ்து அதில் ஒரு சபையைக் கொண்டிருப்பார், அதில் அவருடைய சத்தியங்களும் கட்டளைகளும் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, இருளின் வல்லமைகளின் எல்லா எதிர்ப்பையும் மீறி நிலைநிறுத்தப்படும். “அவை அதை மேற்கொள்வதில்லை,” சங்கீதம் 129:1,2. ஒருவேளை இது இந்த உலகில் பிசாசு மற்றும் அவனுடைய படைகளின் எல்லா எதிர்ப்புகளையும் உள்ளடக்கும், ஆனால் பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதற்கும் அப்பால் செல்கிறது… இந்த உலகில் மட்டுமல்ல… சாத்தானின் மிக மோசமான தாக்குதல் இதுதான்…

ஆனால் பாதாளத்தின் வாசல்கள் நரகத்தைக் குறிக்கவில்லை. இது பொதுவாக மரித்தோரின் கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகத்தைக் குறிக்கிறது. அந்த அர்த்தத்தில் அது எபிரேய வார்த்தையான ஷியோலுக்கு ஒத்திருக்கிறது. வேதாகமம் பாதாளத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​அது இரட்சிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் இழந்துபோனவர்களுக்கும் இடையே ஒரு வேறுபாட்டைக் காட்டுவது அவசியமில்லை. அது வெறுமனே மரித்தோரின் பூமி.

எனவே மரித்தோரின் உலகத்தின் வாசல்கள் ஒருபோதும் சபையை மேற்கொள்ளாது என்று இயேசு சொல்கிறார். ஆனால் “வாசல்கள்” என்றால் என்ன? “வாசல்கள்” என்பது ஒரு பொதுவான கிரேக்கச் சொல். “வாசல்கள்” என்பது ஒரு உலகத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்குச் செல்ல நீங்கள் கடந்து செல்லும் ஒரு வழி மற்றும் வெளியேறும் வழி. வாசல்கள் இரண்டு நோக்கங்களுக்கு உதவுகின்றன – அவை மக்களை உள்ளே வைக்கின்றன, மேலும் அவை மக்களை வெளியே வைக்கின்றன. உதாரணமாக, இந்தச் சொல் எருசலேம் நகரத்தின் வாசல்களுக்கும், ஆலயத்தின் வாசல்களுக்கும், மற்றும் சிறைச்சாலை வாசல்களுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. வாசல்கள் அணுகுமுறையின் ஒரு வழி, நுழைவின் ஒரு வழி.

பாதாளம் மரித்தோரின் பூமி என்றால், அந்த உலகத்திற்குள் நுழையும் வாசல் என்ன? மரணம். மரித்தோரின் உலகத்திற்குள் நுழைய நீங்கள் மரிக்க வேண்டும். மரணம் பாதாளத்திற்கு வாசல்.

சாத்தானின் மிகப்பெரிய ஆயுதம் மரணம், சரியா? அவன் மனிதர்களைத் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் மரண பயத்தில் வைத்திருக்கிறான். அதுதான் கடைசி எதிரி. அப்படியானால், இயேசு என்ன சொல்கிறார்? அவர் கட்டும் சபையைச் சாத்தானின் பெரிய ஆயுதமாக மரணமும் அதன் எல்லா அசிங்கமான வல்லமையும் ஒருபோதும் மேற்கொள்ளாது என்று அவர் சொல்கிறார்.

ஆனால் ஏன் அவர் அப்படிச் சொன்னார்? ஏனென்றால் அவர் சீஷர்களுக்குத் தெரியாத ஒன்றை அறிந்திருந்தார். வசனம் 21: “அந்தக் காலத்திலிருந்து இயேசு தாம் எருசலேமுக்குப் போய், மூப்பர்கள், பிரதான ஆசாரியர்கள், மற்றும் வேதபாரகர்களின் கைகளில் பல பாடுகளை அனுபவித்து, கொல்லப்பட்டு, மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்பட வேண்டும் என்று தம்முடைய சீஷர்களுக்கு விளக்க ஆரம்பித்தார்.” நமக்கு, இது பழைய செய்தி. நாம் அதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால் சீஷர்களுக்கு, இதைப் பற்றி அவர்கள் கேள்விப்பட்டது இதுவே முதல் முறை. இயேசு… மேசியா… தேவகுமாரன்… மரிக்கப் போகிறார்.

இப்போது வசனம் 18-ஐ வசனம் 21-உடன் இணைக்கவும். மரணத்தின் வல்லமை ஒருபோதும் சபையை மேற்கொள்ளாது என்று இயேசு சொன்னபோது, ​​அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தபோது, ​​அவர் பாதாளத்தின் வாசல்களைத் திறந்துவிட்டார் என்பதால் அவர் அப்படிச் சொன்னார். இயேசுவின் காலம் வரை மரித்தோரின் பூமியிலிருந்து யாரும் தப்பிச் சென்றதில்லை. ஆனால் இயேசு செய்தார். மேலும் அவர் சாவியைத் தம் கையில் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே வந்தார். வெளிப்படுத்துதல் 1:18 சொல்வது அதுதான். “நான் உயிருள்ளவர். நான் மரித்தேன், ஆனாலும் இதோ, நான் என்றென்றைக்கும் உயிரோடிருக்கிறேன்! மேலும் மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்கும் உரிய சாவிகளை நான் வைத்திருக்கிறேன்.” பாதாளத்தின் சாவிகளை நீங்கள் எப்படிப் பெறுவீர்கள்? நீங்கள் வாசலை அகலமாக உடைத்துத் திறக்கிறீர்கள். நீங்கள் மரித்து, அதன்பின் மரித்தோரிலிருந்து திரும்பி வருகிறீர்கள்.

அதனால்தான் பாதாளத்தின் வாசல்கள் – மரணமே – மனிதனின் மிகப்பெரிய எதிரிகூட ஒருபோதும் சபையை மேற்கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால் இயேசு கிறிஸ்து மரித்து, மரித்தோரிலிருந்து திரும்பி வந்துவிட்டார், மேலும் அவர் மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்கும் உரிய சாவிகளைத் தம் கையில் வைத்திருக்கிறான்.

ஓ, இது மட்டுமல்ல… சபை வரலாறு முழுவதும்… சாத்தான் மற்றும் அவனுடைய மனிதர்கள் கிறிஸ்தவர்களைக் கொல்வது சபையை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் என்று நினைத்தார்கள்… உண்மையில், அது எப்போதும் இருந்திருக்கிறது… மரணங்கள் எப்போதும் சபையைப் பலப்படுத்தியுள்ளன. ஒரு போதகர் சபையை ஆரம்பித்தார்… அவர் ஒரு தியாகியாக மரித்தார்… சபை மரிக்கும் என்று மக்கள் நினைத்தார்கள்… ஆனால் அற்புதமாக, அவருடைய மரணத்தால் சபை இன்னும் பலமானது. ஏனென்றால் அந்த உறுப்பினர்கள் அவர் உயிருடன் இருக்கும் வரை போதகரின் வார்த்தைகளைச் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டார்கள், தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

அவர்கள் கர்த்தருக்காக வாழ்வது மற்றும் கடவுளின் ராஜ்யத்தைத் தேடுவது அவ்வளவு முக்கியம் அல்ல என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் போதகர் கிறிஸ்துவின் சாட்சிக்காகத் தன் உயிரைக் கொடுத்தார், மேலும் கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்து ஒரு “மகிமையான மரணம்” அடைந்தார் என்று அவர்கள் கேள்விப்பட்டபோது, ​​நூற்றுக்கணக்கானோர் மனந்திரும்பினார்கள், மேலும் சபை பலமானது, மேலும் அதிகமான போதகர்கள் வளர்ந்தார்கள்.

“பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது” என்று இயேசு சொன்னதன் அர்த்தம் அதுதான். அன்பானவர்களே, நாம் அனைவரும் ஒரு நாள் மரிக்கப் போகிறோம். ஆனால் சபை தொடர்ந்து சென்று கொண்டே இருக்கிறது. அதுவே சபையின் நிச்சயம். நாம் ஒரு சிறிய காலத்திற்கு இங்கே இருக்கிறோம், அதன்பின் நாம் போய்விடுகிறோம். ஆனால் சபை தொடர்கிறது.

ஏன்? ஏனென்றால் அது மரிக்கும் மனிதர்களைச் சார்ந்து இல்லை. அது இயேசு கிறிஸ்துவின் வார்த்தை மற்றும் வாக்குறுதியின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது, அவர் உயிருள்ளவர், மரித்தார், மேலும் இப்போது என்றென்றைக்கும் உயிரோடிருக்கிறார், அவர் மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்கும் உரிய சாவிகளைத் தம் கையில் வைத்திருக்கிறார். அதுதான், என் நண்பர்களே, சபையின் நிச்சயம். அதுதான் நம்முடைய நம்பிக்கை. மரணத்தால் சபையை மேற்கொள்ள முடியாது. பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது. ஏன்? சாத்தானிடம் வாசல்கள் உள்ளன, ஆனால் இயேசுவிடம் சாவிகள் உள்ளன.

கல்லறை மூலம் வெற்றி உள்ளது, கல்லறையின் மீது வெற்றி பெறுபவர்கள் கூட, மரணத்திற்குப் பிறகு வாழ்க்கை உள்ளது. அதனால்தான் இயேசு மரித்தார். யோவான் 14:19, “நான் பிழைத்திருப்பதினால், நீங்களும் பிழைத்திருப்பீர்கள்” – என்ன? – “ஆல்சோ (also).” மேலும் அதுதான் முழு விஷயம்: பிசாசு சபைக்குச் செய்யக்கூடிய மிக மோசமான காரியம் என்னவென்றால் என்ன செய்வது? அதைக் கொல்வது, தியாகி ஆக்குவது, நம்மைக் கொல்வது. அவனுக்கு மரணத்தின் வல்லமை உண்டு, எபிரேயர் 2:14. மேலும் சாத்தான் கிறிஸ்தவர்களைக் கொல்ல முயற்சிப்பான், சபையை அழிக்க முயற்சிப்பான், ஆனால் பாதாளத்தின் வாசல்களால் அதைப் பிடித்து வைக்க முடியாது. இது உயிர்த்தெழுதலின் வாக்குறுதி.

அதன் இறுதி வெற்றி… (ITS ULTIMATE VICTORY…)

அவர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார் என்று உறுதிப்படுத்துகிறார்; மேலும் “பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது” என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறார். அது சபையை மேற்கொள்ள முயற்சிக்கும். மேலும் அது கடவுளின் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற, தம்முடைய விலையேறப்பெற்ற மீட்கப்பட்ட மக்களைப் பலப்படுத்தவும் கட்டவும் சேவை செய்யும்போது, ​​பாதாளத்தின் வாசல்கள் சபைக்கு எதிராக முன்னேற்றம் செய்வது போலத் தோன்றும் காலங்கள் கூட அனுமதிக்கப்படலாம். ஆனால் அது ஒருபோதும் இறுதியாக மேற்கொள்ளாது!

“மேற்கொள்ளாது” என்பது ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பு; “வெற்றி கொள்ளாது” என்பதும் அப்படித்தான். இது ஒரு இராணுவச் சொல். அது வெற்றி கொள்ளப் போராடும், ஆனால் முடியாது. பாதாளத்தின் வாசல்கள் – அவை எதுவாக இருந்தாலும் – சபையுடன் போராடலாம், ஆனால் அவை வெற்றி பெறாது என்று இயேசு சொல்கிறார். போர் நீண்டு கடினமாகும், வீரர்கள் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் மரிப்பார்கள், மேலும் பாதாளத்தின் வாசல்கள் சில சிறிய சண்டைகள், தொடர்ச்சியான போர்களில் வெற்றி பெறலாம், ஆனால் அவை யுத்தத்தில் வெற்றி பெறாது. பாதாளத்தின் வாசல்கள் பலமானவை, ஆனால் போதுமான அளவு பலமானவை அல்ல.

மேலும் சபை எதிர்கொள்ளக்கூடிய மிகப்பெரிய எதிர்ப்பு – பாதாளத்தின் வாசல்களே – சபையை மேற்கொள்ளாது என்று அவர் வாக்குறுதி அளித்தால், இந்த உலகத்திலிருந்து வரும் வேறு எந்த எதிர்ப்பும் மேற்கொள்ள முடியாது என்று நாம் உறுதியாக இருக்க முடியும்.

எனவே நாம் 3 கருத்துக்களைப் பார்த்தோம்:

1. சபையின் கட்டுபவர்.
2. அவர் எதைக் கொண்டு இந்தக் சபையைக் கட்டப் போகிறார் – இந்தக் சபையின் உறுப்பினர்கள்.
3. அத்தகைய சபை வெல்ல முடியாதது – ஒருபோதும் தோல்வியடையாது அல்லது ஒருபோதும் கடந்து போகாது.

பயன்பாடுகள்: 3 கருத்துகளிலிருந்து 3 பாடங்கள் (Applications: 3 Lessons from 3 Points)

---

முதலாவதாக, சபையைக் கட்டுபவர் கிறிஸ்துவே என்பதை இந்தப் பகுதியிலிருந்து நம் இருதயத்தில் ஆழமாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

விசுவாசிகளாக நாம் செய்யும் பெரிய தவறுகளில் ஒன்று, பூமியில் சபையைக் கட்டுவது இறுதியில் நம்மால்தான் நடக்கிறது என்று நினைப்பது! அது அல்ல! அவரே சபையின் கட்டுபவர். அப்போஸ்தலர்கள் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து பரப்பலாம், ஆனால் அப். 2:47, “இரட்சிக்கப்படுகிறவர்களைக் கர்த்தர் அநுதினமும் சபையிலே சேர்த்துக் கொண்டு வந்தார்,” என்பது இன்றும் முன்பைப் போலவே உண்மையாய் இருக்கிறது.

ஆ, நாம் சபையைக் கட்டுவதில்லை என்பதை நாம் உணருவது எவ்வளவு முக்கியம். நாம் சபை நடுபவர்கள் மற்றும் கட்டுபவர்கள் அல்ல. சபையைக் கட்டுபவர் கிறிஸ்துவே. மக்கள், “அந்த மனிதனைப் பாருங்கள், நான் அவனை இரட்சிப்பிற்குக் கொண்டு வந்தேன்” என்று சொல்வதைக் கேட்கிறேன். அல்லது, “பாருங்கள், நான் இந்தக் கோயிலைக் கட்டினேன்.” ஆம், மனிதர்கள் கட்டிய சபைகள் உள்ளன என்று நான் நினைக்கிறேன், ஆனால் அது கர்த்தர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவதிலிருந்து வேறுபட்டது – மிகவும் வேறுபட்டது.

நாம் ஒருபோதும் சபைக் கட்டும் தொழிலில் ஈடுபட மாட்டோம், கூட்டத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கும் நுட்பங்கள், திட்டங்கள், விளம்பரங்கள் மற்றும் முறைகளைப் பயன்படுத்த முயற்சிக்க மாட்டோம். ஆனால் நாம் அனைவரும் நம்முடைய சபையைக் கட்டக் கிறிஸ்துவைத் தேட வேண்டும். நாம் ஒரு வேறுபாட்டைப் பராமரிப்பதை நான் உறுதிப்படுத்த விரும்புகிறேன். நாம் அனைவரும் அவர் கட்டும் சபையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க விரும்ப வேண்டும். GRBC என்பது நாம் கட்டும் ஒன்று அல்ல; GRBC கர்த்தர் கட்டும் சபையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நாம் விரும்புகிறோம். அதுவே நம்முடைய ஜெபம், உழைப்பு மற்றும் அர்ப்பணிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

மேலும் நாம் செய்ய விரும்புவது எல்லாம் அவர் அதைக் கட்டும் இடத்தில் இருப்பதுதான். “அந்த இடம் என்ன?” என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். அவருடைய வார்த்தை நாம் இருக்க வேண்டிய இடம். அவருடைய வார்த்தை அவருடைய மனதை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும் நாம் எப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும், பேச வேண்டும், கிறிஸ்து விரும்புவது போல வாழ வேண்டும் என்று வேதம் நமக்குச் சொல்கிறது. வேதாகமம் மாதிரியை வகுக்கிறது. மேலும் நாம் ஒரு சபையாக மேலும் மேலும் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்து, கடவுளின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிதலில் வாழும்போது, ​​அவருடைய வார்த்தையின் ஆட்சியின் கீழ் நாம் வாழும்போது, ​​அவருடைய ஆட்சி மற்றும் ராஜ்யத்தின் கீழ் நாம் அதிகமாக வாழ்கிறோம். நாம் கடவுளின் வார்த்தையால் அமைக்கப்பட்ட எல்லைக்குள் நடக்கும்போது மேலும் மேலும், நாம் கிறிஸ்து தம்முடைய சபையைக் கட்டக்கூடிய ஒரு வழியாக மாறுகிறோம்… ஒரு ஜீவத் தண்ணீர்/நதிப் பாதை போல. இப்போது, ​​நாம் கடவுளின் வார்த்தையிலிருந்து விலகியவுடன், மனிதர்களின் கருத்துக்களுக்கு இடம் கொடுத்தவுடன், வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிவதை நிறுத்தியவுடன், கீழ்ப்படிதலின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் விலகியவுடன், வேதாகம மாதிரியை நாம் கைவிட்டவுடன், பாதை தடுக்கப்படுகிறது. சபை தடுக்கப்படவில்லை; அது செல்ல வேறு இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கும், மேலும் அது கட்டப்பட்டு முன்னேறும், ஆனால் நாம் அதன் ஒரு பகுதியாக இருக்க மாட்டோம்.

ஓ, நாம், “நம் நாட்டில் இவ்வளவு சபைகள் மரித்துப் போய்விட்டன; எதுவும் நடக்கவில்லை; கிறிஸ்து கட்டவில்லை” என்று சொல்லலாம். அது தவறு. சபை கட்டப்படவில்லை என்று அது அர்த்தமல்ல. கடவுள் அங்கே அதைச் செய்யக்கூடிய நிலையில் அந்த மக்கள் இல்லை என்று அர்த்தம். ஆனால் அவர் சபையின் வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தைத் தொடர வேண்டிய பல தடவைகள் அவர் அந்தப் புதிய பாதையை வெட்டுவார். அவர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார்.

பாருங்கள், நம்முடைய மிகப்பெரிய விருப்பம், அர்ப்பணிப்பு மற்றும் ஜெபம் கடவுளின் வார்த்தையில் நம்மை முழுமையாக மூழ்கடிப்பதாக இருக்க வேண்டும். கடவுளின் வார்த்தை நம்மிடத்தில் நிறைவாக வசிக்க வேண்டும், அதன்பின் பரிசுத்த ஆவி நம்மை நிரப்புகிறார், மேலும் நாம் நம்முடைய சபையில் உள்ள எல்லாவற்றையும் கடவுளின் வார்த்தையின்படி செய்து, அவருடைய வார்த்தையை மட்டுமே நம் மத்தியில் ஆள அனுமதிக்கும்போது, ​​நீங்கள் சபையில் கடவுளின் வார்த்தை சொல்வது எதைச் செய்தாலும், அவர் அதைத் தம்முடைய வழியில் கட்ட அனுமதிக்கிறீர்கள். அதுதான் மகிழ்ச்சி. நாம் எந்த தந்திரங்கள், திறமைகள் அல்லது உத்திகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியதில்லை… மேலும் மேலும் கடவுளின் வார்த்தையை நம்புங்கள், வாசியுங்கள், பிரசங்கியுங்கள், மேலும் கீழ்ப்படியுங்கள்.

நாம் இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையைச் செய்து, நம் இருதயங்களைக் காத்து வாழும் விசுவாசமுள்ள மனிதர்களாக இருக்க வேண்டும்… கிறிஸ்து கட்டுவார். கடவுளின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிதலில் நாம் நடப்பதை நிறுத்தி, மனிதர்களின் கருத்துக்களுக்கு இடம் கொடுத்து, மேலும் நாம் புத்தகத்தின்படி காரியங்களைச் செய்வதை நிறுத்திவிட்டால், கர்த்தர் ஒருவிதத்தில் சூழ்நிலையைத் தடுத்து நிறுத்திவிடுவார்; அவர் வேறு இடத்தில் சுடர விடுவார்.

