மகிமையில் உயர்ந்த கிறிஸ்துவின் மாறாத அன்பு
உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒருவர் உங்களை விட்டுத் தூரத்தில் இருக்கும்போது, அவர்களை நினைவுகூர இரண்டு வழிகள் உள்ளன. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எடுத்த ஒரு பழைய புகைப்படத்தை எடுத்து, அந்த நபரை நினைவுகூர நீங்கள் அதைப் பார்க்கலாம். இன்று பலர் திருவிருந்துக்கு (Communion) இப்படித்தான் வருகிறார்கள்—பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்து மரித்த இயேசுவின் மங்கிப்போன ஒரு புகைப்படத்தைப் பார்ப்பது போல. அங்கே உயிருள்ள தொடர்பு இல்லாததால், அது ஒரு வெறும் சடங்காக மாறிவிடுகிறது.
ஆனால் இப்போது, ஒரு பழைய புகைப்படத்தைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அதே நபருடன் நீங்கள் ஒரு ‘லைவ் வீடியோ கால்’ (Live Video Call) செய்வதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவருடைய முகம் அசைவதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள், அவரும் உங்களைப் பார்க்கிறார், உங்கள் கண்ணீருக்கு அவர் பதிலளிக்கும் குரலை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள், உங்கள் தற்போதைய சூழ்நிலையைப் பற்றி அவர் நேரடியாகப் பேசும்போது அவருடைய கண்களில் உள்ள உணர்ச்சியை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். இங்கே நீங்கள் ஒரு நபரை “நினைவுபடுத்திக்” கொள்ளவில்லை; அந்த நபரை நீங்கள் அனுபவிக்கிறீர்கள் (Experiencing). ஒரு நேரடி அழைப்பு அவர் ஒரு காலத்தில் உங்களை நேசித்தார் என்பதை மட்டும் நினைவூட்டுவதில்லை; இந்த நொடியிலும் அவர் உங்களை நேசிக்கிறார் என்பதை அது நிரூபிக்கிறது.
நம்முடைய கர்த்தர் திருவிருந்தை ஏற்படுத்தியபோது, “என்னை நினைவுகூரும்படி இதைச் செய்யுங்கள்” என்றார். ஒரு மரித்த இரட்சகரின் கருப்பு-வெள்ளை புகைப்படத்தை மட்டும் பார்க்கும்படி அவர் சொல்லவில்லை. அவர் நம்மை ஒரு “நேரடித் தொடர்பிற்கு” (Live Connection) அழைக்கிறார். நாம் அப்பத்தையும் திராட்சரசத்தையும் எடுக்கும்போது, அது அந்த ‘வீடியோ கால்’ இணையும் தருணமாக இருக்க வேண்டும். அவர் சிலுவையில் நம்மை எவ்வளவு நேசித்தார் என்பதை நாம் நினைவுகூருவது மட்டுமல்லாமல், இப்போது பரலோகத்தின் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அவர் நம்மை எவ்வளவு நேசிக்கிறார் என்பதையும் நாம் அனுபவிக்கிறோம்.
இந்த நோக்கத்துடன், “கிறிஸ்துவின் மாறாத அன்பு” என்ற தொடரை நாம் தொடங்கினோம். பரலோகத்தில் வீற்றிருக்கும் கிறிஸ்துவின் மாறாத அன்பை இப்போதும் நாம் அனுபவிக்கச் செய்வதே இந்தத் தொடரின் ஜெபமும் இலக்குமாகும்.
மகிமை அவருடைய இதயத்தை மாற்றிவிடுமா?
உங்களில் பலர் இன்னும் கிறிஸ்துவின் மாறாத அன்பை முழுமையாக நம்பாமல் இருக்கலாம். “பூமியில் இருந்தபோது அவர் நம்மை நேசித்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் பரலோகத்திற்கு ஏறிச் சென்று, எல்லா மானிட பலவீனங்களையும் நீக்கி, பிதாவின் வலது பாரிசத்தில் உயர்ந்த நாமத்தைப் பெற்று, எல்லா அதிகாரமும் வல்லமையும் கொண்ட மகிமையில் வீற்றிருக்கும்போது, அந்த மகிமை அவருடைய இதயத்தை மாற்றியிருக்கலாம்” என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். அத்தனை மகத்தான மகிமையை அணிந்து, மிக உயர்ந்த இடத்தில் வீற்றிருக்கும் அவர், பூமியில் போராடிக்கொண்டிருக்கும் நம் மீது அதே பரிதாபத்தை கொண்டிருக்க மாட்டார் என்று நீங்கள் அஞ்சலாம். அவருடைய மேன்மை நம்மை மறக்கச் செய்திருக்கும் என்றோ, பூமியில் வாழ்ந்தபோது காட்டிய அதே மென்மையான இரக்கத்தை இப்போது காட்ட முடியாது என்றோ நீங்கள் கருதலாம். நாம் பலவீனமானவர்களாகவும், பாவிகளாகவும் இருப்பதால், பரலோகத்தில் அவர் நம்மீது கோபமாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கலாம்.