நாம் அதைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஒரு காலத்தில் செழித்திருந்த, கர்த்தர் சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருந்த சபைகளைப் பற்றி நான் உங்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன், மேலும் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட உள்ளூர் சபையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தார், மேலும் இன்று அது ஒரு ஓடு மட்டுமே. அது உலகம் முழுவதும் நடந்திருக்கிறது. இப்போது போக்கு என்னவென்றால்: மேற்கத்திய நாடுகளில், பல சபைகள் பாரம்பரியமாகவும் தாராளவாதமாகவும் மாறி வருகின்றன; அங்கே ஆறு தடுக்கப்படலாம், மேலும் ஆறு ஆசியா, கொரியா, சீனா நோக்கி நகர்கிறது; பல சுவிசேஷ சபைகள் வளர்ந்து வருகின்றன. கிறிஸ்து சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். கர்த்தர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார். கடவுளே, அவர் அதைச் செய்யும் இடத்தில் இருக்க எங்களுக்கு உதவுங்கள், ஏனென்றால் அதுதான் அற்புதமான உண்மை. அவருடைய வார்த்தை ஆளும் மற்றும் மிக முக்கியமான இடத்தைக் கொடுக்கப்படும் ஒரு இடத்தில் நாம் இருக்க வேண்டும்… ஏனென்றால் அங்கேதான் கர்த்தர் தம்முடைய வெல்ல முடியாத சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்… மற்ற இடங்களில் அது மனிதர்கள் சபையின் பெயரில் ஒன்றைக் கட்டுகிறார்கள்.

மேலும் நாம் அவருக்குக் கீழ்ப்படிதலில் நடக்கும்போது, ​​அவர் தம்முடைய சபையைக் கட்டும் வழியாக நாம் மாறுகிறோம். என்ன ஒரு பெரிய நம்பிக்கை.

எவ்வளவு காலம் அவர் சபையைக் கட்டுவார், மற்றும் இலக்கு என்ன? எபேசியர் 5-ஆம் அதிகாரம். இப்போது அவர் ஏன் சபையைக் கூட்டுகிறார், அவர் ஏன் சபையைக் கட்டுகிறார்: “அதன் பரிசுத்தத்தை உறுதிப்படுத்த, அது இப்பொழுது சுத்திகரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதைத் கறை அல்லது சுருக்கமில்லாத மகிமையுள்ள சபையாக அவருக்கு முன்பாக நிறுத்த வேண்டும்” என்பதற்காக வார்த்தையின் மூலம் தண்ணீரால் கழுவிச் சுத்திகரிக்க. கர்த்தர் ஏன் சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? அதை அவருக்கு முன்பாக ஒரு மகிமையுள்ள சபையாக நிறுத்த.

வரவிருக்கும் நித்தியம் முழுவதும், சபை அவருடைய பெரிய மகிமையின் ஒரு காட்சியாக இருக்கும். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் வேறு எதுவும் சபையை விட அதிகமாகக் கடவுளின் மகிமையைக் காண்பிக்காது. மேலும் பவுல் எபேசியர் நிருபத்தில், அவருடைய எல்லையற்ற ஞானத்தை தூதர்களுக்குக் காண்பிக்கவே அவர் இதைச் செய்கிறார் என்று கூடச் சொல்கிறார். தூதர்கள், “ஆ, அந்தப் பரிதாபகரமான சீர்கேடடைந்த மனிதக் கூட்டத்திலிருந்து எதையாவது உருவாக்கக்கூடிய என்ன ஒரு கடவுள்” என்று சொல்கிறார்கள். பாருங்கள், கடவுள் சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார், அதனால் சபை கட்டப்படும்போது, ​​யாரும், “பாருங்கள் நாங்கள் என்ன செய்தோம்” என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் கடவுள், “இது முற்றிலும் என் மகிமைக்காக மட்டுமே” என்று சொல்வார்.

எனவே கடவுள் சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார், மேலும் அதை அறிவது எவ்வளவு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, மேலும் அவர் அதைச் செய்யும் இடத்தில் இருப்பதுதான் நாம் செய்ய விரும்புவது எல்லாம். அதனால்தான் நாம் மனித ஞானம், உலகக் கருத்துக்கள், புளிப்புள்ள மாவு, தாராளவாதம், வெளிப்படையான சடங்குகள், பாரம்பரியவாதம், அரசியல்வாதிகளின் சோதனைகள், மற்றும் உலகப் பெயர் அல்லது செல்வம் ஆகியவற்றை எதிர்க்கிறோம்; இவற்றை நாம் எதிர்க்கிறோம். நாம் எல்லாப் பொய்யான போதனை மற்றும் பாவத்தை வெறுத்து சபையிலிருந்து அகற்ற வேண்டும்… அவிசுவாசிகள், மனந்திரும்பாத மனிதர்களைச் சபையில் உறுப்பினர்களாக அனுமதிக்காதீர்கள். நாம் அவர்களை அனுமதித்திருந்தால், சபை ஒழுங்குமுறை மூலம் அவர்களை அகற்ற வேண்டும். எல்லாவிதமான ஆவிக்குரிய சோம்பல், மாம்ச சிந்தை, ஆவிக்குரிய அலட்சியம் மற்றும் அக்கறையின்மை ஆகியவற்றைக் கடிந்து கொள்ளுங்கள். நாம் வேதாகமத்தைப் படிக்காத உறுப்பினர்களையும், ஜெபம் செய்யாத உறுப்பினர்களையும் கண்டித்து மாற்ற வேண்டும். இவை அனைத்தும் சபையைக் கட்டும் அவருடைய கிரியையைத் தடுக்கின்றன, மேலும் அவர் வேறு சில வழிகளுக்குச் செல்லலாம். அவர் விளக்குத்தண்டை அகற்றவும் செய்யலாம்… இங்கே சபை இல்லை. மேலும் அவர் தம்முடைய மகிமையான உடலைக் கட்டுவார். நானும் இந்தச் சபையும் இதில் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்… ஆ, அதனால்தான் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு… நான் பிரசவ வேதனையில் செல்கிறேன்… ஏன் நாம் வாரந்தோறும், திங்கட்கிழமை தவிர வாரத்தின் ஒவ்வொரு நாளும்… கடவுளின் வார்த்தையைப் பற்றித் தொடர்ந்து மக்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறோம்… உங்களுக்கு வாரத்திற்கு ஒருமுறை… எனக்கு தினசரி.

இரண்டாவது பாடம், அவர் இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையைச் செய்த ஆண்களையும் பெண்களையும் கொண்டு சபையைக் கட்டுகிறார் என்று இதிலிருந்து நாம் அறிகிறோம்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” அவர்கள் மட்டுமே அவருடைய மகிமையான சபையில் கட்டப்படும் ஜீவனுள்ள கற்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

கர்த்தர் இன்னும் தம்முடைய சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் மற்றும் பேதுரு பேசும் அந்த ஜீவனுள்ள கற்களை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்; கிறிஸ்துவைப் பற்றிய கடவுளின் வெளிப்பாடு உண்மை என்று உறுதிப்படுத்தும் அந்த மக்கள் மீது அவர் இன்னும் தம்முடைய சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். வேறுவிதமாகக் பார்த்தால், இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று நம்பாத ஒரு மக்கள் குழுவுக்குக் கிறிஸ்து தம்முடைய சபையைக் கட்டக்கூடிய இடம் இல்லை.

நீங்கள் கடவுளின் வெளிப்பாட்டினால் இந்த மாபெரும் அறிக்கையைச் செய்து, தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், மற்றும் ராஜாவாக இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு உங்களை முழுவதுமாக ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறீர்களா… அவரிடமிருந்து தினசரி கற்றுக் கொண்டு, அவருடைய இரத்தத்தையும் பரிந்துரையையும் பயன்படுத்தி, சுத்திகரிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, மேலும் அவருடைய ஆட்சியால் ஆளப்படுகிறீர்களா? அப்பொழுதுதான் நீங்கள் கிறிஸ்து கட்டும் சபையின் உண்மையான ஒரு பகுதி. அத்தகைய சபையை மட்டுமே பாதாளத்தின் எந்த வாசலும் மேற்கொள்ளாது… எந்த உண்மையான சபையிலும் ஒரு கலவை இருக்கும்… உள்ளே மற்றும் வெளியே மக்கள் உள்ளனர்… ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டுமே உள்ளது. நீங்கள் சபைக்குள் இருக்கிறீர்களா அல்லது வெளியே இருக்கிறீர்களா? நீங்கள் உள்ளே இருந்தால், நீங்கள் இந்த அறிக்கையைச் செய்து, அவருக்கு உங்களை முழுவதுமாகக் கொடுத்ததால் உள்ளே இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் வெளியே இருந்தால், நீங்கள் அதைச் செய்யாததால் வெளியே இருக்கிறீர்கள். எனவே இன்று காலை நீங்கள் எங்கே நிற்கிறீர்கள்? நீங்கள் உள்ளே இருக்கிறீர்களா அல்லது வெளியே இருக்கிறீர்களா? நீங்கள் உண்மையிலேயே இருதயத்திலிருந்து இந்த அறிக்கையைச் செய்யவில்லை என்றால், இந்தக் கட்டிடத்தில் நீங்கள் ஒரு உண்மையான உறுப்பினராக இருக்க முடியாது.

பாருங்கள், இது ஒரு புரட்சிகரமான உண்மை. நீங்கள் இங்கே ஞானஸ்நானம் பெற்றதால், ஒரு உறுப்பினர் வகுப்பில் கலந்து கொண்டதால், இங்கே திருவிருந்து எடுப்பதால், ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் வருவதால், அல்லது தசமபாகம் கொடுப்பதால் கர்த்தர் கட்டும் இந்தக் கோவிலில் நீங்கள் ஒரு ஜீவனுள்ள கல்லாக மாற முடியாது. நீங்கள் இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று விசுவாசித்து அறிக்கையிடுவதால் மட்டுமே ஒரு ஜீவனுள்ள கல்லாக இருக்க முடியும். உண்மையான சபை ஒரு புரட்சிகரமான சத்தியத்தை அறிக்கையிட்டவர்களால் ஆனது – இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன். அவர் உங்களுக்கு எல்லாம்… தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், ராஜா… இல்லையெனில், மூட கன்னிமார்களைப் போலவே, நீங்கள் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் வஞ்சிக்கப்படக் காத்திருக்கிறீர்கள்.

மூன்றாவது பாடம், சபையின் வெல்ல முடியாத தன்மையைப் பார்த்தோம்… ஆ, இந்த வாக்குறுதி நமக்கு என்ன ஒரு ஆறுதலைக் கொடுக்க வேண்டும்… இது சபையை நேசிக்கும் விசுவாசிகளுக்கு ஒரு மகிமையான வாக்குறுதி.

இது ஒரு பெரிய வாக்குறுதி; இது சபையின் நிச்சயம். அவர் “நான்” என்று சொன்னார். மாறாத, சர்வவல்லமையுள்ள, விசுவாசமுள்ள, சர்வ வல்லமையுள்ள பரலோகத்திற்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவர், அவருடைய வார்த்தை வீணாகத் திரும்பாது, ஆனால் அவர் சொல்வதை எப்போதும் நிறைவேற்றுகிறது, அவருடைய நோக்கம் எப்போதும் நிறைவேறுகிறது, அவருடைய சித்தம் எப்போதும் இறுதியில் நிறைவேறுகிறது, அவருடைய திட்டம் வெல்ல முடியாதது மற்றும் அசைக்க முடியாதது, சபையைக் கட்டுவதைப் பற்றி மிகவும் வெற்றியுள்ள வார்த்தைகளில் பேசியுள்ளார்.

சீஷர்களுக்கு இது எவ்வளவு ஆறுதலாக இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவர்கள் உண்மையில் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தார்கள், இஸ்ரவேல் தேசத்தால் நிராகரிக்கப்பட்டார்கள், யாரும் அவர்களை தங்கள் முழு தேசத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. யூதத் தலைவர்கள், மத மற்றும் அரசியல் தலைவர்கள் இருவரும் இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்து அவரைக் கொல்ல விரும்பினார்கள். பொதுமக்கள் ஒரு அரசியல், பொருளாதார ராஜ்யத்தை மட்டுமே புரிந்துகொண்டார்கள், வெறும் உலக அளவில்; அவர்கள் ஒரு இராணுவ, அரசியல் மேசியாவை மட்டுமே புரிந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் முழு கருத்தையும் தவறவிட்டார்கள்.

மேசியாவின் மகிமையைப் பற்றிச் சீஷர்கள் கூடக் காணவில்லை, அவர் தம்மை தாவீதின் சிங்காசனத்தில் அமரப் பண்ணி, இஸ்ரவேலுக்கு ஆளுகையை மீட்டெடுத்து, எல்லா ஆடம்பரங்கள், சூழ்நிலைகள், மகிமை மற்றும் மகத்துவத்துடன் உலகெங்கிலும் பரவிய ஒரு ராஜ்யத்தைக் கொண்டிருப்பார் என்று நினைத்தார்கள். அந்த மேசியாவின் எதிர்பார்ப்பு எதுவும் நடக்கவில்லை. உண்மையில், முற்றிலும் நேர்மாறானது. அவர்கள் ஒரு சிறிய, ஒன்றுமில்லாத ஒரு குழு, நிராகரிக்கப்பட்ட, மேலும் அதிக விரோதத்தை நோக்கிச் செல்வது போலத் தோன்றிய ஒருவிதமான குழப்பமான குழு.

அவர்கள் கொஞ்சம் ஓய்வு மற்றும் சில தனிமை மற்றும் சில பாதுகாப்பைக் கண்டுபிடிக்கப் புறஜாதியினர் அதிகமாகக் குடியேறிய இந்தத் தெளிவற்ற இடத்திற்குப் பின்வாங்க வேண்டியிருந்தது. மேலும் அங்கே அவர்கள் இயேசுவுடன் இருந்தார்கள், கடவுளின் முழுத் திட்டமும் உண்மையில் அட்டவணையில் இருக்கிறதா இல்லையா என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள், ஏனென்றால் வெளிப்புறத் தோற்றத்திலிருந்து, எல்லாம் திட்டமிடப்பட்டதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறாகத் தோன்றியது.

அதனால்தான் அவர்களுடைய நம்பிக்கைகள் வீழ்ச்சியடைய ஆரம்பிக்கும் இந்த மிகச் சிறப்பான தருணத்தில் இது வருகிறது. கர்த்தர் தம்முடைய ராஜ்யத்தைக் கட்டவில்லை என்று தோன்றியது. முற்றிலும் நேர்மாறானது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சில நிமிடங்களில், அவர் மூப்பர்கள் மற்றும் பிரதான ஆசாரியர்களால் பாடுபட்டு கொல்லப்படப் போகிறார் என்று அவர் வெளிப்படுத்துகிறார். அவர்கள் மிகவும் மனமுடைந்து இருக்கலாம். அதனால்தான் பேதுரு, “இல்லை, கர்த்தாவே, அது திட்டம் அல்ல… மேசியா எப்படிப் பாடுபட்டு மரிக்க முடியும்… ஒருபோதும் இல்லை…” என்று சொன்னார். இவ்வளவு மோசமாக இருந்தது போதுமானது, ஆனால் நீங்கள் மரிப்பது என்பது கற்பனை செய்ய முடியாத ஒரு சிந்தனையாக இருந்தது. அவர் கொல்லப்படுவார் என்பது நம்ப முடியாதது.

எனவே நிறைய மோசமான செய்திகள் வரவிருக்கின்றன, பாருங்கள் – அவர்கள் முன்பை விட மோசமான செய்திகள். மேலும் இதன் வெளிச்சத்தில், மேற்பரப்பில் தோன்றுவதைப் பொருட்படுத்தாமல், திட்டம் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தக் கர்த்தர் தேவைப்படுகிறார், பாருங்கள். அதனால்தான் இந்தத் தருணத்தில் அவர், “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொல்வது மிகவும் அற்புதம். அசல் திட்டத்திலிருந்து எந்த மாறுபாடும் இல்லை. எந்த இழப்பும் இல்லை. திட்டம் மாறவில்லை. அவர் சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். மேலும் மேற்பரப்பில் தோன்றுவது உண்மையில் அல்ல.

பாருங்கள், நாம் வாழும் காலத்தில், அது நமக்கு என்ன ஒரு ஆறுதல்… பொய்யான போதனை என்ன செய்தாலும், அரசாங்கங்கள் என்ன செய்தாலும், அரசாங்கங்கள் என்ன மாற்றங்கள் அல்லது சட்டங்களைக் கொண்டு வந்தாலும், கர்த்தர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார்.

அதனால்தான் அவர்களுக்கு அந்த நம்பிக்கை தேவைப்பட்டது, நாம் செய்வது போல, இருண்டதாகத் தோன்றியபோது எல்லா வரலாற்றிலும் உள்ள கடவுளின் மக்களுக்கு அது தேவைப்பட்டது போல. அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டபோது ஆரம்ப காலச் சபைக்கு அது எப்படித் தோன்றியது என்று நீங்கள் கற்பனை செய்யலாம்… பத்மு தீவில் உள்ள கடைசி அப்போஸ்தலர்… “கிறிஸ்தவம் உயிர் பிழைக்குமா?” ரோமன் கத்தோலிக்கம் நிறைந்த இருளின் உலகத்துடன் மத்திய காலங்களில் அது எப்படித் தோன்றியிருக்கும். கடவுளின் மக்கள் அழிக்கப்படுவார்கள் என்று தோன்றிய காலங்கள் எப்போதும் இருந்தன… சபை இல்லாமல் போய்விடும்.

சபை ஒரு முட்டுக்கட்டைக்கு வரும் என்று தோன்றிய காலங்கள் எப்போதும் இருந்தன. ஆனால் அது ஒருபோதும் செய்யவில்லை, மேலும் இப்போது செய்யாது, எனவே இது மிகவும் நம்பிக்கையின் ஒரு செய்தி, துன்புறுத்தப்பட்ட, துன்புறுத்தப்பட்ட, தியாகம் செய்யப்பட்ட, நிராகரிக்கப்பட்ட, அவதூறு செய்யப்பட்ட, ஏழை, இழிவான கடவுளின் மக்கள் இன்னும் தொடரப் போகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் தோல்வியடைந்தவர்கள் போலத் தோன்றும்போது, ​​நீங்கள் போதுமான அளவு நெருக்கமாகப் பார்ப்பதில்லை. முடிவில் வெற்றி உண்டு.

உங்களுக்குத் தெரியுமா, இந்த முக்கிய சிந்தனை மட்டும். இயேசு, “உலகம் என்ன செய்தாலும், உலகம் எனக்கும், உங்களுக்கும், சுவிசேஷத்திற்கும் எப்படி எதிர்வினையாற்றினாலும், நான் தொடர்ந்து சபையைக் கட்டுவேன். இஸ்ரவேல் தேசம் எவ்வளவு விசுவாசதுரோகமாக இருந்தாலும், நான் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொல்கிறார்.

மேலும் இன்று நாம் சொல்லலாம், சபை எவ்வளவு தாராளவாதமாக மாறினாலும் – ரோமன் கத்தோலிக்க பாரம்பரிய சபை என்ன செய்தாலும், – கிறிஸ்தவம் எவ்வளவு விசுவாசதுரோகமாக மாறினாலும், இந்தியா எவ்வளவு சீரழிந்தாலும், நம்முடைய சமூகம் எவ்வளவு கடவுளற்றதாகவும் கிறிஸ்துவமற்றதாகவும் மாறினாலும், அது சபையைக் கட்டுவதைத் தடுக்காது, இல்லையா? இது சபையின் கர்த்தரின் பிழையற்ற வாக்குறுதி… இது சபையைக் கட்டவும் சுவிசேஷ வேலையிலும் நமக்கு ஒரு பெரிய உற்சாகத்தை நிரப்ப வேண்டும்.