இன்று அதுதான் உண்மையா என்று பார்ப்போம். கிறிஸ்துவின் ஏறுதலுக்குப் பிந்தைய மாறாத அன்பை மூன்று வழிகளில் பார்ப்போம்: அவருடைய செயல்கள், அவருடைய வார்த்தைகள் மற்றும் அவருடைய இதயம். நாம் ஒருவரை மதிப்பிடும்போது முதலில் அவருடைய செயல்களைக் கவனிப்போம், பிறகு வார்த்தைகள், இறுதியில் இதயம். அந்த வரிசையிலேயே நாம் இதைப் பார்ப்போம்.
முதலாவது: அவருடைய செயல்கள்
இங்கே இரண்டு முக்கியமான செயல்களைக் காண்கிறோம்: ஏறுதலின் தோரணை மற்றும் ஏறுதலின் பரிசு.
1. ஏறுதலின் தோரணை (The Posture of Ascension) இயேசு பரலோகத்திற்கு ஏறிச் சென்றபோது, எந்தத் தோரணையில் சென்றார் என்று லூக்கா கூறுகிறார். அவர் பூமியை விட்டு மறைவதற்கு முன்பு சீஷர்களின் மனதிலும் இதயத்திலும் பதிந்த கடைசி படம் இதுதான். லூக்கா 24:50 கூறுகிறது: “அவர் தம்முடைய கைகளை உயர்த்தி, அவர்களை ஆசீர்வதித்தார்.” அதை வலியுறுத்துவதற்காக லூக்கா 24:51-ல், “அவர்களை ஆசீர்வதிக்கையில், அவர்களை விட்டுப் பிரிந்து, பரலோகத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார்” என்று சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.
கிறிஸ்து இந்த ஆசீர்வாதத்தைத் தான் தனது கடைசிச் செயலாக வைத்திருந்தார். இது வெறும் ‘டாட்டா’ காட்டி விடைபெறுவது அல்ல; இது ஆழமான அர்த்தம் கொண்ட ஒரு செயல். இது அவருடைய பூமியின் ஊழியத்திற்கும் பரலோக ஊழியத்திற்கும் இடையிலான ஒரு “பாலம்”. அவர் ஏன் பரலோகத்திற்குச் செல்கிறார், அங்கே நமக்காக என்ன செய்வார் என்பதை இந்தத் தோரணை விளக்குகிறது. இது பழைய ஏற்பாட்டில் ஆசாரியன் தன் ஜனங்களை ஆசீர்வதிக்கும் தோரணை. நமது மகா பிரதான ஆசாரியராக, அவர் பூமியில் பலியாகும் ஊழியத்தை முடித்துவிட்டார். இப்போது பரலோகத்திற்குச் சென்றாலும், அங்கே நமக்காகப் பரிந்து பேசும் ஊழியத்தைத் தொடங்குகிறார்.
அவர் அத்தனை உயர்ந்த மகிமையில் ஏறிச் சென்றபோதும், நம்மை ஆசீர்வதித்துக்கொண்டே சென்றார் என்பது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கவில்லையா? அப்போஸ்தலர்களின் மனதில் பதிந்த அந்தக் கடைசி படம், நாமும் பரலோகத்தில் உள்ள கிறிஸ்துவை நினைக்கும்போது எப்போதும் நம் மனதில் இருக்க வேண்டும். அவர் கோபத்திலோ அல்லது எச்சரிக்கும் விரலைக் காட்டியோ செல்லவில்லை; அவர் கிருபையோடு நம்மை ஆசீர்வதித்துக்கொண்டே சென்றார். லூக்கா பயன்படுத்தும் கிரேக்க இலக்கணம் அந்த ஆசீர்வாதம் ஒரு “தொடர்ச்சியான செயல்” என்பதைக் குறிக்கிறது. அதாவது அவருடைய ஆசீர்வாதம் ஒருபோதும் முடிவடையவில்லை. லேவியராகம ஆசாரியத்துவத்தில், ஆசாரியன் ஒரு கட்டத்தில் கைகளை இறக்கிவிடுவார். ஆனால் கிறிஸ்து தன் கைகள் உயர்த்தப்பட்டிருக்கும்போதே பரலோகத்திற்கு ஏறினார். பூமியில் அவருடைய கடைசிச் செயல், பரலோகத்தில் அவருடைய நிரந்தரத் தோரணையாக மாறியது.
அப்போஸ்தலர் 3:26-ல் பேதுரு இதைப் பற்றிப் பேசும்போது, “தேவன் தம்முடைய பிள்ளையாகிய இயேசுவை எழுப்பி, உங்களை ஆசீர்வதிக்கும்படி உங்களிடத்திற்கே அவரை அனுப்பினார்” என்கிறார். உங்களை உங்கள் பொல்லாங்குகளிலிருந்து விலக்கி, மன்னிப்பதன் மூலமே அவர் உங்களை ஆசீர்வதிக்கிறார். இன்று அவர் பரலோகத்திலிருந்து உங்களை ஆசீர்வதிக்கிறார் என்பதற்கு இதுவே பெரிய சாட்சி: அவர் உங்களை மன்னித்து, சுத்திகரித்து, தமது சபையில் சேர்த்திருக்கிறார்.
2. ஏறுதலின் பரிசு (The Gift of Ascension) பொதுவாக மனிதர்கள் ஏழ்மையான நிலையில் இருக்கும்போது நிறைய வாக்குறுதிகளைக் கொடுப்பார்கள், ஆனால் உயர்ந்த நிலைக்கு வந்தவுடன் அதை மறந்துவிடுவார்கள். அரசியல்வாதிகள் “நல்ல காலம் வரும்” என்று வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு, அதிகாரம் வந்தவுடன் அதை மறந்துவிடுவதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் இயேசு எளிய நிலையில் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை, உயர்ந்த நிலையில் எவ்வளவு அபரிமிதமாக நிறைவேற்றினார்!
இயேசுவின் வாழ்வு, மரணம், உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் ஏறுதல் ஆகியவற்றின் ஒட்டுமொத்த பலன் என்ன தெரியுமா? அவர் பரலோகத்திற்குச் சென்று சிங்காசனத்தில் அமரும்போது, பிதா அவருக்குக் கொடுப்பதாக வாக்களித்த அந்த மகுடமான பரிசுதான்: பரிசுத்த ஆவியானவர். தான் பரலோகத்திற்குச் சென்றாலொழிய பரிசுத்த ஆவியானவர் வரமாட்டார் என்று இயேசு சொன்னார் (யோவான் 16:7).
அவர் உயர்ந்த நிலைக்குச் சென்றவுடன் செய்த முதல் காரியம், தான் பெற்ற அந்தப் பரிசுத்த ஆவியின் அபிஷேகத்தை அபரிமிதமாக ஊற்றியதுதான் (அப்போஸ்தலர் 2:33). பரிசுத்த ஆவியானவர் எவ்வளவு விலைமதிப்பற்ற பரிசு என்பதை நாம் உணருவதில்லை. அவர் எல்லா பரலோக ஆசீர்வாதங்களின் தொகுப்பாகவும், கிறிஸ்துவின் வாக்குறுதிகளின் நிறைவேற்றமாகவும் இருக்கிறார்.
2000 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிறந்த உங்களை அவர் மறந்துவிடவில்லை. நாம் பாவத்தில் மரித்துக் கிடந்தபோது, தம்முடைய மாறாத அன்பினால் மிக உயர்ந்த பரிசான பரிசுத்த ஆவியானவரை அனுப்பி நம்மை எழுப்பினார். பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்கு உணர்த்தி, விசுவாசத்தைத் தந்து, நம்மை கிறிஸ்துவோடு இணைக்கிறார். பரலோகம் செல்லும் வரை அவர் நம்மைப் போதித்து, நடத்தி, பாதுகாக்கிறார்.
ஒரு ராஜா தன் ராணிக்கு ஒரு மாளிகையைக் கொடுத்தால் அது அன்பு. ஆனால் தன் முழு ராஜ்யத்தையுமே அவள் பெயரில் எழுதினால், அது அவருடைய மாறாத அன்பைக் காட்டுகிறது. அதைத்தான் கிறிஸ்து பரிசுத்த ஆவியானவரை நமக்குத் தந்ததன் மூலம் செய்திருக்கிறார். ரோமர் 5:5 சொல்லுகிறது, “பரிசுத்த ஆவியினாலே தேவ அன்பு நம்முடைய இருதயங்களில் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது.” இது ஒரு சொட்டு அல்ல, இது ஒரு பெருவெள்ளம். பரிசுத்த ஆவியானவர் இல்லாமல் கிறிஸ்து காட்டிய அன்பு 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு பழைய கதை. ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் இருக்கும்போது, அந்தப் பழைய புகைப்படம் ‘லைவ் வீடியோ கால்’ ஆக மாறுகிறது.