இரண்டாவது பாடம், அவர் இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையைச் செய்த ஆண்களையும் பெண்களையும் கொண்டு சபையைக் கட்டுகிறார் என்று இதிலிருந்து நாம் அறிகிறோம்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” அவர்கள் மட்டுமே அவருடைய மகிமையான சபையில் கட்டப்படும் ஜீவனுள்ள கற்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

கர்த்தர் இன்னும் தம்முடைய சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் மற்றும் பேதுரு பேசும் அந்த ஜீவனுள்ள கற்களை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்; கிறிஸ்துவைப் பற்றிய கடவுளின் வெளிப்பாடு உண்மை என்று உறுதிப்படுத்தும் அந்த மக்கள் மீது அவர் இன்னும் தம்முடைய சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். வேறுவிதமாகக் பார்த்தால், இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று நம்பாத ஒரு மக்கள் குழுவுக்குக் கிறிஸ்து தம்முடைய சபையைக் கட்டக்கூடிய இடம் இல்லை.

நீங்கள் கடவுளின் வெளிப்பாட்டினால் இந்த மாபெரும் அறிக்கையைச் செய்து, தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், மற்றும் ராஜாவாக இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு உங்களை முழுவதுமாக ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறீர்களா… அவரிடமிருந்து தினசரி கற்றுக் கொண்டு, அவருடைய இரத்தத்தையும் பரிந்துரையையும் பயன்படுத்தி, சுத்திகரிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, மேலும் அவருடைய ஆட்சியால் ஆளப்படுகிறீர்களா? அப்பொழுதுதான் நீங்கள் கிறிஸ்து கட்டும் சபையின் உண்மையான ஒரு பகுதி. அத்தகைய சபையை மட்டுமே பாதாளத்தின் எந்த வாசலும் மேற்கொள்ளாது… எந்த உண்மையான சபையிலும் ஒரு கலவை இருக்கும்… உள்ளே மற்றும் வெளியே மக்கள் உள்ளனர்… ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டுமே உள்ளது. நீங்கள் சபைக்குள் இருக்கிறீர்களா அல்லது வெளியே இருக்கிறீர்களா? நீங்கள் உள்ளே இருந்தால், நீங்கள் இந்த அறிக்கையைச் செய்து, அவருக்கு உங்களை முழுவதுமாகக் கொடுத்ததால் உள்ளே இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் வெளியே இருந்தால், நீங்கள் அதைச் செய்யாததால் வெளியே இருக்கிறீர்கள். எனவே இன்று காலை நீங்கள் எங்கே நிற்கிறீர்கள்? நீங்கள் உள்ளே இருக்கிறீர்களா அல்லது வெளியே இருக்கிறீர்களா? நீங்கள் உண்மையிலேயே இருதயத்திலிருந்து இந்த அறிக்கையைச் செய்யவில்லை என்றால், இந்தக் கட்டிடத்தில் நீங்கள் ஒரு உண்மையான உறுப்பினராக இருக்க முடியாது.

பாருங்கள், இது ஒரு புரட்சிகரமான உண்மை. நீங்கள் இங்கே ஞானஸ்நானம் பெற்றதால், ஒரு உறுப்பினர் வகுப்பில் கலந்து கொண்டதால், இங்கே திருவிருந்து எடுப்பதால், ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் வருவதால், அல்லது தசமபாகம் கொடுப்பதால் கர்த்தர் கட்டும் இந்தக் கோவிலில் நீங்கள் ஒரு ஜீவனுள்ள கல்லாக மாற முடியாது. நீங்கள் இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று விசுவாசித்து அறிக்கையிடுவதால் மட்டுமே ஒரு ஜீவனுள்ள கல்லாக இருக்க முடியும். உண்மையான சபை ஒரு புரட்சிகரமான சத்தியத்தை அறிக்கையிட்டவர்களால் ஆனது – இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன். அவர் உங்களுக்கு எல்லாம்… தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், ராஜா… இல்லையெனில், மூட கன்னிமார்களைப் போலவே, நீங்கள் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் வஞ்சிக்கப்படக் காத்திருக்கிறீர்கள்.

மூன்றாவது பாடம், நாம் சபையின் வெல்ல முடியாத தன்மையைப் பார்த்தோம்… ஆ, இந்த வாக்குறுதி நமக்கு என்ன ஆறுதலைக் கொடுக்க வேண்டும்… இது சபையை நேசிக்கும் விசுவாசிகளுக்கு ஒரு மகிமையான வாக்குறுதி.

இது ஒரு பெரிய வாக்குறுதி; இது சபையின் நிச்சயம். அவர் “நான்” என்று சொன்னார். மாறாத, சர்வவல்லமையுள்ள, விசுவாசமுள்ள, சர்வ வல்லமையுள்ள பரலோகத்திற்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவர், அவருடைய வார்த்தை வீணாகத் திரும்பாது, ஆனால் அவர் சொல்வதை எப்போதும் நிறைவேற்றுகிறது, அவருடைய நோக்கம் எப்போதும் நிறைவேறுகிறது, அவருடைய சித்தம் எப்போதும் இறுதியில் நிறைவேறுகிறது, அவருடைய திட்டம் வெல்ல முடியாதது மற்றும் அசைக்க முடியாதது, சபையைக் கட்டுவதைப் பற்றி மிகவும் வெற்றியுள்ள வார்த்தைகளில் பேசியுள்ளார்.

சீஷர்களுக்கு இது எவ்வளவு ஆறுதலாக இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவர்கள் உண்மையில் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தார்கள், இஸ்ரவேல் தேசத்தால் நிராகரிக்கப்பட்டார்கள், யாரும் அவர்களை தங்கள் முழு தேசத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. யூதத் தலைவர்கள், மத மற்றும் அரசியல் தலைவர்கள் இருவரும் இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்து அவரைக் கொல்ல விரும்பினார்கள். பொதுமக்கள் ஒரு அரசியல், பொருளாதார ராஜ்யத்தை மட்டுமே புரிந்துகொண்டார்கள், வெறும் உலக அளவில்; அவர்கள் ஒரு இராணுவ, அரசியல் மேசியாவை மட்டுமே புரிந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் முழு கருத்தையும் தவறவிட்டார்கள்.

மேசியாவின் மகிமையைப் பற்றிச் சீஷர்கள் கூடக் காணவில்லை, அவர் தம்மை தாவீதின் சிங்காசனத்தில் அமரப் பண்ணி, இஸ்ரவேலுக்கு ஆளுகையை மீட்டெடுத்து, எல்லா ஆடம்பரங்கள், சூழ்நிலைகள், மகிமை மற்றும் மகத்துவத்துடன் உலகெங்கிலும் பரவிய ஒரு ராஜ்யத்தைக் கொண்டிருப்பார் என்று நினைத்தார்கள். அந்த மேசியாவின் எதிர்பார்ப்பு எதுவும் நடக்கவில்லை. உண்மையில், முற்றிலும் நேர்மாறானது. அவர்கள் ஒரு சிறிய, ஒன்றுமில்லாத ஒரு குழு, நிராகரிக்கப்பட்ட, மேலும் அதிக விரோதத்தை நோக்கிச் செல்வது போலத் தோன்றிய ஒருவிதமான குழப்பமான குழு.

அவர்கள் கொஞ்சம் ஓய்வு மற்றும் சில தனிமை மற்றும் சில பாதுகாப்பைக் கண்டுபிடிக்கப் புறஜாதியினர் அதிகமாகக் குடியேறிய இந்தத் தெளிவற்ற இடத்திற்குப் பின்வாங்க வேண்டியிருந்தது. மேலும் அங்கே அவர்கள் இயேசுவுடன் இருந்தார்கள், கடவுளின் முழுத் திட்டமும் உண்மையில் அட்டவணையில் இருக்கிறதா இல்லையா என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள், ஏனென்றால் வெளிப்புறத் தோற்றத்திலிருந்து, எல்லாம் திட்டமிடப்பட்டதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறாகத் தோன்றியது.

அதனால்தான் அவர்களுடைய நம்பிக்கைகள் வீழ்ச்சியடைய ஆரம்பிக்கும் இந்த மிகச் சிறப்பான தருணத்தில் இது வருகிறது. கர்த்தர் தம்முடைய ராஜ்யத்தைக் கட்டவில்லை என்று தோன்றியது. முற்றிலும் நேர்மாறானது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சில நிமிடங்களில், அவர் பாடுபட்டு கொல்லப்படப் போகிறார் என்று அவர் வெளிப்படுத்துகிறார். அவர்கள் மிகவும் மனமுடைந்து இருக்கலாம். அதனால்தான் பேதுரு, “இல்லை, கர்த்தாவே, அது திட்டம் அல்ல… மேசியா எப்படிப் பாடுபட்டு மரிக்க முடியும்… ஒருபோதும் இல்லை…” என்று சொன்னார். இவ்வளவு மோசமாக இருந்தது போதுமானது, ஆனால் நீங்கள் மரிப்பது என்பது கற்பனை செய்ய முடியாத ஒரு சிந்தனையாக இருந்தது. அவர் கொல்லப்படுவார் என்பது நம்ப முடியாதது.

எனவே நிறைய மோசமான செய்திகள் வரவிருக்கின்றன, பாருங்கள் – அவர்கள் முன்பை விட மோசமான செய்திகள். மேலும் இதன் வெளிச்சத்தில், மேற்பரப்பில் தோன்றுவதைப் பொருட்படுத்தாமல், திட்டம் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தக் கர்த்தர் தேவைப்படுகிறார், பாருங்கள். அதனால்தான் இந்தத் தருணத்தில் அவர், “நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொல்வது மிகவும் அற்புதம். அசல் திட்டத்திலிருந்து எந்த மாறுபாடும் இல்லை. எந்த இழப்பும் இல்லை. திட்டம் மாறவில்லை. அவர் சபையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். மேலும் மேற்பரப்பில் தோன்றுவது உண்மையில் அல்ல.

பாருங்கள், நாம் வாழும் காலத்தில், அது நமக்கு என்ன ஒரு ஆறுதல்… பொய்யான போதனை என்ன செய்தாலும், அரசாங்கங்கள் என்ன செய்தாலும், அரசாங்கங்கள் என்ன மாற்றங்கள் அல்லது சட்டங்களைக் கொண்டு வந்தாலும், கர்த்தர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார்.

அதனால்தான் அவர்களுக்கு அந்த நம்பிக்கை தேவைப்பட்டது, நாம் செய்வது போல, இருண்டதாகத் தோன்றியபோது எல்லா வரலாற்றிலும் உள்ள கடவுளின் மக்களுக்கு அது தேவைப்பட்டது போல. அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டபோது ஆரம்ப காலச் சபைக்கு அது எப்படித் தோன்றியது என்று நீங்கள் கற்பனை செய்யலாம்… பத்மு தீவில் உள்ள கடைசி அப்போஸ்தலர்… “கிறிஸ்தவம் உயிர் பிழைக்குமா?” ரோமன் கத்தோலிக்கம் நிறைந்த இருளின் உலகத்துடன் மத்திய காலங்களில் அது எப்படித் தோன்றியிருக்கும். கடவுளின் மக்கள் அழிக்கப்படுவார்கள் என்று தோன்றிய காலங்கள் எப்போதும் இருந்தன… சபை இல்லாமல் போய்விடும்.

சபை ஒரு முட்டுக்கட்டைக்கு வரும் என்று தோன்றிய காலங்கள் எப்போதும் இருந்தன. ஆனால் அது ஒருபோதும் செய்யவில்லை, மேலும் இப்போது செய்யாது, எனவே இது மிகவும் நம்பிக்கையின் ஒரு செய்தி, துன்புறுத்தப்பட்ட, துன்புறுத்தப்பட்ட, தியாகம் செய்யப்பட்ட, நிராகரிக்கப்பட்ட, அவதூறு செய்யப்பட்ட, ஏழை, இழிவான கடவுளின் மக்கள் இன்னும் தொடரப் போகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் தோல்வியடைந்தவர்கள் போலத் தோன்றும்போது, ​​நீங்கள் போதுமான அளவு நெருக்கமாகப் பார்ப்பதில்லை. முடிவில் வெற்றி உண்டு.

உங்களுக்குத் தெரியுமா, இந்த முக்கிய சிந்தனை மட்டும். இயேசு, “உலகம் என்ன செய்தாலும், உலகம் எனக்கும், உங்களுக்கும், சுவிசேஷத்திற்கும் எப்படி எதிர்வினையாற்றினாலும், நான் தொடர்ந்து சபையைக் கட்டுவேன். இஸ்ரவேல் தேசம் எவ்வளவு விசுவாசதுரோகமாக இருந்தாலும், நான் சபையைக் கட்டுவேன்” என்று சொல்கிறார்.

மேலும் இன்று நாம் சொல்லலாம், சபை எவ்வளவு தாராளவாதமாக மாறினாலும் – ரோமன் கத்தோலிக்க பாரம்பரிய சபை என்ன செய்தாலும், – கிறிஸ்தவம் எவ்வளவு விசுவாசதுரோகமாக மாறினாலும், இந்தியா எவ்வளவு சீரழிந்தாலும், நம்முடைய சமூகம் எவ்வளவு கடவுளற்றதாகவும் கிறிஸ்துவமற்றதாகவும் மாறினாலும், அது சபையைக் கட்டுவதைத் தடுக்காது, இல்லையா? இது சபையின் கர்த்தரின் பிழையற்ற வாக்குறுதி… இது சபையைக் கட்டவும் சுவிசேஷ வேலையிலும் நமக்கு ஒரு பெரிய உற்சாகத்தை நிரப்ப வேண்டும்.

அடுத்த வாரம் மற்றும் அதற்கடுத்த வாரம், என் மகனுக்கு இறுதித் தேர்வு உள்ளது. இது வித்தியாசமான தேர்வாக இருக்கும், ஏனென்றால் அவன் ஒரு நாள் கூடப் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் அதை எழுதப் போகிறான். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவனுக்கு இறுதித் தேர்வு இருக்கும், அதற்கும் முன், ஒரு ஆயத்தத் தேர்வு உள்ளது. இன்று, நாம் இயேசுவின் சீஷர்களின் ஆயத்தம் மற்றும் இறுதித் தேர்வைப் பார்க்கப் போகிறோம். அவர்கள் நாசரேத்தின் இயேசுவின் பள்ளியில் சேர்ந்து இப்போது இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் படித்திருக்கிறார்கள், மேலும் இதுவே இயேசுவின் போதனைகள் மற்றும் சீஷர்களுக்கான பயிற்சிகளின் உச்சக்கட்டம், சிகரம், உயர் புள்ளி ஆகும். இந்தத் தேர்வில் ஒரு ஆயத்தக் கேள்வியும், ஒரு இறுதிக் கேள்வியும் உள்ளன.

ஆயத்தக் கேள்வி: “மனுஷகுமாரனாகிய என்னை யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?”

இறுதிக் கேள்வி வசனம் 15-இல் உள்ளது: “ஆனால், நீங்கள் என்னைத் யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?” அவர் உண்மையிலேயே இறுதி கேள்வியைக் கேட்டார், பூமியின் முகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஒரு கேள்வி: இயேசு கிறிஸ்து யார்? மேலும் அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைப் பொறுத்தே ஒவ்வொரு மனிதனின் நித்தியக் கதி தொங்குகிறது.

இது ஒரு மிகவும் முக்கியமான பகுதி, மத்தேயு சுவிசேஷத்தின் சிகரம். இந்தக் காரியம் மத்தேயு, மாற்கு மற்றும் லூக்கா ஆகிய மூன்றிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதே இதன் பெரும் முக்கியத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. இது மத்தேயுவின் சிகரம் மட்டுமல்ல, நாம் இதை புதிய ஏற்பாட்டின் சிகரம் அல்லது ஆய்வுக் கட்டுரை என்று அழைக்கலாம்; இது பழைய ஏற்பாட்டின் ஆய்வுக் கட்டுரையாகவும் கூட உள்ளது. வேதாகமம் பதிலளிக்கும் பெரிய கேள்வி: இயேசு கிறிஸ்து யார்?

இந்தத் தேர்வின் விளைவாக, ஒரு பெரிய அறிக்கை வருகிறது: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” அந்த மாபெரும் மிக உயர்ந்த அறிக்கைதான் கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படை அடித்தளமும் உண்மையும் ஆகும். இதுவே மிகப்பெரிய அறிக்கை. எல்லா நல்ல சபைகளிலும் விசுவாச அறிக்கைகள் உள்ளன. பிரஸ்பிட்டீரியன் பின்னணியில் உள்ளவர்கள் வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் விசுவாச அறிக்கையைக் கொண்டுள்ளனர். சபைச் சபைகள் சவோய் விசுவாசம் மற்றும் ஒழுங்கின் பிரகடனத்தைக் கொண்டுள்ளன, மேலும் பல பாப்டிஸ்டுகள் பிலடெல்பியா விசுவாச அறிக்கையைக் கொண்டுள்ளனர். மேலும் நிச்சயமாக, பல நூற்றாண்டுகளாக உலகம் முழுவதும் உள்ள கிறிஸ்தவர்கள் “அப்போஸ்தலர்களின் விசுவாசப் பிரமாணத்தை” உச்சரித்தனர். ஆம், நம்முடைய 1689 வேதாகமத்திற்கு மிகவும் துல்லியமானது மற்றும் மிகப் பெரியது என்று நாம் நம்புகிறோம். ஆனால் எல்லாவற்றையும் விட ஒரு பெரிய அறிக்கை இருக்குமானால், இந்த அறிக்கைதான் மற்ற அனைத்தும் முற்றிலும் அடிப்படையாக இருக்க வேண்டிய அறிக்கை. உண்மையில், இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நம்ப வேண்டியது அவசியம் என்று எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு அறிக்கை இருக்குமானால், அது இதுதான். நான் இதை ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கை என்று அழைக்கிறேன், ஏனென்றால் இது முதன்முதலில் உச்சரிக்கப்பட்ட உடனேயே கடவுளின் சொந்த ஆசீர்வாதத்தின் நேரடி ஒப்புதலைப் பெற்ற ஒரே “அறிக்கை” இதுதான். ஏனெனில் இந்த அறிக்கையைத் தங்கள் இருதயத்திலிருந்து வெளியிடும் எவரும் உலகில் மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், எல்லையற்ற ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்.

இந்த அதிகாரமே மத்தேயு சுவிசேஷத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகும்: முதலாவதாக, இந்த அறிக்கைக்காக, இரண்டாவதாக, இந்த அறிக்கையின் அடிப்படையில், அவர் உண்மையில் ஏன் இந்த உலகத்திற்கு வந்தார் என்பதைப் பற்றி கர்த்தர் பேசுகிறார். வசனம் 21-இல், கர்த்தர் தம்முடைய பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிச் சீஷர்களிடம் முதல் முறையாகப் பேச ஆரம்பிக்கிறார். வசனம் 18-இல், அவர் சபையைக் கட்டுவதைப் பற்றிப் பேசுகிறார், இது மத்தேயு சுவிசேஷத்தில் முதல் முறையாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாக, நம் கர்த்தர் இந்த தருணத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தார், கற்பித்தார், மீண்டும் கற்பித்தார், உறுதிப்படுத்தினார், மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினார், நிறுவினார், மீண்டும் நிறுவினார், அவர்களின் நம்பிக்கையையும் அர்ப்பணிப்பையும் கட்டினார், மீண்டும் கட்டினார், இறுதியில் பேதுரு, அவர்கள் அனைவருக்கும் சார்பாக, “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று சொல்ல முடியும். இது நம் கர்த்தரின் ஊழியத்திலும் அவருடைய சீஷர்களின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு மிக முக்கியமான தருணம்.

மேலும் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தச் சீஷர்களின் இருதயங்களைக் கைப்பற்றியது போல, இந்தத் தருணம் எப்படியாவது நம் இருதயங்களைக் கைப்பற்றும் என்று நான் ஜெபிக்கிறேன். நாம் இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையைப் பார்க்கும்போது, ​​கடவுளாகிய பரிசுத்த ஆவியானவர் இந்த அறிக்கையை நம் இருதயங்களில் கல்லில் எழுதப்பட்டது போல எழுதுவாராக, மேலும் கர்த்தராகிய இயேசு, தம்முடைய பரிசுத்த ஆவியின் மூலம், இன்று காலை இவை அனைத்தையும் ஆசீர்வதிப்பாராக.

நாம் இந்தப் பகுதியைப் பின்வரும் மூன்று தலைப்புகளுடன் விரிவுபடுத்துவோம்:

---

1. அறிக்கையின் சூழ்நிலைகள் (Circumstances of the Confession)

---

மிகவும் முக்கியமான ஒன்று நடக்கும்போது, ​​அது எங்கே நடந்தது, எந்தச் சூழ்நிலையில் நடந்தது என்று நாம் அறிய விரும்புகிறோம்.

வசனம் 13: “இயேசு, பிலிப்புச் செசரியாவின் நாட்டிலே வந்தபோது, அவர் தம்முடைய சீஷர்களை நோக்கி: ‘மனுஷகுமாரனாகிய என்னை யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?’” என்று கேட்டார்.

சில வாரங்கள் மற்றும் மாதங்களாக, இயேசு கூட்டத்தினரிடமிருந்து, மதத் தலைவர்களிடமிருந்தும் அவர்களுடைய பொறாமை மற்றும் தாக்குதல்களிலிருந்தும், மேலும் யோவான் ஸ்நானகராக அஞ்சி அவரைக் கொல்ல விரும்பிய ஏரோதுவிடமிருந்தும் விலகி, சீஷர்களுடன் நேரத்தைச் செலவிட தனிமையைத் தேடினார் என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்வீர்கள். நாம் இந்தப் பகுதிக்கு நெருங்கும்போது, ​​அவர் இஸ்ரவேலை விட்டு மேலும் விலகிச் செல்வதைக் காண்கிறோம். அவர் பிலிப்புச் செசரியாவுக்கு வந்திருக்கிறார்.

இப்போது, ​​நீங்கள் செசரியா என்ற வார்த்தையைக் கேட்கும்போது, ​​அது “செசருடையது” என்று எளிமையாகக் குறிக்கிறது என்று நீங்கள் கவனிக்கலாம். இது செசரின் பெயரால் பெயரிடப்பட்ட ஒரு நகரம். எருசலேம் நகரத்திற்கு நேர் மேற்கே செசரியா என்று அழைக்கப்படும் மற்றொரு நகரம் உள்ளது. இது வேறு செசரியா, வெகு தொலைவில், பிலிப்புச் செசரியா என்று அழைக்கப்படுகிறது; இது முற்றிலும் வேறு மாவட்டம். நீங்கள் கலிலேயாக் கடலின் வடக்குப் பகுதியில் இருந்து மேலே சென்றால், ஒரு நீண்ட, உயர்ந்த பீடபூமி உள்ளது. அந்தப் பீடபூமி எர்மோன் மலை அடிவாரத்தில் நீண்டுள்ளது. எர்மோன் மலை சுமார் 10,000 அடி உயரத்தில் வானத்தில் ஏறுகிறது; இது வருடத்தின் பெரும்பகுதி காஷ்மீரைப் போலப் பனி மூடியது – இயற்கையாகவே மிகவும் அழகான இடம். இது எர்மோன் மலையின் இயற்கையாகவே அழகான மலைப் பகுதி. அதற்கு மேல், செசர் அகஸ்டஸ் அதை ஏரோது மகாவுக்குப் பரிசளித்தார். அவர் பேரரசரைக் கௌரவிக்க அங்கே ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டினார், மேலும் அதற்குச் செசரின் பெயரிட்டு, செசரியா என்று அழைத்தார். ஏரோதுவுக்கு பிலிப்பு என்ற மற்றொரு மகன் இருந்தார். அவருடைய தந்தை இறந்த பிறகு பிலிப்பு இதைப் பெற்று, நகரத்தை அழகாக வளர்த்து, உலகத் தரமான இடமாக மாற்றினார். அவர் அதை வளர்த்ததால், அவர் தன் பெயரைச் சேர்க்க விரும்பினார், ஆனால் செசரின் பெயரை அகற்ற முடியவில்லை, அதனால் அவர் அதை பிலிப்புச் செசரியா என்று அழைத்தார்.

இது யூத எதிர்ப்பிலிருந்து மட்டுமல்ல, கலிலேய சமவெளியின் வெப்பத்திலிருந்தும் விலகி, கர்த்தருக்கும் சீஷர்களுக்கும் ஒரு நல்ல பின்வாங்கும் இடமாக இருக்கும்; இது ஒரு சிறிய மலை வாசஸ்தல பின்வாங்கல் போல. மேலும், இது யோவான் ஸ்நானகரைக் கொன்று, இயேசு அவரே உயிர்த்தெழுந்தவர் என்று நினைத்து, இயேசுவைப் பிடிக்க முயன்ற ஏரோது அந்திபாஸின் அதிகார வரம்பிற்கு வெளியே உள்ளது. இது பிலிப்பு தேசாதிபதியால் கட்டுப்படுத்தப்படும் பகுதி. ஏரோது அந்திபாஸின் அதிகாரம் இங்கே செல்லாது.

எனவே, அவர்கள் புறஜாதி உலகத்திற்கும் யூத உலகத்திற்கும் இடையேயான ஒரு சந்திப்பில், கடவுளின் படைப்பின் நீண்ட சாலைகள் மற்றும் அழகான காட்சிகளுடன் கூடிய மிக அழகான இடங்களில் ஒன்றில் இருக்கிறார்கள். இந்தக் கேள்விக்கான பதில் ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு சந்திப்பாகும்: அவன் பரலோக எருசலேமுக்குச் செல்வானா அல்லது நித்திய நரகத்திற்குச் செல்வானா? இயேசு கிறிஸ்து யார்?

நீங்கள் ஆவிக்குரிய சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொண்டால், லூக்கா இந்த அறிக்கை வருவதற்கு முன் இயேசு ஜெபம் செய்து கொண்டிருந்தார் என்றும், அவர் ஜெபம் செய்யும்போது சீஷர்கள் அவருடன் இருந்தார்கள் என்றும் சொல்கிறார். எனவே, அது கவனச்சிதறல் இல்லாமல் undisturbed போதனை மற்றும் ஆழ்ந்த சிந்தனைக்கு நல்ல ஒரு இடத்தில், அந்த ஜெபம் நிறைந்த சூழ்நிலையில் நிகழ்ந்தது.

நீங்கள் அவர்களுடன் நடந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஒரு புதிய அழகான நாள், நல்ல காலநிலை, நடப்பதற்கு நீண்ட சாலைகள், அந்த மலை வாசஸ்தலத்தில் கடவுளின் அழகான படைப்பைப் பார்க்கிறீர்கள், கூட்டத்திலிருந்தும் பி.எஸ்.எச்.-இன் புளிப்புள்ள மாவின் செல்வாக்கிலிருந்தும் விலகி. கூட்டத்தினரிடமிருந்து எந்த அழுத்தமும் இல்லை, எதிரிகளிடமிருந்து எந்தத் தாக்குதலும் இல்லை. அவர்கள் உலகத்தை விட்டு விலகி, ஒருவரோடொருவர் கூட்டுறவு கொள்கிறார்கள். கிறிஸ்து செய்த அனைத்தையும், அதன் அர்த்தம் என்ன என்பதையும் பற்றி நீண்ட, ஜெபம் நிறைந்த, ஆழ்ந்த தியானத்திற்கு இது ஒரு மிக நல்ல நேரம். அவர்களுடைய மனங்கள் உலக செல்வாக்குகளால் திசை திருப்பப்படவில்லை, மேலும் இயேசுவின் போதனை மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் கிரியைக்குத் தயாராக உள்ளன.

இந்தச் சூழ்நிலையில், கர்த்தர் அவர்களுக்கு முதல் ஆயத்தத் தேர்வின் கேள்வியைக் கொடுக்கிறார்.

---

2. ஆயத்தத் தேர்வின் கேள்வி (Preparatory Exam Question)

---

வசனம் 13: “இயேசு, பிலிப்புச் செசரியாவின் நாட்டிலே வந்தபோது, அவர் தம்முடைய சீஷர்களை நோக்கி: ‘மனுஷகுமாரனாகிய என்னை யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?’” என்று கேட்டார்.

“மனுஷகுமாரனாகிய என்னை யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?” அவர்கள் அமைதியாக ஆழ்ந்து தியானித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​ஜெபத்திலிருந்து வந்த கர்த்தர், அவர்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது நிறுத்தி அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறார்.

“மனுஷகுமாரனாகிய என்னை யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?” “மனுஷகுமாரன்” என்ற பட்டம் மேசியாவின் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பட்டம் ஆகும், ஆனால் அவர் அதைத் தம்முடைய மனத்தாழ்மையின் அடையாளம், மனிதகுலத்துடன் தம்மை அடையாளப்படுத்துவதன் அடையாளம் ஆகியவற்றிற்காக அதிகமாகப் பயன்படுத்துகிறார். “இப்போது, ​​நான் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்திருக்கிறேன், மேலும் நான் பிரசங்கித்து, கற்பித்து, குணமாக்கி, அடையாளங்கள் மற்றும் அற்புதங்கள் மற்றும் வல்லமையான செயல்களைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன், இவற்றின் விளைவு என்ன? நான் யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?”

அவர் இது தெரியாததால் இதைக் கேட்கவில்லை; ஒவ்வொரு மனிதனும் அவரைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறான் என்று அவருக்குத் தெரியும். நான் சொன்னது போல, இது சீஷர்களுக்கான ஒரு ஆயத்தத் தேர்வு. அவர் அவர்களை அடுத்த கேள்வியான இறுதித் தேர்வுக்காகத் தயார் செய்கிறார். அவர் சீஷர்களின் வாயிலிருந்து தவறான பதிலின் தெளிவான அறிக்கையை விரும்பினார், அதன்பின் அவர் அவர்களைச் சரியான பதிலால் தாக்க விரும்பினார், அதனால் அது வேறுபாட்டால் தனித்து நிற்கும்படி செய்ய விரும்பினார். சரியான பதிலைக் பொதுவான தவறான பதிலுக்கு எதிராக வைக்கப்படுவதைக் காண்க.

அவர் மதத் தலைவர்கள் அவரைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்று கேட்கவில்லை. அவர்கள் ஏற்கெனவே ஒரு தீர்ப்பு செய்துவிட்டார்கள்; பரிசேயர் அவரை பெயல்செபூல், அல்லது பிசாசு என்று அழைத்தார்கள், அவர் சாத்தானின் வல்லமையால் அற்புதங்களைச் செய்தார் என்று சொன்னார்கள். அவர் தம்முடைய ஊழியத்தின் ஆசீர்வாதத்தை அனுபவித்த பொதுமக்கள் அவரைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்று கேட்கிறார். “என் வல்லமையான அற்புதங்களைக் கண்ட, என் உணவைச் சாப்பிட்ட, நான் கண்களைத் திறப்பதைக் கண்ட, முடவர்களை நடக்கச் செய்த, குஷ்டரோகிகளைக் குணப்படுத்திய – மக்கள் கூட்டம் நான் யார் என்று நினைத்தது? என் பிரசங்கத்தைக் கேட்டு என் பிரசங்கத்தைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டவர்கள் – தற்போதைய சிந்தனை என்ன?”

ஆயத்தத் தேர்வின் பதில் (Answer to the Preparatory Exam)

வசனம் 14: “அதற்கு அவர்கள்: ‘சிலர் உம்மை யோவான் ஸ்நானகன் என்கிறார்கள்; சிலர் எலியா என்கிறார்கள்; வேறு சிலர் எரேமியா அல்லது தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர் என்கிறார்கள்’ என்றார்கள்.”

இந்த பதில் மூன்று சுவிசேஷங்களிலும் ஒத்துப்போகிறது.

யோவான் ஸ்நானகன்: சிலர் அவர் யோவான் ஸ்நானகன் என்று நினைக்கிறார்கள். ஏரோது இதை நம்பினார் என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்கிறீர்கள்: அவர் யோவானின் தலையை வெட்டியிருந்தார், மேலும் “அவன் தன் ஊழியக்காரரை நோக்கி: இவன் யோவான் ஸ்நானகன்; இவன் மரித்தோரிலிருந்து எழுந்து வந்தான், ஆகையால் இவனிடத்தில் பலத்த கிரியைகள் தோன்றுகிறது என்றான்.” அநேக மக்கள் அவர் யோவான் ஸ்நானகர் என்று நம்பினார்கள். கவனியுங்கள், அவர்கள் அவர் மேசியா என்று நினைக்கவில்லை, ஆனால் மேசியாவுக்கு ஒரு முன்னோடி என்று நினைக்கிறார்கள். மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததால், அவர் செய்த இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட காரியங்களை அவரால் எப்படிச் செய்ய முடிந்தது என்பதை அது விளக்கியது. வெளிப்படையாக, ஞானஸ்நானத்தின்போது இயேசுவையும் யோவான் ஸ்நானகரையும் ஒன்றாகக் காணாதவர்கள் மட்டுமே இந்த நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எலியா: மற்றொரு கருத்து உள்ளது: “ஆ இல்லை, நாங்கள் இருவரையும் ஒன்றாகப் பார்த்திருக்கிறோம். அவர் யோவான் ஸ்நானகர் அல்ல. அவர் எலியா.” யூதர்களின் மேசியாவின் எதிர்பார்ப்பில், எலியா ஒரு முக்கியமான பங்கை வகிக்க வேண்டியிருந்தது. கடைசி தீர்க்கதரிசியான மல்கியா, (4:5): “இதோ, யெகோவாவின் பெரிதும் பயங்கரமுமான நாள் வருவதற்கு முன்பே நான் எலியா தீர்க்கதரிசியை உங்களிடம் அனுப்புவேன்” என்று சொன்னார். மேசியா வருவதற்கு முன் எலியா பரலோகத்திலிருந்து திரும்பி வருவார் என்று யூதர்கள் நம்பினார்கள். மீண்டும், கவனியுங்கள், அவர்கள் அதே சிந்தனையின் அடிப்படையில் இதைக் கூறுகிறார்கள்: அவர் மேசியாவுக்கு ஒரு முன்னோடி, மேசியா அல்ல.

எரேமியா அல்லது தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர்: பிறகு, “தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர்.” எரேமியா. எலியாவைப் போல அவருக்கு எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாதபோது எரேமியா இங்கே எப்படி வருகிறார்? பாருங்கள், ரோமன் கத்தோலிக்க சபை வேதாகமத்துடன் சில புத்தகங்களைச் சேர்த்தது போல, பழைய ஏற்பாட்டிலும் சில அப்போக்ரிபாக்கள் இருந்தன – மக்கபேயர் என்று அழைக்கப்படுபவை. அவற்றில், பல சுவாரஸ்யமான கதைகள் மற்றும் புனைவுகள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று கவர்ச்சிகரமானது: இயேசுவின் காலத்தில் ஏரோதின் ஆலயத்தில் உடன்படிக்கைப் பெட்டி இல்லை, ஏனெனில் அது சிறைபிடிப்பின்போது மறைந்துவிட்டது. மக்கபேயர் ஒரு புனைவைக் கொண்டுள்ளனர், பாபிலோனியச் சிறைபிடிப்பிற்கு (கி.மு. 586) முன், புறஜாதியார் அதைக் கைப்பற்றி அசுத்தப்படுத்தாமல் இருக்க, எரேமியா உடன்படிக்கைப் பெட்டியையும் தூப பீடத்தையும் ஆலயத்திலிருந்து வெளியே எடுத்து, அதை நேபோ மலையில் மறைத்து வைத்தார். அந்தப் புனைவு மற்றும் மூடநம்பிக்கை – யூதர்கள் இதை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள் – மேசியா தம்முடைய ராஜ்யத்தை நிறுவத் திரும்புவதற்கு முன், எரேமியா திரும்பி வந்து உடன்படிக்கைப் பெட்டியையும் தூப பீடத்தையும் எடுத்து அவற்றின் இடத்திற்கு மீட்டெடுப்பார், அதன்பின் மேசியா வருவார் என்று சொல்கிறது. பாருங்கள், இரகசிய வருகையை இவ்வளவு டிஸ்பென்சேஷனலிஸ்டுகள் நம்புவது போல, அவர்களும் இந்தக் கதையை நம்பினார்கள், அதனால் சிலர் எரேமியா என்று நினைத்தார்கள். சிலர் அவர் தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர் என்று நம்பினார்கள்.

எனவே, நகரத்தின் பேச்சு வெவ்வேறு கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தது: சிலர் யோவான் ஸ்நானகர் என்று சொல்கிறார்கள், சிலர் எலியா, சிலர் எரேமியா, அல்லது தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர். மக்கள் சந்தையில் கூடும்போது, ​​கிணறுகளுக்கு அருகில் பெண்கள், வயல்களில் ஆண்கள் வேலை செய்யும்போது, ​​உரையாடல் வல்லமையான ஊழியரைப் பற்றி மாறியது. அவர்கள், “அவர் யார் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? அவர் ஒரு சாதாரண மனிதராக இருக்க முடியாது. அவர் யோவான் ஸ்நானகராகவோ, எலியாவாகவோ, அல்லது எரேமியாவாகவோ இருக்க வேண்டும்” என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலருக்கு, “இல்லை, அவர் தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவராக இருக்க வேண்டும்.”

பாருங்கள், அவர்கள் அனைவரும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்: அவர் ஒரு சாதாரண மனிதர் அல்ல. அவர்களுடைய சிந்தனையில், உயிர்த்தெழுதல் ஒருவிதத்தில் அங்கே இருக்க வேண்டும்; அவர் உயிர்த்தெழுந்தவராக இருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் அவர்களால் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட தன்மையை விளக்க முடியாது. அவர்கள் இயேசுவின் அற்புதங்களை ஒருபோதும் மறுக்கவில்லை. அவை இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாக வர வேண்டும் என்பதை அவர்கள் ஒருபோதும் மறுக்கவில்லை. அவர் இந்த உலகத்தைச் சாராதவராக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.

கடவுள் இந்த கிறிஸ்துவை யாருக்காவது வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் மனித மட்டத்தில், அவர்கள் ஏன் அவரை மேசியாவாக பார்க்கவில்லை என்று நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா? மேசியாவுக்கு ஒரு முன்னோடி, அல்லது மேசியாவுக்கு வழி அமைக்க உயிர்த்தெழுந்த ஒருவர். பாருங்கள், இது பி.எஸ்.எச்.-இன் புளிப்புள்ள மாவின் சக்தி. ஏனெனில் இந்த மக்கள், மக்கள் கடவுளின் வார்த்தையைக் காணவும் புரிந்துகொள்ளவும் அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, பொய்யான போதனையால் தங்கள் மனதைக் கெடுத்தார்கள், மேசியாவை முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு சித்திரத்தில் காட்டினார்கள்: ஒரு அரசியல், சக்திவாய்ந்த ஆட்சியாளர் போல வந்து ரோமர்களைத் தூக்கி எறிந்து, உலக, அரசியல் மட்டத்தில் இஸ்ரவேலை ஒரு பெரிய தேசமாக மாற்றுவார் என்று சொன்னார்கள். அந்தப் புளிப்புள்ள மாவு முழு தேசம் முழுவதும் பரவி இருந்தது, இன்று இரகசிய வருகையைப் பற்றிய பொய்யான போதனை போல. எனவே, இயேசு ஒரு தாழ்மையான, ஆவிக்குரிய வடிவத்தில் வரும்போது, ​​இந்த புளிப்புள்ள மாவு தங்கள் மனதில் ஆழமாக இருப்பதால், அவர்களால் அவரை மேசியாவாக ஒருபோதும் பார்க்க முடியாது, அதனால் அவர்கள் அவரை விடக் குறைவான ஒருவருக்கு அவரைச் சமன் செய்கிறார்கள். புளிப்புள்ள மாவு எவ்வளவு பயங்கரமானது என்பதை நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா? கர்த்தர் ஏன் சீஷர்களை எச்சரிக்கையாயிருங்கள் என்று எச்சரித்தார் என்பதை நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா?