வெளிப்புறச் சான்றுகள்: சபையின் வரங்கள்
வேதாகமம் சில வெளிப்புறச் சான்றுகளையும் கூறுகிறது. எபேசியர் 4:8-11 சொல்லுகிறது, அவர் உன்னதத்திற்கு ஏறி, மனுஷர்களுக்கு வரங்களை அளித்தார். அப்போஸ்தலர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், சுவிசேஷகர்கள், மேய்ப்பர்கள் மற்றும் போதகர்களை சபைக்குத் தந்தார். நாம் இனி குழந்தைகளாக அலைக்கழிக்கப்படாமல், சத்தியத்தில் வளர்ந்து கிறிஸ்துவின் முழுமைக்கு வர வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.
இன்று உங்களுக்கு ஒரு சபை இருந்தால், உங்களுக்கு சத்தியத்தைப் போதிக்க மேய்ப்பர்கள் இருந்தால், அது கிறிஸ்துவின் மாறாத அன்பிற்கு மறுக்க முடியாத சாட்சி. அவர்கள் பரலோகத்திலிருந்து கிறிஸ்து உங்களுக்குத் தந்த அன்புப் பரிசுகள். ஒரு பிரசங்கியார் பேசும்போது உங்கள் இதயம் நெகிழ்கிறது என்றால், பரலோகத்தில் இருக்கும் கிறிஸ்து தம் ஆவியின் மூலம் உங்களைத் தொடுகிறார் என்று அர்த்தம்.
கிறிஸ்துவின் அன்பு எவ்வளவு பெரியது என்பதற்கு பவுல் ஒரு சிறந்த உதாரணம். ஒரு காலத்தில் சபையை அழித்த கொடூரமான சிங்கமாக இருந்த பவுலை, அத்தனை உருக்கமான அன்பு கொண்டவராக மாற்றியது எது? கிறிஸ்து தமது அன்பை அந்த மனிதருக்குள் ஊற்றியதுதான். பவுலிடம் காணப்பட்ட அந்த அன்பு, பரலோகத்தில் கிறிஸ்து நமக்காகக் கொண்டிருக்கும் மகா சமுத்திரம் போன்ற அன்பின் ஒரு சிறு துளி மட்டுமே.
இரண்டாவது: அவருடைய வார்த்தைகள்
கிறிஸ்து தனது அன்பை செயல்களால் மட்டுமல்ல, வார்த்தைகளாலும் வெளிப்படுத்துகிறார். வேதாகமம் என்பது பரலோகத்திலிருந்து எழுதப்பட்ட ஒரு ‘லவ் லெட்டர்’ (Love Letter). ஒரு உடன்படிக்கை எழுத்து வடிவில் இருக்கும்போது, அது மாறாதது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. வேதாகமம் என்பது ஏறிச் சென்ற கர்த்தரின் இதயத்துடிப்பு. அதில் உள்ள ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் அவருடைய இதயத்திலிருந்து நேரடியாக வருபவை.
புதிய ஏற்பாடு என்பது ஒரு மாறாத இதயத்தின் சுயசரிதை. சுவிசேஷங்கள் அன்பு இறங்கி வந்ததைச் சொல்கின்றன; அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் அன்பு பரவியதைச் சொல்கின்றன; நிருபங்கள் அன்பின் ஆழத்தை விளக்குகின்றன; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அன்பு வெற்றி பெறுவதைக் காட்டுகிறது.
கடைசி ‘டெக்ஸ்ட் மெசேஜ்’ (The Final Text Message)
வேதாகமத்தின் கடைசி வார்த்தைகள் என்ன தெரியுமா? ஏறிச் சென்ற 60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, யோவானுக்கு இயேசு காட்சியளித்தார். யோவான் பயந்து விழுந்தபோது, இயேசு அவர் மீது கை வைத்து, “பயப்படாதே, நான் முந்தினவரும் பிந்தினவருமாயிருக்கிறேன்… இதோ, சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறேன்” என்றார்.
வேதாகமத்தின் மிக கடைசி வார்த்தை, நியாயத்தீர்ப்பு நாளுக்கு முன்பு அவர் சொல்லும் கடைசி வாக்கியம் என்னவாக இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஒரு காதலன் தன் காதலியை விட்டுத் தூர தேசத்திற்குச் செல்லும்போது, விமானம் கிளம்பும் கடைசி நொடியில் ஒரு செய்தியை அனுப்புகிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவன் தன் லக்கேஜ் பற்றியோ அல்லது வானிலை பற்றியோ பேச மாட்டான். அவன், “உன்னை வந்து அழைத்துச் செல்ல ஒவ்வொரு நொடியையும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன். எனக்காகக் காத்திரு” என்று அனுப்புவான். அந்தப் பெண் அந்த ஒரு செய்தியைப் பார்த்துக்கொண்டே அவனுக்காகக் காத்திருப்பாள்.
அதைப்போலவே, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:20-ல் இயேசு சொல்லுகிறார்: “மெய்யாகவே நான் சீக்கிரமாய் வருகிறேன்.”
எந்த ஒரு உறவிலும், நீண்ட மௌனத்திற்கு முன்பு சொல்லப்படும் கடைசி வார்த்தைக்கே அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு. “நான் சீக்கிரம் வருகிறேன்” என்ற வார்த்தை, நம் மீது அவர் கொண்டுள்ள ஏக்கம் மற்றும் அன்பின் வெளிப்பாடு. அவருடைய “தாமதம்” என்பது அலட்சியம் அல்ல, அது பொறுமையான அன்பு. இந்த வார்த்தைகள் கிறிஸ்துவின் இதயம் மாறவில்லை என்பதற்கு நமக்கு இறுதிச் சான்றாக இருக்கின்றன.
மகிமையில் வீற்றிருக்கும் கிறிஸ்துவின் இதயம்
கிறிஸ்துவின் மாறாத அன்பை அவருடைய செயல்களிலும் வார்த்தைகளிலும் பார்த்தோம்; இறுதியாக, இப்போது அவருடைய இதயத்திற்குள் நுழைவோம். பரலோகத்தில் தற்போது இருக்கும் கிறிஸ்துவின் இதயத்தில் உள்ள மாறாத அன்பை நாம் காண்போம்.
அவருடைய இதயத்தை ஆழமாக வெளிப்படுத்தும் ஒரு உன்னதமான வசனம் எபிரெயர் 4:15: “நம்முடைய பலவீனங்களைக்குறித்துப் பரிதபிக்கக்கூடாத பிரதான ஆசாரியர் நமக்கிராமல், எல்லாவிதத்திலும் நம்மைப்போல் சோதிக்கப்பட்டும், பாவமில்லாதவராயிருக்கிற பிரதான ஆசாரியரே நமக்கிருக்கிறார்.”
இந்த வசனத்தை நாம் எத்தனை முறை வாசித்தாலும் அது போதாது. இந்த வசனத்தை மனப்பாடம் செய்யுங்கள். நீங்கள் எப்போதும் கிறிஸ்துவின் அன்பை உணர விரும்பினால், அதன் ரகசியம் இந்த வசனத்தில் தான் உள்ளது. இது எவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமானது என்றால், இது நம் கைகளைப் பிடித்து வழிநடத்தி, நம் தலையை கிறிஸ்துவின் மார்பில் சாய்த்து, மகிமையில் இருக்கும் அவருடைய இதயத் துடிப்பையும் அவர் நம்மீது வைத்திருக்கும் உருக்கமான அன்பையும் உணரச் செய்கிறது.
வசனம் 14-ஐப் பாருங்கள்: “வானங்களின் வழியாயப் பரலோகத்திற்குப்போன தேவகுமாரனாகிய இயேசு என்னும் மகா பிரதான ஆசாரியர் நமக்கு இருக்கிறபடியினால், நாம் பண்ணின அறிக்கையை உறுதியாய்ப் பற்றிக்கொண்டிருக்கக்கடவோம்.” அவர் பரலோகத்தின் மிக உயர்ந்த மகிமைக்குச் சென்றுவிட்டார் என்று கேட்கும்போது, நாம் ஒருவேளை பின்வாங்கலாம்; “இப்போது அவர் பழைய அன்புள்ள இயேசு அல்ல, அவர் பரலோகத்திற்குப் போய்விட்டார்; அவருடைய மேன்மை நம்மை மறக்கச் செய்திருக்கும் அல்லது நம்மீது பரிதாபம் கொள்ளும் திறனைத் தடுத்திருக்கும்” என்று நாம் நினைக்கலாம். மரியாளின் துக்கமோ அல்லது பேதுருவின் குற்ற உணர்ச்சியோ போன்ற அவருடைய ஜனங்களின் “சிறு” துக்கங்கள் மற்றும் பலவீனங்களால் அவர் பாதிக்கப்பட முடியாத அளவுக்கு அவருடைய மகிமை பெரியது என்று நாம் எண்ணி ஓடிவிட நினைக்கலாம்.
ஆனால் வேதாகம ஆசிரியர் சொல்கிறார், “இல்லை, இல்லை… அவருடைய இதயம் மாறவில்லை; உண்மையில், அந்த மகிமை நம்மை நேசிக்கும் அவருடைய திறனை இன்னும் அதிகமாக்கியிருக்கிறது.” அவருடைய மார்பில் நீங்கள் சாய்ந்து அந்த இதயத் துடிப்பைக் கேட்கச் செய்கிறேன். அவருடைய பரிதபிக்கும் ஊழியத்தின் (Sympathizing Ministry) மூலம் அவர் உங்களுக்காக என்ன உணருகிறார், எப்படி உணருகிறார் என்பதைப் பாருங்கள்.