மக்கள் ஒரு அவமானகரமான விதத்தில் சிந்திக்கவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள்; அவர் ஒரு பெரியவர் என்று அவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள்: யோவான் ஸ்நானகர், எலியா அல்லது எரேமியா. அவை உன்னதமானவை மற்றும் நல்லவையாக இருந்தாலும், அது ஆவிக்குரிய உண்மையிலிருந்து literally ஒளியாண்டுகள் தொலைவில் இருந்தது. யோவான் ஸ்நானகர், எலியா மற்றும் எரேமியா ஆகியோர் தங்கள் பாவங்களுக்காக மரித்த இயேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையால் இல்லாவிட்டால் நரகத்திற்குச் சென்றிருப்பார்கள். எல்லாத் தீர்க்கதரிசிகளும், அவர்கள் எவ்வளவு பெரியவர்களாக இருந்தாலும், ஆதாமின் விழுந்துபோன மகன்களாவர். அவர் அவர்களில் எவருக்கும் பொருந்தவில்லை.

உங்களைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் உங்கள் கர்த்தரைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்று கேட்க நீங்கள் எப்போதாவது நின்று கேட்கிறீர்களா? ஒவ்வொருவருக்கும், அவரைப் பற்றி ஒரு கருத்து இருப்பதாகத் தெரிகிறது. இன்றும் கூட, மக்கள் இயேசுவை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை, ஆனால் அவர்கள் அவரைப் பெரிய, மகத்தான பட்டங்களுடன் பாராட்டுகிறார்கள், ஆனால் அவர் யார் என்று அவர்கள் பார்ப்பதில்லை. நெப்போலியன், “நான் மனிதர்களை அறிவேன், மேலும் இயேசு கிறிஸ்து ஒரு சாதாரண மனிதர் அல்ல” என்று சொன்னார். ஸ்ட்ராஸ், “அவர் மதத்தின் மிக உயர்ந்த மாதிரி” என்று சொன்னார். ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில், “அவர் மனிதகுலத்தின் வழிகாட்டி” என்று சொன்னார். இன்று, அவர் ஒரு சூப்பர் ஸ்டார். ஆனால் இவை அனைத்தும் இயேசு யார் என்ற உண்மையிலிருந்து ஒளியாண்டுகள் தொலைவில் உள்ளன. எந்தவொரு மனிதப் பிரிவும் இயேசுவுக்குச் சரியாகப் பொருந்தவில்லை.

---

3. இறுதித் தேர்வின் கேள்வி (Final Exam Question)

---

ஆயத்தத் தேர்வு மற்றும் பதிலுக்குப் பிறகு, இப்போது நாம் இறுதித் தேர்வின் கேள்விக்கு வருகிறோம்.

இதோ எல்லாக் கேள்விகளிலும் உள்ள கேள்வி. இப்போது, ​​இயேசு கூர்மையான விதத்தில் திரும்பி, தம்முடைய கூர்மையான கண்களால் அவர்களை உற்றுப் பார்க்கிறார். அவர்கள், “நான் யோவான் ஸ்நானகன், எலியா, எரேமியா…” என்று சொல்கிறார்கள்.

வசனம் 15: “அதற்கு அவர்: ‘ஆனால், நீங்கள் என்னைத் யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார்.”

“ஆனால் நீங்கள் – நீங்கள் கூட, என் சீஷர்களே, அவர்கள் கேட்ட அதே அற்புதங்களைக் கண்டவர்கள் மற்றும் அதே பிரசங்கத்தைக் கேட்டவர்கள், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எனக்கு நெருக்கமாக இருந்தவர்கள் – நீங்கள் நான் யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?”

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், கர்த்தர் அவருடைய அடையாளம் பற்றிய அவர்களுடைய நம்பிக்கையின் தீர்மானத்தை நோக்கி அவர்களைத் தள்ளுகிறார். “நீங்கள் மக்களின் ஒருமித்த கருத்தைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள்; இப்போது உங்கள் அறிக்கை, உங்கள் இருதயத்தின் ஆழமான நம்பிக்கை என்ன?”

என்ன ஒரு முக்கியமான கேள்வி. இயேசு தம்மை வெளிப்படுத்த உலகிற்கு வந்தார். அவர் யார் என்று அவர்கள் தங்கள் ஆத்துமாவின் ஆழத்தில் அறிந்தால் மட்டுமே, அவர் அவர்களை அழைக்கிற வேலையை அவர்களால் செய்ய முடியும். அவர் தம்முடைய எல்லாப் பிரசங்கங்கள் மற்றும் கிரியைகள் மூலம் தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். அவர்களால் ராஜ்யத்தைத் தொடர்ந்து நடத்த முடியுமா? அவர் யார் என்று அவர்களுக்கு உண்மையிலேயே தெரியுமா? அவருடைய ராஜ்யத்தின் விரிவாக்கத்திற்கும் அவருக்கு இதைவிட முக்கியமானது எதுவுமில்லை.

ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கை

அவர்களின் பதில் என்ன? ஒரே கேள்வியைக் கொண்ட இறுதித் தேர்வு: “ஆனால், நீங்கள் என்னைத் யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?” அதுவே ஒவ்வொரு மனிதனின் இறுதித் தேர்வு.

வசனம் 16: சீமோன் பேதுரு பிரதியுத்தரமாக: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்றான்.

“நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” மற்றவர்களின் சார்பாகப் பேச்சாளராக இருந்த சீமோன் பேதுரு, இந்த அறிக்கையை அறிவிக்கிறார். பழைய காலத்துப் பரிசுத்தவானான கிறிஸோஸ்டோம், அவரை “அப்போஸ்தலர்களின் பாடகர் குழுவின் இயக்குனர்” என்று அழைத்தார். அவர் வாயாக இருந்தார். பேச வேண்டிய காரியம் எப்போதெல்லாம் இருந்ததோ, அவர் அதைச் செய்தார். என்ன ஒரு பெரிய அறிக்கை!

வசனம் அவரைச் சீமோன் பேதுரு என்று அழைப்பதைக் கவனியுங்கள். இது அறிக்கை ஒரு உத்தியோகபூர்வ தன்மையைக் கொடுக்கிறது. இது ஒரு மிகவும் உத்தியோகபூர்வமான, முறையான அறிக்கை. சீமோன் பேதுரு, அவருடைய முழுப் பெயர், சொல்கிறார்: “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து.” இது ஒரு முறையான அறிக்கை, மேலும் அது ஒரு முறையான பதவியைக் கேட்கிறது, சாதாரணமாக அல்ல.

பேதுரு உறுதிப்படுத்தியதும் அறிக்கையிட்டதும் இயேசுவைப் பற்றிய அவருடைய சொந்த இருதயத்தின் நம்பிக்கை ஆகும். அது முடிவானது, அழுத்தமானது, சுருக்கமானது, மற்றும் தகுதியற்றது. அது ஊகித்து, உறுதியற்றதாக இருந்த மக்களின் பதிலிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. இந்த பதில் உறுதியானது மற்றும் நிச்சயமானது.

கிறிஸ்து என்ற பெயர் ஒரு பெயர் அல்ல என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்; அது ஒரு உத்தியோகபூர்வப் பட்டம். எல்லாப் பெற்றோர்களைப் போலவே, நாங்களும் எங்கள் குழந்தைக்குப் பெயரிட மிகவும் போராடினோம், கடைசியில் இரண்டு பெயர்களைத் தீர்மானித்தோம், ஜெருஷா கிரேஸ்லின். ஆனால் அவை நல்ல பெயர்களாக இருந்தாலும், அவை எந்தப் பட்டத்தையும் அல்லது அலுவலகத்தையும் குறிக்கவில்லை. ஆனால் பேதுரு, “நீர் கிறிஸ்து” என்று சொன்னபோது, ​​அவர் “அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்” என்று பொருள்படும் கிறிஸ்தோஸ் என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார், அது கிரையோ என்ற வார்த்தையிலிருந்து வருகிறது, அதாவது “அபிஷேகம் செய்தல்.”

“நீர் கிறிஸ்து.” “நீர் வாக்களிக்கப்பட்ட மேசியா.” “நீர் நாங்கள் தேடிக் கொண்டிருந்தவர், அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்.” முழு பழைய ஏற்பாட்டுக் கதையும் மூன்று அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்களைப் பற்றியது: தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், மற்றும் ராஜா. அவர்கள் அனைவரும் வரவிருக்கும் இறுதி, நித்திய தீர்க்கதரிசி, நித்திய ஆசாரியர் மற்றும் நித்திய ராஜா ஆகியோரின் நிழல்கள் மற்றும் வாக்குறுதிகள். “நீர் மேசியா அலுவலகத்தின் ஒவ்வொரு செயல்பாட்டையும் நிறைவேற்ற ஆவியால் அபிஷேகம் செய்யப்படும் கடவுளின் மேசியாவாகப் பழைய ஏற்பாட்டில் வாக்களிக்கப்பட்டவர், மேசியாவின் ராஜ்யத்தை நிறுவுபவர்.”

விழுந்துபோன உலகில், எங்கள் முன்னோர்கள், தந்தைகள் மற்றும் எங்கள் பிள்ளைகளின் நம்பிக்கைகள், ஆசைகள், கனவுகள் மற்றும் எல்லா வாக்குறுதிகள் அனைத்தும் உம்மில் அடங்கியுள்ளன. நீர் தான் அது. நீர் கடவுள் சொன்னது போல இருக்கிறீர். எல்லா வேதங்களும், எல்லா வாக்குறுதிகளும், உடன்படிக்கைகளும், மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, நாங்கள் பின்பற்றிய உருவகங்கள், பலிகள், சடங்குகள் மற்றும் விழாக்கள் அனைத்தும் உம்மையே சுட்டிக்காட்டின, மேலும் உமது நிழல்களாக இருந்தன.

அவர்கள் இதற்கு முன் இதை நம்பவில்லையா, அதனால்தான் அவர்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்கள் என்று நீங்கள் கேட்கலாம்? ஆம், இல்லை. இந்த நம்பிக்கை திடீரென்று மின்னல் போலப் பேதுருவுக்கு வரவில்லை. “இவர்தான் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்ற ஒரு வளர்ந்து வரும் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆரம்பத்தில், அது விசுவாசத்தின் ஒரு கடுகளவு விதை போல இருந்தது. யோவான் 1-இல் பேதுரு கிறிஸ்துவை முதலில் எப்படி அறிந்தார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்? யோவான் ஸ்நானகரின் சாட்சியத்தை நம்பி, அந்திரேயாவும் யோவானும் கிறிஸ்துவுடன் சென்றார்கள். அடுத்த நாள், அந்திரேயா ஓடிப் பேதுருவைப் பெற்று, “மேசியாவைக் கண்டோம்” என்று சொல்கிறார். அவர் அவரைக் கிறிஸ்துவிடம் கொண்டு வந்தார்.

பிறகு பேதுரு கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர ஆரம்பித்தார். அதிலிருந்து, அது ஒரு தெளிவற்ற, தற்காலிக நம்பிக்கையாக இருந்தது. மேசியா ஒரு அரசியல் ஆட்சியாளர் என்ற பி.எஸ்.எச்.-இன் புளிப்புள்ள மாவினால் அவர்கள் விஷமாக்கப்பட்டார்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இயேசு திடீரென்று ரோமர்களை வீழ்த்தி ராஜ்யத்தை நிறுவியிருந்தால், அவர்கள் அவருடன் சென்றிருப்பார்கள்.

ஆனால், திடீரென்று, மனத்தாழ்மையும் தலைவர்களின் நிராகரிப்பும் தொடங்கியது, மேலும் அவர்கள் ஆரம்பத்தில் நினைத்தது உண்மையில் உண்மையா என்று ஆச்சரியப்பட ஆரம்பித்தார்கள். “இவர்தான் தேவகுமாரன் என்று நான் சாட்சி கொடுக்கிறேன்,” மேலும் “இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டி” என்று சொன்ன யோவான் ஸ்நானகர், அவர் ஒரு கைதியாக இருந்தபோது, ​​இயேசு தான் நினைத்ததைச் செய்வதைப் பார்க்காதபோது, மத்தேயு 11-ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு தூதனை இயேசுவிடம் அனுப்பி, “வருகிறவர் நீர்தானா? அல்லது வேறு ஒருவரை நாங்கள் பார்க்க வேண்டுமா?” என்று கேட்கச் சொன்னார்.

எனவே, ஆரம்பத்தில் ஒரு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தபோது, ​​அந்த ஒப்புதல் அவர்கள் நினைத்தது போலச் செயல்படவில்லை என்பதால் அவர்கள் மனதில் மங்கலாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தது. அவர்கள் ஒரு சமயத்தில் விசுவாசத்தில் பலமாகவும், மற்றொரு சமயத்தில் பலவீனமாகவும் இருந்தார்கள்.

அதனால் கர்த்தர் அவர்களை இரண்டரை வருடங்களாக நடத்தி வந்துள்ளார், மேலும் அவர்கள் இந்த இடத்திற்கு வரும்போது, ​​அவர் உண்மையிலேயே மேசியா, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று இப்போது நம்புகிறார்கள் என்ற ஒரு நம்பிக்கையான உறுதிப்படுத்தல் உள்ளது என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர்கள் இதை நம்புகிறார்கள். அவர் குறிப்பாகச் சிலுவைக்குச் செல்லும்போது, ​​அவர்கள் கொஞ்சம் நடுங்க ஆரம்பிக்கிறார்கள், உங்களுக்குத் தெரியுமா?

ஆனால் இந்த நேரத்தில், அவர் மேசியா என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள் என்ற ஒரு மிக உயர்ந்த அறிக்கையின் உறுதிப்படுத்தல் இது என்று நான் நினைக்கிறேன். மேலும் அவர்கள் அதைப் பற்றிக் கொண்டார்கள். பின்னர், பெந்தெகொஸ்தே நாளில், கடவுளின் ஆவி அவர்கள் மீது வந்தபோது அதை அவர்கள் இருதயங்களில் பதிய வைத்தது, மேலும் அதுவே உலகத்தை மாற்றிய மனிதர்களாக அவர்களை ஆக்கியது. இதுவே அவர்களுடைய அறிக்கை.

எல்லாப் போராட்டங்கள், பரிசேயரின் வெறுப்பு, மக்களின் நிராகரிப்பு மற்றும் அவர்களுடைய மேசியாவின் எதிர்பார்ப்புகளின் குழப்பம் மற்றும் கடவுளின் திட்டம் அவர்கள் நினைத்த திட்டத்திலிருந்து வேறுபட்டது ஆகியவற்றின் மூலமாக அவர்களை இந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வர இவ்வளவு நேரம் எடுத்தது. இருப்பினும், அவர்கள் அந்த இடத்திற்கு வருகிறார்கள்.

ஒரு தெளிவற்ற நம்பிக்கையிலிருந்து தொடங்கி, இப்போது இரண்டு வருட காலப்பகுதியில், அவர்கள் நெருங்கிய தொடர்பில் வாழ்ந்து, அவருடைய தனிப்பட்ட மற்றும் பொது வாழ்க்கையில் அவரைப் பின்தொடர்ந்து, அவருடைய எல்லா ஊழியங்களையும் நெருங்கிய தொடர்பில் பார்த்து, எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் அவருடைய வாழ்க்கை மற்றும் எதிர்வினையை உன்னிப்பாகக் கவனித்து—தனிப்பட்ட, இரகசிய, மற்றும் அவருடைய பொதுவான கிரியைகள்—அவருடைய வாழ்க்கையை 24 மணி நேரமும் நெருக்கமாகக் கவனித்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் வேலைகள் மற்றும் குடும்பங்களை விட்டுவிட்டு, அவரைப் பின்தொடர முழுவதுமாக அர்ப்பணித்தார்கள், அவருடைய மாசற்ற வாழ்க்கையை இரகசியமாகவோ அல்லது பொதுவிலோ கண்டார்கள், அவர்களால் எந்தவொரு பாவமுள்ள வார்த்தைகளையும் அல்லது செயல்களையும் காண முடியவில்லை. அவருடைய சரியான, பாவம் இல்லாத வாழ்க்கையை அவர்கள் காண்கிறார்கள். எல்லாம் இப்போது ஒரு தெளிவான, அசைக்க முடியாத புரிதலுக்கு வருகிறது. ஊக விசுவாசமும் தற்காலிகப் புரிதலும் இப்போது உறுதியான, திடமான, மற்றும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாக மாறியுள்ளது.

வார்த்தைகளைப் பாருங்கள். அது ஒரு தயக்கமான குறிப்பு அல்ல: “ஒருவேளை நீர் இருக்கலாம் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்…” அல்லது “உறுதியாகத் தெரிகிறது.” சீஷர்களின் அறிவு அதிக உறுதியானது, அதிக தெளிவானது, அதிக நம்பிக்கையானது. “நீர் கிறிஸ்து… ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்.” ஆங்கிலத்தில், “the Christ” என்ற திட்டவட்டமான கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது, “நீர், இயேசு – நீர் தான் அந்த கிறிஸ்து – ஒரே கிறிஸ்து; மேலும் நீர் அன்றி வேறு கிறிஸ்து இல்லை!” அவர் வேதத்தின் வாக்குறுதிகளின் நிறைவேற்றமாக அவரைப் பார்க்கிறார்கள். அவர் வேதங்கள் பேசியவர் என்று அவர்கள் அவரைக் காண்கிறார்கள்.

“நீர் மேசியா, நீர் எங்கள் நம்பிக்கைகளின் நிறைவேற்றுபவர், நீர் எங்கள் இரட்சிப்பின் ஆதாரம், நீர் பரலோகத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட, நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட ராஜா, நீர் தேசங்களின் விருப்பம், தீர்க்கதரிசிகள் பேசியவர், பலிகள் சுட்டிக்காட்டியவர், சங்கீதங்கள் பாடியவர், படங்கள் மற்றும் சின்னங்கள் மற்றும் உருவகங்கள் அனைத்தும் முன்னறிவித்தவர் – நீர் தான் அவர்.”

பிறகு, பேதுரு மேலும் சொன்னார்: “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்.” மனுஷகுமாரன் மட்டுமல்ல, தேவகுமாரன். கடவுள் மட்டுமல்ல, உலகில் உள்ள மரித்த தெய்வங்கள்/விக்கிரகங்களுக்கு மாறாக, ஜீவனுள்ள தேவன், ஒரே ஜீவனுள்ள தேவன். இயேசு தேவகுமாரன் என்று அழைக்கப்படும்போது, ​​அவர் கடவுளுடன் சாரம் ஒன்றானவர் என்று அது சொல்கிறது. இவர் கடவுளுடன் ஒன்று. குமாரன் என்றால் கடவுளுக்குச் சமமானவர் என்று பொருள். அவர் சாரத்தின் குமாரன், அடிமைத்தனத்தின் குமாரன் அல்ல. அவர்கள் இப்போது திரித்துவத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாவிட்டாலும், இந்த அறிக்கை இயேசு நித்தியத்தில் திரித்துவத்தின் இரண்டாம் நபராக இருந்தவர் என்று உறுதிப்படுத்துகிறது.