அவருடைய பரிதபிக்கும் ஊழியம்
ஒரு மொழிபெயர்ப்பு, அவர் நமது பலவீனங்களால் “தொப்பப்பட்டவர்” (Touched with our weakness) என்று கூறுகிறது. நம்முடைய சூழ்நிலைகள் கொண்டு வரும் சோதனைகளில் மட்டும் அவர் பரிதபிக்கவில்லை, நம்முடைய “பலவீனங்களில்” அவர் பரிதபிக்கிறார். இங்கே “பலவீனம்” என்பது நமது விசுவாசத்தைத் தளரச் செய்யும் அனைத்தையும் குறிக்கிறது. இது வெளிப்புற உலகத்திலிருந்து வரும் சோதனைகளையும், உட்புற மாம்சத்திலிருந்து வரும் போராட்டங்களையும் உள்ளடக்கியது. இதில் நமது தனிப்பட்ட பாவங்களும் அடங்கும், ஏனென்றால் அந்த வசனம் தொடர்ந்து, “எல்லாவிதத்திலும் நம்மைப்போல் சோதிக்கப்பட்டும், பாவமில்லாதவராயிருக்கிறார்” என்று கூறுகிறது.
வெளியே நாம் பலமானவர்களாகக் காட்டிக்கொண்டாலும், நாம் பலவீனமானவர்கள். நம் வாழ்க்கை முழுதும் பலவீனங்கள் நிறைந்தது—பலவீனமான விசுவாசம், பலவீனமான கீழ்ப்படிதல், பாவத்திற்கு எதிரான பலவீனமான போராட்டம். ஒவ்வொரு மணி நேரமும் நாம் பலவீனத்தோடு போராடுகிறோம். இவைதான் நம் விசுவாசத்தைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன, ஆனால் ஆசிரியர் சொல்கிறார், “நாம் பண்ணின அறிக்கையை உறுதியாய்ப் பற்றிக்கொண்டிருக்கக்கடவோம்.” இவ்வளவு பலவீனங்களுக்கு மத்தியில் அது எப்படி சாத்தியம்? அதற்கான தீர்வு: விசுவாசிகள் கிருபாசனத்தண்டையிலே இரக்கத்தையும் கிருபையையும் பெற ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள்.
இரக்கம் (Mercy) கடந்த கால பாவத்தின் குற்ற உணர்வையும் தண்டனையையும் நீக்குகிறது; கிருபை (Grace) எதிர்காலத்தில் பாவத்தின் வல்லமையை வெல்ல நமக்கு உதவுகிறது. இரக்கம் உங்கள் தற்போதைய துயரத்திலிருந்து உங்களை விடுவிக்கும், மேலும் “சமயத்திற்கேற்ற கிருபை” (Helping Grace) உங்களை பலப்படுத்தி, உங்கள் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்கத் தேவையான சக்தியைத் தரும். ஆனால் பிரச்சனை என்னவென்றால், இந்த பலவீனங்களும், சோதனைகளும், பாவங்களும் நம் விசுவாசத்திற்குப் பெரிய தடைகளாக இருந்து, கிருபாசனத்தண்டையில் சேரக்கூட நம்மைத் தயங்கச் செய்கின்றன.
கிறிஸ்துவின் இதயத்தில் உள்ள மாறாத அன்பையே நாம் கிருபாசனத்தண்டையில் சேருவதற்கான பெரிய ஆதாரமாக ஆசிரியர் பயன்படுத்துகிறார். எபிரெயர் 4:15-ல், “பரிதபிக்கக்கூடாத பிரதான ஆசாரியர் நமக்கிராமல்” என்று இரட்டிப்பு எதிர்மறையைப் பயன்படுத்துகிறார். இது அவர் “நிச்சயமாகவே பரிதபிக்கிறார்” என்பதை இன்னும் வலிமையாக உறுதிப்படுத்துகிறது. பரலோகம் அவருடைய நிலையை மாற்றியிருக்கலாம், அவருடைய மனித சுபாவம் மகிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் நம்மிடம் அவர் காட்டும் இதயம் மாறவே இல்லை. நாம் ஒரு சோதனையையோ, பாவத்தையோ அல்லது பலவீனத்தையோ எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு முறையும், அது அவருடைய இதயத்தின் மென்மையான பகுதியைத் தொடுகிறது. நீங்கள் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு பலவீனத்தையும் அவர் அவ்வளவு ஆழமாக உணருகிறார்; ஒரு பெற்றோர் தன் பிள்ளையின் துயரத்தைக் கண்டு துடிப்பதை விட அதிகமாக அவர் உங்களுக்காகத் துடிக்கிறார்.