அவர் கடவுளைத் தம்முடைய பிதா என்று சொன்னதால், தம்மைத் கடவுளுக்குச் சமமானவர் என்று ஆக்கிக் கொண்டதால், யூதர்கள் அவரைக் கல்லெறியக் கற்களை எடுத்தார்கள் என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்கிறீர்கள் (யோவான் 5:17-18)? அதனால் அவர்கள், “நீர் கடவுளுக்குச் சமமானவர். நீர் மேசியா, இரட்சகர்” என்று சொல்கிறார்கள். சமமானவர்.

இறுதித் தேர்வின் விளைவு: ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கை (Final Exam Result: A Blessed Confession)

வசனம் 17: “அதற்கு இயேசு அவனை நோக்கி: ‘யோனாவின் மகனாகிய சீமோனே, நீ பாக்கியவான் (ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்); ஏனெனில் மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை, பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவே இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தினார்'” என்றார்.

கர்த்தருடைய முகத்தில் ஒரு பரந்த, மகிழ்ச்சியான சிரிப்பைக் காண முடிந்தது, பேதுருவின் பதிலைக் குறித்து அவர் மகிழ்ந்தார். இயேசு பேதுருவை அவருடைய அறிக்கைக்கு ஆசீர்வதிக்கிறார். “பாக்கியவான் (ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்)” – ஆ, மிகவும் பொறாமைப்படத்தக்கது. பாக்கியவான் என்பது தன்னடக்கம் கொண்ட மகிழ்ச்சி. எல்லா மனிதர்களின் மோசமான மகிழ்ச்சியும் வெளியிலிருந்து வருகிறது மற்றும் சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்தது. ஆனால் உங்கள் மகிழ்ச்சி இப்போது உங்கள் உள்ளே உள்ளது. மகிழ்ச்சி வெளிப்புறத்தில் உள்ள எதையும் சார்ந்து இல்லை என்ற ஒரு நிலையை ஒரு மனிதன் அடைய முடிந்தால், அதுவே உண்மையான ஆவிக்குரிய நிலை என்று கிரேக்கர்கள் சொன்னார்கள். “பேதுரு, நீர் அந்த பாக்கியமான நிலையை அடைந்துவிட்டீர்; நீர் ஆவிக்குரிய தெளிவு நிலையை அடைந்துவிட்டீர்.”

இந்த நிலையை நீர் எப்படி அடைந்தீர்? “இதோ ஆதாரம். நீர் நான் யார் என்ற தகவலை உமது மனிதத்தன்மையிலிருந்து பெறவில்லை” – மாம்சமும் இரத்தமும் என்பது மனிதத்தன்மைக்கு ஒரு குறிச்சொல் ஆகும் – அது அவருடைய மனிதத்தன்மையைக் குறிக்கிறது. “அது உமது காரணம் அல்ல, அது உமது மேன்மையான புத்திசாலித்தனம் அல்ல, அது உமது புண்ணியம் அல்ல, உமது கணக்கீடு, உமது பகுப்பாய்வு, உமது உள்ளுணர்வு அல்ல, உமது மத பாரம்பரியம் அல்ல, அதுவே உமக்கு இதை காண்பித்தது – அது இதற்கு நேர்மாறானது.” மனித மட்டத்தில் இதை வெளிப்படுத்த எதுவும் இல்லை. “இயேசுவை ஒருவனும் கர்த்தர் என்று சொல்ல முடியாது,” என்று பவுல் சொன்னார், “ஆனால் கடவுளின் ஆவியால் அவரை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம்.” அவரே தம்முடைய குமாரனை மனிதப் புரிதலுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். கடவுள் வழிகளைப் பயன்படுத்தினாலும், வழிகள் மட்டுமே ஆவிக்குரிய தெளிவை அடைய நமக்கு உதவ முடியாது.

மாம்சமும் இரத்தத்தின் முடிவுகள் – யோவான் ஸ்நானகன், எலியா அல்லது எரேமியா – ஆசீர்வதிக்கப்படாதவை. இயேசுவை யோவான் ஸ்நானகன் அல்லது எலியா என்று பார்ப்பது எந்த ஆசீர்வாதத்தையும் கொண்டு வரவில்லை, மேலும் பிதாவின் வெளிப்பாட்டினால் இயேசு அறியப்படாவிட்டால், அவர் ஆத்துமாவிற்கு ஆசீர்வாதத்தின் ஊற்றாக அறியப்படுவதில்லை.

அவர் அவரை யோனாவின் மகனாகிய சீமோன் என்று அழைக்கிறார். அவர் பேதுரு என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவதில்லை. அவர் அவரை அவருடைய பழைய மனிதப் பெயரால், அவருடைய மனமாற்றத்திற்கு முந்தைய அவருடைய பெயரால் அழைக்கிறார், அதனால் அவர் அவருடைய மனிதத்தன்மையின் போதாமையையும், திறமையின்மையையும், மற்றும் குருட்டுத்தனத்தையும் வலியுறுத்துவார். “நீர், வெறுமனே யோவானின் மகனாகிய சீமோன், உம்முடைய சொந்த பலத்தால் நான் யார் என்று ஒருபோதும் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாது.”

மத்தேயு 11:27-இல், “பிதா தவிர ஒருவனும் குமாரனை அறிய மாட்டான், மேலும் குமாரனும், குமாரன் யாருக்கு வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாரோ அவனுமே பிதாவை அறிவான்.” பிதா குமாரனை வெளிப்படுத்துகிறார், குமாரன் பிதாவை வெளிப்படுத்துகிறார்; தெய்வீக வெளிப்பாட்டால் மட்டுமே நாம் கிறிஸ்துவை அறிய முடியும். இயேசுவை நமக்கு அனுப்பிய பிதா, நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும் இயேசுவை வெளிப்படுத்த வேண்டும், இல்லையெனில் நாம் அவரைப் பற்றி அறியாமையில் இருப்போம். மனிதன் தேடுவதன் மூலம் கடவுளைக் கண்டறிய முடியாது.

இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்த மற்றும் இயேசுவைக் கேட்ட அந்த வருடங்கள் – பிதா இயேசுவை அவர்களுக்கு ஆவிக்குரிய தெளிவுபடுத்தல் மூலம் வெளிப்படுத்தினார். ஒளி விடிய ஆரம்பித்தது, மேலும் கடவுளின் ஆவி அவர்களுடைய இருதயத்தைத் திறந்தது. இது மேசியா, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்ற உண்மையைப் பற்றிய அவர்களுடைய உணர்வு முழுவதுமாகத் திறக்கும் வரை, வெளிப்பாடு கிறிஸ்துவினுடைய பிரசன்னம் மூலமாகவே வந்தது.

இந்த அறிக்கை மிக உயர்ந்த அதிகாரம் கொண்டது. அது மனித கண்டுபிடிப்பின் அல்லது மனித வெளிப்பாட்டின் ஒரு விளைவு அல்ல. “மாம்சமும் இரத்தமும்” அதை வெளிப்படுத்தவில்லை, ஏனென்றால் அது மனித வழிகளால் அறியப்பட்டிருக்க முடியாது. மாறாக, அது பிதாவே பேதுருவுக்கு வெளிப்படுத்தினார் என்று இயேசு உறுதிப்படுத்துகிறார். “அது என் பிதாவினால் உண்டான ஆவிக்குரிய வெளிப்பாட்டினால் நீர் இதைப் பெற்றீர், பேதுரு.”

ஒரு மனிதனோ அல்லது பெண்ணோ, “இயேசுவே கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்று நான் நம்புகிறேன்” என்று சொல்ல முடிந்தால், அவர்கள் மிகவும் ஆழமான சத்தியத்தின் வார்த்தைகளைப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வெறும் மனித நுண்ணறிவிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளைப் பேசவில்லை. அவர்கள் முதன்முதலில் உச்சரிக்கப்பட்டபோது, ​​தாம் நேசித்த குமாரனைப் பற்றி மனிதர்களுக்கு பிதாவாகிய கடவுளின் வெளிப்பாடு என்று அறிவிக்கப்பட்ட ஒரு சத்தியத்தை மீண்டும் கூறுகிறார்கள்.

அதன் பொருள் இந்த அறிக்கை உண்மையிலேயே “ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கை” ஆகும். இந்த வார்த்தைகள் மிக உயர்ந்த அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளன. இது உச்சரிக்கப்பட்ட உடனேயே தெய்வீக ஒப்புதல் மற்றும் அங்கீகாரத்தைப் பெற்ற ஒரே அறிக்கை இதுதான். இது யாரைப் பற்றிப் பேசுகிறதோ அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுள்ளது.

மேலும் வரவிருக்கும் வாரங்களில் நாம் பார்ப்பது போல, இயேசு கிறிஸ்து தம்முடைய சபையைக் கட்டுவதாக வாக்குறுதி அளித்த அறிக்கை இதுவே.

அன்புள்ள சகோதர சகோதரிகளே, இந்த அறிக்கையின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் முற்றிலும் அத்தியாவசியமானது. இயேசு கிறிஸ்துவாக – வேதத்தின்படி தாவீது ராஜாவின் பரம்பரை மூலம் மனித குடும்பத்தில் பிறந்த, வாக்களிக்கப்பட்ட மேசியாவாக – இல்லாவிட்டால்; மேலும் அவர் பாவம் இல்லாத தேவகுமாரனாக – நம்முடைய பாவங்களுக்காக நமக்குப் பதிலாகப் பலியாக மாறத் தாழ்மையடைந்த திரித்துவத்தின் இரண்டாம் நபராக – இல்லாவிட்டால்; அவர் நம்மை இரட்சிக்க முடியாது. மேலும் நாம் தனிப்பட்ட முறையில், தனித்தனியாக, மற்றும் புத்திசாலித்தனமாக – இருதயத்திலிருந்து – பேதுருவுடன் இணைந்து இயேசு “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று அறிக்கையிட்டு, நம் இரட்சிப்புக்காக அவரை நம்பாவிட்டால், நாம் இரட்சிக்கப்பட முடியாது. இது இல்லாமல், அவரால் நம்மை இரட்சிக்க முடியாது; இதை நம்பாமல், நாம் இரட்சிக்கப்பட முடியாது.

இந்த அறிக்கை நம் வாழ்க்கையில் எல்லா ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களையும் கொண்டு வருவதால் இது ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கை, எபேசியர் சொல்வது போல: அவர் எல்லா ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களாலும் நம்மை ஆசீர்வதித்துள்ளார்.

1. அசைக்க முடியாத நிச்சயம்: மாம்சமும் இரத்தமும், கேள்விப்பட்ட செய்திகள் மூலம் நாம் பெறும் எல்லா அறிவும் மாறாத யோசனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்ல; அது திட்டவட்டமானது அல்ல. இவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியம் தூய காரணத்தின் வாதங்களை விட மிக அதிகமாக ஒரு சக்தியுடன் வருகிறது. இது உலகில் உள்ள எதையும் விடத் திட்டவட்டமாகவும் தெளிவாகவும் அறியப்படுகிறது, நம்முடைய சொந்தக் கண்களால் பார்த்ததை விட அதிக நிச்சயம், இரண்டை இரண்டால் பெருக்கினால் நான்கு என்பதை விட அதிக நிச்சயம். இந்த ஆவிக்குரிய தெளிவுபடுத்தல் மூலம், பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆத்துமாவின் மீது எழுதுவது கல்லில் பொறிக்கப்பட்டது போல உறுதியானது என்று நான் துணிந்து சொல்கிறேன். இது இந்த அடையாளத்தைக் கொண்டுள்ளது – அது இருதயத்திற்கு ஒரு பிழையற்ற நிச்சயத்துடன் வருகிறது. நீங்கள் இயேசுவைப் பற்றிப் புத்தகங்களில் படித்தாலோ அல்லது ஊழியர்களிடமிருந்து அவரைக் கேட்டாலோ, அது நல்லது, ஆனால் பிதா அவரை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தினால், அது எல்லையற்ற சிறந்தது, ஏனெனில் அப்போது சாட்சியின் மீது எந்த சந்தேகத்தின் நிழலும் இல்லை. கடவுளின் சாட்சியை கேள்வி கேட்க முடியாது. பிதா இருதயத்திற்குச் சாட்சி அளிக்கும்போது சந்தேகம் வராது. சந்தேகங்கள் வர முடியாது. பிரகாசமடைந்த மனதிற்கு, பிதாவின் சாட்சியம் முழுமையான நிச்சயம் ஆகும். ஆ, இன்னும் அதிகமாக! நாம் எல்லாவற்றையும் இப்படி கற்றுக் கொள்ளக் கூடாதா? தெய்வீக ஆவிக்குரிய தெளிவுபடுத்தல் மூலம் இதுபோன்ற சத்தியங்களைக் கற்றுக்கொள்வது என்ன ஒரு ஆசீர்வாதம்!
2. மாற்றம்: இந்த அறிவு வெறும் கல்வி அறிவு அல்ல. ஒரு மனிதன் இதைப் பெறும்போது, ​​அவனிடத்தில் ஒரு ஆவிக்குரிய அறுவை சிகிச்சை நடக்கிறது. பிதா கிறிஸ்துவை ஒரு மனிதனுக்கு வெளிப்படுத்தும்போது, ​​அவர் அதே நேரத்தில் மனிதனின் சீர்கேட்டையும் அவனுக்கே வெளிப்படுத்துகிறார். சுயத்தின் பாவம் மற்றும் அழிவின் இந்த கண்டுபிடிப்பு மனத்தாழ்மை, மனஸ்தாபம், மனந்திரும்புதல் மற்றும் புதுப்பித்தலுக்கு வழிவகுக்கிறது. அந்த மனிதன் மேசியாவையும் அவருடைய அலுவலகங்களையும் வாழ்க்கையில் உள்ள எதையும் விட அதிகமாக விரும்பத் தூண்டப்படுகிறான். இயேசு அத்தகைய பிரகாசமடைந்த மனதிற்கு எல்லாம் ஆகிவிடுகிறார், இயேசுவைப் போல இருக்க ஏங்குகிறார், மேலும் இது இயேசுவை அறிவதன் ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பலன். இயேசு அறியப்படும்போது இருதயத்தில் எல்லாவிதமான பரிசுத்தமான மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கிரியைகளும் நடக்கின்றன: விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு, பொறுமை, ஆர்வம், மற்றும் பரிசுத்த ஆவியினால் உண்டாகும் மகிழ்ச்சி இயேசுவின் மகிமையின் கண்டுபிடிப்புடன் வருகிறது. அவரிடமிருந்து, கடவுளுக்குப் பிரியமான எல்லாப் பரிசுத்த கனிகளும் ஆத்துமாவில் வளர்கின்றன.
3. ஆழமான அமைதி: இந்த வெளிப்பாட்டுடன் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அமைதியும் வருகிறது. அதற்கு முன் மனம் அந்தி சாயும் நேரத்தில் ஒரு வௌவாலைப் போல அங்குமிங்கும் பறந்தது, ஆனால் இப்போது நோவாவின் கைகளில் பிடிபட்டு பேழைக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட புறாவைப் போல அது அமைகிறது. பிதாவினிடமிருந்து கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் ஒரு வெளிப்பாட்டை உங்கள் ஆத்துமாவில் பெறுங்கள், மேலும் “எல்லாப் புத்திக்கும் மேலான தேவ சமாதானம் உன் இருதயத்தையும் மனதையும் காத்துக் கொள்ளும்.” ஒவ்வொரு தேசமும் மனித ஆத்துமாவும் தேடுவதை நீங்கள் கண்டுபிடித்துவிட்டீர்கள். உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தும் கிறிஸ்துவில் உள்ளது என்று உங்கள் பிரகாசமடைந்த மனம் காண்கிறது, மேலும் நீங்கள் எல்லா நேரமும் பாடுவது போல உணர்கிறீர்கள். இது ஆத்துமாவில் கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் அடையாளங்களில் ஒன்றாகும்: அது பரலோக ஓய்வுக்கு ஒரு உறுதிமொழியும் அச்சாரமுமான ஒரு உள் அமைதியைக் கொண்டுவருகிறது.
4. இது நித்திய ஜீவன்: நம்முடைய இரட்சகர், “ஒன்றான மெய்த் தேவனாகிய உம்மையும், நீர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவையும் அறிவதே நித்திய ஜீவன்” என்று சொன்னார். “இதுவே நித்திய ஜீவன்.” நீங்கள் கடவுளால் அனுப்பப்பட்டவராக இயேசுவை அறிந்தால், உங்களுக்கு நித்திய ஜீவன் உண்டு. அவரை அறிவது நித்திய ஜீவன். நீங்கள் அவரைப் பற்றி நிறைய அறிந்திருப்பது மட்டுமல்லாமல், நீங்கள் அவரை அறிவீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்? நீங்கள் இயேசுவையே அறிவீர்களா? நீங்கள் எப்போதாவது அவரிடம் பேசியிருக்கிறீர்களா? அவர் எப்போதாவது உங்களிடம் பேசியிருக்கிறாரா? நீங்கள் எப்போதாவது அவருடைய மார்பில் உங்கள் தலையைச் சாய்ந்திருக்கிறீர்களா? நீங்கள் அவருடைய இருதயத்தை அறிவீர்களா? நீங்கள் உங்கள் இருதயத்தை அவரிடம் சொன்னதால் அவர் உங்கள் இருதயத்தை அறிவாரா? அவர் உங்களுக்கு ஒரு நண்பர், ஒரு பழக்கம், ஒரு சகோதரர் ஆக இருக்கிறாரா? இதுவே நித்திய ஜீவன். இந்த வகையான அறிவு பிதாவினால் நமக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. மாம்சமும் இரத்தமும் நம்மை கிறிஸ்துவின் நண்பர்களாக ஆக்க முடியாது.
5. முன்னரே அறியப்பட்டவர்கள் மற்றும் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள்: குமாரனை அறியும்படி பிதாவினால் இவ்வளவு அறிவுறுத்தப்படுவது என்ன ஒரு உதவி! நீங்கள் கிறிஸ்துவை அறிந்தால், பிதா உங்களை முன்னரே அறிந்தார். “யாரை அவர் முன்னரே அறிந்தாரோ, அவர்களைத் தம்முடைய குமாரனின் சாயலுக்கு ஒப்பாகும்படி முன்னரே தீர்மானித்தார்.” நீங்கள் கிறிஸ்துவை அறிந்தால், உங்கள் பெயர் ஆட்டுக்குட்டியின் ஜீவ புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது; நீங்கள் பரலோகத்தின் குடும்பப் பதிவேட்டில் இருக்கிறீர்கள், மேலும் அவர் இருக்கும் இடத்தில் நீங்கள் அவரோடு இருப்பீர்கள். இரட்சகர், “நீ பாக்கியவான்” என்று சொன்னது சரிதான்.
6. என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்: இதைப் பற்றி இன்னும் ஒரு அடையாளம் உள்ளது, அது கிறிஸ்துவின் தெய்வீகம் மற்றும் மகிமையின் இந்த நம்பிக்கை என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும். மற்றவர்களிடமிருந்து தங்கள் மதத்தைப் பெற்ற மனிதனை மற்றவர்கள் எடுத்துச் செல்லலாம், ஆனால் பிதாவினிடமிருந்து அதைப் பெற்றவன் அதை உடைக்க முடியாத ஒரு தன்மையால் வைத்திருக்கிறான். பிதாவினிடமிருந்து நாம் கற்றுக் கொண்டது ஒருபோதும் மறக்கப்படாது. பரிசுத்த ஆவியானவர் பொறித்ததை எதுவும் அழிக்க முடியாது.
7. ஒவ்வொரு நிலையிலும் ஆசீர்வாதம்: நீங்கள் இதை அறிந்தால், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். ஒவ்வொரு நிலையிலும், அவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். நீங்கள் மிகவும் நோயில் இருக்கிறீர்களா? நீங்கள் நோயுற்றிருப்பதில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். நீங்கள் உலகத்தில் செழிக்கிறீர்களா? நீங்கள் கிறிஸ்துவை அறிந்தால், உங்கள் செழிப்பு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாகும். நீங்கள் உலகத்தில் கீழே போகிறீர்கள் என்று புலம்புகிறீர்களா? துக்கப்படாதீர்கள், உங்கள் துன்பம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாகும். நீங்கள் மிகவும் அப்பாவியானவரா மற்றும் அதிக கல்வி இல்லையா? பரவாயில்லை, நீங்கள் கிறிஸ்துவை அறிந்தால் நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்; அவருடைய அறிவு அறிவியல்களில் மிகவும் சிறந்தது. நீங்கள் நன்கு அறிவுறுத்தப்பட்டவரா? எல்லா அறிவிலும் மகிழாதீர்கள், ஆனால் இந்த ஒரு காரியத்தில் மகிழுங்கள்: நீங்கள் இயேசுவை அறிந்திருக்கிறீர்கள் மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர். இயேசு கிறிஸ்துவை அறிவதற்கு முன் பவுல் எல்லாவற்றையும் குப்பையாக எண்ணினார். “நான் அவரை அறிய விரும்புகிறேன்.” இயேசு நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் என்று சொல்கிறார், மேலும் கிறிஸ்து யாரை ஆசீர்வதிக்கிறாரோ அவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், மேலும் யாரும் வார்த்தையைத் திருப்புவதில்லை என்று எனக்குத் தெரியும்.
8. ஊழியத்திற்கான தகுதி: நான் முடிக்கும்போது, ​​உங்களில் ஒவ்வொரு மனிதனும் இந்த ஆசீர்வாதத்தை முழுமையாக அறிய வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். நீங்கள் அதை அறிந்தால், அது உங்களை மதிப்பான சேவைக்குத் தகுதிப்படுத்தும். கர்த்தரின் கிறிஸ்துவை ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாக அறிந்தும் அறிக்கையிட்டவரும் பேதுருதான், மேலும் அவர் தாமே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது மட்டுமல்லாமல், அவருடைய அஸ்திவாரப் பாடங்கள் அப்போது போடப்பட்ட சபையின் முதல் கற்களில் ஒருவராகத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டார். பேதுரு அவருடைய கர்த்தரால் ஒரு பாறையின் துண்டு என்று விவரிக்கப்பட்டார், மேலும் அந்தப் பாறையின் மீது கர்த்தர் தம்முடைய சபையைக் கட்டுவார். பேதுருவிடம் சாவிகள் இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் இரட்சகராகிய கடவுள் மீதுள்ள அவருடைய விசுவாசத்தில், அவர் ஏற்கெனவே எல்லாச் சுவிசேஷ சத்தியத்தின் சாவியையும் வைத்திருந்தார். பிதாவினிடமிருந்து ஒரு வெளிப்பாட்டால் வார்த்தையைப் பெற்றதால், அவர் சபையின் முதல் நிறுவலில் கட்டப்படத் தகுதியான ஒரு நபராக ஆனார்.

பயன்பாடுகள் (Applications)

---

நாம் தியானித்த பகுதியின் வெளிச்சத்தில் உள்ள மிகப்பெரிய கேள்வி – உங்கள் வாழ்க்கையிலும் என் வாழ்க்கையிலும் உங்கள் பதில்தான் மிகவும் முக்கியமானது: “நீங்கள் என்னைத் யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?”

கர்த்தராகிய இயேசு இன்று காலை நம் மத்தியில், அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் வாழ்க்கையின் எல்லா வல்லமையுடன் நின்று, “மனுஷகுமாரனாகிய என்னை யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?” என்று கேட்பதைச் சித்திரியுங்கள். இன்று, உலகம், “அவர் ஒரு நல்ல மனிதர், ஒரு குணப்படுத்துபவர், ஒரு தீர்க்கதரிசி, கடவுள்களில் ஒருவர்” என்று சொல்கிறது.

பிறகு, உங்களை உற்றுப் பார்த்து, கண்ணோடு கண் பார்த்து, அவர் கேட்கிறார்: “பொய் சொல்லாதே. உன் இருதயம் எனக்குத் தெரியும். உன் இருதயத்தில் ஆழமான நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாக, நீ, உன் உள் இருப்பில், நீ நான் யார் என்று சொல்கிறாய்?”

நீங்கள் மத்தேயு சுவிசேஷத்தில் இவ்வளவு காரியங்களைக் கண்டவர்கள் – இவை நல்ல கதைகள் அல்ல, ஆனால் ஒரு தவறும் இல்லாத பிழையற்ற, உண்மையான கடவுளின் வார்த்தை – 15 அதிகாரங்களில்:

• அதிகாரம் 1: அவருடைய மகிமையான வம்சாவளி – ஆபிரகாம் முதல் தாவீது வரை (14 தலைமுறைகள்), தாவீது முதல் சிறைபிடிப்பு வரை (14 தலைமுறைகள்), மற்றும் சிறைபிடிப்புக்குப் பிறகு கூட (14 தலைமுறைகள்). கிறிஸ்து ஆபிரகாம் மற்றும் தாவீதின் உடன்படிக்கைகளின் எல்லா வாக்குறுதிகளையும் நிறைவேற்றி, ஆபிரகாமின் வம்சாவளியிலும் தாவீதின் வம்சாவளியிலும் பிறந்தார்.
• அதிகாரம் 2: அவர் கன்னிக்குப் miraculously பிறந்தார், ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றினார்: “இதோ, ஒரு கன்னிகை கருத்தரித்து ஒரு குமாரனைப் பெறுவாள்; அவருக்கு இம்மானுவேல் என்று பெயரிடுவார்கள்” என்று சொல்லப்படுகிறது, அதற்கு “தேவன் நம்மோடிருக்கிறார்” என்று அர்த்தம். அவருடைய பிறப்பு வானத்தில் அறிவிக்கப்பட்டது, மேலும் அவருடைய சொந்த மக்கள் அவரை நிராகரித்தாலும், வெகு தொலைவில் இருந்து வந்த ஞானிகள் அவருடைய பிறப்பு அறிவிப்பைப் பார்த்து, அவரை ஒரு ராஜாவாக வந்து வணங்கினார்கள்.
• அதிகாரம் 3: நீங்கள் யோவான் ஸ்நானகர், பெண்களிடமிருந்து பிறந்த மிகச் சிறந்த மனிதர், சாட்சி கொடுப்பதைப் பார்த்தீர்கள்: “இவரே கிறிஸ்து.” பரிசுத்த ஆவி புறாவைப் போலப் பரலோகத்திலிருந்து வந்தது, மேலும் பிதாவின் சத்தம், “இவர் என்னுடைய நேசகுமாரன், இவரில் நான் பிரியமாயிருக்கிறேன்” என்று சொன்னது.
• அதிகாரம் 4: நீங்கள் அவரை இந்த உலகத்தின் கடவுளாகிய சாத்தானை வென்றவராகப் பார்த்தீர்கள், அவர் உலகில் உள்ள எல்லோரையும் கட்டுப்படுத்துகிறார். சாத்தான் தன்னுடைய எல்லா நுட்பங்களையும் சோதிக்கும் சக்தியையும் வீசினான், ஆனால் இந்த நபரை வெல்ல முடியவில்லை, மேலும் அவன் ஓடிப் போக வேண்டியிருந்தது. கிறிஸ்து வெற்றியாளராக வந்தார், வெற்றியை அடைந்தார்.
• அதிகாரங்கள் 5-7: அவருடைய மகிமையான மலைப்பிரசங்கம். அவர் பேசினார் மற்றும் பிரசங்கித்தார், அதன் ஆழம், தூய்மை, மற்றும் ஞானத்தை எந்த மனிதனும் பேச முடியாது. அவருடைய அதிகாரப்பூர்வமான பிரசங்கம் அவருடைய தலைமுறையின் போதனைகளுக்கு மேல் உயர்கிறது. ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும், முழு கூட்டமும் ஆச்சரியப்பட்டது. அந்த மகிமையான பிரசங்கத்தை வசனம் வசனமாகப் படித்து, ஒரு வருடம் முழுவதும் அந்த மலையின் கீழ் நீங்கள் என்னுடன் உட்கார்ந்திருந்தீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். அவர் பாக்கியவான்களில் பரலோகத்திற்குச் செல்லும் படிகள், விசுவாசிகளின் சாட்சி உப்பும் ஒளியும் போல, நியாயப்பிரமாணத்தின் உண்மையான அர்த்தம், இருதயத்தின் ஒரு உண்மையான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை எப்படி வாழ்வது, எப்படி ஜெபிப்பது, எதற்காக ஜெபிப்பது, மத நடவடிக்கைகளை (உபவாசம், பிச்சை கொடுப்பது) எப்படி நடத்துவது, நம் பொக்கிஷங்களை எங்கே வைப்பது, பணத்தை எப்படி கையாள்வது, மற்றும் இந்த உலகில் எப்படி வாழ்வது என்பதை அவர் வகுத்தார். “நாம் என்ன சாப்பிடுவோம் என்று கவலைப்படாமல், ராஜ்யத்தைத் தேடுங்கள்.” பிதாவின் பராமரிப்பு. பரலோகத்திற்குச் செல்லும் இடுக்கமான வழி, மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு. வெறும் மூன்று அதிகாரங்களில், வேதாகமத்தில் எல்லா இடங்களிலும் கற்பிக்கப்படும் உண்மையான ஆவிக்குரியத்தின் முழு இருதயமும் சுருக்கப்பட்டுள்ளது.
• அதிகாரங்கள் 8-9: அவருடைய பிரசங்க ஊழியத்திற்குப் பிறகு, அவருடைய கிரியைகள் வந்தன – அவருடைய அற்புதமான ஊழியம்: குஷ்டரோகியைக் குணப்படுத்துவது, நூற்றுக்கதிபதி ஊழியக்காரன், பேதுருவின் மாமியார், மற்றும் எண்ணற்ற கூட்டங்கள்; சீறும் கடலை அமைதிப்படுத்துவது; கதரேனரில் உள்ள கட்டுப்படுத்த முடியாத பிசாசு பிடித்த மனிதர்களைக் குணப்படுத்துவது; கூரையிலிருந்து இறக்கப்பட்ட பக்கவாதக்காரனை மன்னிப்பது; ஆலயத் தலைவரின் மரித்த மகளை எழுப்புவது; இரண்டு குருடர்களையும் ஒரு ஊமை மனிதனையும் குணப்படுத்துவது. அவர் எப்படித் திரளான மக்களுக்கு உணவளித்தார் என்பதைப் பார்த்தோம் – தெய்வீக படைப்பு சக்தியிலிருந்து உடைத்து, கொடுத்து, உடைத்து, கொடுத்து – ஆயிரக்கணக்கானோர் உண்ணும் வரை, ஒவ்வொரு வயிற்றுக்கும் எவ்வளவு தேவை என்று சரியாக மதிப்பிட்டு, கூடுதலாக எதுவும் இல்லை. இவை வெறும் மாதிரிகள், எல்லா நோய்களின் மீதும் அவருக்கு வல்லமை உண்டு, பிசாசுகள் மீது வல்லமை உண்டு (அவருடைய வல்லமையிலிருந்து நடுங்கி ஓடுகின்றன), படைப்பின் மீது வல்லமை உண்டு (அவர் உடலின் பாகங்களையும் உணவையும் உருவாக்குகிறார்), மரணத்தின் மீது வல்லமை உண்டு (மரித்தோரிலிருந்து மக்களை எழுப்புகிறார்), மற்றும் இறுதியாக, பாவத்தின் மீதும் கூட இறுதி வல்லமை உண்டு (அவர் பாவங்களை மன்னிக்கிறார்) என்பதைக் காண்பிக்கப் போதுமானது.
• அதிகாரம் 10: ராஜாவாக, அவர் தம்முடைய செய்தியைப் பிரசங்கிக்கத் தம்முடைய தூதுவர்களைத் தயார் செய்து அனுப்புகிறார்.
• அதிகாரம் 11: யோவான் ஸ்நானகர் இடறிக்கொண்டிருந்தபோது கூட, அவர், “என்னைக்குறித்து இடறலடையாதவன் பாக்கியவான்” என்று சொல்கிறார். அவருடைய பிரசங்கத்தைக் கேட்டு மனந்திரும்பாத நகரங்களைக் (கொராசின், பெத்சாயிதா, கப்பர்நகூம்) அவர் கடிந்து கொண்டு ஐயோ போடுகிறார். அதே நேரத்தில், அவர் பிரயாசப்பட்டுப் பாரம் சுமக்கிற எல்லோரையும் அழைக்கிறார்: “என்னிடத்தில் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்.”
• அதிகாரம் 12: “நான் ஓய்வுநாளுக்கு ஆண்டவர்” என்று அவர் அறிவிக்கிறார், ஓய்வுநாளின் உண்மையான அர்த்தத்தை விளக்குகிறார். பிசாசுகளைச் சாத்தானால் துரத்துகிறார் என்று தலைவர்கள் தீர்ப்பளிக்கும்போது, ​​அவர்கள் இப்படி எதிர்வினையாற்றியதால், அவர்கள் இரட்சிக்க முடியாதவர்களாக மாறி, பரிசுத்த ஆவிக்கு விரோதமான பாவத்தைச் செய்தார்கள் என்று அவர் அறிவிக்கிறார்.
• அதிகாரம் 13: “நீங்கள் கேட்கக் கேட்டும் உணராதிருப்பீர்கள், பார்க்கப் பார்த்தும் அறியாதிருப்பீர்கள்; நான் உவமைகளினால் என் வாயைத் திறப்பேன்; உலகத்தோற்றமுதல் மறைபொருளாயிருந்தவைகளை வெளிப்படுத்துவேன்” என்ற ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றி, ராஜ்யத்தின் மறைக்கப்பட்ட இரகசியங்களை உவமைகளின் வடிவத்தில் பிரசங்கிப்பதில் அவருடைய ஞானத்தை நாம் கண்டோம். விதைக்கிறவனின் உவமை (ராஜ்யம் எப்படிப் பரவுகிறது), கோதுமையும் களைகளும் (கலவையின் நடுவில் ராஜ்யம் எப்படி வளர்கிறது), அது எப்படிச் சிறிய வழியில் தொடங்கி வளர்கிறது (கடுகு விதை மற்றும் புளிப்புள்ள மாவு), ராஜ்யத்தின் எல்லையற்ற மதிப்பு (மறைக்கப்பட்ட புதையல், விலையுயர்ந்த முத்து), மற்றும் இறுதிப் பிரிப்பு மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு (பெரிய வலை).
• அதிகாரம் 14: 5,000 பேருக்கு உணவளிப்பது மற்றும் தண்ணீரின் மேல் நடப்பது.
• அதிகாரம் 15: அசுத்தம் இருதயத்திலிருந்து வருகிறது என்ற புரட்சிகரமான உண்மை. இருதய மதம். புறஜாதிப் பிரதேசத்தில் (தீர், சீதோன், மற்றும் தெக்கப்போலி) திரளானவர்களைக் குணப்படுத்துவது மற்றும் 4,000 புறஜாதி ஆண்களுக்கு உணவளிப்பது.

இவை அனைத்தையும் பார்த்த பிறகு, நீங்கள் இப்போது 16-ஆம் அதிகாரத்திற்கு வருகிறீர்கள். நீங்கள் நான் யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?

இந்த எல்லாப் பாடங்களும் உங்களை எங்கே கொண்டு வந்துள்ளது? இன்று இயேசு கிறிஸ்துவின் முன் உங்களுக்கும் எனக்கும் தேர்வு உள்ளது. அது உங்களைக் கூட்டத்தினர் வரை மட்டுமே கொண்டு வந்ததா? அவர் ஒரு சாதாரண மனிதர் அல்ல என்று அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருந்தார்கள். அவர்கள் அவமானகரமான எதுவும் சொல்லவில்லை. மக்கள் அவர் ஒரு போலி அல்லது ஒரு மந்திரவாதி என்று சொல்லவில்லை. அவர்களுக்குப் பெரிய பாராட்டும் உயர்ந்த மரியாதையும் இருந்தது: “யோவான் ஸ்நானகன்” – வெறும் மனிதன், ஆனால் வல்லமையான அற்புதங்களுடன் தெய்வீகமாக மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பப்பட்டவர். “பரலோகத்திலிருந்து வல்லமையாகத் திரும்பி வந்த எலியா, அல்லது எரேமியா, அல்லது பெரிய தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர்.” “ஆம், அவர் பெரியவர், ஒரு தீர்க்கதரிசி. எனக்கு வாரத்திற்கு ஒருமுறை அவரைத் தேவை.”

நீங்கள் கடவுளின் வார்த்தையைப் படித்தாலும், பிதாவின் உதவியின்றி, நீங்கள் உங்களுக்காகக் கண்டுபிடித்ததை விட கிறிஸ்துவைப் பற்றி வேறு எதுவும் தெரியவில்லை என்றால், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல. மாம்சமும் இரத்தமும் உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தியதை விட கிறிஸ்துவைப் பற்றி வேறு எதுவும் உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றால், அது உங்களுக்கு அதிக ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டு வரவில்லை.

அது மட்டுமே நீங்கள் உங்கள் இருதயத்தில் காணவும் அனுபவிக்கவும் வந்திருந்தால் – இயேசுவைப் பற்றிய உன்னதமான, போற்றுதலுக்குரிய, உயர்ந்த, மேன்மையான எண்ணங்கள், அவரை மிகச் சிறந்த மனிதர்கள் என்ற பிரிவில் வைப்பது – அப்படியானால், என் நண்பரே, நீங்கள், அந்த மக்களைப் போலவே, இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய சரியான கருத்திலிருந்து ஆவிக்குரிய ஒளியாண்டுகள் தொலைவில் இருக்கிறீர்கள். “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்ற அறிக்கை மட்டுமே உண்மை.

நீங்கள் இதை ஒரு குழந்தையின் பாடங்களைப் போலவோ அல்லது ஒரு கிளியைப் போலவோ உச்சரிப்பது போலச் செய்யக்கூடாது. நீங்கள் ஒரு கிளியை, “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று சொல்லக் கற்றுக் கொடுக்கலாம். ஆனால் அது வெறும் குரல்வளை மற்றும் மின்னணு குரல் அங்கீகாரத்தின் ஒரு பயிற்சி. அதற்கு ஆவிக்குரிய உணர்வு, ஆழ்ந்த சிந்தனை மற்றும் இருதய நம்பிக்கை இல்லை.

நீங்கள் ஒரு கிறிஸ்தவ வீட்டில் இருப்பதால் மற்றும் சபைக்கு வர வைக்கப்பட்டதால், மேலும் எல்லாப் பிரசங்கமும் உங்களை, “நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து” என்று சொல்ல வைத்ததால் நான் உங்களைக் கேட்கவில்லை.

பேதுரு இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அறிக்கையைச் செய்யக் காரணமாக இருந்ததை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்களா? இயேசு, “நீ பாக்கியவான், சீமோனே… மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை, என் பரலோகத்திலிருக்கிற பிதாவே இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தினார்” என்று சொன்னார். மனித வழிமுறைகள் மற்றும் வழிகளால் அல்ல, ஆனால் என் பிதாவினால் உண்டான ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடு. என் பிதா உங்களிடத்தில் ஆவிக்குரிய தெளிவுபடுத்தலின் கிரியையைச் செய்ததால்தான்.

இன்று, நீங்கள் பதிலளியுங்கள். இயேசு கிறிஸ்து வந்து உங்களைத் தனியாக அடுத்த பூங்காவிற்கு அழைத்துச் சென்றால், பிறகு நீங்களும் அவரும் உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள், அவர் உங்கள் தோளில் கையை வைத்து, உங்கள் கண்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் நான் யார் என்று சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டால்.

உங்கள் இருதயத்தின் உள் ஆழங்களை ஆராயும் ஒரு நெருப்புச் சுவாலையைப் போல அவருடைய கண்களை நீங்கள் பார்த்து, “நீர் கிறிஸ்து, கடவுளால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட மேசியா, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்” என்று சொல்ல முடியுமா?