உலகம் இந்த மென்மையையும் பரிதாபத்தையும் ஒரு பலவீனமாகக் கருதலாம். ஆனால் அப்போஸ்தலன் சொல்கிறார், இந்த முழுமையான அன்புதான் அவருடைய மகிமையின் ஒரு பகுதி. நம்முடைய துயரங்களைத் தமது மகிமையுள்ள இதயத்திற்குள் ஏற்றுக்கொண்டு, நாமே துயரப்படுவது போல அவரும் நம்மோடு சேர்ந்து துயரப்படுவது அவருடைய மகிமையான வல்லமையாகும். இதுவே அவருடைய தற்போதைய தொடர்ச்சியான ஊழியம்: நீங்கள் ஆறுதல் அடையும் வரை அவர் உங்களோடு சேர்ந்து துயரப்படுகிறார்.
இந்த ஊழியத்திற்காக அவர் செய்த ஆயத்தம்
மகிமை அவருக்கு அன்பின் மிகப்பெரிய திறனை வழங்கியுள்ளது. எபிரெயர் 2:18 கூறுகிறது, “ஆதலால், அவர்தாமே சோதிக்கப்பட்டுப் பாடுபட்டதினாலே, அவர் சோதிக்கப்படுகிறவர்களுக்கு உதவிசெய்ய வல்லவராயிருக்கிறார்.” இப்படிப்பட்ட பரிதபிக்கும் பிரதான ஆசாரியராக மாறுவதற்கு, அவர் நம்மைப் போன்ற பலவீனமான மனித சுபாவத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மைப் போலவே பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். அந்த காலம் முழுவதும், நாம் சந்திக்கும் எல்லா வகையான சோதனைகளையும் துயரங்களையும் அவர் அனுபவிக்கத் தம்மை அனுமதித்தார்.
சாத்தான் அவர் மீது எல்லாவிதமான சோதனைகளையும் நடத்த அவர் அனுமதித்தார். அவருடைய சோதனையின் வேதனை நம் அனைவரையும் விட வலிமையாக இருந்தது. நாம் ஒரு கட்டத்தில் உடைந்து போவோம், ஆனால் அவர் இரத்தத்தின் வேர்வை சிந்தும் அளவுக்குச் சோதனையின் உச்சக்கட்டம் வரை சென்றும் ஒருபோதும் அடிபணியவில்லை. அவர் சொந்தப் பாவத்தின் குற்றத்தை உணரவில்லை என்றாலும், கெத்செமனேயிலும் கல்வாரியிலும் நம்முடைய பாவத்தின் பயங்கரமான குற்றத்தை அவர் சுமந்து, “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று கதறினார். அவர் ஒரு “துக்க மனுஷனாக” (ஏசாயா 53:3) இருந்தார்.
அவர் இந்த எல்லாத் துயரங்களையும் நம்முடைய பாவங்களுக்காகப் பரிகாரம் செய்ய மட்டும் அனுபவிக்கவில்லை, மாறாக மகிமையில் இருக்கும்போது, நம்முடைய எல்லாத் துயரங்களையும், வலிகளையும், குற்ற உணர்ச்சிகளையும் ஆழமாக உணரும்படியான ஒரு இதயத்தை வடிவமைக்கவே இதைச் செய்தார். பரலோகத்தில் இருக்கும் அவர், தமது சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் நம்மை உண்மையாகவே புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இது வெறும் அறிவு சார்ந்த விஷயம் அல்ல; இது ஒரு தனிப்பட்ட, அனுபவப்பூர்வமான நினைவு.
வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் ஏழு சபைகளுக்கு எழுதும்போது, அவருடைய முதல் வார்த்தைகள் “நான் அறிந்திருக்கிறேன்” என்பதாகும். அவர் நம் நிலையை அனுபவப்பூர்வமாக அறிந்திருக்கிறார். கிறிஸ்துவுக்கும் விசுவாசிகளுக்கும் இடையிலான அந்த மர்மமான இணைப்பினால் (தலை மற்றும் உடல்), அவர் எல்லாவற்றையும் மிக நுணுக்கமாக உணருகிறார். எனவே, நாம் கிருபாசனத்தண்டையில் வரும்போது அவர் இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ளவராக இருக்கிறார்.
நடைமுறைப் பாடங்கள்: ஆறுதலும் ஊக்குவிப்பும்
இந்தத் தொடரின் இறுதி செய்தியாக, கிறிஸ்துவின் இந்த மாறாத அன்பைப் பற்றிய அறிவு அவரை நாம் இன்னும் அதிகமாக நேசிக்கச் செய்யட்டும்.