என் சீர்கேட்டிலும் பாவத்திலும், நான் குருடனும் அறியாமையிலும் இருக்கிறேன், நான் குற்றவாளியும் அசுத்தமானவனும், மேலும் ஒரு கெட்டுப்போன சுபாவத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவனும் – விழுந்துபோனதாலும் பாவத்தினாலும் என் மூன்று பெரிய பிரச்சனைகள். எல்லாப் பழைய ஏற்பாட்டு அலுவலகங்கள் மற்றும் உருவங்களில், கடவுள் மூன்று அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட அலுவலகங்கள் மூலம் இந்த மூன்று பிரச்சனைகளுக்கும் தற்காலிக சிகிச்சையை வழங்கினார்: தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், மற்றும் ராஜா. அந்த எல்லா உருவங்களிலும், என் அறியாமை மற்றும் குருட்டுத்தனத்திலிருந்து தீர்க்கதரிசியால் என்னை விடுவிப்பார், என் குற்ற உணர்வை ஒரு ஆசாரியர் மூலம் விடுவிப்பார், மேலும் என் பாவமுள்ள, கெட்டுப்போன சுபாவத்திலிருந்து ராஜா மூலம் என்னை விடுவிப்பார் என்று கடவுள் வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.

ஓ கர்த்தராகிய இயேசுவே, நீரே கடவுளின் பெரிய மற்றும் இறுதி தீர்க்கதரிசி. கர்த்தராகிய இயேசுவே, நீர் எல்லாச் சத்தியத்தையும் கற்பிப்பதன் மூலம் என் குருடான அறியாமையிலிருந்து என்னை விடுவிக்கும் தீர்க்கதரிசி. நீர் கடவுளால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட தீர்க்கதரிசி. உம்மில், நான் சத்தியத்தைக் காண வந்தேன் – ஒரு பாவியாக என்னைப் பற்றிய சத்தியம், தண்டிக்கப்பட்டவனாகவும் கோபத்தின் கீழ் உள்ளவனாகவும் பிதாவிற்கு முன்பாக என் நிலை பற்றிய சத்தியம். கடவுளின் சிங்காசனம் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்புக்கு முன் என் சுபாவம் என்ன என்பதை நீர் எனக்குக் காண்பித்தீர். உம்முடைய கிரியையால் தவிர இரட்சிப்புக்கு வேறு வழியில்லை என்று நீர் கற்பித்தீர். என் பாவங்களிலிருந்து நான் திரும்பி, உம்முடைய கிரியையில் விசுவாசத்தால் உம்மைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று நீர் கற்பித்தீர். வரவிருக்கும் உலகில் உள்ள வாழ்க்கை மற்றும் மரணம் பற்றிய எல்லா விஷயங்களுக்கும் நீரே தீர்க்கதரிசி.

நீரே மேசியா, நீரே கடவுளால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ஆசாரியர், யார் என் எல்லா மீறுதல்களையும் தம் மேல் ஏற்றுக்கொண்டு, என் சார்பாகத் தம்மையே கடவுளுக்குப் பழுதற்ற பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தவர். கர்த்தராகிய இயேசுவே, நீரே கிறிஸ்து, அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ஆசாரியர். என் குற்ற உணர்விலும் அசுத்தத்திலும், ஒரு பாவியாக என் எல்லாத் தேவைகளுக்கும் நீர் மட்டுமே பதிலளிக்க முடியும். என் பாவத்தின் முழுமையான குற்ற உணர்வுடன் நான் வாழும்போது, ​​ஆ, என் மனசாட்சியின் சுமை – கர்த்தராகிய இயேசுவே, நீரே என் ஆசாரியர்! நீர் என் ஆசாரியரும் பலியுமானீர், துன்பப்படுபவராக, ஒப்புக்கொடுக்கிறவரும் பலியுமானீர். தம்முடைய சொந்த பலியால், அவர் பாவத்தை என்றென்றும் நீக்கிவிட்டார், மேலும் இன்றும், இடைவிடாத பரிந்துரை மூலம், அவர் தம்முடைய இரத்தத்தின் தகுதியையும் செயல்திறனையும் எனக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார், என்னை எல்லாவற்றிலும் இரட்சிக்க – என்னை மன்னித்து, சுத்திகரித்து, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் என்னைப் பரிசுத்தப்படுத்த. நீரே என் ஆசாரியர்.

நீரே கிறிஸ்து, அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ராஜா, தாவீதின் பெரிய குமாரன், இப்போது தாவீதின் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவர். பிசாசின் ஆட்சியின் கொடுமையிலிருந்து நீர் என்னைக் கொண்டு வந்தீர். இருளின் ராஜ்யத்திலிருந்து நீர் என்னைக் கொண்டு வந்தீர். நான் சாத்தான் தன் சவுக்கால் ஓட்டிச் சென்ற ஒரு அடிமை, நரகத்திற்கு வேகமாகச் சென்றேன். ஆ, என் வல்லமையுள்ள, அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ராஜாவே, நீர் என்னை விடுவித்தீர். உம்முடைய கிருபையுள்ள சிங்காசனத்தின் கீழ் நீர் என்னைக் கொண்டு வந்தீர். என் ராஜா இயேசுவே, நீர் என் மீது ஆளுகிறீர். நீரே ராஜாதி ராஜா, எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் மேலாக ஒரு பெரிய ராஜா, அவருடைய ராஜ்யம் ஒருபோதும் முடிவடையாத நித்திய, மகிமையான, சர்வவல்லமையுள்ள ராஜா. உம்முடைய ராஜ்யம் என் இருதயத்தில் ஆளட்டும். என் இருதயம் வாழ்க்கையின் அலைகளால் இங்கே அங்கே அலைக்கழிக்கப்படும் ஒரு கப்பல் போல உள்ளது: பயத்தின் அலைகள், உலகக் கவலைகளின் அலைகள், மனிதர்களைப் பற்றிய பயம், பதட்டங்கள். ஆனால் நீர் ராஜாவாக என் இருதயத்தில் ஆளும்போது, ​​ஆ, என் இருதயம் ஒரு நங்கூரமிட்ட கப்பலைப் போலக் கடவுளில் நிலைபெற்றிருப்பதைக் காண்கிறேன், அசைக்க முடியாதது. நீர் என் இருதயத்தில் ஆளும்போது, ​​என் ஆத்துமாவின் எல்லாத் திறன்களும் உடலின் திறன்களும் சரியாகச் செயல்படுகின்றன மற்றும் அமைதியடைகின்றன. உம்முடைய ஆட்சியால் மட்டுமே என் இருதயத்தை நிலைநிறுத்த முடியும் மற்றும் அதனுடன் பரிசுத்த ஆவியில் சமாதானத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் கொண்டு வர முடியும். கிருபையின் ராஜ்யம் ஆத்துமாவை வளமாக்குகிறது. கிருபை ஆத்துமாவின் மீது ஒரு மகிமையையும் ஒளியையும் சிந்துகிறது. கடவுளின் ராஜ்யம் நம்மைப் பிரகாசப்படுத்துகிறது மற்றும் நம் கண்களைத் திறக்கிறது, ராஜாவின் குரலைக் கேட்க நம் காதுகளைத் திறக்கிறது, மேலும் நம் இருதயத்தைக் கிருபையால் நிரப்புகிறது. இருதயத்தில் நிறுவப்பட்ட கிருபையின் ராஜ்யம் நம்முடைய ஆவிக்குரிய பாதுகாப்பு. அவர் சோதனைத் தாக்குதல்களுக்கு எதிராகவும் நரகத்தின் பயங்கரங்களுக்கு எதிராகவும் பலப்படுத்தப்படுகிறார்.

கர்த்தராகிய இயேசுவே, நீரே என் ராஜா. மற்ற மனிதர்களுக்கு, நீர் யோவான் ஸ்நானகராகவோ, எலியாவாகவோ இருக்கலாம்; அவர்களுக்கு வாரத்திற்கு ஒருமுறை உமது தேவை இருக்கலாம். ஆனால் கர்த்தாவே, என் மேசியாவாக, கிறிஸ்துவாக, தீர்க்கதரிசியாக, ஆசாரியராக, மற்றும் ராஜாவாக, என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்கு உம்மைத் தேவை. உம்மால் நான் வாழ முடியாது. என் சீர்கேட்டின் ஆழங்களை நான் கண்டேன், மேலும் என் மிகப் பெரிய தேவை நீர்தான்.

இதுதான் உங்கள் அறிக்கையா? அவர் உங்களைக் கேட்டால், “நீங்கள் நான் யார் என்று சொல்கிறீர்கள்?”

பூங்காவில் கூட, நீங்கள் அவரிடம், “ஆம், கர்த்தாவே, நீரே என் கிறிஸ்து, என் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர், என் தீர்க்கதரிசி, என் ஆசாரியர், என் ராஜா, என்னை ஆள்பவர். ஒரு நாள் கூட உம்மால் நான் வாழ முடியாது. நீரே என் உலகம், என் வாழ்க்கை, என் ஆத்துமாவிற்கு உம்மைக் காட்டிலும் முக்கியமானது எதுவுமில்லை, கர்த்தராகிய இயேசுவே, என் கிறிஸ்து” என்று சொல்ல முடியுமா? நீங்கள் அப்படிச் சொல்ல முடிந்தால்…

…ஆ, அவர் சிரித்து, “நீ பாக்கியவான் (ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்)!” என்று சொல்வதைக் கேளுங்கள். “மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை.” இது உங்கள் பெற்றோர்கள், உங்கள் சொந்த வாசிப்பு, உங்கள் போதகர், அல்லது சபை இதை கற்பித்ததால் உங்களுக்கு வந்தது என்று நினைக்காதீர்கள். ஆனால் என் பிதாவே ஆவிக்குரிய தெளிவுபடுத்தல் மூலம் இதை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்; நீங்கள் தன்னடக்கம் கொண்ட பேரின்பத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டீர்கள், வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய கட்டம்.

நீங்கள் இதற்கு வரவில்லை என்றால், இந்த அறிக்கை கொண்டு வரும் ஆசீர்வாதத்தை நீங்கள் அனுபவிக்க மாட்டீர்கள். அவர் உங்கள் மீது எவ்வளவு விரக்தியடைய வேண்டும். அவர் உங்களுக்கு ஒரு ஆவிக்குரிய அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டியிருக்கலாம்: “கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக 15 அதிகாரங்களை நான் உங்களுக்குக் கற்பித்தபோது நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்? நீங்கள் வீட்டுக்குச் சென்று விவாதித்துக் கொண்டிருந்தீர்களா, ‘ஏன் நீங்கள் அப்பம் இல்லை என்ற உண்மையை விவாதிக்கிறீர்கள்? இன்னுமா நீங்கள் உணராமலும் அல்லது புரிந்து கொள்ளாமலும்/அறியாமலும் இருக்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு ஒரு கடின இருதயம் இருக்கிறதா? கண்களிருந்தும் நீங்கள் காணவில்லையா? காதுகளிருந்தும் நீங்கள் கேட்கவில்லையா?’“

பாருங்கள், இந்த அறிக்கை இயேசுவின் புகழ் உச்சத்தில் இருந்தபோது செய்யப்படவில்லை, தலைவர்கள் மற்றும் தேசத்தின் பெரும்பகுதியினர் அவருக்கு எதிராகத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அவரைக் கொல்லத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது இது செய்யப்படவில்லை. பல சீஷர்கள் விலகிச் சென்றார்கள், மேலும் அவர்களின் தலைவர்கள் கூட புண்படுத்தப்பட்டார்கள். பேதுரு அறிக்கை செய்யத் தயாராக இருந்தார்: “கர்த்தாவே, உலகம் உம்மைப் பற்றி என்ன சொன்னாலும் எங்களுக்குக் கவலை இல்லை… நீர் கிறிஸ்து என்று எங்களுக்குத் தெரியும்.”

கிறிஸ்துவின் இரட்சிக்கும் அறிக்கையின் அடையாளம் என்னவென்றால், அது ஒருபோதும் இயேசுவைப் பற்றிய நிலவும் கருத்தைப் பார்த்துச் செய்யப்படுவதில்லை; அது பெரும்பாலும் இயேசுவைப் பற்றிய நிலவும் கருத்துக்கு நேரடி எதிர்ப்பாகவே செய்யப்படுகிறது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

அவர் பற்றி வேதம் சொல்வதை நீங்கள் நம்புவதால், மனநிலை சரியில்லாதவர், வெறி பிடித்தவர், பழைய பாணி அல்லது அறிவற்றவர் என்று கருதப்பட நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா?

ஒரே மாதிரியாக அறிக்கையிடுபவர்களின் முன்னிலையில் மட்டுமே செய்யப்படும் ஒரு அறிக்கை உண்மையான அறிக்கை அல்ல. இயேசு, “என்னை மனிதர்களுக்கு முன்பாக அறிக்கையிடுகிறவன் எவனோ, நானும் என் பிதாவுக்கும் எல்லாத் தூதர்களுக்கும் முன்பாக அவனை அறிக்கையிடுவேன்” என்று சொன்னார். கடவுள் நமக்கு நேர்மையாக இருக்க உதவுவாராக.

“கர்த்தாவே, நீர் உலகிற்கு எதுவாக இருந்தாலும் இருக்கலாம். மக்கள் மற்றும் வரலாறு உம்மைப் பற்றி என்ன சொன்னாலும், என் குடும்பம், நண்பர்கள், சமூகம், மற்றும் தேசம் என்ன சொன்னாலும், ஆனால் நீர் கிறிஸ்து என்று எனக்குத் தெரியும்.”

நீங்கள் இதைச் செய்யும் நிலையில் இல்லை என்றால், “ஆ,” என்று ஒருவர் சொல்கிறார், “ஆனால் பிதா ஒருபோதும் என்னிடம் அப்படிப் பேசவில்லை.” உங்களுக்காக நான் வருந்துகிறேன். அப்படிச் செய்யும்படி அவரிடம் கேளுங்கள். அத்தகைய அனுபவத்தின் உங்கள் தேவையை நீங்கள் அறிக்கையிடுவதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன், ஆனால் அது ஒரு மிக முக்கியமான தேவை. கர்த்தர் உங்களைக் கையாள வேண்டும், அவருடைய ஆவி உங்கள் ஆவியுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும், பரிசுத்த ஆவியானவர் மூலம் ஒரு உள் தெளிவுபடுத்தல் இருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் நீங்கள் ஒருபோதும் உண்மையாக ஆசீர்வதிக்கப்பட மாட்டீர்கள். அப்படியானால் உங்களுக்காக இரண்டு விஷயங்களுக்காகக் கடவுளிடம் மன்றாடுங்கள்:

1. உலகத்தின் கவனச்சிதறலிலிருந்து விலகி, ஆவிக்குரிய ரீதியில் பிலிப்புச் செசரியாவுக்குச் சென்று, மத்தேயுவில் நீங்கள் படித்த அனைத்தையும் ஆழமாகச் சிந்தித்து, அதைப் பற்றி ஜெபம் செய்து, இயேசு கிறிஸ்துவை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தும்படி கடவுளிடம் கேளுங்கள். இந்தக் கேள்வியைப் பற்றித் தியானித்துச் seriously சிந்தியுங்கள். பேதுருவின் அறிவு தீவிரமானது, சிந்தனை நிறைந்தது; அது பிதா கிறிஸ்து யார் என்று அவருக்கு வெளிப்படுத்திய ஆழ்ந்த தியானத்திலிருந்து வருகிறது. உலகம் அவசரமானது, தீவிரமானது அல்ல; “இது முக்கியமல்ல,” என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள், அதனால் அவசரமாக அவர்கள், “ஆ, ஒருவேளை யோவான் ஸ்நானகர், எலியா, அல்லது எரேமியா” என்று சொல்கிறார்கள். சீஷர்களின் அறிவு அதிக உறுதியானது, அதிக தெளிவானது, அதிக நம்பிக்கையானது. ஆனால் உலகின் கருத்துக்கள் அனைத்தும் மேகங்களில் உள்ளன; அவர்களால் அவரைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. முதலாவதாக, கடவுளிடம் கேளுங்கள்: இயேசுவை உங்களுக்கு எவ்வளவு அவசரமாகத் தேவை என்பதை கடவுள் உங்களுக்குக் காண்பிப்பாராக. அவர் யார், அவருடைய அலுவலகங்கள் – உங்கள் குருடான, அறியாமையுள்ள கண்களைத் திறக்க ஒரு தீர்க்கதரிசியாக, உங்களுக்காக மன்னித்து, பரிந்து பேச ஒரு ஆசாரியராக, மேலும் உங்களை ஆளவும் பாதுகாக்கவும் ஒரு ராஜாவாக அவர் உங்களுக்கு எவ்வளவு தேவை. இந்த மிகப் பெரிய தேவையை உங்களால் பார்க்க முடியவில்லை என்றால், இயேசு மற்றும் அவருடைய மகிமைக்கு உங்களை உணர்வற்றவர்களாக வைத்திருப்பது உங்கள் ஆவிக்குரிய குருட்டுத்தனமே.
2. இரண்டாவதாக, பிறகு ஜெபியுங்கள்: கடவுள் உங்கள் தேவையைக் காண்பித்த பிறகு, அந்தத் தேவையைச் சந்திக்க கிறிஸ்து எவ்வளவு சரியாகப் பொருந்தக்கூடியவர் என்பதைக் காண்பிப்பாராக – அவர் கிறிஸ்துவாக, கடவுளாக இருப்பதன் மூலம். அவர் ஒரு ஆடம்பரம் அல்ல, ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும், தேவைக்கும் பாவத்திற்கும் பதிலளிக்கக்கூடியவர். அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கும்படி கடவுள் அருள் புரிவாராக.

வெளிப்படுத்துபவர் பிதாதான், ஆனால் அவர் வழிகள் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார். நாம் வேதாகமத்தைப் படிப்பதன் மூலம் மட்டும் கிறிஸ்துவை அறியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் பிதா அந்த வழிகளைப் பயன்படுத்தி நமக்கு வெளிப்படுத்துதலைச் செய்கிறார்.

ஆ, சபையில் உள்ள ஒவ்வொரு உறுப்பினருக்காகவும் நாம் ஜெபிக்க வேண்டும், நம்மில் ஒவ்வொருவரும் இந்த அறிக்கைக்கு வந்து, அதனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட வேண்டும். எனவே, முதலாவதாகவும் முக்கியமாகவும், கடவுளிடம், “கர்த்தாவே, உம்முடைய குமாரனை எனக்குள் வெளிப்படுத்தும்!” என்று அழுங்கள். நீங்கள் அனைவரும் சொல்லும்படி நான் விரும்பும் ஒரு ஜெபம் இது: “ஓ கர்த்தராகிய தேவனே, கிறிஸ்துவின் ஈவாளரே, உம்முடைய வார்த்தையால் என் இருதயத்தில் பிரகாசியும், அதனால் நான் உம்முடைய சொல்ல முடியாத ஈவைக் காண முடியும்! உம்முடைய பரிசுத்த ஆவியினால் இயேசு யார், அவர் என்ன என்று நான் அறியும்படி எனக்கு உதவுவீராக, அதனால் நீர் எனக்கு அவரை முன்மொழிந்தபடி நான் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். நீர் உம்முடைய மார்பிலிருந்து அவரை அளித்தது போல, அவரை எனக்குள்ளும் தாரும். அவருடைய மகிமையை நான் கண்டேன், அவருடைய வல்லமையை நான் உணர்ந்தேன் என்று அவரைப் பற்றிப் பேச எனக்கு உதவுவீராக.”

வீட்டிற்குச் சென்று, தம்முடைய குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தும்படி பிதாவிடம் ஜெபியுங்கள். அப்பொழுது, நீங்கள் பேச வெளியே செல்லும்போது, ​​நம்பிக்கையுடன் பேசுவீர்கள். மக்கள், ஒருவேளை, “அவர் மிகவும் பிடிவாதமானவர்” என்று சொல்லலாம். ஆனால் இந்த நாட்களில் ஒரு தைரியமான அறிக்கை மிகவும் தேவை.