1. சோதனைகள் மற்றும் போராட்டங்களில் ஆறுதல்: இந்த மாறாத அன்பு, நம் வாழ்வில் நாம் சந்திக்கும் எந்தவொரு சோதனைக்கும் அல்லது பாவப் போராட்டத்திற்கும் மிகப்பெரிய ஆறுதலைத் தருகிறது. பிசாசின் பொய்களுக்கு எதிராக இது ஒரு பெரிய கேடயம். தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்கு, நம்முடைய பாவங்கள் அவரை கோபப்படுத்துவதை விட, அவர் நம்மீது பரிதாபம் கொள்ளவே தூண்டுகின்றன.
ஒரு விசுவாசியாக நீங்கள், “நிர்ப்பந்தமான மனுஷன் நான்! இந்த மரண சரீரத்தினின்று யார் என்னை விடுவிப்பார்?” (ரோமர் 7:24) என்று கதறும்போது, கிறிஸ்து உங்கள் பக்கத்தில் நிற்கிறார். உங்கள் மீது கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவர் உங்கள் பாவத்தை அழிக்கத் துடிக்கிறார், ஆனால் உங்கள் மீது மகா பெரிய பரிதாபத்தைக் கொள்கிறார். ஒரு தந்தை தன் பிள்ளைக்கு இருக்கும் ஒரு நோயை வெறுப்பார், ஆனால் அந்த நோயினால் அவதிப்படும் தன் பிள்ளை மீது இன்னும் அதிக அன்பையும் இரக்கத்தையும் காட்டுவார். எனவே அஞ்சாதீர்கள், “கிறிஸ்துவின் அன்பை விட்டு நம்மைப் பிரிப்பவன் யார்?” (ரோமர் 8:35).
2. பாவத்தை வெல்ல ஊக்குவிப்பு: பாவத்தை வெல்வதற்கான ரகசியம் இதுதான். நம்முடைய பாவப் போராட்டங்களை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு, உதவி செய்யத் தயாராக இருக்கும் ஒரு பிரதான ஆசாரியர் நமக்கு இருக்கும்போது, 20 அல்லது 30 ஆண்டுகால பாவப் பழக்கங்களையும் நம்மால் வெல்ல முடியும். கிறிஸ்துவே நமக்காகத் துயரப்படுவதால், அவர் நிச்சயமாக அந்தப் பாவத்தை நம்மிடமிருந்து நீக்கி நமக்கு அமைதி தருவார்.
இந்த அன்பு நம்முடைய கடினமான இதயத்தை உருக்குகிறது. பாவத்தைக் கொன்று அவருக்குக் கீழ்ப்படிய இதுவே மிகப்பெரிய தூண்டுதல். என் அன்பிற்குரியவர் என்னை இவ்வளவு நேசித்தால், நானும் அவரைப் பிரியப்படுத்த முயற்சிப்பேன். என் பாவங்கள் மகிமையில் இருக்கும் கிறிஸ்துவை இவ்வளவு ஆழமாகப் பாதிக்குமானால், நான் ஏன் அவரைத் துக்கப்படுத்த வேண்டும்?
3. சோதனைகளில் ஊக்கம்: நாம் எதிர்கொள்ளும் சோதனைகள் எதுவாக இருந்தாலும், இரண்டு பெரிய உண்மைகளை நினைவில் கொள்ளுங்கள்:
- முதலாவது: பரலோகத்தில் உங்களுக்காகப் பரிதபிக்கும் ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். உலக நண்பர்களும் உறவினர்களும் கூட நம் துயரத்தைக் கண்டு பரிதாபப்படுவதை நிறுத்திவிடலாம், ஆனால் பரலோகத்தில் உள்ளவருடைய இரக்கத்திற்கு முடிவே இல்லை. உங்கள் துக்கங்களை அவரிடம் கொட்டுங்கள். அவர் உங்களுக்கு இரக்கத்தையும் உதவியையும் தருவார்.
- இரண்டாவது: கிறிஸ்து ஒருமுறை இதே சூழ்நிலையில் இருந்தார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் அவருடைய பாதச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுகிறீர்கள். அவர் ஏற்கனவே இந்தப் பாதையில் நடந்திருக்கிறார்; நீங்கள் எதை அனுபவிக்கிறீர்கள் என்பது அவருக்குத் தெரியும். உங்களை அவரைப் போலவே மாற்றுவதற்காகவே அவர் இதை உங்கள் வாழ்வில் அனுமதித்திருக்கிறார். இதுவே பரலோகம் செல்லும் பாதை.